Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын композиторы және музыколог сэр Джордж Александр Макфаррен (1813 жылы 2 наурыз - 31 қазан 1887 жыл) - ағылшын композиторы және музыколог.
English composer and musicologist
Sir George Alexander Macfarren (2 March 181331 October 1887) was an English composer and musicologist.
Өмір
Джордж Александр Макфаррен 1813 жылы 2 наурызда Лондонда дүниеге келді. Оның әкесі Джордж Макфаррен, би шебері, драма авторы және журналист, кейіннен Музыкалық әлемнің редакторы болды. Жеті жасында Макфарренді Элингтегі доктор Николас мектебінде оқытуға жіберді, оның әкесі би шебері болды; мектеп өзінің түлектері арасында Джон Генри Ньюман мен Томас Генри Хакслиді санады. Алайда денсаулығы нашар, көзі нашар болғандықтан, 1823 жылы көзге емделу үшін мектептен шығарылды. Олардың бірі композитор Оливерия Прескотт болды. 1844 жылы 27 қыркүйекте Макфаррен Кларина Талия Андраеге тұрмысқа шықты. 9, "Ода қуанышына" ағылшын тіліндегі ең танымал аудармасы болды. Ол сонымен қатар фортепианоға да шығармалар жазды. Джонның әйелі Эмма Мария Макфаррен де пианист әрі композитор еді. Макфаррен 1883 жылы рыцарь атағына ие болды. 1887 жылы 31 қазанда Гамильтон Террасасындағы өз үйінде қайтыс болды.
George Alexander Macfarren was born in London on 2 March 1813 to George Macfarren, a dancing master, dramatic author and journalist, who later became the editor of the Musical World, and Elizabeth Macfarren, née Jackson. At the age of seven, Macfarren was sent to Dr Nicholas's school in Ealing, where his father was dancing master; the school numbered among its alumni John Henry Newman and Thomas Henry Huxley. His health was poor, however, and his eyesight weak, He was withdrawn from the school in 1823 to undergo a course of eye treatment. One amanuensis was composer Oliveria Prescott. On 27 September 1844, Macfarren married Clarina Thalia Andrae, Her singing translation for the finale text of Beethoven's Symphony No. 9, the "Ode to Joy", became its most popular translation in England. She also composed for piano. Emma Maria Macfarren, the wife of another brother, John, was also a pianist and composer. Macfarren was knighted in 1883. and died on 31 October 1887, at his house in Hamilton Terrace, St John's Wood.
Музыкалық мансап
Макфаррен музыканы он төрт жасында Чарльз Лукастың үйретуімен зерттей бастады. 1829 жылы он алты жасында ол Корольдік музыка академиясына оқуға түседі, онда композицияны Cipriani Potter-тің қолында, сонымен қатар Уильям Генри Холмс-тің қолында фортепиано және Джон Смиттиз-тің қолында тромбонды зерттейді. Академиядағы алғашқы жылында Макфаррен өзінің алғашқы туындысы - Ф-минор симфониясын жазды. 1834-1836 жылдар аралығында Макфаррен академияда профессорлық қызметтен бас тартқан; ол 1837 жылы профессор болып тағайындалды. Ол 1847 жылы Альфред Дейдің жаңа үйлесім теориясын қабылдауы өзі мен академияның қалған профессорлық-оқытушылық құрамы арасындағы даудың көзі болғанда, орнынан кетті. Ол 1876 жылы академияның директоры ретінде сэр Уильям Стерндейл Беннетттің орнын басып, тағы да Беннетттің орнын басады. және контрапункт бойынша оқулық (1881). Оның "Шеви Чейс" атты увертюрасы 1843 жылы 26 қазанда Феликс Мендельсонның жетекшілігімен Лейпциг Гевандхаус оркестрі орындады. Мендельсон оны Лондонда орындағанын естіп, композиторға "оған өте ұнады" деп жазды. Лейпциг концерті аяқталғаннан кейін Мендельсон "Сіздің овертураңыз өте жақсы өтті және оны көпшілік жылы лебізбен және бір ауыздан қабылдады, оркестр оны шынайы қуанышпен және құлшыныспен ойнады" деп жазды. Ричард Вагнер де бұл шығарманың ерекше және өте құлшынысты сипатына таң қалды (оның өзі күнделігінде "Макфарринктің Steeple Chase" деп сипаттады). Вагнер де овертураның композиторын "көкірек, қайғылы шотланд" деп сипаттады. "Шеви Чейс" увертюрасы мен оның екі симфониясы жазылды. Макфаррен операларының арасында 1849 жылы Принцесса театрында шығарылған Король Карл II (Наталия Макфаррен осы қойылымда опералық дебютын жасады) болды. 2011 жылы Викториан Операсының жазбасы жазылды. Екі акт камералық операсының жазбасы 1864 жылғы "Солдат мұрасы", төрт солист, фортепиано және гармония үшін жазылған, 2023 жылы шығарылды. Оның ораториялары оған танымал және сыншыл жетістіктер әкелді. Олардың ішіндегі ең сәттісі - "Иоанн Креститель" 1873 жылы Бристоль фестивалінде алғаш рет орындалды. "Қайта тірілу" 1876 жылы, "Жүсіп" 1877 жылы, "Дәуіт патша" 1883 жылы премьераланды. Басқа камералық шығармаларға Е-минордағы фортепиано триосы, Г-минордағы фортепиано квинтеті, флейта мен скрипкаға арналған сонаталар және үш фортепиано сонатасы жатады. Макфаррен концертина үшін де шығармалар жазды. Оның концертина, скрипка, виола, виолончель және контрабас үшін жазған "Романс және Алегро агитато" композициясын алғаш рет 1854 жылы Ричард Блэгроув орындады. Концертина үшін жазылған басқа композицияларға баркарол (1856) және Виолетта Романс (1859) жатады. Макфаррен сонымен қатар, мендельсонның итальяндық симфониясының екінші қозғалысына арналған концертина мен басқа жеті аспап үшін аранжировка жазды.
Macfarren began to study music when he was fourteen, under Charles Lucas. In 1829, at the age of sixteen, he entered the Royal Academy of Music, where he studied composition under Cipriani Potter as well as piano under William Henry Holmes and trombone with John Smithies. In his first year at the academy, Macfarren composed his first work, the Symphony in F minor. From 1834 to 1836 Macfarren taught at the academy without a professorship; he was appointed a professor in 1837. He resigned in 1847 when his espousal of Alfred Day's new theory of harmony became a source of dispute between him and the rest of the academy's faculty. He succeeded Sir William Sterndale Bennett as principal of the academy in 1876. again succeeding Bennett. and a textbook on counterpoint (1881). His overture "Chevy Chace" was performed on 26 October 1843 by the Leipzig Gewandhaus Orchestra conducted by Felix Mendelssohn. Mendelssohn had heard it performed in London and wrote to the composer that he "liked it very much". After the Leipzig concert Mendelssohn wrote again to say "Your overture went very well, and was most cordially and unanimously received by the public, the orchestra playing it with true delight and enthusiasm". Richard Wagner also admired the peculiar and wildly passionate character of the piece (which he described as the "Steeple Chase by MacFarrinc" in his diary). Wagner also described the overture's composer as "a pompous, melancholy Scotsman". The "Chevy Chace" overture and two of his symphonies have been recorded. Among Macfarren's operas were King Charles II, produced at the Princess's Theatre in 1849 (Natalia Macfarren made her operatic debut in this production), A recording by Victorian Opera was recorded in 2011. A recording of the two act chamber opera The Soldier's Legacy of 1864, scored for four soloists, piano and harmonium, was issued in 2023. His oratorios brought him some popular and critical success. The most enduringly successful of these, St John the Baptist, was first performed in 1873 at the Bristol Festival. The Resurrection premiered in 1876, Joseph in 1877 and King David in 1883. Other chamber works include a piano trio in E minor, a piano quintet in G minor, sonatas for flute and violin, and three piano sonatas. Macfarren also composed for the concertina. His composition Romance and Allegro agitato for concertina, violin, viola, cello, and double bass was first performed by Richard Blagrove in 1854. Other compositions for concertina include the Barcarole (1856) and Violetta – A Romance (1859), both for concertina and piano. Macfarren also wrote an arrangement for the concertina and seven other instruments, of the second movement from Mendelssohn’s Italian symphony.
Қосымша музыка
1882 Аякс (fp. Кембридж университеті, 1882 жылдың қарашасы)
1882 – Ajax (fp. Cambridge University, November 1882)
Беделі
Өмірінде Макфарреннің музыкасы әртүрлі қабылдады; "оның көзқарастары көбінесе догматикалық және реакциялық деп саналды, бірақ Гроувтан айырмашылығы, оның теориялық және талдамалық машықтығы даусыз болды". Бір замандасы Макфарренді "өз кезегінде музыкалық грамматик, өмір бойы энклитикалық де ілімін орнатуға арнады" деп атады. Оның шығармаларын жоғары бағалағандар оның түпнұсқалығын және дәмділігін мақтады. Бір замандас пікірде Макфаррен "ойлаудың үлкен түпнұсқалылығына ие болды және композитор ретінде, егер оның алғашқы композициялық зерттеулері кейіннен соған берік қосылған қазіргі заманғы жолдармен қалыптасқан болса, одан да үлкен табысқа ие болар еді". Саломеяның "Иоанн Креститель" әніне арналған биі әдепсіз нәрселерден аулақ болғандығы үшін мақталды: "Барлық сахна өте шеберлікпен жасалған, ал композитор биді сипаттайтын музыкада орынсыз нәрселерден аулақ болды, бұл ораториода орынсыз деп саналуы мүмкін". ХХ ғасырдың басында Макфарреннің шығармалары енді орындалмай қалды, бұл фактті Музыканттардың құрметті компаниясы Макфарреннің дарындылығының жоқтығына байланысты деп есептеді: "Ешқашан да мұндай шынайы композитор, осындай өнімді жазушы болған емес; ешқашан адам өз елінің өнері үшін бұдан да құлшыныспен ұмтылмады; бірақ Аспан оны дарынды емес, талантты ғана сыйлады ". Қазіргі заманғы түсіндірмешілер Макфарренді оркестрлеудегі консерватизмнің "ең көрнекті өкілі" деп санайды. Оның Аяксы "әлеуметтік емес болса да, кәсіби түрде құрастырылған" деп аталды және оның кернейге арналған жазуы "әдеттегідей", "әлі де ол әуенсіз гармониканы, әсіресе b [flat] ', өте сирек пайдаланады, ол гармоника сериясынан тыс ноталарды сирек қолданады және бірінші кернейдің бірінші бөлігін сирек жазады". Макфарреннің музыкасы "жағымды лирикаға қабілетті, [бірақ] әндердегі клишелерден аулақ болу қалауы кейде оны жаңадан емес, ыңғайсыз болып көрінетін күтпеген бұрыштылық желіге әкеледі. Алайда Макфарреннің "Бақытшы Жақия" картинасы "Мендельсонның 1846 жылы Ілияс пайда болғаннан бері ерекше көзге түсетін көлеңкесі кейде ғана байқалатын түпнұсқа және қиялға толы туынды" деп мақталған.
During his lifetime, Macfarren's music met with a mixed reception; "his views were often considered dogmatic and reactionary, but, unlike Grove, his theoretical and analytical expertise was indisputable.". One contemporary called Macfarren "essentially a musical grammarian, engaged all his life long in settling the doctrine of the enclitic de." Those who thought highly of his work praised its originality and its tastefulness. According to a contemporary commentator, Macfarren "had great originality of thought and, as a composer, would probably have had still greater success if his early composition studies had been formed on the more modern lines to which he afterwards became so devotedly attached." Salome's dance in St John the Baptist was praised for its avoidance of the salacious: "The whole of the scene is very cleverly worked out, and the composer has avoided anything inappropriate in the music descriptive of the dance, that might be considered out of place in an oratorio." By the early twentieth century, Macfarren's works were no longer performed, a fact which the Worshipful Company of Musicians attributed to a lack of genius on Macfarren's part: "Never was more earnest composer, more prolific writer; never did man strive more zealously for the art of his country; yet Heaven had endowed him only with talent and not genius." Modern commentators generally consider Macfarren to be "the most eminent representative" of conservatism in orchestration. His Ajax has been called "professionally composed if uninspiring" and his writing for trumpet singled out as "conventional although he does make liberal use of the out of tune harmonics, especially b [flat]', he rarely uses notes outside the harmonic series and rarely writes the first trumpet part above the first treble staff." Macfarren's music is "capable of graceful lyricism, [but] what may be a desire to avoid cliches in the songs leads him at times to an unexpected angularity of line that seems more awkward than fresh. However, Macfarren's St John the Baptist has been praised as "an original and imaginative piece in which the shadow of Mendelssohn, so prominent since the appearance of Elijah in 1846, is only occasionally perceptible."