Итальяндық опера әншісі Марио Саммарко (1873-1930) – талантымен көзге түскен баритон. Өмірі, мансабы, «Фауст» мен «Le Villi» спектакльдеріндегі рөлдері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық опера әншісі
Italian opera singer
(Джузеппе) Марио Саммарко (13 желтоқсан 1873 – 24 қаңтар 1930) – актерлік шеберлігімен ерекше көзге түскен итальяндық опера баритоны.
(Giuseppe) Mario Sammarco (13 December 1873 – 24 January 1930) was an Italian operatic baritone noted for his acting ability.
Өмірбаян
Саммарко Сицилияның Палермо қаласында дүниеге келген. Жастық шағында хорға қатысып, бірнеше ән сабақтарын алған, бірақ мұғалімі оның дауысы тым әлсіз деп, музыкамен айналысудан бас тартуға кеңес берген. Фауст операсының әуесқойлық қойылымында Валентин рөлін ойнағанға дейін оны ешкім қолдаған жоқ, содан кейін ол Антонио Кантеллиден кәсіби ән сабақтарын бастады. Оның кәсіби дебюті 1889 жылдың 7 қарашасында Миланның Театро Даль Верме театрында Пуччинидің «Ле Вилли» операсының төртінші және соңғы нұсқасында өтті. Кейін ол Ла Скалада (Италияның ең танымал театры), Буэнос-Айресте және Лондонда сәтті өнер көрсетті. 1904 жылдан 1919 жылға дейін ол Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында 26 түрлі рөлде ойнады. Нью-Йоркте оны Оскар Хаммерштейн I өзінің Манхэттен опера компаниясына француз әнші-актері Морис Реноның орнына алды. 1908-1910 жылдары ол Манхэттен компаниясымен ән шырқап, оның жетекші итальяндық баритоны болды, бірақ бәсекелес Метрополитен операсына қабылданбады. Саммарко содан кейін Чикаго-Филадельфия опера компаниясына қосылды. Оның мансабы 1913 жылға дейін, Тоска операсының Чикагодағы қойылымында Мэри Гарденнің наразылығына тап болғанға дейін жақсы қалыптасты. Сопрано оны ауыстыруды талап етті, бірақ ол бұрынғы әйгілі (және шағымданбаған) Тоска серіктестерінің, атап айтқанда Эмми Дестинннің есімдерін атағаннан кейін, қойылымдар сәтті өтті. Оның соңғы опералық өнер көрсетуі 1919 жылы Неапольдегі Сан-Карло театрында болды. Көптеген рөлдерді орындау шеберлігімен танылған ол белканто рөлдерінде – Фигаро, Энрико, «Линда ди Шамуник» операсынан Антонио, «Ла фаворита» операсынан Альфонсо, сондай-ақ классикалық Верди рөлдерінде – «Эрнани» операсынан Карло, Риголетто, Гермонт, Ренатодан бастап Яго мен Фальстаффқа дейін, ал «Тоска» және «Пальяччи» сияқты заманауи және веризм рөлдерінде де өте жақсы ойнады. Ол осы дәуірдегі опера өмірінің маңызды бөлігі болды, Джорданоның «Андреа Шение» операсындағы Жерар, Леонкаваллоның «Заза» операсындағы Каскарт және Франчеттидің «Германия» операсындағы Вурмс рөлдерін жасады. Саммарко өте талантты итальяндық баритондардың көптеп табылатын дәуірінде өмір сүрді. Матиа Баттистини, Антонио Магни Колетти, Джузеппе Кампанари, Марио Анкона, Джузеппе Пачини, Антонио Скотти, Эухенио Жиральдони, Риккардо Страччари, Титта Руффо, Доменико Виглионе Боргезе, Паскуале Амато және Карло Галеффи сияқты күшті бәсекелестікке қарамастан, ол үшін табысты халықаралық мансап құру оңай болған жоқ. Сахнадан кеткеннен кейін ол ән оқытумен айналысты және Миланда қайтыс болды. Оның шәкірттерінің бірі – Сандор Свед.
Sammarco was born in Palermo, Sicily. At a young age he joined a choral class and took a few singing lessons but was dissuaded from pursuing music, the teacher saying that his voice was too small. It wasn't until he took the part of Valentine in an amateur performance of Faust that he was encouraged, at which point he began serious vocal study with Antonio Cantelli. His professional debut came in the fourth and final version of Puccini's Le Villi on November 7, 1889 at the Teatro Dal Verme, Milan. He subsequently sang to acclaim in at La Scala (Italy's most celebrated theatre), Buenos Aires, and London. Between 1904 and 1919 he appeared intermittently, in 26 different roles, at the Royal Opera House, Covent Garden. In New York City, he was hired by Oscar Hammerstein I for his Manhattan Opera Company as a replacement for the great French singing actor Maurice Renaud. He sang with the Manhattan company in 1908–1910, becoming its principal Italian baritone, but he never 'graduated' to the rival Metropolitan Opera. Sammarco next joined the Chicago–Philadelphia opera company. His career there continued smoothly enough until 1913 when he encountered a disapproving Mary Garden in a Chicago production of Tosca. The soprano requested that he be replaced; but after he named some of his former distinguished (and uncomplaining) Tosca partners, notably Emmy Destinn, the performances proceeded to be given to critical success. His final operatic appearances were at the Teatro di San Carlo in Naples in 1919. Admired for his versatility, he was at home in bel canto roles—Figaro, Enrico, Antonio in Linda di Chamounix, Alfonso in La favorita—and classic Verdian roles—from Carlo of Ernani, Rigoletto, Germont, and Renato to Iago and Falstaff—and in the more modern and verismo like Tosca and Pagliacci. He was an important part of this era's operatic life, creating the roles of Gerard in Giordano's Andrea Chénier in 1896, Cascart in Leoncavallo's Zazà in 1900, and Wurms in Franchetti's Germania. Sammarco was active during an era that was thronged with Italian baritones of exceptional ability. It was no small achievement for him to carve out a lucrative international career in the face of powerful competition from the likes of Mattia Battistini, Antonio Magini Coletti, Giuseppe Campanari, Mario Ancona, Giuseppe Pacini, Antonio Scotti, Eugenio Giraldoni, Riccardo Stracciari, Titta Ruffo, Domenico Viglione Borghese, Pasquale Amato and Carlo Galeffi. He taught singing after retiring from the stage and died in Milan. One of his pupils was Sándor Svéd.
Дауыстық және жазбалар
Саммарконың бойы шамамен 5'4" болса да, Джакомо Лаури Волпи оның даусын "күшті" және "жетілген" деп сипаттайды. Ол, Самарко "кеміссіз ниет пен өрнекпен деklamдей білген, көрермендерді әсерге түсіріп, қозғалтқан, ал басқалар тек қол шапалағын күткен" әнші екенін айтады. Сонымен қатар, Самарконың Риголетто рөліндегі бойына көмектескенін және оның осы кейіпкерге қатысты көзқарасының қалыпты нұсқалардан өзгеше болғанын мәлімдейді. Скотт пен Стин Самарконың жазбаларын көңіл көншітпейтін деп санайды. Олардың пікірінше, оның ән айту техникасының сапасы нашар, дауысының тембрі кедір-бүдір, mezzo forte-ден төмен ән айта алмайды және legato ұғымы жоқ сияқты. Бұл жазбаларға берілген жауаптар жеке құжаттар ретінде дұрыс болғанымен, Стин Самарко зейнеткерлікке шыққаннан кейін, ал Скотт Самарко қайтыс болғаннан кейін дүниеге келгенін ескеру қажет. Екеуі де баритонды және оның әріптестерін тікелей сахнада естімеген. Алайда, ағылшын сыншысы Герман Клейн, Самарконы Ковент-Гарденде көптеген рет көрген және тыңдаған, оның даусының "ерекше тазалыққа, кеңдікке және күшті дыбысқа ие, әрқашан дұрыс, жақсы бақыланатын, терең және алуан түрлі өрнек беруге қабілетті" екенін айтады. Ол сондай-ақ Самарконы өз заманының ең ұлы Риголеттоларының бірі деп жариялайды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Fonotipia, Victor, Pathé және HMV компаниялары үшін жазған көптеген 78 айналымдық граммофондық жазбалары қазір әртүрлі лейблдерден CD-ге қайта шығарылып қолжетімді. Айрықша қызығушылық тудыратыны – оның алғашқы Тоска, сопрано Эмма Кареллимен бірге жазған, күлкіге толы жазбалары; сондай-ақ Андреа Ченьерден Герардың ариясы, Зазадан Каскарттың ариясы, I gioielli della Madonna-дан Рафаэльдің ариясы, Германиядан Вормстың ариясы.
Though Sammarco was only around 5'4" tall, Giacomo Lauri Volpi calls his a "massive" and "accomplished" voice in a singer who "he knew how to declaim, with infallible intention and expression, and to captivate and move the audience where others merely look for applause." He also states that Sammarco was helped by his stature in the role of Rigoletto and that his conception of that character was different from the usual versions. Scott and Steane regard Sammarco's recordings as disappointing. According to them, the technical quality of his singing disappoints, the timbre of his voice sounds rough, has an inability to sing less than mezzo forte, and seems to have no concept of legato. While valid responses to the recordings as standalone documents, it is important to note that Steane was born after Sammarco retired, and Scott was born after Sammarco had died. Neither ever heard the baritone or his colleagues in live performance. However English critic Herman Klein, who saw and heard Sammarco numerous times at Covent Garden, states that his voice was one "of singular purity, breadth, and vibrant power, always in tune, well controlled, and capable of deep as well as varied expression." He also proclaims Sammarco was one of the two greatest Rigolettos of his time. Many of the numerous 78 rpm gramophone records that he made prior to World War I for the Fonotipia, Victor, Pathé and the HMV companies are now available on CD reissues from various labels. Of particular interest are his recording with the first Tosca, soprano Emma Carelli, complete with peals of laughter; as well as his own creator records of Gérard's aria from Andrea Chenier, Cascart's arias from Zazà, Raffaele's arias from I gioielli della Madonna, Worms's aria from Germania.