Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық суретші (1611–1689)
Italian painter (1611–1689)
Балдассаре Франческини, туған жері Волтерраның атымен Иль Вольтеррано деп аталды, ал Ричиареллиден ерекшелеу үшін Иль Вольтеррано Джуниор (1611 жылдың 16 қаңтары – 1689 жыл) – негізінен Флоренция және Волтерра аймақтарында жұмыс істеген итальяндық кейінгі барокко суретшісі және сурет салушы. Ол көбінесе Флоренция, Волтерра және Римдегі шіркеулер мен сарайлар үшін салған фрескаларымен, алтарлық суреттерімен және мольбертте салған суреттерімен танымал болды. Оның туындылары алуан түрлі: портреттер, библейлік және мифологиялық көріністер, тарихи суреттер мен аллегориялық композициялар.
Baldassare Franceschini, called Il Volterrano after his birth place Volterra and, to distinguish him from Ricciarelli, Il Volterrano Giuniore (16116 January 1689) was an Italian late Baroque painter and draughtsman active principally around Florence and Volterra. He was mainly known for his frescoes, altarpieces and easel paintings for churches and palaces in Florence, Volterra and Rome. His subject matter was diverse and included portraits, biblical and mythological scenes, history paintings and allegorical compositions.
Өмір
Ол Вольтеррада мүсінші Гаспардың ұлы болып дүниеге келді. Жасынан әкесіне көмектесіп жұмыс істеді, кейін Флоренция суретшісі Козимо Даддиден Вольтеррада шәкірттік білім алды. Оның шеберлігінің қалыптасу кезеңінде жергілікті мәртебелі Людовико Гварначчи және Маркиз Курцио Ингирами, Хулионың ағасы, Лотарингиялық Кристинаның хатшысы, оның талантын байқады. Маркиз Ингирами оны он алты жасында флоренциялық суретші Маттео Росселлиге шәкірттікке берді. Франческо Фурини мен Лоренцо Липпи де Росселлиден тәлім алды. Бір жылдың ішінде ол Вольтеррада шеберлікпен перспектива қолданып фреска салуға жетіп, содан кейін Вилла Петраяда Медичи отбасы үшін жұмыс істеді. 1652 жылы Маркиз Филиппо Николини, Франческиниді Флоренциядағы Санта-Кроче шіркеуінің күмбезі мен артқы қабырғасын безендіру үшін пайдалануды жоспарлап, оны стилін жетілдіру үшін Италияның әртүрлі аймандарына жіберді. Бірнеше айға созылған саяхатында суретші Парма және Болонья мектептеріне, сондай-ақ Пьетро да Кортонаның романо-тоскан стиліне қызығушылық танытты, тіпті онымен Римде танысты. Одан кейін Николини тапсырған суреттерді орындады. Оның ең танымал майлы суреттерінің бірі – Вольтеррадағы Санта-Кьяра шіркеуіндегі Иоанн Евангелисттің бейнесі. Оның соңғы туындыларының бірі – Флоренциядағы Аннунциата шіркеуінің күмбезіне салған фрескасы, оны 1683 жылға қарай екі жыл бойы аяқтады.
He was born in Volterra as the son of the sculptor Gaspare. At an early age, he worked as an assistant to his father and subsequently apprenticed with the Florentine artist Cosimo Daddi in Volterra. During the time of his apprenticeship his talents were discovered by the local notable Ludovico Guarnacci and the Marquese Curzio Inghirami, brother of the more powerful Julio, secretary of Christina of Lorraine. The Marquese Inghirami placed him, at the age of sixteen, under the Florentine painter Matteo Rosselli. Both Francesco Furini and Lorenzo Lippi also trained with Rosselli. Within a year, he had advanced sufficiently to execute frescoes in Volterra with skilled foreshortening, followed by work for the Medici family in the Villa Petraia. In 1652, the Marchese Filippo Niccolini, planning to employ Franceschini on the frescoes for the cupola and back wall of his chapel in Santa Croce, Florence, dispatched him to various parts of Italy to improve his style. The painter, in a tour that lasted some months, took a serious interest in the schools of Parma and Bologna, and, to some extent, in the Romano Tuscan style of Pietro da Cortona, whose acquaintance he made in Rome. He then undertook the paintings commissioned by Niccolini. Among his best oil paintings on a large scale is the St. John the Evangelist in the church of Santa Chiara, Volterra. One of his latest works is the fresco in the cupola of the Annunziata, Florence, which occupied him for two years towards 1683.