Солтүстік Америкадағы алғашқы темір зауытының тарихы

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының Ұлттық тарихи орны

Соғус Айрон Уоркс Ұлттық тарихи орны Массачусетс штатының Соғус қаласында, Бостон қаласының орталығынан шамамен 16 шақырым (10 миль) солтүстік-шығысқа қарай орналасқан. Бұл Солтүстік Америкадағы алғашқы толыққанды темір зауытының орны, оны Джон Уинтроп Кіші салды және ол 1646 жылдан шамамен 1670 жылға дейін жұмыс істеді. Оған қайта құрылған домна пеші, балға, доңғалақ, қиырғыш, кескіш және ширек тонналық соққы кіреді. Мұнда жеті үлкен су дөңгелегі орнатылған, олардың кейбіреуі үлкен ағаш тісті дөңгелектермен біріктіріліп, бірге жұмыс істейді. Зауытта темірді теңізге жүретін кемелерге тиейтін кемежай және 17 ғасырға тән, қалпына келтірілген үлкен үй бар.

Тарих

XVII ғасырда темірден көптеген қажетті заттар, атап айтқанда шегелер, ат қойғыштар, ыдыс-аяқ, құрал-саймандар және қару-жарақтар жасалатын. Темір өндіру үшін күрделі өндіріс процесі қажет болды, оны тек өнеркәсіптік кәсіпорын ғана жүзеге асыра алатын. Бұл процесс Англия отарлауының алғашқы жылдары Солтүстік Америкада қолжетімді болмады, сондықтан барлық темір бұйымдарын импорттауға тура келді. Темір бұйымдарының бағасы жоғары болды, себебі ең жақын қорыту зауытына дейін кемемен кем дегенде екі ай сапар шегу қажет еді. Уинтроп колонияларда шикізаттың арзан және көп қоры бар екендігіне сенді, сондықтан Массачусетс штатындағы темір зауыты Жаңа Англия және Чесапик колонияларында, тіпті Англияда да пайдалы сатылатын өнімдерді өндіре алады деп ойлады. 1641 жылы Уинтроп кәсіпорынды қаржыландыру үшін қажетті капиталды алу үшін Англияға сапар шекті. Уинтроп алғашқы темір зауытын салу үшін Массачусетс штатындағы Брэйнтри жерін таңдады. Құрылыс 1644 жылы басталды және 1645 жылы аяқталды. 1645 жылдың 15 қазанында Уинтроп Undertakers компаниясына Массачусетс штатының Бас сотынан салықтан босату және темір өндірісіне 21 жылдық монополия берді. Массачусетске келгеннен кейін Лидер бұрынғы жерді зерттеуді қайта қарады және басқа да жерлерді қарастырды. Ол Саугус өзенінің жағасындағы Линн қаласын (Массачусетс штаты, қазіргі Саугустың бөлігі) таңдады. Өзенде суы аз кемелер жүзе алатын, ал өзенге бөгет салу арқылы машиналарды қуаттандыруға болатын. Айналасындағы орманнан көмір жасауға болатын. Жақын маңдағы көлдерден, батпақтардан, өзен арналарынан және сорлардан балшық кенін алуға болады. Әдетте ағынды үшін қолданылатын әк тас қолжетімді болмады, бірақ тәжірибелер нәтижесінде жақын маңдағы Нахантта табылған габбро ағынды ретінде қолданылатыны анықталды. 1646 жылы "Хаммерсмит" деп аталған жаңа темір зауыты жұмыс істей бастады. Онда шойын және сұр темір (соңғысы оттықтарға, қазандықтарға, табаларға, қайнатқыштарға және табақтарға құйылатын) өндіруге арналған доменді пеш, шойынды балқытылған темірге тазартуға арналған ұстахана, 500 фунт салмақты балғамен саудагерлік штангаларды жасауға арналған, олар дайын өнімдерге айналдыру үшін теміршілерге сатылатын, және шегелер, бұрандалар, ат аяқ киімдері, арба дөңгелектері, балталар, аралар және басқа да құралдар жасауға қолданылатын жалпақ металл өндірілетін вальцовка және кесу цехы бар еді. Ол кезде бұл әлемдегі ең жетілген технологиялық темір зауыттарының бірі болатын. Темір зауытында жұмыс істейтін тәжірибесі аз жергілікті жұмысшылар жиі, кейде өлімге әкелетін жазабастарға ұшырады. Шотландтар көбінесе білікті емес жұмысшылар ретінде жұмыс істеді, ағаш кесу сияқты жұмыстарды орындады. Кейбіреулері көмір жасау, балта жасау және ағаш өңдеу сияқты дағдыларды үйренді.

During the 17th century, iron was used to manufacture a number of indispensable goods, including nails, horseshoes, cookware, tools, and weapons. The production of iron required a complex manufacturing process that could only be done by an industrial enterprise. This process was not available in North America during the early years of English colonization, which meant that all iron goods had to be imported. As it took at least two months to sail to the nearest foundry, iron goods were very expensive. Winthrop believed that because the colonies had a cheap and abundant supply of raw materials, an iron works in Massachusetts could produce goods that could be sold profitably in the New England and Chesapeake Colonies as well as in England itself. In 1641, Winthrop sailed to England to get the capital he needed to fund the enterprise. Winthrop selected a site in Braintree, Massachusetts (now part of present day Quincy, Massachusetts) as the location of the first Iron Works. Construction began in 1644 and was completed in 1645. On October 15, 1645, Winthrop secured the Undertakers an exemption from taxes and a 21 year monopoly on iron production from the Massachusetts General Court. After arriving in Massachusetts, Leader reviewed the previous site survey and looked into some other locations. He selected a location in Lynn, Massachusetts (now part of present day Saugus) on the Saugus River. The river was navigable for shallow draft vessels and could be dammed to power machinery. The surrounding forests could be used to make charcoal. Bog ore could be mined from nearby ponds, swamps, riverbeds, and bogs. Limestone, which was normally used for flux, was not available, but through trial and error it was found that gabbro, which could be mined in nearby Nahant, would work as a flux. The new iron works, which was called Hammersmith, began operations in 1646. It consisted of a blast furnace for producing pig iron and gray iron (the later of which was poured into molds to make firebacks, pots, pans, kettles, and skillets), a forge where pig iron was refined into wrought iron and a 500 pound hammer was used to make merchant bars, which were sold to blacksmiths for manufacture into finished products, and a rolling and slitting mill where flat stock that could be used to manufacture nails, bolts, horse shoes, wagon tires, axes, saw blades, and other implements was produced. At the time, it was one of the most technologically advanced iron works in the world. The less experienced local men who worked at the Iron Works met with frequent and sometimes fatal accidents. The Scots mostly worked as unskilled laborers, performing tasks like chopping wood. Some learned skills such as making charcoal, blacksmithing and carpentry.

Жерді қайта құру және қалпына келтіру

Темір зауыты жабылғаннан кейін, ол уақыт өте пайдаланылмай, бұталармен жасырылып қалды. 1898 жылы Линн тарихи қоғамы зауыт орнының жанына "Бірінші темір зауыты. Бұл елдегі алғашқы табысты темір зауыты осы жерде құрылды. 1643 жылы құю цехы салынды. Жозеф Дженкс 1647 жылы мұнда балға жасау шеберханасын салды, ал 1652 жылы Жаңа Англияда айналымға шығарылған алғашқы күміс ақшаларға арналған қалыптар жасады. 1654 жылы ол Америкадағы алғашқы өрт сөндіру машинасының авторы болды." деген мәтіні жазылған тарихи белгіні орнатты. Бірақ, уақыт өте, тақта да бұталардың арасында көрінбей қалды және темір зауытын қалпына келтіру жұмыстары кезінде ғана табылғанға дейін жасырын күйде болды. 1915 жылы антиквариаттарды зерттеуші Уоллес Наттинг темір зауытының жанында орналасқан, 1680 жылдарға дейін сақталған шаруа үйін сатып алды, ол Saugus темір зауытының басшысының бұрынғы үйі деп есептелді. Ол үйге Broadhearth деп ат қойып, оны кеңейтілген, бірақ кейбір деректерді әшекейлеп көрсеткен қайта жаңарту жұмыстарын жүргізді. Наттинг Broadhearth-ты антиквариаттар, фотосуреттер және көшірме жиһаздардан тұратын жинағын көрсету үшін пайдаланды. 1917 жылы ол үйдің жанына темір шеберханасын қосты және ертедегі темір бұйымдарын жасау және сату үшін темір шеберді жұмысқа алды. 1920 жылы қаржылық қиындықтарға тап болған Наттинг үйді Бостондық антиквариат сатушысы Чарльз Л. Куниге сатты. Куни қайтыс болғаннан кейін оның әйелі оны Бостондық тағы бір антиквариат сатушысы Филип Розенбергке сатты. Мүлікті сатып алғаннан кейін Розенберг, Америка революциясының қыздарының Парсон Роби бөлімінен Луиза Хоуксқа үйді тек DAR немесе Саугус қаласына ғана сататынына уәде берді. 1938 жылы DAR бұрынғы темір зауытының жерінен сот арқылы 50 долларға сатып алды. 1941 жылы Розенберг үйді Саугусқа және DAR-ға сатуға ұсынды, бірақ ешқайсысы оның сұраған бағасын төлей алмады. Оның орнына ол Генри Форд сауда мектебінің түлектер қауымдастығымен келісімге келді, олар ғимаратты Мичиган штатының Дирборн қаласындағы Генри Фордтың Гринфилд ауылына көшіруді жоспарлаған. Бұл жайт Саугус тұрғындары мен мұраны сақтаушылардың наразылығын тудырды, олар ұзақ талқылаулардан кейін Генри Фордты ғимаратты сатып алмауға көндірді. Қарсылық ретінде Форд түлектер қауымдастығына мүлікке жұмсаған ақшасын өтеуді талап етті. Саугуста ақша жинау жұмыстары көңіл көншітпейтін болғандықтан, Жаңа Англияның көне заттарды сақтау қоғамының президенті Уильям Самнер Апплтон шығындарды мемлекет, қала және халық арасында бөлуді ұсынды. Бұл жоспардың іске аспайтыны анық болған соң, Апплтон мүлікті сатып алу және күтіп ұстау үшін пайда көздемейтін "Бірінші темір зауыттары қауымдастығын" құрды. 1943 жылы Бірінші темір зауыттары қауымдастығы (FIWA) шаруа үйін, сондай-ақ DAR-дың бұрынғы темір зауытының жерінің бір бөлігін сатып алды. 1948 жылдың қыркүйегінде FIWA президенті J. Sanger Attwill, Уолден көлінде Генри Дэвид Тороның үйінің орнын тапқан археолог Роланд В. Роббинске темір зауытының орнын табуға тырысу туралы ұсыныс жасады. Роббинс үш жүз жылдан астам уақыт бұрын салынған жерді қазу идеясына қызығушылық танытты, онда ақпараттың аздығы, жоспарлар мен суреттердің болмауы және Америка колонияларындағы алғашқы темір өндіру зауыты болу мүмкіндігі оны қызықтырды. Роббинс жүргізген қазба жұмыстары темір зауытының негізгі өндірістік бөлімдерін, соның ішінде ғимараттардың іргетастарын, биік пештің қалдықтарын, тоғандар мен каналдарды, балғада қолданылатын 500 фунт салмақты балғаны және биік пештің балғасын қоректендіретін су доңғалағын, оның дөңгелек орнымен бірге тапты. Гарвард университетінің биологтары бұл доңғалақты сақтап қалды, олар оны сақтау үшін жаңа әдіс әзірледі. Ол сондай-ақ Смитсония кураторы С. Малкольм Уоткинс, МТИ профессоры Герберт Х. Улиг және Гарвард профессоры Эльсо Баргхорн сияқты коллекционерлер мен сарапшылардан көмек алды. 1953 жылы Роббинс темір зауытынан күрт кетіп қалды. 1968 жылдың 5 сәуірінде Саугус темір зауыты Ұлттық парктер жүйесіне қосылды және Саугус темір зауыты ұлттық тарихи орны деп қайта аталды. Парк көктемнен күзге дейін маусымдық түрде ашық болады.

After the iron works closed, the site fell into disuse and became hidden by underbrush. In 1898, the Lynn Historical Society erected a historical marker near the site which read "The First Iron Works. The first successful iron works in this country established here. Foundry erected in 1643. Joseph Jenckes built a forge here in 1647 and in 1652 made the dies for the first silver money coined in New England. In 1654 he made the first fire engine in America." Eventually, the plaque too became obscured by the underbrush and remained camouflaged until it was discovered during the restoration of the Iron Works. In 1915, antiquarian Wallace Nutting purchased the Appleton Taylor Mansfield House, a 1680s farmhouse near the iron works site which was believed to be the former home of the ironmaster of the Saugus Iron Works. He renamed the home Broadhearth and undertook an extensive, albeit embellished, restoration of the home. Nutting used Broadhearth to showcase his collection of antiques, photographs, and reproduction furniture. In 1917 he added a blacksmith's shop to the property and hired a blacksmith to manufacture and sell reproductions of early ironwork. In 1920, Nutting, who was having financial troubles, sold the house to Boston antiques dealer Charles L. Cooney. After Cooney's death, his widow sold it to another Boston antiques dealer, Philip Rosenberg. Upon purchasing property, Rosenberg promised Louise Hawkes of the Parson Roby Chapter of the Daughters of the American Revolution that he would only sell the house to the DAR or the Town of Saugus. In 1938, the DAR purchased a piece of the former Iron Works property out of foreclosure for $50. In 1941, Rosenberg offered to sell the house to Saugus and the DAR, however neither could meet his asking price. Instead he reached an agreement with the Alumni Association of the Henry Ford Trade School, which intended on moving the building to Henry Ford's Greenfield Village in Dearborn, Michigan. News of the impending move caused outrage amongst Saugus residents and preservationists who, after extensive discussions, convinced Henry Ford not to acquire the building. In exchange, Ford wanted the Alumni Association reimbursed what it spent on the property. Fundraising efforts in Saugus were disappointing, so William Sumner Appleton, President of the Society for the Preservation of New England Antiquities, proposed splitting the cost between the state, town, and the public. When it became clear that this plan would not work, Appleton created a nonprofit, called the First Iron Works Association, to purchase and maintain the property. In 1943 the First Iron Works Association (FIWA) purchased the farmhouse as well as the DAR's piece of the former Iron Works property. In September 1948, FIWA president J. Sanger Attwill approached archaeologist Roland W. Robbins who had discovered the site of Henry David Thoreau's cabin on Walden Pond about trying to find the site of the Iron Works. Robbins was interested in the idea of digging at a site that was over three hundred years old, the challenge of working on a site where there little information, including no plans or sketches, and the opportunity to work at what may have been the first iron manufacturing plant in the American colonies. Robbins' excavations uncovered the major manufacturing units of the Iron Works, including the foundations of buildings, remains of the blast furnace, holding ponds, and canal, a 500 pound hammer used in the forge, and a waterwheel that powered the bellows for the blast furnace, along with its wheel pit. The wheel was saved by biologists from Harvard University, who developed a process to preserve it. of the Massachusetts Institute of Technology), metallurgic experts, specialists from Harvard University's biological laboratory and botanical museum, and a professional photographer. He also received assistance from collectors and experts, including Smithsonian curator C. Malcolm Watkins, MIT professor Herbert H. Uhlig, and Harvard professor Elso Barghoorn. Robbins abruptly left the Iron Works in 1953. On April 5, 1968, the Saugus Iron Works was added to the National Park Service system and renamed the Saugus Iron Works National Historic Site. The park is open seasonally, spring through fall.