Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Common One - Солтүстік Ирландиялық әнші-әндер авторы Ван Моррисонның 1980 жылы жарық көрген он екінші студиялық альбомы. Альбом француз Ривьерасындағы Ницца қаласына жақын орналасқан Super Bear студиясында тоғыз күннің ішінде жазылды. Альбомның атауы "Англиядағы жаз" әнінің мәтінінен алынған: "Ой, менің жалпы (қарапайым) жаным, ескі пальтосы мен басындағы жарығы бар". 2008 жылы қайта шығарылған және жаңадан өңделген нұсқасында "Haunts of Ancient Peace" және "When Heart Is Open" әндерінің басқаша нұсқалары бар. Common One бастапқыда сыншылардың арасында әртүрлі пікір тудырса да, Моррисон өзі бұл альбомын ең сүйіктісі деп атайды.
Common One is the twelfth studio album by Northern Irish singer songwriter Van Morrison, released in 1980. The album was recorded over a nine day period at Super Bear Studios, near Nice, on the French Riviera. Its title is in the lyrics of the song "Summertime in England": "Oh, my common one with the coat so old and the light in her head". The 2008 re issued and re mastered version of the album contains alternate takes of "Haunts of Ancient Peace" and "When Heart Is Open". Apart from polarising critics on its initial release, Common One has been cited by Morrison himself as his favourite of his own albums.
Жазу
Мик Кокстың айтуынша, альбомның алғашқы кезеңдері 1979 жылдың қараша және желтоқсан айларында репетицияланды. "Summertime in England" және "Haunts of Ancient Peace" әндерін Моррисон мен топ 1980 жылдың қаңтар айында шағын концерттерде репетициялады. Кокс "репетициядағы кейбір өнер көрсетулер соңғы жазбалардан әлдеқайда жақсы болды" деп ойлады. Супер Бердегі жазу сессиялары туралы айта отырып, Кокс: "Біз бәріміз сол он бір күн бойы өте қарқынды, жоғары эмоционалды жағдайда болдық, бірақ осының арқасында альбом жарыққа шықты" деді. Джеф Лабес альбомдағы аранжировкалары туралы еске алды: "Бірақ мен оның үшін аспаптық аранжировка жасағанда, ол ән салғандай дыбыстауға тырыстым, себебі ол өзі ән айтатын аспап еді".
According to Mick Cox the early stages of the album were rehearsed during November and December 1979. The songs "Summertime in England" and "Haunts of Ancient Peace" were rehearsed by Morrison and the band during small gigs in January 1980. Cox thought that "some of these performances at the rehearsals were far better than the final recordings." Speaking of the recording sessions at Super Bear, Cox said: "We were all ensconced in a very, very intense, highly charged situation for those eleven days, but it did bring out that album." Jef Labes recalled about his arrangements on the album: " but what I always tried to do with string arrangements for him was to just try to mimic what he was singing, 'cause he was such a song instrument."
Құрамы
Оның бұрынғы көптеген альбомдарынан өзгеше, Common One көбінесе әдеттегі Ван Моррисон R&B-сінен гөрі еркін джаз саласына тереңдейді, Pee Wee Ellis-тің саксофон ойнауы басты рөлде. Әндері де бұрынғы альбомдарына қарағанда сәл ұзақ. Моррисонның айтуынша, бастапқы идея одан да эзотерикалық болған және табиғат ақындарының туындыларын оқуының күшті ықпалында болған. "Haunts of Ancient Peace" атты алғашқы трек (1902) жылы Альфред Остинның (1896–1912 жылдардағы Ақындар лауреаты) кітабынан алынған, онда Моррисонның егіз бауырларының дауысы Пи Уи Эллистің саксофонына жауап береді, ал Марк Ишамның трубасы қосылады. "Summertime in England" ең ұзақ трек болды және біраз уақыт бойы сәтті тікелей орындалған нұсқаға айналды. Моррисон бұл туралы: «Шындығында, мен жазып жатқан өлеңнің бір бөлігі еді, өлең мен ән бірігіп кетті» деді. Әннің мәтінінде Вордсворт пен Колридждің «Кендалда темекі шегетін» образы бейнеленген (Брайан Хинтон олардың «шиеленістермен емес, поэзиямен темекі шеккенін» айтады). Музыка толығымен үнсіздікке дейін төмендеп, «Тыныштықты сезінесің бе?» деген сөздермен аяқталады. "Spirit" күрт темп өзгерістерімен ойнатылды, ал он бес минуттық "When Heart Is Open" трегі әуен мен темптің анықталмауымен эксперименталдық формаға ие болды (жаңа дәуір музыкасының алға басушысы).
In contrast to many of his previous albums, Common One ventures more into the realms of free jazz than the usual Van Morrison R&B, with the sax playing of Pee Wee Ellis coming to the fore. The songs are also somewhat longer than on his previous albums. Morrison said that the original concept was even more esoteric and was heavily influenced by his reading of nature poets. The opening track, "Haunts of Ancient Peace" was named from a (1902) book by Alfred Austin (Poet Laureate 1896–1912), and features the twin brothers of Morrison's voice against the answering saxophone of Pee Wee Ellis, with the trumpet of Mark Isham. "Summertime in England" was the longest track and proved to be a successful live performance for some time to come. Morrison said it "was actually a part of a poem I was writing and the poem and the song sort of merged." The lyrics include images of Wordsworth and Coleridge "smokin' up in Kendal" (Brian Hinton says they are "smokin' with poetry not spliffs"). It ends with the music being brought down to nothing and the words, "Can you feel the silence?" "Spirit" played with sudden tempo changes and the ending fifteen minute track, "When Heart Is Open", was experimental in form with no discernible melody or tempo (presaging the era of New age music).
Қабылдау
"Common One" альбомына сын пікірлер екіге бөлінді. Грэм Локк NME журналында оны "өте мақтаншыл және ғарыштық жайсыздық; созылған, мәнсіз және шаршатарлықтай өзімшіл руханилыққа талпыныс" деп сипаттады. Дейв Маккалоу Sounds журналында: "Мен сияқты жанкүйер үшін, Моррисон уақытша жолдан тайып кеткенін романтикалық тұрғыдан айту мүмкін емес, өйткені оның келісі жоғары дәрежеде қатал және өткір". Rolling Stone сыншысы Том Карсон "Satisfied" әнін "Морисон ұмтылған қарапайымдық табиғи және күш-жігерсіз, құдайдың сыйы ретінде келген" жалғыз "шедевр" деп атады. Клинтон Хейлин Моррисон сын пікірлерінен қатты ренжіді және "ол енді мұндай амбициялық нәрсеге тағы да тырыспайды" деп мәлімдеді. 1982 жылы Лестер Бангс қайта қарастыруды ұсынды, былай деді: "Ван қасиетті музыка жасады, тіпті ол өзі солай ойласа да, ал біз, рок сыншылары, әдеттегідей мәтінге тым көп назар бөлдік". Американдық сыншылар The Village Voice журналының жылдық Pazz & Jop сауалнамасында оны 1980 жылдың 27-ші үздік альбомы деп таныды. Сауалнаманы қадағалаушы Роберт Кристагау қосымша эссесінде: "Moondance-ты апогей деп санаймын және Astral Weeks-ті түсінбеген адам ретінде, менің ойымша, бұл оның Hard Nose the Highway альбомынан бергі ең нашар жұмысы – сөзге толы, баяу, құдайдан жауырған. Astral Weeks жанкүйерлерінің көпшілігі осымен келісетінін білемін. Бірақ Моррисоннің белгілі бір жандарға тікелей байланысы бар, және олар оның сөзін әлі де естиді". Кейін ол "Satisfied" және "Summertime in England" әндерін альбомның ең жарқын тұстары деп атады. AllMusic кейіннен былай деп жазды: "Осы кездегі рок сыншыларының оны түсінбегеніне таң қалмаймыз; бұл поптың бағытынан тыс музыка, тіпті Моррисонның бұрынғы музыкалық шеңберінен де. Бірақ ол әлі күнге дейін гипнотикалық күшін сақтап тұр".
Critical response to Common One was divided. Graham Locke reviewed it in NME calling it "colossally smug and cosmically dull; an interminable, vacuous and drearily egotistical stab at spirituality". Dave McCullough wrote in Sounds: "For the fan, as I am myself, it's not even possible to romanticize and say that Morrison has lost his way temporarily, so stern and so acute is his departure." Rolling Stone critic Tom Carson named "Satisfied" as the record's only "masterpiece", in which "the simplicity that Morrison is striving for arrive as something natural and effortless, as a gift of grace". Clinton Heylin contends that Morrison was bruised by the reaction and "would not attempt anything quite so ambitious again." In 1982, Lester Bangs argued for a reassessment, saying, "Van was making holy music even though he thought he was, and us rock critics had made our usual mistake of paying too much attention to the lyrics." American critics voted it the 27th best album of 1980 in The Village Voices annual Pazz & Jop poll. In an accompanying essay, poll supervisor Robert Christgau wrote, "As somebody who considers Moondance an apotheosis and has never gotten Astral Weeks, I think this is his worst since Hard Nose the Highway – sententious, torpid, abandoned by God. I know lots of Astral Weeks fans who agree. But Morrison has a direct line to certain souls, and they still hear him talkin'." In retrospect, he deemed "Satisfied" and "Summertime in England" to be the record's highlights. AllMusic later wrote, "No wonder the rock critics of the time didn't get it; this is music outside the pop mainstream, and even Morrison's own earlier musical territory. But it retains its trancelike power to this day."