Кіріспе

Ағылшын композиторы және музыколог сэр Джордж Александр Макфаррен (1813 жылы 2 наурыз - 31 қазан 1887 жыл) - ағылшын композиторы және музыколог.

Өмір

Джордж Александр Макфаррен 1813 жылы 2 наурызда Лондонда дүниеге келді. Оның әкесі Джордж Макфаррен, би шебері, драма авторы және журналист, кейіннен Музыкалық әлемнің редакторы болды. Жеті жасында Макфарренді Элингтегі доктор Николас мектебінде оқытуға жіберді, оның әкесі би шебері болды; мектеп өзінің түлектері арасында Джон Генри Ньюман мен Томас Генри Хакслиді санады. Алайда денсаулығы нашар, көзі нашар болғандықтан, 1823 жылы көзге емделу үшін мектептен шығарылды. Олардың бірі композитор Оливерия Прескотт болды. 1844 жылы 27 қыркүйекте Макфаррен Кларина Талия Андраеге тұрмысқа шықты. 9, "Ода қуанышына" ағылшын тіліндегі ең танымал аудармасы болды. Ол сонымен қатар фортепианоға да шығармалар жазды. Джонның әйелі Эмма Мария Макфаррен де пианист әрі композитор еді. Макфаррен 1883 жылы рыцарь атағына ие болды. 1887 жылы 31 қазанда Гамильтон Террасасындағы өз үйінде қайтыс болды.

Музыкалық мансап

Макфаррен музыканы он төрт жасында Чарльз Лукастың үйретуімен зерттей бастады. 1829 жылы он алты жасында ол Корольдік музыка академиясына оқуға түседі, онда композицияны Cipriani Potter-тің қолында, сонымен қатар Уильям Генри Холмс-тің қолында фортепиано және Джон Смиттиз-тің қолында тромбонды зерттейді. Академиядағы алғашқы жылында Макфаррен өзінің алғашқы туындысы - Ф-минор симфониясын жазды. 1834-1836 жылдар аралығында Макфаррен академияда профессорлық қызметтен бас тартқан; ол 1837 жылы профессор болып тағайындалды. Ол 1847 жылы Альфред Дейдің жаңа үйлесім теориясын қабылдауы өзі мен академияның қалған профессорлық-оқытушылық құрамы арасындағы даудың көзі болғанда, орнынан кетті. Ол 1876 жылы академияның директоры ретінде сэр Уильям Стерндейл Беннетттің орнын басып, тағы да Беннетттің орнын басады. және контрапункт бойынша оқулық (1881). Оның "Шеви Чейс" атты увертюрасы 1843 жылы 26 қазанда Феликс Мендельсонның жетекшілігімен Лейпциг Гевандхаус оркестрі орындады. Мендельсон оны Лондонда орындағанын естіп, композиторға "оған өте ұнады" деп жазды. Лейпциг концерті аяқталғаннан кейін Мендельсон "Сіздің овертураңыз өте жақсы өтті және оны көпшілік жылы лебізбен және бір ауыздан қабылдады, оркестр оны шынайы қуанышпен және құлшыныспен ойнады" деп жазды. Ричард Вагнер де бұл шығарманың ерекше және өте құлшынысты сипатына таң қалды (оның өзі күнделігінде "Макфарринктің Steeple Chase" деп сипаттады). Вагнер де овертураның композиторын "көкірек, қайғылы шотланд" деп сипаттады. "Шеви Чейс" увертюрасы мен оның екі симфониясы жазылды. Макфаррен операларының арасында 1849 жылы Принцесса театрында шығарылған Король Карл II (Наталия Макфаррен осы қойылымда опералық дебютын жасады) болды. 2011 жылы Викториан Операсының жазбасы жазылды. Екі акт камералық операсының жазбасы 1864 жылғы "Солдат мұрасы", төрт солист, фортепиано және гармония үшін жазылған, 2023 жылы шығарылды. Оның ораториялары оған танымал және сыншыл жетістіктер әкелді. Олардың ішіндегі ең сәттісі - "Иоанн Креститель" 1873 жылы Бристоль фестивалінде алғаш рет орындалды. "Қайта тірілу" 1876 жылы, "Жүсіп" 1877 жылы, "Дәуіт патша" 1883 жылы премьераланды. Басқа камералық шығармаларға Е-минордағы фортепиано триосы, Г-минордағы фортепиано квинтеті, флейта мен скрипкаға арналған сонаталар және үш фортепиано сонатасы жатады. Макфаррен концертина үшін де шығармалар жазды. Оның концертина, скрипка, виола, виолончель және контрабас үшін жазған "Романс және Алегро агитато" композициясын алғаш рет 1854 жылы Ричард Блэгроув орындады. Концертина үшін жазылған басқа композицияларға баркарол (1856) және Виолетта Романс (1859) жатады. Макфаррен сонымен қатар, мендельсонның итальяндық симфониясының екінші қозғалысына арналған концертина мен басқа жеті аспап үшін аранжировка жазды.

Қосымша музыка

1882 Аякс (fp. Кембридж университеті, 1882 жылдың қарашасы)

Беделі

Өмірінде Макфарреннің музыкасы әртүрлі қабылдады; "оның көзқарастары көбінесе догматикалық және реакциялық деп саналды, бірақ Гроувтан айырмашылығы, оның теориялық және талдамалық машықтығы даусыз болды". Бір замандасы Макфарренді "өз кезегінде музыкалық грамматик, өмір бойы энклитикалық де ілімін орнатуға арнады" деп атады. Оның шығармаларын жоғары бағалағандар оның түпнұсқалығын және дәмділігін мақтады. Бір замандас пікірде Макфаррен "ойлаудың үлкен түпнұсқалылығына ие болды және композитор ретінде, егер оның алғашқы композициялық зерттеулері кейіннен соған берік қосылған қазіргі заманғы жолдармен қалыптасқан болса, одан да үлкен табысқа ие болар еді". Саломеяның "Иоанн Креститель" әніне арналған биі әдепсіз нәрселерден аулақ болғандығы үшін мақталды: "Барлық сахна өте шеберлікпен жасалған, ал композитор биді сипаттайтын музыкада орынсыз нәрселерден аулақ болды, бұл ораториода орынсыз деп саналуы мүмкін". ХХ ғасырдың басында Макфарреннің шығармалары енді орындалмай қалды, бұл фактті Музыканттардың құрметті компаниясы Макфарреннің дарындылығының жоқтығына байланысты деп есептеді: "Ешқашан да мұндай шынайы композитор, осындай өнімді жазушы болған емес; ешқашан адам өз елінің өнері үшін бұдан да құлшыныспен ұмтылмады; бірақ Аспан оны дарынды емес, талантты ғана сыйлады ". Қазіргі заманғы түсіндірмешілер Макфарренді оркестрлеудегі консерватизмнің "ең көрнекті өкілі" деп санайды. Оның Аяксы "әлеуметтік емес болса да, кәсіби түрде құрастырылған" деп аталды және оның кернейге арналған жазуы "әдеттегідей", "әлі де ол әуенсіз гармониканы, әсіресе b [flat] ', өте сирек пайдаланады, ол гармоника сериясынан тыс ноталарды сирек қолданады және бірінші кернейдің бірінші бөлігін сирек жазады". Макфарреннің музыкасы "жағымды лирикаға қабілетті, [бірақ] әндердегі клишелерден аулақ болу қалауы кейде оны жаңадан емес, ыңғайсыз болып көрінетін күтпеген бұрыштылық желіге әкеледі. Алайда Макфарреннің "Бақытшы Жақия" картинасы "Мендельсонның 1846 жылы Ілияс пайда болғаннан бері ерекше көзге түсетін көлеңкесі кейде ғана байқалатын түпнұсқа және қиялға толы туынды" деп мақталған.