Австралиядағы кедейлік туралы шолу

Кіріспе

Австралиядағы кедейліктің жалпы шолуы

Австралиядағы кедейлік Австралиядағы салыстырмалы кедейлік кездесу жиілігі мен оны өлшеу мәселелерімен айналысады. Салыстырмалы табыс кедейлігі жұмыс істейтін халықтың медианалық жалақысына қатысты, халықтың қанша пайызы аз табыс табатыны ретінде өлшенеді. 2020 жылы Австралияның әлеуметтік қызмет жөніндегі кеңесі Австралияда салыстырмалы кедейлік өсіп келе жатқанын көрсететін есеп жариялады, шамамен 3,2 миллион адам, немесе халықтың 13,6 пайызы, елдің медианалық табысының 50 пайызын құрайтын халықаралық деңгейде қабылданған салыстырмалы кедейлік шегінен төмен өмір сүріп жатыр. Сондай-ақ, 15 жасқа дейінгі 774 000 баланың (17,7%) салыстырмалы кедейлікте өмір сүретіні есептелді. Екі кедейлік шегі қолданылады және адамдардың тұрғын үй шығындары да ескеріледі. Экономикалық ынтымақтастық және даму ұйымы (ЭЫДҰ) қолданатын және осы зерттеуде пайдаланылатын бір кедейлік шегі барлық үй шаруашылықтарының медианалық табысының жартысына, яғни үй шаруашылықтарының медианалық табысының 50 пайызына сәйкес келеді, ал екіншісі медианалық табыстың 60 пайызын құрайды. Бірақ бұл көрсеткіштер жақында күн сайынғы 1,25 және 2,50 долларға дейін жаңартылды. Абсолютті кедейлік, өте кедейлік немесе шұғыл кедейлік – "тамақ, қауіпсіз ауыз су, санитарлық жағдайлар, денсаулық сақтау, баспана, білім және ақпарат сияқты негізгі қажеттіліктерден ауыр үзіліспен сипатталатын жағдай. Бұл жағдай тек табысқа ғана емес, сонымен қатар қызметтерге қол жеткізуге де байланысты". Осы мағынада қолданылғанда, "абсолютті кедейлік" термині көбінесе "өте кедейлік" терминімен синоним болып табылады: Дүниежүзілік банктың бұрынғы президенті Роберт Макнамара абсолютті немесе өте кедейлікті "жақсырақ адамдық қадір-қасиеттің кез келген ақылға қонымды анықтамасынан төмен, нашар тамақтану, сауатсыздық, ауру, нашар тұрғын үй, жоғары нәресте өлімі және төмен өмір сүру ұзақтығымен шектелген жағдай" деп сипаттады. Австралия – әлемдегі ең бай елдердің бірі. Роберт Тантон "Австралияның саясаты онлайн" басылымында жариялаған мақаласында: "Бұл сома үшінші әлем елдері үшін орынды болғанымен, Австралияда бұл негізгі қажеттіліктерді қанағаттандыру үшін қажетті сома табиғи түрде жоғары болады, өйткені бұл негізгі қажеттіліктердің бағасы жоғары" деп жазды. Алайда, өмір сүру үшін қажетті байлықтың мөлшері барлық жерлерде және уақыт кезеңдерінде бірдей емес, әсіресе Дүниежүзілік банктың кедейлік шегінен төмен түсетін азаматтардың азын қорғаған дамыған елдерде, сондықтан елдер көбінесе өздерінің ұлттық кедейлік шегін әзірлейді.

Poverty in Australia deals with the incidence of relative poverty in Australia and its measurement. Relative income poverty is measured as a percentage of the population that earns less in comparison to the median wage of the working population. In 2020 the Australian Council of Social Service released a report stating that relative poverty was growing in Australia, with an estimated 3.2 million people, or 13.6% of the population, living below an internationally accepted relative poverty threshold of 50% of a country's median income. It also estimated that there were 774,000 (17.7%) children under the age of 15 in relative poverty. uses two poverty lines and also took account of people's housing costs. One poverty line used by The Organisation for Economic Co operation and Development (OECD) and in this study, referred to half of the middle income for all households, that is, 50% of median household income and the other is 60% of median income. but have recently been updated to be $1.25 and $2.50 per day. Absolute poverty, extreme poverty, or abject poverty is "a condition characterized by severe deprivation of basic human needs, including food, safe drinking water, sanitation facilities, health, shelter, education and information. It depends not only on income but also on access to services." The term 'absolute poverty', when used in this fashion, is usually synonymous with 'extreme poverty: Robert McNamara, the former President of the World Bank, described absolute or extreme poverty as, " a condition so limited by malnutrition, illiteracy, disease, squalid surroundings, high infant mortality, and low life expectancy as to be beneath any reasonable definition of human decency". Australia is one of the world's wealthier nations. In his article published in Australian Policy Online, Robert Tanton notes that "While this amount is appropriate for third world countries, in Australia, the amount required to meet these basic needs will naturally be much higher because prices of these basic necessities are higher." However, as the amount of wealth required for survival is not the same in all places and time periods, particularly in highly developed countries where few people would fall below the World Bank's poverty lines, countries often develop their own national poverty lines.

Салыстырмалы кедейлік

Кедейлік салыстырмалы түрде де өлшенуі мүмкін, мұнда кедейлік шегі қоғамның орташа табысының немесе байлығының белгілі бір үлесі ретінде белгіленеді. Қауіпсіздік деңгейін есептеудің көптеген түрлі жолдары бар, нәтижесінде кедейліктің әртүрлі деңгейлері пайда болады, ал зерттеушілер жиі шекараның қай жерде тартылуы керектігі туралы пікір таластырады. Мысалы, 2000 жылы Смит отбасы мен NATSEM (Әлеуметтік және экономикалық модельдеу жөніндегі ұлттық орталық) жасаған есебінде әрбір сегіз австралиялықтан 1-і кедейлікпен күресіп жатқаны көрсетілген. Тәуелсіз зерттеулер орталығы (CIS) олардың зерттеулері бойынша бұл көрсеткіш 12 адамның 1-інен кем емес, тіпті 20 адамның 1-інен төмен болуы мүмкін деп санайды. Себебі олардың кедейлік шегі әртүрлі анықталды: Смит отбасы зерттеушілері "Австралиядағы барлық жалақы төлемдерін қосып, оларды жалақы алушылардың санына бөлді. Бұл орташа көрсеткіш кедейлік деңгейін табу үшін екі есеге азайтылады" (орташа). CIS "барлық жалақы төлемдерін төмендеу тәртібімен орналастырады, жалақыны сол диапазонның дәл ортасында табады, содан кейін кедейлік деңгейін табу үшін жалақыны екі есеге азайтады" (медиана). Бұл мүлдем басқа нәтиже береді. Бұл өлшемдердің мәселесі тек табысқа бағытталғандығында. Алайда, кедейлік білім, денсаулық сақтау, қызмет көрсету мен инфрақұрылымға қол жеткізу, әлеуметтік осалдық, әлеуметтік оқшаулау, әлеуметтік капиталға қол жеткізу және т.б. сияқты басқа да көрсеткіштер арқылы да анықталады. Табысқа жатпайтын факторларды есепке алу үшін ең көп қолданылатын көрсеткіш - Біріккен Ұлттар Ұйымының Даму Бағдарламасы (БҰҰДП) жыл сайын құрастыратын Адам дамуының индексі (АДИ), ол табыс, денсаулық және білім беру бойынша өлшемдерді біріктіреді. Дамыған экономикалар үшін Адамның кедейлік индексі (HPI 2) әзірленді, ол осы елдерде табыстың, денсаулық сақтаудың және білім берудің жоғары деңгейін ескереді. Австралия осы әлемдік көрсеткіштерде жоғары орында тұр. 1973 жылы Хендерсонның кедейлік зерттеуінде Австралияда салыстырмалы кедейлік шегі есептелді. Бұл аптасына 62,70 доллар болатын, бұл екі ересек пен екі асыраушы баладан тұратын отбасының негізгі қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін қажетті сома. Бұл кедейлік шегін Мельбурн институты орташа табыстың өсуіне сәйкес тұрақты түрде жаңартып отырады; 2020 жылдың наурызында бір жұмыссыз адам үшін аптасына 445,40 доллар (тұрғын үй шығындарын қоса алғанда) болды. Австралияда ЭЫДҰ бойынша кедейлік "жеке ересек адам үшін аптасына 358 доллардан төмен қол жетімді табыс (үлкен отбасылар үшін олардың үлкен шығындарын есепке алу үшін жоғарырақ). Бала кедейлігінің деңгейі 0,13 (жасы 17-ге дейін) деп бағаланады, бұл 2013-2017 жылдардағы ЭЫДҰ статистикасына сәйкес (медиандық табысты пайдалана отырып). ACOSS мәліметтері бойынша, 15 жасқа дейінгі балалар кедейліктің 17,3% -ын, ал 15-24 жас аралығындағы жастар кедейліктің 13,9% -ын құрайды. Олардың пікірінше, кедейліктің жоғары деңгейі жалғыз басты ересектер арасындағы кедейліктің жоғары деңгейімен байланысты (шамамен 25%). Бұл көрсеткіш ЭЫДҰ статистикасына сәйкес 12,8%-ға тең кедейлік деңгейімен салыстырғанда жоғары.

Poverty can also be measured in relative terms, where the poverty line is set as some proportion of the average income or wealth of the society. There are many different ways to calculate relative poverty, resulting in different levels of poverty, and researchers often argue about where the line should be drawn. For example, a Smith Family and NATSEM (The National Centre for Social and Economic Modelling) report in 2000 indicated as many as 1 in 8 Australians are experiencing poverty. The Centre for Independent Studies (CIS) argues that their research indicates the figure is at least 1 in 12 and could even be as low as 1 in 20. This is because their poverty lines were determined in different ways:
The Smith family researchers "added up all the pay packets in Australia and divided them by the number of wage earners. That average is then halved to find the poverty line" (the Mean). The CIS "ranks all the pay packets in descending order, finds the wage in the very middle of that range and then halves that wage to find the poverty line" (the Median). This gives very different results. The problem of these measures is that they focus exclusively on income. But poverty is also defined through other indicators such as education, health, access to services and infrastructure, vulnerability, social exclusion, access to social capital, etc. The most widely used indicator to take non income factors into consideration is the Human Development Index (HDI) compiled yearly by the United Nations Development Programme (UNDP), which combines measures for income, health, and education. For advanced economies, the Human Poverty Index (HPI 2) was developed, which takes into consideration the higher levels of income, health, and education in these countries. Australia ranks very high on these global indexes. A relative poverty line was calculated in Australia for the Henderson poverty inquiry in 1973. It was $62.70 a week, which was the disposable income required to support the basic needs of a family of two adults and two dependent children at the time. This poverty line has been updated regularly by the Melbourne Institute according to increases in average incomes; for a single unemployed person, it was $445.40 per week (including housing costs) in March 2020. In Australia, the OECD poverty would equate to a "disposable income of less than $358 per week for a single adult (higher for larger households to take account of their greater costs). The child poverty rate is estimated at 0.13 (under 17 years of age) according to OECD statistics (using the median income) from 2013 2017. According to ACOSS, children under the age of 15 have a poverty rate of 17.3%, and young people aged 15 to 24 have a rate of 13.9%. They suggest the high poverty rate is related to the high poverty rate among single adults (estimated 25%). This is high compared to the total national poverty rate of 12.8% according to OECD statistics.

Қарт адамдардың кедейлігі

ЭЫДҰ статистикасына сәйкес (үй шаруашылығының медианалық табысын қолдана отырып), 66 жастан асқан азаматтардың кедейлік деңгейі 0,257-ге жетеді, бұл ұлттық орташа көрсеткіштен екі еседен астам. Бұл, АҚШ-тағы үй иеленумен салыстырғанда маңызды, мұнда «Вашингтон Пост» басылымы АҚШ-тағы үй иелерінің 66%-ының ипотекалық несиесі бар екенін шамалайды. Австралиядағы жоғары үй иелену деңгейі және төмен ипотекалық ставкалары 66 жастан асқан азаматтардың байлығын анықтаудағы фактор болуы мүмкін, бірақ бұл қарт адамдардың кедейлік деңгейінде көрінбейді.

Австралияның түпкүлдік тұрғындарының кедейлігі

2016 жылы Австралияның аборигендері мен Торрес бұғазы аралдарының тұрғындарының 31% үй шаруашылықтарының табысы кедейлік шегінен төмен болды (кедейлік шегі – «тұрғын үй шығындарынан бұрынғы эквиваленттік қолжетімді орташа үй шаруашылық табысының 50%»). 2006–2016 жылдар аралығында Австралиядағы жергілікті халықтың кедейлік деңгейі ұлттық деңгейде баяу төмендеді, 2006 жылы 34% болса, 2011 жылы 33%-ға, ал 2016 жылы 31%-ға дейін түсті. Дегенмен, жергілікті халықтың кедейлік деңгейі мен тенденциялары географиялық тұрғыдан айтарлықтай әртүрлі, кедейлік деңгейі көбінесе қалалық аймақтарда төмендеуі байқалды. 2006 мен 2016 жылдар аралығында кедейлік деңгейі артқан өте шалғай аймақтарда 2016 жылы жергілікті халықтың кедейлік деңгейі 53% құрады.

20 ғасыр

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейінгі жылдары және Австралияның соғыстан кейінгі ұзақ экономикалық өрлеу кезеңінде, әл-ауқат мемлекетінің енгізілуі мен бай қоғамның қалыптасуы "сәнді елде" кедейліктің соңына шек қойды деген кең пікір болды. Алайда, 1960-шы жылдардың ортасы мен соңында кедейлік қайта "жаңғырылып", көптеген австралиялықтар соғыстан кейінгі экономикалық өрлеудің нәтижелерін бөлісе алмағаны анықталды. Сан алуан зерттеушілер мен ұйымдар Австралиядағы кедейліктің жалғасып жатқанын көрсетті. 1960 жылы академик Хелен Хьюздің мәлімдемесіне сәйкес, Австралиядағы жарты миллион жесір, қарттар мен мүгедек зейнеткерлердің шамамен үштен бірі әлеуметтік қызметкерлердің бағалауынша кедейлікте өмір сүрді. 1959 жылы Джеймс Джупп есімді тағы бір ғалым Австралия халқының "көлемі шектеулі оннан бір бөлігі" туралы жазды, оларға аборигендер, шатырларда тұратындар, тастап кетілген әйелдер, жұмыссыз көшіп келгендер, қираған елді мекендерде тұратындар, зейнеткерлер және "күдер үзгендер" кірді. Австралиядағы кедейліктің деңгейін зерттеумен Виктория және Австралияның әлеуметтік қызмет кеңестері де айналысты, ал шіркеуге негіделген әлеуметтік қызмет агенттігі – Сент-Лауренс бауырластығы, төмен кіріс табатын отбасылар мен зейнеткерлердің қажеттіліктерін зерттейтін бірнеше зерттеу жүргізді. 1971 жылы қолданбалы экономикалық зерттеулер институты кем дегенде 1 миллион австралиялықтың кедейлікте өмір сүргенін есептеді. 1970-ші жылдардың басында судья Джон А. Ниммоның баяндамасында "өте төмен кедейлік шегінен" төмен тұратын шамамен бір миллион австралиялық бар екені көрсетілді. Женевадағы Халықаралық еңбек бюросы жүргізген кедейлік туралы басқа зерттеулер де Австралияда кедейліктің жоғары деңгейін көрсетті. 1973 жылы ұлттық кедейлік шегін қолданып, жәрдемақылар ескерілгенге дейін Австралиялықтардың 20,8%-ы, ал ескерілгеннен кейін 11,0%-ы кедейлікте өмір сүргені анықталды. Ал стандартты кедейлік шегін қолданып, жәрдемақыға дейін Австралиялықтардың 24,3%-ы, ал жәрдемақыдан кейін 19,3%-ы кедейлікте өмір сүргені есептелді.

In the years following the end of the Second World War, and during Australia's long post war economic boom, it was widely believed that the introduction of the welfare state together with the emergence of the affluent society had finally put an end to poverty in "the lucky country". The mid to late Sixties, however, saw a "rediscovery" of poverty, as it was found that many Australians had failed to share in the post war economic boom. A number of researchers and organizations highlighted the persistence of poverty in Australia. According to one academic in 1960, Helen Hughes, about a third of the half a million widows and aged and invalid pensioners in Australia were estimated by social workers to be living in poverty. In 1959, another academic by the name of James Jupp wrote about the "submerged tenth" of the Australian population left out of the country's economic prosperity, including Aborigines, shack dwellers, deserted wives, unemployed migrants, slum dwellers, pensioners, and "no hopers". Research into the extent of poverty in Australia was also undertaken by the Victorian and Australian Councils of Social Service, while the church based welfare agency, the Brotherhood of St. Laurence, carried out a number of studies into the needs of low income families and pensioners. In 1971, the Institute of Applied Economic Research estimated that at least 1 million Australians lived in poverty. A report by Justice John A. Nimmo from the start of the Seventies estimated that there were about a million Australians living below a "miserably poor poverty line." Other studies on poverty carried out by the International Labour Office in Geneva also revealed high incidences of poverty in Australia. In 1973, using a national poverty line, it was estimated that 20.8% of Australians lived in poverty before benefits were taken into account, and 11.0% after benefits were taken into account. By contrast, using a standard poverty line, it was estimated that 24.3% of Australians lived in poverty before benefits, and 19.3% after benefits.

Хендерсон тергеуі

1966 жылы Мельбурн университетінің қолданбалы экономикалық және әлеуметтік зерттеулер институты, профессоры Рональд Хендерсон басқаруымен, Мельбурн қаласындағы кедейліктің деңгейін өлшеуді қолға алды. Кедейлік шегі 33 долларға белгіленді, бұл екі балаға арналған негізгі жалақы мен бала ақшасына жуық болды. Осы көрсеткіш бойынша Мельбурндағы отбасылардың 7,7% кедейлік шегінде немесе одан төмен деңгейде өмір сүрді, ал тағы 5,2% "қауіпті түрде ең төменгі деңгейге жақын" болды. 1972 жылдың тамызында либералды премьер-министр Уильям МакМахон Кедейлік жөніндегі тергеу комиссиясын құрды, ал Хендерсон тергеу төрағасы болып тағайындалды, ол кейіннен "Хендерсон комиссиясы" деп аталды. Сол жылы сайланған Уитлэм үкіметі Комиссияның құрамын және қызмет аясын кеңейтті, оған Австралиядағы кедейліктің ауқымын, кедейлікке ең көп бейім топтарды, кедейлікте өмір сүретін адамдардың табыс қажеттіліктерін, сондай-ақ тұрғын үй және әлеуметтік қызметтерге қатысты мәселелерге назар аудару міндеті жүктелді. Бұл мәселелер комиссияның 1975 жылдың сәуірінде жарық көрген "Австралиядағы кедейлік" атты бірінші негізгі баяндамасында қарастырылды. Тұрғын үйге жұмсалатын шығындарды ескермегенде, 1972–1973 жылдары табыс тіркелген бірліктердің 10% -дан астамы Комиссия белгілеген кедейлік шегінен төмен болды, ал тағы 8% -ы "қайыршылыққа жақын" деп сипатталды, олардың табысы осы шектен 20% -дан кем. Тұрғын үйге жұмсалатын шығындар ескерілгеннен кейін, кедейлік шегінен төмен өмір сүретін табыс тіркелген бірліктердің үлесі шамамен 7% құрады. Австралияның әлеуметтік қызмет жөніндегі кеңесі 2016 және 2020 жылдары жариялаған есептерінде Австралияда кедейлік өсіп келе жатқанын көрсетті, сәйкесінше 2,9 миллион адам (жалпы санының 13,3%) және 3,2 миллион адам (жалпы санының 13,6%) ұлттық медиананың 50% -ынан төмен табысқа ие болды. Сондай-ақ, есептерде 15 жасқа дейінгі 731 000 (17,5%) және 774 000 (17,7%) баланың кедейлікте өмір сүретіні анықталды.