Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вестминстерлік синодтар қазіргі Лондон шегінде өткен маңызды шіркеу кеңестерінің бірі еді. Нақты орны кейде белгісіз болғанымен, орта ғасырлық синодтардың көпшілігі ескі Сент-Пол соборының бөлімханасында немесе Вестминстер аббаттығының аумағындағы бұрынғы Сент-Кэтрин капелласында, немесе Ламбетте жиналды. Кеңестер әртүрлі типтерде болды, және әрқайсысының өзіндік конституциялық тарихы бар еді. Эдуард I патшалық құрғанға дейін, шақыру қазіргі формасын алғанға дейін, Лондонда түрлі епархиялық, провинциялық, ұлттық және легаттық синодтар өткізілді. Дегенмен, соңғы алты ғасыр ішінде онда өткен басты шіркеу жиналыстары Кантербери провинциясының шақырулары болды.
Synods of Westminster were certain of the more important ecclesiastical councils held within the present bounds of London. Though the precise locality is occasionally uncertain, the majority of the medieval synods assembled in the chapter house of old St Paul's, or the former chapel of St Catherine within the precincts of Westminster Abbey or at Lambeth. The councils were of various types, each with a constitutional history of its own. Before the reign of Edward I, when convocation assumed substantially its present form, there were convened in London various diocesan, provincial, national and legatine synods; during the past six centuries, however, the chief ecclesiastical assemblies held there have been convocations of the province of Canterbury.
ХІ ғасыр
Сент-Пол соборындағы ең алғашқы маңызды кеңес 1075 жылы Ланфран төрағалығымен өтті; ол көне заңдарды қайта жаңартып, симонияны тыйым салды және үш епископқа елді мекендерден Солсбери, Чичестер және Честер қалаларына көшуге рұқсат берді.
The first really notable council at St Paul's was that of 1075 under the presidency of Lanfranc; it renewed ancient regulations, forbade simony and permitted three bishops to remove from country places to Salisbury, Chichester and Chester respectively.
ХІІ ғасыр
1102 жылы Вестминстерде Анзельм Кентерберийлік басқарған ұлттық синод симонияға, дін қызметкерлерінің некелеріне және құлдыққа қарсы қағидаларды қабылдады. 1126, 1127 және 1138 жылдардағы кеңестер легаттық, ал 1175 жылғысы провинциялық болды; олардың қағидалары, көбінесе қайта бекітулер, сол кездегі дін қызметкерлерінің жағдайы туралы мәлімет береді. 1200 жылғы қағидалар 1179 жылғы Латеран кеңесінің ұсынымдарына көп дәрежеде негізделген.
In 1102 a national synod at Westminster under Anselm of Canterbury adopted canons against simony, clerical marriages and slavery. The councils of 1126, 1127 and 1138 were legatine, that of 1175 provincial; their canons, chiefly re enactments, throw light on the condition of the clergy at that time. The canons of 1200 are based in large measure on recommendations of the Lateran Council of 1179.
Кейінгі синодтар
Эдуард VI заманынан бастап, шіркеу тәртібіндегі ең маңызды өзгерістердің көптегені Сент-Полс және Аббатханада өткен кеңестерде қабылданды. Ең ірілері 1547, 1552, 1554, 1562, 1571, 1604, 1605, 1640 және 1661 жылдардағы кеңестер болды. 1852 жылы жаңа құрылған Вестминстер католик архиепископтығының алғашқы синодтары өтті. Пан-англикандық синодтар туралы Ламбет конференцияларына қараңыз.
From the time of Edward VI on, many of the most vital changes in ecclesiastical discipline were adopted in convocations at St Paul's and in the Abbey. Among the most important were those of 1547, 1552, 1554, 1562, 1571, 1604, 1605, 1640 and 1661. In 1852 there was held the first of a series of synods of the newly organized Catholic archdiocese of Westminster. For the Pan Anglican Synods see Lambeth Conferences.