Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пинкни қамалы - 1810 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон портында АҚШ үкіметі салған кішкентай тас қамал. Ол қысқа уақытқа әскери тұтқын лагері (алты апта) және америкалық Азамат соғысы кезінде артиллерия позициясы ретінде пайдаланылды. 1970 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Екі онжылдықтан кейін теңіз қабырғасы аяқталды және форт 1832 жылғы жою дағдарысы кезінде қайтадан гарнизонға айналдырылды, бұл кезде президент Эндрю Джексон қажет болса әскери күш қолдану арқылы даулы тарифтерді жинауға дайын болды. Қысқа уақыттан кейін форт қайтадан пайдаланылмай қалды және негізінен оқ-дәрі мен басқа да әскери заттарды сақтау қоймасы болды. 1850-ші жылдардың аяғында Пинкни замогы порттағы қорғаныс позицияларының желісінің бөлігі болды, оған ірі және стратегиялық тұрғыда орналасқан Самтер және Моултри форттары және басқа да кішігірім жер жұмыстары мен бекіністер кірді. 1860 жылы Пинкни қамалының қару-жарағы он төрт 24 фунттан, төрт 42 фунттан, төрт 8 дюймдік гаубицадан, бір 10 дюймдік және бір 8 дюймдік минометтен және оның қабырғаларын қорғау үшін төрт жеңіл далалық қарудан тұратын.
Castle Pinckney is a small masonry fortification constructed by the United States government, in the harbor of Charleston, South Carolina in 1810. It was used very briefly as a prisoner of war camp (six weeks) and artillery position during the American Civil War. It was named to the National Register of Historic Places in 1970. Two decades later, a sea wall was completed and the fort was re garrisoned during the Nullification Crisis of 1832, when President Andrew Jackson prepared to collect a controversial tariff using military force if necessary. After that brief period of activity, the fort again fell into disuse and was primarily a storehouse for gunpowder and other military supplies. By the late 1850s, Castle Pinckney was part of a network of defensive positions in the harbor, which included the larger and more strategically placed Forts Sumter and Moultrie, and other, smaller earthworks and fortifications. In 1860, Castle Pinckney's armament consisted of fourteen 24 pounders, four 42 pounders, four 8 inch howitzers, one 10 inch and one 8 inch mortar, and four light field pieces to protect its flanks.
Америка Азаматтық соғысы
1860 жылы 27 желтоқсанда Оңтүстік Каролина Одақтан бөлініп шыққаннан кейін бір аптадан кейін фортты Оңтүстік Каролина (С. К.) ополчияларына АҚШ армиясының шағын гарнизоны тапсырды, олар майор Роберт Андерсонға қосылу үшін Форт Самтерге кетті. Касл Пинкни оңтүстік штаттың үкіметі күшпен басып алған алғашқы федералды әскери нысан болды. Үш күннен кейін Одақтың Чарльстон Арсеналы Касл Пинкниге қосылып, Оңтүстік Корея күштеріне түсті. Форт Самтердегі Конфедерацияның келесі шабуылдарынан кейін Чарльстон Зуаве кадеттері Пинкни қамалын қоршады. Бір жүз елу төрт одақ әскерінің тұтқындары (120 жауынгер, 34 офицер) Булл-Ранның бірінші шайқасында тұтқындалып, бұрын Лигон түрмесінде қамалғандар 1861 жылы 10 қыркүйекте Чарльстонға келді және Касл Пинкнидің төменгі казематтары камераларға айналғанға дейін Чарльстон қалалық түрмесінде ұсталды. Чарльстон Меркьюридің айтуынша, Ричмондтың басшылары "негізінен ең қатал және бағынбаушылықты танытқандардың ішінен" таңдап алған. 18 қыркүйекте 11-ші Нью-Йорк өрт зуавасының, 69-шы Нью-Йорк ("ирланд") полкінің, 79-шы Нью-Йорк полкінің және 8-ші Мичиган пехотасының тұтқындары Пинкни замогына көшірілді. Оларға күндіз сыртқа шығуға рұқсат етіліп, тек түнде ғана камераларға қамауға алынды. Қамал өте кішкентай және тұрақты тұтқындауға жарамсыз болып шықты; тұтқындар 1861 жылы 31 қазанда алты аптадан кейін Чарльстон қалалық түрмесіне қайта жіберілді. Тұтқындар шығарылғаннан кейін қамал топырақтан жасалған бөгеттермен, қосымша минометтермен және шұңқырдан жасалған қабаттағы колумбиадалармен нығайтылды. 12 желтоқсанда тұтқындар Чарльстонның үлкен бөлігін өртеп, түрмеге зақым келген өрттен кейін аралға қайта жіберілді. Олар бір аптадан астам уақыт болды, олардың көбісі ішкі парад алаңында ұйықтады.
On December 27, 1860, one week after South Carolina seceded from the Union, the fort was surrendered to South Carolina (S. C.) militia by its small U. S. Army garrison, which retired to Fort Sumter to join Major Robert Anderson. Castle Pinckney became the first Federal military installation seized forcefully by a Southern state government. Three days later, the Union's Charleston Arsenal joined Castle Pinckney in falling to S. C. forces. After the subsequent Confederate attack on Fort Sumter, the Charleston Zouave Cadets garrisoned Castle Pinckney. One hundred and fifty four Union Army prisoners of war (120 enlisted, 34 officers) captured during the First Battle of Bull Run and previously incarcerated at Ligon's Prison arrived at Charleston on September 10, 1861, and were kept at the Charleston City Jail until the lower casemates of Castle Pinckney were converted into cells. According to the Charleston Mercury, Richmond officials had selected "chiefly from among those who have evidenced the most insolent and insubordinate disposition." On September 18, prisoners from the 11th NY Fire Zouaves, 69th NY ("Irish") Regiment, 79th NY Regiment, and 8th Michigan Infantry were transferred to Castle Pinckney. They were allowed to wander during the day and were confined to cells only at night. The Castle quickly proved to be too small and inadequate, however, for permanent confinement; the prisoners were transferred back to the Charleston City Jail on October 31, 1861, after only six weeks. After the prisoners were removed, the fort was strengthened with earthen embankments and with additional mortars and Columbiads on the barbette tier. On December 12, the prisoners were transferred back to the island, following a fire which had burned a large section of Charleston and damaged the jail. They remained for just over a week with many sleeping on the inner parade ground before being transferred.
Азамат соғысынан кейінгі және қолданылмай қалған
Азамат соғысынан кейін форт испан-американ соғысы кезінде мүмкін пайдалану үшін жаңғыртылды, бірақ ол қайтадан қажет болмады. Кейбір деректерге сүйенсек, қамалдың құрылған кезінде бірде-бір жаудың оқ атуы болған жоқ. Ескі кірпіш қабырғалар мен қақпалардың кейбір бөліктері 1890 жылы 20-ғасырда жұмыс істеген порт маякқа жол ашу үшін бөлшектеліп тасталды. Жергілікті тұрғындар маяк салу жоспарларына қарсы болды; оның орнына аралда әскери қызметшілерге арналған зейнеткерлер үйін салуға қатысты қозғалыс жүргізілді. Пинкни қамалы 1924 жылы Президент жариялауы бойынша АҚШ Ұлттық ескерткіші деп жарияланды. 1951 жылы Конгресс Касл Пинкни ұлттық ескерткішін жою туралы заң жобасын қабылдады және оны АҚШ Армиясының инженерлік корпусына қайтарып берді. 1956 жылы наурыз айында федералды үкімет аралдың артық меншігіне айналды. Аралды 1958 жылы 12000 долларға мемлекеттік порттар комиссиясы [қазіргі S. C. Port Authority деп аталады] олжалау аймағы ретінде сатып алды, бірақ комиссия жердің бір бөлігін жақсартуды және оны тарихи бағыт ретінде пайдалануды зерттеді. Аралды тонау аймағы ретінде пайдалану жоспарлары практикалық емес болып шықты, ал аралды туристік бағыт ретінде пайдалану бойынша комиссия ешқандай табысты жоспарлар жасамады. Комиссия аралды федералды үкіметке қайтаруға тырысты, бірақ үкімет операциялардың құны аралдың тарихи құндылығынан асып түсетінін айтып, бас тартты. Комиссияға жеке тұрғын үй, түнгі клуб және мейрамхана ретінде пайдалануға арналған аралды сатып алу туралы ұсыныстар келіп түсті, бірақ агенттік олардың барлығын бас тартты. 1967 жылы 22 желтоқсанда болған өрттен аралдағы бір үй өртеніп, бір қойма құтқарылды. Жергілікті Конфедерация ардагерлерінің ерлер посты 1960-шы жылдардың соңында аралды басқаруды және күтіп-ұстауды өз мойнына алды, оны сақтап қалуға және мұражай құруға тырысты. Пинкни қамалы 1970 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілген. Қажетті қаражатты жинауға шамасы келмеген соң, С.С.В. форттың мемлекет меншігіне қайтаруына рұқсат берді. Пинкни қасапаты шектеулі қалпына келтіру жұмыстарына ұшырады. Оның орналасқан жері порттың ортасындағы оқшауланған шоқпен байланысты, оған жету қиын; оны күтіп ұстау мүмкін емес. Табиғат оны біртіндеп қайта қалпына келтіріп жатыр.
After the Civil War, the fort was modernized for possible use during the Spanish–American War, but again it was not needed. Some sources suggest that the fort never fired a single hostile shot during its existence. Parts of the old brick walls and casements were dismantled in 1890, to make way for a harbor lighthouse, which operated into the 20th century. There was local opposition to the plans for the lighthouse; a movement had been undertaken to construct a retirement home for servicemen on the island instead. Castle Pinckney was declared a U. S. National Monument in 1924 by Presidential proclamation. In 1951, Congress passed a bill to abolish Castle Pinckney National Monument and transferred it back to U. S. Army Corps of Engineers. The island became excess property subject to sale by the Federal government in March 1956. The island was acquired by the State Ports Commission [now called the S. C. Ports Authority] as a spoil area in 1958 for $12,000, but the Commission investigated improving part of the land and using it as a historic destination. Plans for the use of the island as a spoil area proved impractical, and no successful plans for the use of the island as a tourist destination were created by the Commission. The Commission attempted to return the island to the Federal government, but the government declined, citing the cost of operations as outweighing the historical value of the island. The Commission received offers to buy the island for uses including a private residence, a nightclub, and a restaurant; but the agency refused all of them. A fire on December 22, 1967, destroyed an abandoned house on the island, but a warehouse was saved. A local Sons of Confederate Veterans fraternal post took over management and care of the island in the late 1960s, attempting to preserve it and establish a museum. Castle Pinckney was listed on the National Register of Historic Places in 1970. Eventually, unable to raise the needed funds, the S. C. V. allowed the fort to revert to state ownership. Castle Pinckney has undergone some limited restoration efforts. With its location on an isolated shoal in the middle of the harbor, access is difficult; maintenance is nearly impossible. It is gradually being reclaimed by nature.