Италиялық фашисттік сәулетші: Анджело Маццони өмірі мен мұрасы
Angiolo Mazzoni
Анжиоло Маццони – итальяндық сәулетші, фашисттік үкімет кезінде көптеген мемлекеттік ғимараттар, пошта және вокзалдарды жобалаған. Биографиясы, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Анжиоло Маццони (21 мамыр 1894 – 28 қыркүйек 1979) – 1920-1930 жылдардағы Италияның фашистік үкіметінің мемлекеттік сәулетшісі және инженеры. Маццони Италиядағы Екі соғыс аралығында жүздеген мемлекеттік ғимараттарды, пошта бөлімшелерін және теміржол стансаларын жобалаған.
Angiolo Mazzoni (21 May 1894 – 28 September 1979) was a state architect and engineer of the Italian Fascist government of the 1920s and 1930s. Mazzoni designed hundreds of public buildings, post offices and train stations during the Interwar period in Italy.
Өмір
Маццони Болоньяда дүниеге келді, 1905 жылы ата-анасымен бірге Римге көшіп келді, бірақ білімін алу үшін Болоньядағы Көркемсурет академиясына оралды. 1920 жылы Маццони шамамен бір жыл Марчелло Пьячентинидің жетекшілігінде тәжірибе жинады. Келесі жылы ол Миландағы Теміржолшылардың арнайы бөлімінде инженер болып жұмыс істеді, ал 1924 жылы жаңа құрылған Байланыс министрлігінде лауазымға көтерілді, 1926 жылға қарай маңызды дербес жұмыстар жасады. Саяси сарайды білетін Маццони 1926 жылы Ұлттық Фашистік партияға қосылды. Оның табысы мен ықпалының көп бөлігі Фашистік режиммен тығыз байланысына қарызды еді, және ол Фашизмнің позитивті бейнесін нығайту үшін архитектураны пайдалануда шешуші рөл атқарды. Фашистік режим жалпыұлттық жұмыстардың кең ауқымды бағдарламасын жүзеге асырды. Байланыс министрлігінің және Мемлекеттік теміржолдардың бас архитектор ретінде, Фашистік жаңғырту бағдарламаларының екі маңызды саласы, Маццони олардың көптеген жобаларын жасады. Италияда оның үлкен және кішкентай теміржол және телекоммуникациялық ғимараттарының жүздегені әлі де сақталған және қолданыста, бұл оның берік, еңбекке толы құрылысты меңгергендігіне куәлік етеді. Оның көптеген жобаларында архитектор және инженер Роберто Нардуччимен бірлесіп жұмыс істеді. Маццонидің Фашизммен байланысы кейінгі ғалымдарға оның маңыздылығын мойындауды саяси жағынан қиын етті. Оның басты тапсырмасы – Рим Термини теміржол вокзалының құрылысы соғыс уақытында Италияда тоқтатылып, Фашистер жеңілгеннен кейін басқалармен қайта жобаланды. Маццонидің басқа да маңызды ғимараттары соғыстан кейінгі кезеңде күрт өзгертілді немесе бұзылды. Оның Фашизмді жеке қолдауы оның мұрасына қарсы жұмыс істеді, тіпті Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, ол 1963 жылға дейін Колумбияның Богота қаласына өз еркімен сүргінге кетті. Соңғы кезде Эцио Годоли, Джорджио Мураторе және Энрико Криспольти сияқты ғалымдар Маццониді қайта жаңғырту және оның еңбектерін сын тұрғысынан қайта қарау процесін бастады. Оның мұрағаты қазір Трентодағы Заманауи өнер мұражайында сақталады, және оның ең маңызды сақталған ғимараттарын сақтауға бағытталған жұмыстар жүргізілуде.
Mazzoni was born in Bologna, was moved to Rome in 1905 with his parents, but returned to the Academy of Fine Arts, Bologna for his education. In 1920 Mazzoni practiced for about a year under Marcello Piacentini. The following year he was engaged as an engineer with the Special Section of Railway Workers in Milan, then rose to a position in the newly formed Ministry of Communications in 1924, producing significant independent work by 1926. Politically astute, Mazzoni also joined the National Fascist Party in 1926. He owed much of his success and influence to his intimate connections with the Fascist regime, and played a decisive role in using architecture to consolidate positive images of Fascism. The Fascist regime engaged in a comprehensive national program of public works. As chief architect for the Ministry of Communications and for the State Railways, both key modernizing sectors of Fascist rebuilding programs, Mazzoni designed many of them. Italy still contains hundreds of his large and small railway and telecommunications buildings, extant and functioning, a tribute to his mastery of robust, hard working construction. In many of these he collaborated with architect and engineer Roberto Narducci. Mazzoni's relationship with Fascism made it politically difficult for subsequent scholars to acknowledge his importance. Construction on his major commission, the vast Roma Termini railway station, was suspended in wartime Italy and redesigned by others after the Fascist defeat. Other important buildings by Mazzoni were crudely altered or demolished in the post war period. His own personal advocacy of Fascism worked against his legacy, even after the end of World War II when he voluntarily exiled himself in Bogota, Colombia until 1963. More recently academics and scholars such as Ezio Godoli, Giorgio Muratore, and Enrico Crispolti have begun a rehabilitation process and a critical re evaluation of Mazzoni. His archive is now kept at the Museum of Modern Art in Trento, and efforts are being made to ensure the conservation of his most important surviving buildings.
Тренто темір жол вокзалы
Маццонидің жұмысының бір классикалық мысалы – 1934–1936 жылдары салынған Италияның солтүстік-шығыс Альп тауларында орналасқан Тренто қаласындағы теміржол вокзалы. Тренто фашистік режим үшін ерекше маңызға ие болды, өйткені ол Трентино-Альто-Адидже (Велштирол-Зюдтироль) аймағының астанасы еді, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Версаль келісімінде Австриядан Италияға қосылды.
One classic example of Mazzoni's work is the railway station in Trento, a city in the north eastern Italian Alps, built during 1934–36. Trento had a special significance for the Fascist regime as the capital of the Trentino Alto Adige (Welschtirol Südtirol) region, annexed to Italy from Austria at the Treaty of Versailles after World War I.
Трентоның теміржол вокзалы Маццонидің сол кездегі типостық функционалистік стильдегі түсінігін көрсетеді; ғимараттың үздіріссіз терезелері мен динамикалық құрылымдық сызықтары футуристердің жылдамдық және аэродинамика туралы идеяларын бейнелейді деседі. Станция инновациялық түрде болат, шыны және жергілікті тастың әртүрлі түрлерін пайдалануымен ерекшеленеді. Станция төрт рельстік жолға платформа ұсынады және оның дизайны көшеден пойыздарға адам ағынын жеңілдетуге бағытталған. Фасадтың бойында кең ағаш жақтаулы есіктер ашылады. Кең, көлбеу емес баспалдақ 2-ші және 3-ші жолдарға арналған жер асты жолына жетелейді. Жабық немесе ішкі кеңісте күтуге арналған кең орын қарастырылған. Билет кассаларынан, темекі дүкенінен, газет стендінен және багаж сақтау бөлмесінен басқа, станцияда әкімшілік кеңселері, дәретханалар, мейрамхана және бар (қазір тек бар ғана қалды) және конференц-залдар мен жиналыстар өткізуге арналған кеңістік те болған. Маццони сәулетшіден гөрі көп нәрсе білдірді. Ол сонымен қатар маңызды интерьер және жиһаз дизайнері болды, оның ғимараттарының барлық элементтері – қабырға безендірулерінен бастап, мыс есік тұтқалары мен шыны қоршауларға дейін оның кеңсесінде жобаланды. Тренто теміржол вокзалының бас залы халықтың өмірін бейнелейтін үлкен мозаикалармен және Тренто айналасындағы таулы аймақтың табиғи сұлулығымен әсемделген. Бұл бейнелер сол кездегі типостық еді және білім беру және үгіт-насихат мақсатына қызмет етті. Алғашқыда төбе ашық жасыл түске боялған деседі.
Trento's railway station represents Mazzoni's interpretation of the functionalist style typical of the times; the building's continuous windows and dynamic structural lines are said to express Futurist ideas of speed and streamlining. The station stands out due to its innovative use of steel, glass, and several varieties of local stone. The station offers platforms on four rail tracks and its design is intended to facilitate the flow of people from the street to the trains. Wide wood frame doors open on the entire facade. A wide, shallow staircase leads to the underpassage to the 2nd and 3rd tracks. Spacious waiting space is provided under cover or indoor. In addition to ticket offices, a tobacconist, a news stand and baggage store, the station also provided office space for administration, restrooms, a restaurant and bar (today only a bar remains) and conference rooms and meeting space. Mazzoni was more than an architect. He also was an important interior and furniture designer, and all the components of his buildings, from wall decorations to brass door handles and glazed screens, were designed by his office. The main hall of Trento railway station was decorated with large mosaics depicting the life of the people, and the natural beauties of the mountainous region around Trento. These depictions were typical of the time and served an educational propagandistic purpose. Originally, the ceiling is said to have been painted light green.