Кіріспе
Омфалос: Геологиялық түйінді шешу әрекеті - Филип Госс 1857 жылы жазған (Дарвиннің "Жындардың шығу тегі туралы" еңбегінен екі жыл бұрын) кітап. Онда ол окаменелі жазбалар эволюцияның дәлелі емес, бұл әлемнің бұрынғыдан ескі болып көрінуі үшін жасалатын жаратылыс әрекеті деп айтады. Бұл ойлау Адамның (анасы жоқ) қарындасы бар екенін түсіндіруді таңдаған Госс ойлауына ұқсас: Адамға қарындасы қажет болмаса да, Құдай оған адам ата-бабасының пайда болуын қамтамасыз ету үшін оны берді. Осылайша кітаптың аты "Омфалос" болды, грекше "көкірек" дегенді білдіреді. Дарвин кітапта бірнеше рет аталады, бірақ әрқашан айтарлықтай құрметпен. Госс "Түп-басқару" еңбегін жариялағанға дейін Дарвин эволюциялық теорияны сынаған Корольдік қоғамның кездесулеріне қатысқан, тіпті теңіз биологиясын зерттеу барысында түрлердің өзгерісі туралы ұқсас байқаулар жасаған және Дарвиннің пікірін ғылыми тұрғыдан дұрыс деп санайтын.
Қабылдау
Бұл кітапты көпшілік қабылдамады, аз данасы сатылды және оны қолдағандар болмады. Алайда баспагер жарнамада "Табиғи тарих шоғырынан" алынған үзінділерді қолдана алды: "Біз бұл кітапты өзі қарастыратын өте қызықты сұрақтар бойынша әзірге жарық көрген ең маңызды және ең жақсы жазылған деп жариялаудан тартынбаймыз. Біз кітаптың логикасы жауапсыз деп санаймыз, оның заңдары толықтай анықталды", - делінген сынның қалған сөйлемінде, "және метафизикалық нәзік ойын ретінде қарастырылған тұтастай, мүлдем толық; және біз оның қорытындыларын он мың оқырманың біреуі ықтимал деп қабылдамайды деп болжауға батылдық жасаймыз ". Омфалостың "философтың демалыс уақытында көңіл көтеруіне ғана жарайтын, бірақ ғылыми не басқа адамдардың қатаң назарына лайық емес" деген тұжырымға келді. Геолог Джозеф Бити Жукс кейінірек шыққан бір санында: "Діни көзқарасы бар, шын мәнінде адал адам үшін бұл әдіс тіпті "Жаратылыс іздері" кітабының авторына қарағанда да, әлдеқайда қорқынышты. және Ламарк мектебінің" Қасиетті діндар. "Су нәрестелері" кітабының авторы Чарльз Кингслиге және Госстің досына Госстің кітабын қарастыруды тапсырды. Бас тартып, ол Госске былай деп жазды: Көп уақыт бойы оның әкесінің өмірбаянындағы талқылаудан басқа, кітапқа қатысты тек қана оқылатын, бірақ көлбеу сілтемелер 1907 жылы жарық көрген оның ұлы Эдмунд Госстің Филип Госстің психологиялық портреті "Әке мен ұл" кітабында кездесті. Ол былай деп жазды: Мартин Гарднер өзінің 1952 жылғы "Фадылар мен фаллациялар ғылымның атынан" атты кітабында былай деп атап өтті: "Оның ерекше қасиеттерінің бірі - ол бірде-бір адамды дінге айналдырмаса да, ол теорияны логикалық жағынан өте кемелді етіп ұсынды, және геологиялық фактілерге сәйкес, оны ешқандай ғылыми дәлел жоққа шығара алмайды. Бұл ішкі консистенцияны американдық биолог Стивен Джей Гулд 1987 жылы "Адамның көкшесі" атты мақаласында талқылаған, ол кішкентай кітап ретінде қайта басылып шыққан. Ол былай деп түсіндіреді: Бұрын бұл туралы Хорхе Луис Борхес қысқаша шығармасында айтқан болатын. Ройзен "бәлкім, Омфалосты қабылдамау - Дарвиннің жер сілкіндіретін кітабы жарық көрмес бұрын-ақ теологиялық болжамдар жүйесі қаншалықты әлсіреп кеткенін көрсетеді" деп болжады. 1820 және 30-жылдары жазба геологтары униформизмнің өсуіне қарсы шайқасты және шынымен де Госсе өзінің алғы сөзінде Гранвилл Пенннің 30 жыл бұрын өзінің дәлелінің мәнін түсіргенін айтады. Бұл кітапта ұсынылған теория қазір омфалос гипотезасы деп аталады: әлем және ондағы барлық нәрсе кез келген уақытта, тіпті бірнеше минут бұрын, тіпті біздің естеліктеріміз оның жасын жалған түрде көрсетеді. Бұл ғылыми емес, философиялық көзқарас.
For a long time, apart from the discussion in his biography of his father, the only widely read though oblique references to the book were to be found in Father and Son, the psychological portrait of Philip Gosse by his son Edmund Gosse published in 1907. He wrote:
Martin Gardner, in his 1952 book Fads and Fallacies in the Name of Science, observed: "Not the least of its remarkable virtues is that although it won not a single convert, it presented a theory so logically perfect, and so in accord with geological facts that no amount of scientific evidence will ever be able to refute it Not a single truth of geology need be abandoned, yet
the harmony with Genesis is complete". This internal consistency was also discussed by the American biologist Stephen Jay Gould in a 1987 article entitled "Adam's Navel", which has since been republished as a mini book. He comments:
It had earlier been referred to in a short work by Jorge Luis Borges. Roizen has suggested that "perhaps the rejection of Omphalos is a measure of how much—even before the publication of Darwin's earthshaking book—the theological system of assumptions had already waned." In the 1820s and 30s the scriptural geologists had fought a battle against the rise of uniformitarianism and indeed Gosse suggests in his preface that Granville Penn had captured the essence of his argument 30 years previously. The theory presented in the book is now called the omphalos hypothesis: that the world and everything in it could have been created at any time, even mere moments ago, with even our own memories being false indications of its age. This is a largely philosophical position, not a scientific one.