Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фердинандо Паер (1 маусым 1771 – 3 мамыр 1839) – операларымен әйгілі итальяндық композитор. Ол австриялық тегінен шыққан және Венецияда басылымға өтініш берген кезде немісше Pär деп, ал кейін Францияда Paër деп жазған.
Italian composer
Ferdinando Paer (1 June 1771 – 3 May 1839) was an Italian composer known for his operas. He was of Austrian descent and used the German spelling Pär in application for printing in Venice, and later in France the spelling Paër.
Өмір
Ол Пармада австриялық текті отбасында дүниеге келді. Ол музыкалық отбасынан шыққан. Оның әкесінің әкесі Михаил Пяр Петервардейннен (қазіргі Петроварадин, Нови-Садтың бір бөлігі) әскери оркестр мүшесі болған. Оның әкесі Джулио Пэр герцогтің жеке күзетшілерінің құрамындағы трубашы болған, сонымен қатар шіркеу және сарай шараларында өнер көрсеткен; анасы Франческа Кутика болған. Оған Парма герцогы Фердинандтың әйелі, Австрия архигерцогинясы Мария Амалия, герцог Фердинандтың құрметіне Фердинанд есімін қойды. Ол Неапольдегі «Консерватория делла Пьета деи Туркини» консерваториясының шәкірті, скрипкашы Гаспаро Гиреттиден музыка теориясын оқыды.
He was born in Parma into a family of Austrian descent. He came from a musical family. His grandfather Michael Pär was a regimental band member from Peterwardein (today Petrovaradin, part of Novi Sad). His father Giulio Paer was a trumpeter with the Ducal Bodyguards and also performed at church and court events; his mother was Francesca Cutica. He was named Ferdinando after Duke Ferdinand of Parma by Archduchess Maria Amalia of Austria, Duke Ferdinand's wife. He studied music theory under the violinist Gasparo Ghiretti, a pupil of the Conservatorio della Pietà de' Turchini in Naples.
Мансап
Оның алғашқы сахналық туындысы "Орфей мен Эвридика" 1791 жылы тұңғыш рет қойылды және жас композитор үшін жемісті мансапты бастауға көмектесті. Оның тұңғыш итальяндық операсы "Цирце" 1792 жылы Венеция карнавалында көрсетілді; одан кейін тағы да көп опералар жарық көрді, және оның аты тез арада бүкіл Италияға танылды. 20 жасында ол Венециядағы хор жетекшісі болды. 1802 жылы Дрездендегі Morettisches Opernhaus сарай театрының композиторы болып тағайындалды, онда оның әйелі де әнші болып жұмыс істеді, ал 1804 жылы сайлаушы Фридрих Август оған өмір бойына сарай капельмейстері лауазымын берді. Оның "Леонора" (1804) операсы Бетховеннің "Фиделио" операсымен бір сюжетке негізделген. Бетховен Пэрді жоғары бағалап, бірде "Ахиллдегі аза тұту маршы соншалықты әдемі болғандықтан, оны өзім жазуға тиіспін" деп әзілдеген. 1809 жылы ол ең танымал операсын – "Аньезе" (драмма семисерио перо музыка) екі актіде жазды. Оның сәттілігі Еуропаға тарады және ол ең маңызды театрларда (Милан, Неаполь, Рим, Вена, Лондон және Париж) қойылды. Ол композиторлардың келесі буындарына үлкен әсер етті және Стендаль, Берлиоз, Кастиль Блез және Шопен сияқты көптеген белгілі музыканттар мен музыка сыншыларының құрметіне ие болды. Бұл сәттіліктің басты себебі, әрине, музыканың жоғары сапасы, бірақ драматургиялық құрылымда да Аньезе әкесі Убертоның (бас) қатысқан безу сахнасы сияқты маңызды элементтер бар. 1812 жылы ол Гаспар Спонтиниден кейін Париждегі Итальян операсының дирижері болды. Ол Реставрациядан кейін де бұл лауазымын сақтап, корольдің камералық композиторы және Орлеан герцогының жеке оркестрінің дирижері болды. 1823 жылы ол Итальян операсынан зейнеткерлікке шықты, ал оның орнын Джоахино Россини басты. Осы шарада ол жас Франц Листке композиция сабақтарын берді. 1831 жылы ол Көркем өнер академиясына сайланды, ал 1832 жылы король Луи-Филипптің корольдік оркестрінің дирижері болып тағайындалды. Өмірінің соңына дейін ол музыкалық білім беру мекемелерінде түрлі лауазымдарды атқарды. Дегенмен, 1834 жылы Пэр өзінің соңғы операларының бірін – "Un caprice de femme" комедиялық операсын Opéra Comique театрында тұңғыш рет көрсетті. 1839 жылдың 3 мамырында Паер Париждегі пәтерінде 67 жасында қайтыс болды, ал үш күннен кейін Сен-Рох шіркеуінде оның жерлеу рәсімі өтті.
His first stage work, Orphée et Euridice, premiered in 1791 and helped begin a fruitful career of composing for the young composer. His first Italian opera, Circe, was given during the Carnival of Venice in 1792; others rapidly followed, and his name was soon famous throughout Italy. At the age of 20, he became choirmaster in Venice. In 1802 he was appointed composer to the court theatre at Dresden, the Morettisches Opernhaus, where his wife was also engaged as a singer, and in 1804 a lifetime appointment of Court Kapellmeister was bestowed upon him by Elector Frederick August. His opera Leonora (1804) is based on the same story as Beethoven's Fidelio, first produced as Leonora the following year. Beethoven had a high opinion of Paer, once jesting that the funeral march in Achille was so fine he "would have to compose it". In 1809, he composed his most famous opera, Agnese, a dramma semiserio per musica in two acts. Its success spread throughout Europe, and it was performed at the most important theatres (Milan, Naples, Rome, Vienna, London and Paris). It had a deep influence on the following generations of composers and aroused the admiration of many celebrated musicians and musical critics such as Stendhal, Berlioz, Castil Blaze and Chopin. The primary reason for this success is most certainly the high quality of the music involved, but the dramaturgical structure also presents significant material such as the mad scene involving Agnese's father Uberto (bass). In 1812, he succeeded Gaspare Spontini as conductor of the Opéra Italien in Paris. He retained this post after the Restoration while accepting those of chamber composer to the king and conductor of the private orchestra of the Duke of Orléans. In 1823, he retired from the Opéra Italien and was succeeded by Gioachino Rossini. It was around this time that he taught composition to the young Franz Liszt. In 1831, he was elected to the Académie des Beaux Arts, and in 1832 was appointed conductor of the royal orchestra of King Louis Philippe. For the remainder of his life, he would many different appointments in institutions of musical education. However, in 1834 Paer would premiere one of the last operas which would bestow upon him great public success. Namely, his comic opera, Un caprice de femme, premiered at the Opéra Comique in 1834. On May 3, 1839 Paër died in his Paris apartment at the age of 67, and had his funeral conducted at the Church of Saint Roch three days later.