Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Ферраро (14 мамыр 1924 – 17 сәуір 2001) – американдық саясаткер және кәсіпкер. 1966 жылдан бастап 2001 жылы қайтыс болғанға дейін Лос-Анджелес қалалық кеңесінің демократтық мүшесі болды, бұл қала тарихындағы кеңес мүшесінің ең ұзақ қызмет ету мерзімі. Саясатқа дейін ол сақтандыру брокері болған, ал Оңтүстік Калифорния университетінде американдық футболдың үздік ойыншысы болды.
American politician
John Ferraro (May 14, 1924 – April 17, 2001) was an American politician and businessman who was a Democratic member of the Los Angeles City Council from 1966 until his death in 2001, the longest tenure of any member in the city's history. Before politics, he was an insurance broker, and had been an all American football player at the University of Southern California.
Ата-аналар мен білім беру
Ферраро 1924 жылдың 14 мамырында Лос-Анджелестің оңтүстігіндегі Калифорния штатының Кудай қаласында, жұмысшы табының тұрған ауданында дүниеге келді. Ол Белл орта мектебін 1942 жылы бітірді, ал Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Оңтүстік Калифорния университетінде бизнес-администрация саласы бойынша ғылым бакалавры дәрежесін алды. Ол сегіз балалы отбасының ең кіші ұлы болды, оның итальяндық иммигрант ата-аналары Ұлы депрессия кезінде банкротқа ұшыраған макарон фабрикасын басқарған.
Ferraro was born May 14, 1924, in the working class suburb of Cudahy, California, just south of Los Angeles, "the youngest son of a family of eight children whose Italian immigrant parents ran a macaroni factory before going broke during the Depression." He attended Bell High School in Bell, California, where he graduated in 1942, and he earned a Bachelor of Science degree in business administration from the University of Southern California after World War II.
Әскери қызмет
Ферраро Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қабылданып, 1945 жылы мічман болып кірісті, осыдан кейін ол "Ұлы Джон" деген лақап атын алды.
Ferraro enlisted in the U. S. Navy during World War II and was commissioned as an ensign in 1945. earning him the nickname "Big John."
Отбасы
Ол Демократиялық штаттық сенатор Е. Джордж Лаккидің қызы Джули Мари Лаккиге үйленген және олардың Лаккигян немесе Лакки деген ұлы болды, ол шамамен 1956 жылы туған. Ферраролар 1972 жылы ажырасып кетті. Ол 1940 жылдары экзотикалық биші және стриптизер Марджи Харт ретінде кеңінен танымал болды, кейін жылжымайтын мүлікке инвестициялар жасап ақша тапқан заңды актриса болды. Олар 1964 жылы демократ Пьер Салингердің АҚШ Сенатына өтпеген сайлау науқанына қолдау көрсету үшін өткізілген қабылдау кезінде танысты және 1982 жылы үйленді. Ол 2000 жылы қайтыс болды.
He was married to Julie Marie Luckey, daughter of Democratic State Senator E. George Luckey, and they had a son, Luckeygian, or Lucky, born about 1956. The Ferraros were divorced in 1972. widely known as exotic dancer and stripteaser Margie Hart in the 1940s—and then as a legitimate actress who even later made money through real estate investments. They met at a reception in support of Democrat Pierre Salinger's unsuccessful U. S. Senate campaign in 1964, and they were married in 1982. She died in 2000.
Ауру және өлім
1999 жылдың тамызында Феррароға көкбауыр қатерлі ісігі диагнозы қойылды және ол химиотерапиядан өтті. 2001 жылдың 17 сәуірінде Санта-Моникада 76 жасында қайтыс болған кезде қала әкімі Ричард Риордан және оның отбасы мүшелері оның жанында болды.
Ferraro was diagnosed with cancer of the spleen in August 1999 and underwent chemotherapy. Mayor Richard Riordan was at his side, along with family members, when he died at the age of 76 in Santa Monica on April 17, 2001.
Полиция комиссиясы
Ол 1953 жылы мемлекеттік қызметке қабылданды, сол кезде қала әкімі Норрис Полсон оны қалалық полиция комиссиясына тағайындады, онда ол он үш жыл қызмет етті. Оның бойының ұзындығына байланысты, қызметке келгенде ағаш шеберлері оның аяқтарына орын табу үшін үстелінен бір шукаш алып тастауға мәжбүр болды. (1975 жылы) Орталық Лос-Анджелес Фэрфакс және Хайленд даңғылдарынан батысқа қарай, Санта-Моника бульварынан солтүстікке қарай, Пасадена тас жолынан шығысқа қарай және Олимпиада бульварынан оңтүстікке қарай (1945) созылды. 1986 жылы бұл аудан бұрыш-бұрышпен қисық, ескі аудандарды, сондай-ақ Атвотер, Гриффит Паркі, Форест Лан Драйв және орталық Сан-Фернандо аймағының Колфакс даңғылы мен Виктория бульварына дейінгі бөліктерін қамтыды деп есептелді. 1989 жылы аудан Ханкок Паркінен Студио Ситиге дейін жетті. 1974 жылы Ферраро Лос-Анджелес округінің Бақылау кеңесіне орын үшін кеңесші Эдмунд Д. Эдельманға қарсы сәтті болмаған сайлауға түсті.
He entered government service in 1953, when Mayor Norris Poulson appointed him to the city Police Commission, where he served for thirteen years. Because of his height, when he took office carpenters had to remove a drawer from his desk so that his legs could fit under it. and (in 1975) Central Los Angeles from Fairfax and Highland Avenues on the west, to Santa Monica Boulevard on the north, the Pasadena Freeway on the east and Olympic Boulevard on the south (1945). In 1986 it was considered a contorted district that included the old areas as well as Atwater, Griffith Park, Forest Lawn Drive and parts of the central San Fernando Valley to Colfax Avenue and Victory Boulevard. In 1989 the district stretched from Hancock Park to Studio City. In 1974, Ferraro ran unsuccessfully against fellow Councilman Edmund D. Edelman for a seat on the Los Angeles County Board of Supervisors,
1999 жылы Лос-Анджелес этика комиссиясы оны 1997 жылы жаңадан белгіленген лимиттен асып кеткен сайлау қаржысын алғаны үшін 3300 долларға айыппұл салды. Бұл және кеңесшілер Майк Эрнандес пен Марк Ридли Томасқа қатысты айыппұлдар 1985 жылы қолданысқа енген заң бойынша алғаш рет салынды.
In 1999, he was fined $3,300 by the Los Angeles Ethics Commission for receiving campaign contributions in 1997 above a newly established limit. It and penalties levied against Councilmen Mike Hernandez and Mark Ridley Thomas were the first to be made under a law effective in 1985.
Төрағалық
Феррароның 1977 жылы Джон Гибсонның орнына қалалық кеңес төрағасы болып сайлануы оған комитеттерді тағайындауға және кеңеске жалпы бағыт беруге мүмкіндік берді. Сол жылы ол комитет жүйесін "қоршаған орта және қала қаржысына қатысты алаңдаушылықты көрсету" үшін қайта құрылымдады. Ферраро кейіннен "одақтастарын марапаттау және қарсыластарын жазалау" үшін комитет тағайындау құқығын қолданғанын жоққа шығарды, бірақ ол тәжірибелі екенін мойындады: "Дұшпандарының пайдасына өз достарын жамандаған ешкім жақсы саясатпен айналыспайды", - деді ол. "Осылай қайтадан төраға болып сайлануға болмайды". 1997 жылы Ферраро комитеттердегі орынды қайта бөліскеңде ең үлкен шығынға Нейт Холден тап болды, "Феррароның әзілдерінің жиі нысаны болған ол үш комитетінен де шығарылып, нашаррақ лауазымдарға тағайындалды", - деп хабарлады Джоди Уилгорен Лос-Анджелес Таймс газетінде. Феррароның қалалық кеңестегі дауларды "юмор және қатаң қолмен" реттегені жиі айтылды және оның қайтысынан кейін "осындай күшті тұлға енді пайда болмайды" делінді, себебі қала әкімшілігінде жаңа мерзім шектеулері енгізілді.
Ferraro's election as City Council president in 1977 to replace John Gibson allowed him to make committee appointments and set a general direction for the council. In that year he restructured the committee system to "reflect concerns about the environment and city finances." Ferraro later denied he used his committee appointing power "to reward allies and punish enemies," but he admitted to being practical: "Anybody who mistreats their friends to benefit their enemies is not practicing good politics," he said. "You don't get reelected to the presidency that way." In Ferraro's 1997 reshuffle of committee seats, the biggest loser was Nate Holden, "the frequent butt of Ferraro's jokes, who was ousted from all three of his committees and given far lower profile assignments," Jodi Wilgoren reported in the Los Angeles Times. It was said that Ferraro often calmed disputes on the City Council "with humor and a firm hand" and that after his death it was "unlikely such a dominant figure will again emerge," because of newly imposed term limits at City Hall.
Құрметтер
Ферраро 1995 жылы Ұлттық қалалар лигасының басқармасына сайланды, ал 1996 жылғы наурыз айында Лос-Анджелес марафоны оны «Жыл азаматы» деп таныды, Оңтүстік Калифорния университеті оған Аса V. Call есімді жетістік сыйлығын табыс етті, ал Ұлттық жас Израиль кеңесі қоғамдық қызметке арналған сыйлықпен марапаттады. Лос-Анджелестегі спортқа қосқан үлесі үшін Колизей комиссарлары оны Лос-Анджелес мемориалдық Колизейінің «Құрмет аллеясы» тақташасымен құрметтеді.
Ferraro was elected to the board of the National League of Cities in 1995, and in March 1996 the Los Angeles Marathon named him Citizen of the Year, the University of Southern California gave him its Asa V. Call Achievement Award and the National Council of Young Israel gave him a community service award. For his contribution to sports in Los Angeles, he was honored with a Los Angeles Memorial Coliseum "Court of Honor" plaque by the Coliseum commissioners.
Мұра
2000 жылдың 16 қарашасында Лос-Анджелес қаласы оның 50 жылдан астам қоғамдық қызметін құрметтеп, маңызды "Су және Электр Энергиясы" департаментінің Бас кеңсесі ғимаратын Джон Ферраро ғимараты деп атады. Ғимаратты AC Martin Partners, Inc. архитекторлары жобалаған және ол 1964 жылы ашылған. Оңтүстік Калифорния университетінің Саясат, жоспарлау және даму мектебінде Маргарет және Джон Ферраро атындағы тиімді жергілікті басқару кафедрасы құрылды. USC-дегі футбол жылдары туралы: "Мен қорғаушы (tackle) болдым. Әрине, біз ешқашан даңққа, жаңалықтарға ілікпедік, менің өмірлік қағиям да осылай".
On November 16, 2000, in honor of his more than five decades of public service, the City of Los Angeles renamed the landmark Department of Water and Power's General Office Building to the John Ferraro Building. The building was designed by the architects AC Martin Partners, Inc. and opened in 1964. The Margaret and John Ferraro Chair in Effective Local Government was established at the School of Policy, Planning and Development of the University of Southern California. About his USC football days: "I was a tackle. Sure, we never got any glory, no headlines, and that's been my philosophy."