1575 жылғы Катак шайқасы және Бенгал сұлтандығының күйреуі

Кіріспе

1575 жылғы шайқас Шығыс Үндістанда.

Катак шайқасы 1575 жылдың 3 наурызында қазіргі Одиша штатының Баласор ауданындағы Тукарой ауылының жанында Моғол империясы мен Бенгал сұлтандығы арасында өтті. Ол Моғолдардың жеңісімен аяқталды және Бенгал сұлтандығын күрт әлсіретті.

Өмірбаян

Дели сұлтандығының Мұхаммед Бахтияр Халджи 1203–04 жылдары Сена патшасы Лакшман Сенді оның астанасы Набадуипта жеңіп, Бенгалияның көп бөлігін бағындырды. Дева әулеті – Бенгалияда билік еткен соңғы индуистік әулет. Олар он төртінші ғасырдың ортасына дейін ығыстырылса да, Шығыс Бенгалияда қысқа мерзімге билік жүргізді. Ерте мұсылман дәуірінде бұрынғы Сена индуистік патшалығы Бангала және Бихар сұлтандығы ретінде танылды, және Дели сұлтандығынан үзіліс-үзіліспен билік етті. Сол сұлтандықтың ауған және түрік билеушілері арасындағы билік күресі он алтыншы ғасырда Бенгалияда Моғол билігі орнаған кезде аяқталды. Моғол императоры Джалал-уд-Дин Мұхаммед Акбардың тұсында Бангала сұлтаны Дауд Хан Каррани болды, ол Моғол империясының шекаралық бекеті – Заманиа бекінісін басып алды. Бұл Акбардың соғыс ашуына себеп болды. Акбар Дәудтің батылдығы туралы хабарды Гуджараттан естіп, Мунним ханға және Жоунпурдағы император өкіліне бұйрық жіберіп, оған қарсы тұрғандарды жазалауға бұйырды. Мұним патшаның бұйрығын алған соң, қуатты әскер жинап, Патнаға қарай жорыққа шықты. Оған Даудты таққа отырғызған және қазір сол ханзадаға министр ретінде қызмет ететін ықпалды ауған басшысы Лоди хан қарсылық көрсетті. Мұним хан сол кезде қарт болғандықтан, күші таусылған еді, және шайқасқаннан кейін жаумен келісімге келіп, Дәудке өте жеңіл шарттар берді. Екі тараптың да басшылары оған риза болмады, император Акбар Муним ханның тым икемді болғанын ойлады, ал Дәуд өзінің министрі Лоди ханға қызғанышпен қарады. Сондықтан император Бихардағы билікті Раджа Тодар Малға тапсырып, Раджаның азаматтық міндеттерін уақытша Раи Рам Дасқа жүктеді. Дәуд өзінің министрі Лоди ханды опасыздықпен өлтіріп, оның мүлкін тартып алды. Мұним хан, императорының сөзіне ренжігендіктен, тез арада Патнаға оралып, қаланы қоршауға алды. Бірақ ол көп ұзамай қаланы басып алудың өзіне күш келмейтінін түсініп, Моғол императоры Джалал-уд-Дин Мұхаммед Акбардан жеке өзі келіп, науқанды басқаруды сұрады. Жыл сайынғы Аджмер сапарынан оралған Акбар 1574 жылдың наурыз айында Аграға келді және өзенмен төмен қарай саяхаттау үшін жабдықталған қайықтар флотын дайындады. 1574 жылдың 15 маусымында Акбар өзен саяхатына шықты, және оған көптеген индуист және мұсылман офицерлері еріп жүрді. Әбу Фазл ибн Мұбарактың берген он тоғыз есімінің ішінде – Бхагван Дас, Раджа Ман Сингх, Раджа Бирбал, Шахбаз Хан және адмирал немесе Мир Бахр – Касим Хан болды. Жаңбырлы маусымның ең қызу кезінде сапар қауіпті болды және көптеген апаттар орын алды. Бірнеше кеме Этава маңында, ал 11-і Аллахабад маңында суға батып кетті. 26 күндік сапардан кейін Акбар Банареске жетіп, үш күн тоқтады. Содан кейін ол Гомти өзенінің Ганг өзеніне қосылған жеріне жетіп, орналасты. Сол күні құрлықпен жорық жасаған әскер де келді. Бұл жорық ауа райының қиындықтарына қарамастан, өте шеберлікпен жоспарланып, орындалған еді. Әйелдер мен балалар Жоунпурге жіберілді, және Акбар Мунним ханның жедел өтініші бойынша, әкесінің 1539 жылы ауыр жеңіліске ұшыраған атақты Чонсадағы паромға баруға келісті. Содан соң әскер өзеннің оңтүстік жағалауына көшірілді.

Muhammad Bakhtiyar Khalji of the Delhi Sultanate, defeated the Sena king Lakshman Sen at his capital, Nabadwip in 1203–04 and conquered most of Bengal. The Deva family – the last Hindu dynasty to rule in Bengal – ruled briefly in East Bengal, although they were suppressed by the mid fourteenth century. During the early Muslim period, the former Sena Hindu kingdom became known as the Sultanate of Bangala and Bihar, ruled intermittently from the Sultanate of Delhi. The chaotic shifts in power between the Afghan and Turkish rulers of that sultanate came to an end when Mughal rule became established in Bengal during the sixteenth century. During the reign of Mughal Emperor Jalal ud Din Muhammad Akbar the Sultan of Bangala was Daud Khan Karrani, who had seized the Fort Zamania a frontier post of the Mughal Empire. This gave Akbar the cause for war. Akbar who was in Gujarat when he received the news of Daud's audacity, at once dispatched orders to Munim Khan and the representative of the imperial power in Jaunpur to chastise the aggressor. Munim on receipt of his sovereign's instructions assembled a powerful force and marched on Patna where he was opposed by Lodi Khan an influential Afghan chief who had placed Daud on the throne and now served that prince as minister Munim Khan who was then very old had lost his energy and after some skirmishing was content to cease hostilities and grant Daud extremely lenient terms. Neither of the principal parties was pleased and Emperor Akbar thought that the Munim Khan had been too easy going whereas Daud was jealous of his minister Lodi Khan. The emperor accordingly deputed Raja Todar Mal to take the command in Bihar making over the Raja's civil duties as Diwan temporarily to Rai Ram Das. Daud treacherously killed his minister Lodi Khan and confiscated his property. Munim Khan stung by his master's censure returned rapidly to Patna and laid siege to the city. But he soon found the task of taking it to be beyond his powers and begged Mughal Emperor Jalal ud Din Muhammad Akbar to come in person and assume charge of the campaign. Akbar who had just returned to the capital after paying his annual visit to Ajmer proceeded to Agra in March 1574 and prepared a fleet of elaborately equipped boats to proceed down the rivers. On 15 June 1574, Akbar embarked for the river voyage and was accompanied by many of his best officers Hindu and Muslim. The names of nineteen given by Abu'l Fazl ibn Mubarak include Bhagwan Das, Raja Man Singh, Raja Birbal, Shahbaz Khan and Kasim Khan, the admiral or Mir Bahr. The rainy season being then at its height the voyage was necessarily adventurous and many mishaps occurred. Several vessels foundered off Etawah and 11 off Allahabad. After travelling for 26 days Akbar reached Benares where he halted for three days. He then proceeded and anchored near where the Gomti River joins the Ganga River. On the same day the army which had marched by land arrived. The whole movement evidently had been thought out and executed with consummate skill in the face of tremendous difficulties due to the weather. The ladies and children were sent to Jaunpur and Akbar in response to urgent entreaties from Munim Khan that he would be pleased to come in person with all speed to the front, advanced to the famous ferry at Chaunsa where his father, Emperor Humayun, had suffered a severe defeat in 1539. The army was then brought across to the southern bank of the river.

Патна қоршауы

Мұним ханның тұсында Патна бірнеше ай бойы қоршауда болды. Ақбар өзінің сапарын су арқылы жалғастырып, 1574 жылдың 3 тамызында Патна маңына қонды. Ол өзінің офицерлерімен кеңесіп, қоршаудағы қаланың көбінесе Ганг өзенінің қарсы немесе солтүстік жағалауында орналасқан Хаджипур қаласынан жабдықталуын анықтағаннан кейін, осы қаланы басып алуды негізгі жоспарды сәтті аяқтаудың қажетті алғы шарты деп шешті. Сол кездегі үлкен өзеннің су тасқынынан туындаған қиындықтар мен күшті гарнизонның қарсыласуы еңсеріліп, Ақбар тағайындаған жасақ батырлығымен бекініс басып алынды. Ауған басшыларының басы қайыққа салынып, Ақбарға жеткізілді, ол оларды Дәудке жіберіп, оның болашақ тағдырының алғашқы хабары ретінде таратты, және уақыты келгенде Дәудқа сол тағдыр тиді. Сол күні Ақбар қаланың оңтүстігіне шамамен жарты миль қашықтықта орналасқан, өте көне, жасанды үйілген төбелер тобы – Панж Пахари немесе Бес төбеге көтеріліп, жағдайды талдады. Дәуд, оның қолында 20 000 ат, үлкен артиллерия паркі және көптеген пілдер болса да, императорлық билікке қарсы тұра алмайтынына көз жеткізіп, қашуға шешім қабылдады. Түнде ол тыныш түрде қаланың арт жағындағы қақпадан шығып, Бенгалияға қарай бет бұрды. Қараңғыда қашып құтылуға тырысқан гарнизон ауыр шығынға ұшырады. Ақбар бірден жорық бастауға асықты, бірақ таңертеңге дейін күтуге көндірілді, содан кейін ол Патнаға Дели қақпасы арқылы кірді. Ол қашқандарды шамамен 80 шақырымға дейін қуды, бірақ оларды жете алмады. 265 пілді қоса алғанда, көптеген олжалар алынды, ал қарапайым халық өзендер мен жағалаулардан алтын сырғалар мен қару-жарақтарды жинап, қуанышқа бөленді. Жаңбыр маусымының ортасында мұндай үлкен қаланы басып алу – бұл бұрын-соңды болмаған жетістік және Бенгалия сұлтаны үшін күтпеген жайт болды. Ол Ақбардың ежелгі үнді дәстүріне сәйкес, қазан айындағы Дасахара мерекесіне дейін күтіп, жорық бастауын күткен еді. Бірақ Ақбар қолайсыз ауа-райына қарамастан, шастар мен маусымдарға қарсы тұрып, жеңіске жетті.

Patna had been under siege for several months now under Munim Khan. Akbar continued his journey by water and on 3 August 1574 landed in the neighbourhood of Patna. After taking counsel with his officers and ascertaining that the besieged city relied for the greater part of its supplies on the town of Hajipur situated on the opposite or northern bank of the Ganges he decided that the capture of that place was a necessary preliminary to the successful accomplishment of the main design. The difficulties caused by the flooded state of the huge river many miles in width at that season and the strenuous resistance of a strongly posted garrison were overcome and the fort was captured by the gallantry of the detachment appointed by Akbar to the duty. The heads of the Afghan leaders killed were thrown into a boat and brought to Akbar who forwarded them to Daud as a hint of the fate which awaited and in due course befell him. The same day Akbar ascended the Panj Pahari or Five Hills a group of extremely ancient artificial mounds standing about half a mile to the south of the city and thence reconnoitred the position. Daud, although he still had at his disposal 20,000 horses, a large park of artillery and many elephants, came to the conclusion that he could not resist the imperial power and decided on flight. During the night he slipped out quietly by a back gate and went to Bengal. The garrison which attempted to escape in the darkness suffered heavy losses in the process. Akbar was eager to start at once but was persuaded to wait until the morning when he entered Patna by the Delhi gate. He then personally pursued the fugitives for about 50 miles but failed to overtake them. An enormous amount of booty including 265 elephants was taken and the common people enjoyed themselves picking up purses of gold and articles of armour in the streams and on the banks. The capture of so great a city in the middle of the rainy season was an almost unprecedented achievement and a painful surprise to the Bengal Sultan. He had reckoned on Akbar following the good old Indian custom of waiting until the Dasahara festival in October to begin a campaign. But Akbar disregarded adverse weather conditions and so was able to win victories in defiance of the shastras and the seasons.

Ақбар Фатехпур Сикриге оралады

Ендігі кезде науқанды жаңбырға қарамастан жалғастыру ма, әлде суық мезгілге дейін кейінге шегеріп қою ма деген мәселе туындады. Бірақ Ақбар кешіктіруге болмайтынын ойша білді. Сондықтан ол 20 мыңнан астам сарбаздан қосымша әскер құрып, жоғары қолбасшылықты Бенгал губернаторы болып тағайындалған ескі Муним Ханға сеніп тапсырды. Раджа Тодар Мал және басқа да қабілетті офицерлер оның басқаруына қойылды. Жаунпур, Бенарес, Чунар және тағы бірнеше аймақтар тікелей патшалықтың басқаруына алынып, оларды Ақбар атынан басқаруға офицерлер тағайындалды. Ол өзінің генералдарына Бенгал науқанын тапсырып, астанасына қайтуға бекінді. Қыркүйек айының аяғында Джаунпур ауданындағы Ханпурде орналасқанда Муним Ханның жеңісін хабарлайтын хабарламалар келді. Император жеті ай бойы шаршатарлық саяхат пен науқандардан кейін 1575 жылғы 18 қаңтарда Фатехпур Сикриге жетті.

Шайқас

Моғол әскері Бенгалияның астанасы Тандаға (Гаур маңы) аттанды, ал Дауд Одишаға кері шегінді. Ол көп әскер жинады. Мұним ханға шабуыл жасауға мәжбүр болды, ол әзір болмай тұрып, таңертең бенгалдықтар шабуылға шықты. Далалық шайқастың алғашқы кезеңінде моғол қолбасшысы бірнеше ауыр жарақат алды және жеңіліске ұшырады, ал бенгал әскерінің жеңісі анық болды. Бірақ Акбар сол күні қанаттық шабуылға бұйрық берді. Екі жақтағы атты әскерлер ерлікпен шайқасты, бірақ моғол атты әскерінің шабуылы бенгал атты әскерін талқандады, олар кері шегінді. Ақырында Даудтың генерал-майтабасы Гуджар ханның мерзімінен бұрын қаза болуы жағдайды өзгертіп, 30 мың әскерімен бірге даладан қашып кеткен Сұлтан Даудты толық жеңілдірді. Доктор Абдул Кәрімнің "Банглар Итихаш" (Сұлтандар дәуірі) кітабында Тукарой қазіргі Батыс Бенгалияның Мединипур ауданындағы ауыл екені айтылған. Батыс Бенгалия – Одиса магистралі және Хаурах – Нагпур темір жолы Тукаройдан батысқа қарай бір шақырымнан өтеді. Кейбіреулер бұл шайқас Тукаройдан Мұғалмариге дейін сегіз шақырымға созылып, бұл шайқаста моғолдар ауыр қатыгездіктерге ұшырады, сондықтан бұл шайқас Мұғалмари деп аталды дейді. Тукарой шайқасы Бенгалия тарихында өте маңызды, өйткені осы шайқаста афғандықтар өз тәуелсіздігін жоғалтып, Бенгалияның афғандық тәуелсіздігі жойылды. Жоғарыда Тукарой шайқасында екі жақтың да әскерлерінің жиналған жері бейнеленген. Моғол әскерінде авангард пен артқы гардтың арасында орналасқан Алтамыш деп аталатын қосымша дивизия болды. Екі әскер де шайқасқа дайындалды, бірақ Мұним ханның сол күні шайқасуға ниеті болмады, өйткені астрологтардың айтуынша, бұл күн моғолдар үшін сәтті болмайды. Бірақ ауғандық әскерлер алға жылжи бастағанда, моғолдың алдыңғы күштерінің басшысы Алам хан шабуылға шықты. Сол кезге дейін моғол әскері толық дайын болған жоқ. Мұним хан Алам ханға кері қайтуға бұйырды. Осылайша, Алам ханның уақтысыз шабуылы және Мұним ханның бұйрығымен Алам ханның кері оралуы моғолдың алға жылжуына кедергі келтірді. Ауғандықтардың пілдері алға жылжуды жалғастырды; моғолдар пілдерді тіпті артиллериямен де тоқтатуға тырысты. Нәтижесінде моғолдық алдыңғы күш тарап, Киа хан басқаратын моғолдық Алтамыш күштеріне қысым жасады. Ауған генералы Гуджар хан моғолдарға бар күшін салды, нәтижесінде моғолдың алдыңғы күштері, Алтамыш күштері және орталық күштері арасында тәртіпсіздік туды. Мұним хан қолына таяқ ұстап, қылышын қаптап, сарбаздарының қашып кетуіне жол бермеуге тырысты. Бірақ моғол әскерінің арасындағы тәртіпсіздік соншалықты өсті, Гуджар хан тікелей Мұним ханның ордасына жетіп, оған шабуыл жасады. Қарт Мұним хан Гуджар ханның шабуылына қарсылық көрсетті; ол Гуджар ханның қылышының соққысын таяғымен тоқтатуға тырысты, бірақ жарақат алды. Көп ұзамай Мұним хан қайтыс болды, бірақ бақытымызға орай, бірнеше адал моғол сарбаздары сол жерге жетіп, Мұним ханның атын басқа жаққа алып кетті. Осы уақытқа дейін ауғандықтар мен моғолдар арасында шайқас жүріп, ауғандықтар моғолдарды шашырата алды. Моғол қолбасшысы Мұним ханның шатырлары мен қазыналары ауғандықтардың алдында қорғанышсыз қалды. Табиғатынан ашкөз болған ауғандықтар моғол байлығына деген құмарлығын енді бағындыра алмады. Олар жеңіске жетудің алдында моғол шатырларын тонауға кірісті, нәтижесінде ауғандық сарбаздар арасында тәртіпсіздіктер пайда болды. Моғол қолбасшылары осы жағдайды барынша пайдаланды. Киа хан және басқа да генералдар әскерлерін қайта топтастырып, бейтарап ауғандарға шабуыл жасады. Ауғандықтар өздерінің негізгі күшінен соншалықты алыстап кеткендіктен, оларға көмекке ешкім келе алмады. Кенеттен бір оқ Гуджар ханға тиіп, ол қаза болды. Әскербасы қайтыс болғаннан кейін, ауғандықтар шашырап, қашатын жеріне қашып кетті. Осы уақытқа дейін ауғандық әскерлердің басқа топтары үнсіз көрермендер рөлін атқарған. Гуджар ханның өлімінен бірден бұрын Сикандардың қол астындағы оң жақтағы ауғандықтар жауға шабуыл жасады, бірақ Гуджар ханның өлімі туралы хабарды естігеннен кейін олар ұнжырғасы түсіп, қашып кетті. Тодармал Даудпен, Шахам хан Исмаилмен күресті. Мұним ханның қашып кеткені туралы хабар ең алдымен Шахам ханға жетті; ол қашып кетуді ойлады; сол кезде оның әріптестері оған батылдық берді және Шахам хан соғысты толық күшпен жалғастырды. Мұним ханның қашып кеткені туралы хабар Тодармалға жеткенде, Тодармал бұл хабарға алаңдамады, әскерін бар күшімен шайқасуға шақырды. Осы екі генерал, Тодармал мен Шахам хан, жауға қарсы күресін батыл жүргізе берді. Жақын арада Шахам хан Исмаил басқаратын ауғандық күштерін шашыратып, Тодармалға көмекке келді. Дауд Кәррани олардың біріккен шабуылына ұзақ тұра алмады. Дауд Каттакқа қашты; көптеген ауғандықтар моғолдарға тұтқынға түсті. Тұтқындар өлтіріліп, олардың сынған бөліктерінен сегіз мұнара салынды. Каттакқа жеткен Дауд әуелі соғыс жүргізуге ниеттенді, бірақ кейін көңілі толып, Мұним ханға келісім шартын ұсынды. Соғыстан шаршаған Мұним хан да келісім шартына келісті және Тодармалдың тыйым салуына қарамастан, Даудпен келісім шартына қол қойды. Осы келісім шарты бойынша Дауд Акбарға бағынып, Одишаны моғол вассалы ретінде басқаруға берілді. Бұл келісім Каттак келісімі деп белгілі.

The Mughal army marched into the capital of Bengal, Tanda (near Gaur), and Daud withdrew to Odisha. He had gathered a host. The action was forced on Munim Khan who was compelled to engage before he was ready when the Bengalis unexpectedly went on the offensive at dawn. In the early stages of the field battle the Mughal commander received several severe wounds and was knocked out and victory seemed assured to the Bengali army. But Akbar now commanded a flanking attack later in the day. The cavalry on both sides fought valiantly and but the attack from the Mughal cavalry decimated the Bengali cavalry, who fell back. Eventually the untimely death of Daud's general in the melee Gujar Khan caused the tides to change sides and brought about the total defeat of Sultan Daud who fled from the field along with 30,000 of his troops. According to the book 'Banglar Itihash (Sultani Amol) by Dr. Abdul Karim', Tukaroi is a village in present day Medinipur district of West Bengal: Mughulmari is also a village, Mughulmari is eight miles north of Tukaraoi. The West Bengal Orissa trunk road and the Howrah Nagpur railway pass one mile west of Tukaroi. Some say that this battle spread eight miles from Tukaroi to Mughalmari and the Mughals suffered heavy losses in this battle, hence the name Mughalmari. The Battle of Tukaroi is very important in the history of Bengal, because it was actually in this battle that the Afghans lost their sovereignty and the Afghan independence of Bengal was destroyed.] Above is a picture of the gathering of troops of both sides at the Battle of Tukaroi. There was an additional division in the Mughal army, called the Altamash, which was between the vanguard and the rearguard. Both armies prepared for battle, but Munim Khan had no desire to fight that day; Because according to astrologers that day was not auspicious for the Mughals. But when the Afghan forces advanced, Alam Khan, the leader of the Mughal advance force, launched an attack. Till then Mughal army was not fully prepared. Munim Khan ordered Alam Khan to come back. Thus the untimely invasion of Alam Khan and the return of Alam Khan on the orders of Munim Khan caused disarray in the Mughal advance. The elephants of the Afghans continued to advance; The Mughals could not subdue the elephants even with cannon fire. As a result, the Mughal advance party dispersed and put pressure on the Mughal Altamsh forces under Kia Khan. The Afghan general, Gujar Khan, threw all his might into the Mughals, resulting in disarray among the Mughal advance forces, the Altamash forces, and the central forces. Munim Khan sheathed his sword with a cane in his hand and tried to prevent the escape of his soldiers. But the disarray among the Mughal army grew to such an extent that Gujar Khan came directly to Munim Khan's sea and engaged in battle with Munim Khan. The old man Munim Khan He began to resist the attack of Gujar Khan; He tried to block the blow of Gujar Khan's sword with his cane, but was injured as a result. Soon Munim Khan died; But fortunately some loyal Mughal soldiers went there and took the reins of Munim Khan's horse and drove him to the other side. By this time there was a war between the Afghans and the front and center of the Mughals, and the Afghans were able to disperse the Mughals. The tents and tented treasures of the Mughal commander Munim Khan lay exposed and unprotected before the Afghans. The Afghans, naturally greedy, could not contain their greed for Mughal wealth now. Even before the battle was won, they started looting the Mughal tents and as a result there was disorder among the Afghan soldiers. Mughal commanders took full advantage of this. Kia Khan and other generals regrouped their troops and attacked the disorganized Afghans. The Afghans had moved so far from their main force that no one could advance to their aid. Suddenly a gunshot came and struck Gujar Khan and Gujar Khan died. After the death of the commander, the Afghans scattered and fled wherever they could. Until now, other groups of the Afghan forces had played the role of silent spectators. Immediately before the death of Gujar Khan, the Afghans on the right under Sikandar attacked the enemy, but soon after hearing the news of Gujar Khan's death, they became disheartened and fled. Now Todarmal faced Daud and Shaham Khan faced Ismail and fought fiercely. The news of Munim Khan's escape first reached Shaham Khan; Despondent, he thought of escape; At that time his colleagues gave him courage and Shaham Khan continued to conduct the war with full vigour. When the news of Munim Khan's escape reached Todarmal, Todarmal was not disturbed by this news and encouraged his army to fight with all their might. These two generals, Todarmal and Shaham Khan, continued to confront the enemy with immense valour. Soon Shaham Khan was able to disperse the Afghan forces under Ismail and marched to the aid of Todarmal. Daud Karrani could not stand long in front of their combined attack. Daud fled to Cuttack; Many Afghans were captured by the Mughals. The captives were killed and eight towers were made from their broken pieces. On reaching Cuttack, Daud first intended to wage war, but later became disappointed and offered a treaty to Munim Khan. The war weary Munim Khan also agreed to a treaty and Munim Khan signed the treaty with Daud despite Todarmal's prohibition. In this treaty, Daud submitted to Akbar and was entrusted with ruling Orissa as a Mughal vassal. This agreement is known as Cuttack agreement.

Катак келісімі және оның салдары

Бұл шайқас Катак шартына әкелді, онда Дауд Бенгал және Бихардың барлық аймақтарын Мұним Ханға беріп, тек Одишаны өз өзінде қалдырды. Мұним Хан 50 жасында қайтыс болғаннан кейін шарт күшін жойды. Сұлтан Дауд Хан осы мүмкіндікті пайдаланып, Бенгалға шабуыл жасады. Бұл 1576 жылы Радж-Махал шайқасына соқтырды.