Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландияның фольклоры мен дәстүрлерін зерттеу және ақпарат жинау үшін 1935 жылы Ирландия үкіметі Ирландия фольклор комиссиясын (ирланд тілінде Coimisiún Béaloideasa Éireann) құрды.
Organization to study and collect information on the folklore and traditions of Ireland
The Irish Folklore Commission (Coimisiún Béaloideasa Éireann in Irish) was set up in 1935 by the Irish Government to study and collect information on the folklore and traditions of Ireland.
Тарих
Семус О Дюилеарга (Джеймс Гамильтон Деларги) 1927 жылы An Cumann le Béaloideas Éireann (Ирландия фольклоры қоғамы) және оның Béaloideas журналын құрды. О Дуилеарга жиналған ауызша дәстүрге қатысты нұсқаулар берді, мысалы, жиналған деректерде ақпарат берушінің аты-жөні мен жасы, сондай-ақ материалдың қайдан алынғаны көрсетілуі керек деп талап етті. Қоғам жиналған фольклорды редакциялап, жариялаумен ғана шектеліп қоймай, оны ағылшын тіліне немесе басқа да қолайлы тілге аударуға немесе кемінде реферат жасауға тырысты. Бұл ирланд фольклорын сақтауға шақыру болды, және оның елдес азаматтары бұл шақыруға құлақ асып, қоғамға қолжазбаларын жіберді, ал бұл материалдар Béaloideas журналында жарияланды. Қоғамдық пікір мұндай маңызды міндетті толығымен ерікті қоғамға жүктеу дұрыс емес деген тұжырымға келді, сондықтан Ирландия үкіметі 1930 жылы Institiúid Bhéaloideas Éireann (Ирландия халық институтын) құрды, оның төрағасы О Дуилеарга болды, ал An Cumann мүшелерінен басқа да басқарма мүшелері тағайындалды. Бірнеше жыл өткен соң, 1935 жылы үкімет Ирландия фольклор комиссиясын (Coimisiún Béaloideasa Éireann) құрды, өйткені оның алдағысы жеткіліксіз деп танылды және жақсы жабдықталған, ірі ұйым қажет болды. О Дуилеарга комиссияның құрметті директоры болып тағайындалды және оның жұмысын басқарды. Комиссия 1971 жылға дейін осы атпен жұмысын жалғастырды, содан кейін оны Дублин университетінің Ирландия фольклоры бөлімі алмастырды. Бөлім сол кезде жиналған деректердің сақтау орны ретінде қызмет етті, соның ішінде Ирландия фольклоры жинағы, кейіннен Ұлттық фольклор жинағы, UCD Delargy Ирландия фольклоры орталығында және Ұлттық фольклор жинағында сақталды. Бұл бастаманы Сеан О Суиллеабхайн мен Семус О Дюилеарга жүзеге асырды, олар осы жобаны жариялады және мұғалімдерге фольклордың не екенін және оны қалай дұрыс жинау керектігін түсіндірді. Олар мектеп директорларымен кездесіп, балаларға фольклорды қалай жинау керектігін түсіндірді. Қыркүйектен маусымға дейін әр апта сайын мұғалім тақырыпты таңдап, сұрақтарды оқып беретін, ал балалар оларды көшіріп алып, отбасы мүшелері мен көршілерінен сұрақтар қоятын. 1939 жылдың маусым айында О Дуилеарга жылдық есебінде мектептерден жиналған кітаптардың жалпы көлемі 375 660 беттен тұратынын мәлімдеді.
Séamus Ó Duilearga (James Hamilton Delargy) founded An Cumann le Béaloideas Éireann (The Folklore of Ireland Society) and its journal Béaloideas in 1927. Ó Duilearga prescribed a guideline for gathered oral tradition, for example, insisting that the collected data identified the informant's name and age as well as provenance of material. The Society would not only edit and publish the collected folklore, but endeavor to supply a translation or at least a summary in English or some suitable language. It was a call for the preservation of Irish folklore, and his countrymen heeded the appeal by sending in manuscripts to the Society, and these material would be published in the Béaloideas periodical. Public sentiment mounted that such a grave undertaking should not be left entirely to a voluntary society, and the Irish government established the Institiúid Bhéaloideas Éireann (The Irish Folk Institute) in 1930, to be headed by Ó Duilearga, with other board members of An Cumann recruited alongside. A few years later in 1935, the Irish Folklore Commission (Coimisiún Béaloideasa Éireann) was formed by the government when its precursor was deemed inadequate, and a larger organization which was better equipped felt needed. Ó Duilearga was appointed honorary director of the commission, and led its effort. The Commission continued its work by that name until 1971 when it was superseded by the Department of Irish Folklore the University College, Dublin. The department has since served as a repository of the data collected, including the Irish Folklore Collection, which later became the National Folklore Collection, at the UCD Delargy Centre for Irish Folklore and the National Folklore Collection. This was instigated by Seán Ó Súilleabháin and Séamus Ó Duilearga, who publicized the scheme and explained to teachers what folklore was and how to properly collect it. They met with principal teachers, who then explained to the children how to collect the folklore for the collection. From September to June, each week the teacher would choose a heading and read out the questions, and the children would copy it down and question their family members and neighbors. In June 1939, Ó Duilearga stated in his annual report that there were collectively 375,660 pages of books from the schools.
Душас жобасы
Dúchas жобасы – бүкіл әлемде қолжетімді және іздеуге қолайлы ету мақсатында Ұлттық фольклорлық жинақты цифрландыру және түсіріп жазуға бағытталған онлайн-көптеген адамдардың бірлескен еңбегі. Онлайн-жобаға (1) жинақтың цифрлық және түсіріп жазылған томдары; (2) жинақта аталған адамдарды, тақырыптар мен жерлерді табуға арналған іздеу мүмкіндігі; (4) ирландтық фамилиялардың тізімі және (5) көптеген тарихи фотосуреттер кіреді. Жинақтың түсіріп жазылуы әлемнің түкпір-түкпірінен еріктілердің қатысуымен жүзеге асырылады, олар журналдың беттерін түсіріп жазып, әрбір түсіріп жазылған беттің өзінен де, интернеттегі іздеу дерекқорлары арқылы да іздеуге мүмкіндік береді.
The Dúchas Project is an online crowdsourcing effort to digitize and transcribe the National Folklore Collection in order to make it accessible and searchable worldwide. Based online, the project includes (1) both digitized and transcribed volumes of the collection; (2) a search feature to find people, topics, and places mentioned in the collections; (4) an index of Irish surnames, and (5) numerous historical photographs. Transcriptions of the collection are crowdsourced from around the world, and volunteers transcribe pages from the journal, allowing each page transcribed to become searchable from within the page itself and via internet search databases.