Атwater ісі: Құқық қорғау органдарының белдіксіз жүргізушілерді қамау құқығы
Atwater v. City of Lago Vista
АҚШ Жоғарғы Сотының Atwater v. Lago Vista ісі (2001) бойынша, белдік тақпаған үшін тұтқындау 4-ші түзетуді бұзбайды. Қайырымдылық айыбы ғана болған жағдайда тұтқындау заңды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Atwater v. Lago Vista, 532 U. S. 318 (2001) – АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі, онда адамның Төртінші толықтамадағы құқықтары қауіпсіздік белбеуін тақпай көлік жүргізгені үшін ұсталған жағдайда бұзылмайды деп шешілді. Сот, тек айыппұл төлеумен қордаланған құқық бұзушылық үшін ұстау Төртінші толықтама бойынша негізсіз ұстау болып табылмайтынын мәлімдеді.
Atwater v. Lago Vista, 532 U. S. 318 (2001), was a United States Supreme Court decision which held that a person's Fourth Amendment rights are not violated when the subject is arrested for driving without a seatbelt. The court ruled that such an arrest for a misdemeanor that is punishable only by a fine does not constitute an unreasonable seizure under the Fourth Amendment.
Фактілер
Техас заңдары полиция қызметкеріне, қауіпсіздік белбеулерін бекіту туралы заңдарды бұзу сияқты қылмыс жасағанын көрген кез келген адамды тұтқындауға дискрециялық құқық береді. 1999 жылы қауіпсіздік белбеуін бекіту ережесін бұзу үшін ең жоғары айыппұл 50 доллар көлемінде белгіленген. 1997 жылдың наурыз айында Лаго-Виста қаласында (Техас штаты) Гейл Атвотер үш жасар ұлы мен бес жасар қызымен бірге пикап жүргізіп бара жатқанда, Лаго-Виста полициясының офицері Барт Тюрек оны танып, тоқтатты. Оны полиция бөліміне алып барып, тіркеуден өтті және саусақ іздерін алды. Сот құжатында көрсетілгендей, "тіркеушілер одан аяқ киімдерін, әшекейлерін, көзілдірігін алып тастап, қалталарын босатуды талап етті. Полиция қызметкерлері Атвотердің «суретін» салып, оны шамамен бір сағатқа жалғыз түрме жасушасына қамады". Сот Атвотерді 310 доллар көлемінде кепілдікпен босатты. Кейін ол Техас штатының қауіпсіздік белбеулерін бекіту ережесін бұзғаны үшін үш рет 50 доллар айыппұл төледі – өзі үшін және әр баласы үшін бір реттен. Жүргізуші куәлігі мен сақтандыру полисі болмағаны үшін қойылған айыптар алынып тасталды. Бесінші апелляциялық округінің толық құрамы алдыңғы шешімді жойып, аудандық соттың негіздемесімен келісті. Үш судья толық құрамның шешіміне қарсы дауыс берді, полицияның Атвотерді қауіпсіздік белбеуін бекіту ережесін бұзғаны үшін тұтқындауға нақты себеп болуы керек деп мәлімдеді. АҚШ Жоғарғы Соты осы істі қарауға келісті.
Texas law provides for police officer discretion in arresting any person caught committing a misdemeanor, such as violating its mandatory seat belt laws. Violation of its seatbelt law in 1999 was punishable with the maximum fine of $50. In March 1997, Gail Atwater of Lago Vista, Texas was driving her pickup truck with her three year old son and five year old daughter inside. Lago Vista police officer Bart Turek recognized Atwater and stopped her. and drove her to the police station to be booked and fingerprinted. According to the court document, "booking officers had her remove her shoes, jewelry, and eyeglasses, and empty her pockets. Officers took Atwater's 'mug shot' and placed her alone in a jail cell for about one hour." A magistrate released Atwater on $310 bond. She later paid three $50 fines for each violation of Texas's seat belt law, one for her and one for each of her children. The charges of driving without a license and without proof of insurance were dismissed. The Fifth Circuit, sitting en banc, reversed the panel, agreeing with the district court's reasoning. Three judges dissented from the en banc panel's ruling, arguing that the police should have had a specific reason for arresting Atwater for only violating the seatbelt law. The U. S. Supreme Court agreed to hear the case.
Көпшілік пікір
Сот Атуотердің жалпы құқық полиция қызметкерлеріне зорлық-зомбылықсыз жасалған қылмыстар үшін бұйрықсыз тұтқындауға құқық бермейтіні туралы аргументін талдаудан бастап, оны қабылдамады. Сот жалпы құқық ережелерінің бірауыздылығының болмауын мойындап, тарихи жалпы құқықта "полицияға зорлық-зомбылық немесе оның қаупі болмаған жағдайда, қылмыстың ауырлығына қарамастан, тұтқындауға алу ордерін алу міндетті емес деген басым көзқарас болған" деп тапты, демек, аргументі бекер болды. Көпшілік мойындады: "Егер біз тек осы істің даусыз фактілеріне қатысты ереже жасасақ, Атуотер жеңіске жете алатын еді". Көпшілік өз шешімінде тікелейліктің бар екенін атап көрсетіп, "соттар мұндай заңнамалық актілерді 'азаматтардың конституциялық құқықтарына қол сұғушылық' ретінде 'жақтырмасқа' қарайды" деді. Сонымен қатар, көпшілік шешімінде "бұйрықсыз қылмыстық тұтқындауларға конституциялық мән берудің қажеті жоқ болуы мүмкін" және "қылмыстың шегін Конституция арқылы анықтауға қарағанда, заңмен белгілеу оңайырақ" деген қорытынды жасалды. Осылайша, сот әкімшілік тұрғысынан қарастырып, жаңа конституциялық ережені қабылдаудан бас тартты. Одан кейін, мәселенің ықтимал себептермен байланысты екенін және талаптар орындалғанын мәлімдеді.
The court started by analyzing and rejecting Atwater's argument that the common law did not grant authority to police officers to execute warrantless arrests for misdemeanors that did not involve a breach of the peace. The court, recognizing the lack of unanimity of a common law rule, found that the historical common law had a "decided, majority view that the police did not need to obtain an arrest warrant merely because a misdemeanor stopped short of violence or threat of it," and hence the argument had failed. The majority conceded: "If we were to derive a rule exclusively to address the uncontested facts of this case, Atwater might well prevail." The majority also acknowledged specific directness in its opinion, "suggesting that courts look with 'disfavor' on such legislative enactments 'as interfering with the constitutional liberties of the subject'." Furthermore, the majority decision concluded that "warrantless misdemeanor arrests [may not] need constitutional attention," and that "[i]t is of course easier to devise a minor offense limitation by statute than to derive one through the Constitution." Thus, the court rejected adopting a new constitutional law rule by focusing on administrability concerns. It then held that probable cause was the issue and that the standard had been met.
Талдау
Жоғарғы Сот «Тюрекке шығындар мен пайдаларды теңестірмей немесе Атвотерді тұтқындаудың қандай да бір мағынада қажет екенін анықтамай, қамауға алуды жүргізуге рұқсат берілді (бірақ ол талап етілмеді)» деп шешті. Арканзас штатына қарсы Уилсон ісінде сот төртінші түзетуде полиция үйге кірмес бұрын есікті қағып, өздерінің бар екендігін хабарлау қажеттігін қарастырды. Соттың Атвотер ісі бойынша талдауы да осыған ұқсас болды. Атвотер төртінші түзетуді жасағандар «аңғалсыз» тәркілеуді «бейбітшілікті бұзу» емес, заңсыз құқық бұзушылық үшін бұйрықсыз тұтқындау деп түсіндірді. Сот орта ғасырлардағы Англиядағы, 17-18 ғасырлардағы және Құқықтар туралы Билльді ратификациялау кезінен бастап АҚШ-тағы тәжірибелердің тарихи дәлелдерін қарастырды. Сот Атвотердің ұстанымын қолдайтын кейбір дәлелдерді тапса да, тарихи прецеденттердің көпшілігі оның дәлеліне қайшы келетінін анықтады. Соттың жалпы құқық сараптамасы полиция қызметкері кез келген адамды оның қатысуымен жасалған қылмыс үшін ұстай алатынын анықтады. Атвотер соттан «нақты шешім» қабылдауды сұрады, егер үкімет адамды қамауға алудың қажеттілігін дәлелдей алмаса, полиция түрмеге жатпайтын қылмыс үшін ешкімді тұтқындамауы керек. Сот бұл ережені полиция қызметкерлері оңай қолдана алатынын және ол оңай қолданылатын ережелерді қабылдауға үкімет мүддесіне қызмет ететінін мойындады, бірақ ереженің көптеген мүмкін қолданыстары мәселені қиындатады. Сот «әдетте күрделі жазалау схемаларының» егжей-тегжейін полиция қызметкерінен күтудің ақылға қонымсыз екенін анықтады, әсіресе белгілі бір оқиғадан туындаған жаза көбінесе қылмыс орнында анықтау қиын, мысалы күдіктінің қылмыстық тарихы сияқты өте өзгермелі фактілерге негізделгендіктен. Сонымен қатар, егер полиция қызметкері бұл айырмашылықты сол сәтте-ақ ажырата алса да, прокурорлар кейін қылмыскерді қалай айыптауды таңдап алатынын білмейді. Соттың пікірінше, полиция әдетте өз жұмысында парасаттылық танытады, сондықтан оларды қылмыс жасағаны үшін айыппұл салуды ғана талап ету, полицияны заңсыз алынған дәлелдемелерді алып тастау немесе күдіктінің конституциялық құқықтарын бұзғаны үшін жеке жауапкершілікке тарту сияқты үлкен құқықтық салдарға ұшыратады. Сот төртінші түзету мүдделерін «әдеттегі себеп» және «көрнекі» жағдайлар арқылы теңестіру Терри Огайо ісінде сипатталғанын атап өтті. Тек айыппұлдар бойынша ғана айыппұл салу үшін дәлелді себепті талап етуді тастау немесе қысқартуды таңдағанда, сот төртінші түзету барлық қылмыстар үшін бірдей стандартты енгізді деп шешті: дәлелді себеп. Сот шешімі, ең соңында, құқық қорғау органдарының өз міндеттерін орындаудағы шешім қабылдау деңгейіне қатысты болды. Ауызша пікірталас барысында «осы мәселе қаншалықты кең таралған?», - деп сұрағаннан кейін, сот Атвотердің адвокатының «салыстырмалы түрде ақымақтық, ордерсіз қылмыспен қамауға алудың мысалдары» ұсынбағаны үшін ескертті. Көпшілік пікірде «мұндай заңның орындалмауының қоғамға тигізетін шығындары көп есеге көбейіп, айыпталушылардың қажетсіз тұтқындалуы мен тіркелуінен туындайтын шығындарынан асып түседі» деген нақты пікір баса айтылды.
The Supreme Court held that "Turek was authorized (though not required) to make a custodial arrest without balancing costs and benefits or determining whether Atwater's arrest was in some sense necessary." In Wilson v. Arkansas, , the court had considered whether the Fourth Amendment required the police to knock first and announce their presence before entering a person's home. The court's analysis in the Atwater case proceeded along similar lines. Atwater claimed that the framers of the Fourth Amendment understood an "unreasonable" seizure to include a warrantless arrest for a misdemeanor offense that was not a "breach of the peace." The court examined the historical evidence of practice in England during the Middle Ages and in the 17th and 18th centuries and in the U. S. since the time of the ratification of the Bill of Rights. Though the court did find some evidence favoring Atwater's position, it determined that much of the historical precedent contradicted her argument. The Court's common law analysis found that a police officer could arrest any person for a misdemeanor committed in his or her presence. Atwater had urged the court to adopt a "bright line" rule that the police not arrest anyone for an offense that did not carry jail time unless the government could show a compelling need to detain the person. The court conceded that although this rule appeared easily administrable by police officers and would serve the government's interest in enacting rules that are easily applicable, the many possible applications of the rule would complicate the matter. The court found it is unreasonable to expect an average police officer to know the details of "frequently complex penalty schemes," especially since the penalty resulting from a specific incident often rests on highly variable facts that are difficult to discern at the scene of a crime, such as the suspect's criminal history. Furthermore, even if an officer could make that distinction on the spot, he could not know how prosecutors would later elect to charge the offender. The court held that as police routinely exercise discretion in their work, requiring them to decide in the heat of the moment whether an offense is a fine only crime for which an arrest is unwarranted ultimately exposes the police to greater legal consequences: either the exclusion of illegally obtained evidence or personal liability for violating the suspect's constitutional rights. The court noted that balancing of Fourth Amendment interests through "probable cause" and "extraordinary" circumstances had been delineated in Terry v. Ohio, Given the choice to abandon or abridge the requirement of probable cause for arrest in the case of fine only misdemeanors, the court ruled that the Fourth Amendment imposed the same standard for all crimes: probable cause. The court's decision ultimately involved the extent of law enforcement discretion in exercising their duties. After asking in oral argument, "how bad the problem is out there?," the court admonished Atwater's counsel's failure to provide it with "indications of comparably foolish, warrantless misdemeanor arrests." The majority opinion ultimately emphasized a specific view that "[m]ultiplied many times over, the costs to society of such underenforcement could easily outweigh the costs to defendants of being needlessly arrested and booked."
Келіспеушілік
О'Коннор судья, келіспеу пікірін білдіріп, тарихи деректер Атвотер ұсынған ережені қабылдамауда біркелкі болмағанын, ал Төртінші түзету тек айыппұл төленетін қылмыс үшін тұтқындалған жағдайда мүдделерді теңестіруді талап ететінін мәлімдеді. Атвотер ісіндегі соттың келіспеушілігі Whren v. United States ісіндегі ықтимал себептің жалғыз қолданылуына жол бермеді, онда Сот полицияға жол қозғалысын тоқтатуға күдік болғанда рұқсат берудің орынды екенін анықтаған, бірақ жол қозғалысын тоқтату – бұл тұтқындау болып есептеледі. Алайда, әдеттегі жол тоқтатудың қысқа мерзімділігі және көптеген жүргізушілердің одан кейін еркін кету мүмкіндігіне байланысты, мұндай шара бұзушылықтың ауқымына сәйкес келіп, құқық бұзушының қажет болған жағдайда сотқа келуін қамтамасыз ету үшін жеткілікті болды. Келіспеушілер "ықтимал себеп" және "ерекше" жағдайлар Терри v. Огайо және Whren v. United States істерінде дұрыс анықталғанын, ал Атвотерді тұтқындаған офицер оны қашу қаупі ретінде қарастыра алмайтынын, өйткені ол оған таныс және қоғамда беделді мүше болғанын айтты. Сонымен қатар, үкімет тұтқындау шешімінің негізділігін нақты дәлелдермен растай алмады. Келіспеуші судьялар тек айыппұл төленетін қылмыс үшін тұтқындаудың ақылға сыймайтынын, өйткені қылмыскерді 48 сағатқа дейін (судья босатуға берілген ең ұзақ мерзім) ұстау, жаза ретінде тек айыппұл төленетін шағын қылмыс жасаған адамның бостандығына тым үлкен араласу екенін атап өтті. Атвотер ісіндегі соттың келіспеу пікірінде: "Көптеген құқық бұзушылықтар тек айыппұл төленетін қылмыстар санатына жатады. Бұл шексіз өкілеттік [құқық қорғау органдарына берілген] зор әсерге ұшырау мүмкіндігін білдіреді. Көпшілік «қажетсіз шағын қылмыстар үшін тұтқындаудың эпидемиясы» туралы дәлелдердің жоқтығынан көңіл алады» делінген. О'Коннор судьяның келіспеу пікірі, тек белбеуді тағу ережесін бұзғаны үшін тұтқындалған жағдайдан асып, былай деді: «Соттың қателігі осы істің қаралуына ғана емес, сонымен қатар американдықтардың күнделікті өміріне де қатысты маңызды салдарларға әкелуі мүмкін». О'Коннор азшылықтың келіспеу пікірін былай деп қорытындылады: «Сот әкімшілік жеңілдік үшін Төртінші түзетудің тікелей талабын елемеді. Осылайша, Гейл Атвотердің (және оның балаларының) басынан өткен мағынасыз жағдайға ақылға қонымдылықтың маскировкасы жабылады».
Justice O'Connor, presenting the dissenting opinion, stated that the historical evidence was not uniform in rejecting Atwater's proposed rule and reasoned that the Fourth Amendment required a balancing of interests in the case of an arrest for a fine only misdemeanor. The court dissent in Atwater precluded the sole use of probable cause in Whren v. United States, , in which the Court had held that, on balance, it was reasonable to allow the police to effect a traffic stop whenever they suspected a violation of the traffic laws, although a traffic stop was a seizure. But, because of the short duration of the typical traffic stop and the fact that most drivers are free to leave after it is concluded, such a seizure was commensurate with the magnitude of the violation and sufficient to ensure that the offender would appear later in court if necessary. The dissent argued that "probable cause" and "extraordinary" circumstances were defined without problem in cases such as Terry v. Ohio and Whren v. United States and that Atwater could not have been characterized as a possible flight risk by the arresting officer as she was known to him and was an established member of the community. Additionally, the government failed to substantiate any demonstrable merit for the arrest decision. The dissenting justices further noted that an arrest for a fine only misdemeanor is unreasonable because incarcerating an offender for as long as 48 hours (the maximum duration for a magistrate to release the person) is too great an intrusion upon the liberty of one who has committed a relatively minor offense that would merit only a fine as its punishment. The Atwater dissenting court opinion states: "A broad range of conduct falls into the category of fine only misdemeanors Such unbounded discretion [given to law enforcement] carries with it grave potential for abuse. The majority takes comfort in the lack of evidence of ‘an epidemic of unnecessary minor offense arrests’." Reasoning beyond the case of a misdemeanor arrest for a seatbelt law violation, Justice O'Connor’s dissenting court opinion further cautions: "The Court’s error, however, does not merely affect disposition of this case. The per se rule that the Court creates has potentially serious consequences for the everyday lives of Americans." O'Connor concluded the minority's dissent by stating: "The Court neglects the Fourth Amendment’s express command in the name of administrative ease. In so doing, it cloaks the pointless indignity that Gail Atwater (and her children) suffered with the mantle of reasonableness."
Тінту оқиғасы мен тұтқындалудың байланысы
Кез келген жол қозғалысы ережесін бұзу үшін қамауға алу құқығымен қатар, полицейлердің қамауға алу кезінде кез келген адамды күдіксіз тексеруге конституциялық құқығы бар. Дегенмен, "Атвотер" және "Нью-Йорк Б. Белтон" істерінің шешімдерін біріктірген мұндай қылмыстық құқық бұзуларға байланысты көлік құралын сот санкциясысыз тексеру мүмкіндігі "Аризона Гант" ісімен шектелді. "Гант" ісі қамауға алуға байланысты тексеруді тек тұтқындалған адамның тексеру кезінде көлікке кіруі мүмкін деген орынды сенім болған жағдайларда немесе тұтқындалған адамның көлігінде тұтқынға алуға себеп болған құқық бұзудың дәлелдері бар деген сенім болғанда ғана рұқсат етеді. Сот, шешімінде, "егер көлікте жақында отырған адам жол қозғалысы ережесін бұзғаны үшін ұсталса, онда көлікте тиісті дәлелдер бар деген орынды себеп болмайды" деп атап өтті.
Along with the power to effect a custodial arrest for any misdemeanor traffic offense, officers have the constitutional authority to perform a suspicionless search of any person incident to a custodial arrest. However, the potential for a warrantless search of a vehicle incident to such misdemeanor arrests—combining the holdings of Atwater and New York v. Belton—has since been limited by Arizona v. Gant. Gant limited searches incident to arrest to circumstances in which it is reasonable to believe that the arrested individual might access the vehicle at the time of the search or that the arrestee's vehicle contains evidence of the offense that led to the arrest. The court suggested in dictum that "when a recent occupant is arrested for a traffic violation, there will be no reasonable basis to believe the vehicle contains relevant evidence."