Капитан Бифхарт және оның «Magic Band» тобының тарихы

Кіріспе

Капитан Бифхарттың аккомпанемент тобы

The Magic Band – 1967 және 1982 жылдар аралығында американдық әнші, ән жазушы және көп аспапты орындайтын музыкант Капитан Бифхарттың аккомпанемент тобы болды. Алғашқыда Бифхарт гитарист Алекс Сент-Клэр құрған топтың жетекші әншісі болған, бірақ кейіннен ол оның аккомпанемент тобына айналды. Топтың құрамы жиі өзгеріп тұрды, ондаған музыканттар болды, олардың көпшілігі Бифхарттың берген лақап есімдерімен танылды. Топтың өркендеген кезеңіндегі тұрақты мүшелері: барабаншы/аранжировщик Джон Френч (қатылды Drumbo), гитарист Билл Харклерод (қатылды Zoot Horn Rollo), басист/гитарист Марк Бостон (қатылды Rockette Morton), перкуссияшы/клавишник Арт Трипп (қатылды Ed Marimba) және гитарист Эллиот Ингбер (қатылды Winged Eel Fingerling). Magic Band-тің бұрынғы мүшелері 1974 жылы қысқа ғана өмір сүрген Mallard тобын құрды. Magic Band 2003 жылы Бифхартсыз қайта құрылды.

Шығу тегі

Алғашқы Magic Band мүшелері 1964 жылы бірікті. Бұл кезде Дон Ван Влиет (кейін Капитан Бифхарт деп аталды) гитарист және бұрынғы сыныптасы Алекс Сент-Клэр біріктірген топтың әншісі болды. Калифорниядағы көптеген жаңа топтарда сол кезде психоделия элементтері мен заманауи хиппи қарсы мәдениетінің негіздері болды. Бұл алғашқы кезеңде олар блюз-рок тобы болды. Сондықтан топ "Капитан Бифхарт және оның Сиқырлы тобы" деп аталды, себебі Капитан Бифхарттың "сиқырлы күшке" ие екені және Пепси ішкеннен кейін "оның Сиқырлы тобын" шақырып, өнер көрсетуге келтіре алатыны айтылды. Бұл логиканың бастауы Влиттің Бифхарт персонасының досы Франк Заппа жасаған "жасөспірімдер операсындағы" кейіпкер ретінде "жазылғаннан" туындады, сондай-ақ Ван Влиеттің анасы Вилли Сьюмен және оның жалпылай ерке мінезімен танымал "Пепси көңіл-күйлері". 1972 жылы "His Magic Band" атауы "The Magic Band" болып өзгертілді. Топ көптеген автоклубтық билерде және джук-жойнттарда өнер көрсетті, сонымен қатар Teenage Fair Battle of the Bands байқауында жеңіске жетті. (The Teenage Fair – 1960 жылдары Голливуд Палладиумында өткен жыл сайынғы шара. Бұл фестиваль радиостанциялардың демеушілігімен ұйымдастырылып, аттракциондар мен музыкалық және жастарға қатысты тауарлармен сауда орындары болды. Топтар концерттер өткізді.) 1965 жылдың соңында топ, жаңадан құрылған A&M Records лейблімен Леонард Грантты менеджер ретінде тарта отырып, екі синглді жаздыру туралы келісімшартқа қол қойды. Осы кезде Rising Sons мүшелерімен музыкалық байланыс орнатылды, олар кейіннен топтың жазбаларында көрінетін болды. A&M келісімі топ мүшелері арасында дау тудырды, олар эксперименталды "поп" тобының мансабы мен таза блюз тобының арасында қысылып қалды. Жас продюсер Дэвид Гейтспен жұмыс істеу Влиттің ақын және лирик ретіндегі шеберлігін ашты, оның "Кімді алдайсың деп ойлайсың?" әні топтың алғашқы синглінің екінші жағында, Эллас МакДаниел/Уилли Диксон жазған "Diddy Wah Diddy" хитінің қаптамасы ретінде жарық көрді. Тағдыр мен жағдай, бірінші рет емес, топтың табысына әсер етті, ол Remains тобының сол әннің синглдік нұсқасымен бір уақытта шықты. A&M жазбалары үшін студияға кірген Magic Band-тің бастапқы құрамы екінші релизде шыққан "Moonchild" емес, сонымен қатар Vliet жазған "Frying Pan" әнінің арқасында өзгеше болды. 1987 жылы 12" винил 45рм моно EP / моно мини кассеталық таспа шығарылды, онда екі синглдің төрт трекі және бұрын жарияланбаған "Here I Am, I Always Am" әні болды. Бұл релиз "The Legendary A&M Sessions" деп аталды, қызыл мраморлы қақпағы және (кейінгі) мүшелері Мун, Блейкли, Влиет, Снуфер және Хэндли "сабырлық би тобы" фотопозициясында бейнеленді. Magic Band негізінен ритм және блюз тобы болды, оны жергілікті Ланкастер гитарисі Алексис Снуффер, Дуг Мун (гитара), Джерри Хэндли (бас) және Вик Мортенсон (барабандар) басқарды, соңғысы Пауль "П. Г." Блейклимен ауыстырылды және ақыры оның орнына келді. A&M-нің алғашқы жазбасы үшін Мортенсон әскерге шақырылды, ал Снуфер барабанда ойнады, гитара ролін жақында келген Ричард Хепнер иеленді. Сингл эстрадалық телешоуда көрсетілген кезде П. Г. Блейкли барабандық орынға қайта оралды. Содан кейін ол теледидардағы мансабын жалғастырды және топтың алғашқы альбомын жазу кезінде Джон Френчке ауысты. Бефхарттың Safe as Milk атты алғашқы альбомындағы Magic Band құрамында Алекс Сент-Клэр, Джерри Хэндли және Джон Френч болды. Rising Sons-пен бұрынғы кездесулер олардың гитарамен және аранжировкалау шеберлігін Ry Cooder-ге ұсынып, Кудердің күйеу інісі Расс Титлманның перкуссиялық және гитаралық жұмысына Taj Mahal-дың қатысуын қамтамасыз етті. Бұл топқа Мильт Холланд перкуссияда және Сэмюэл Хоффманның "Electricity" әніндегі маңызды және даулы термен еңбегі кірді. Бұл трек, басқаларынан гөрі, A&M-ге топты "лейблі үшін қолайсыз" деп қарауға себеп болды, себебі ол халыққа тым ерекше және психоделикалық болып көрінді. Осылайша, бұл альбом Buddah үшін жазылды, ал топ Kama Sutra-ға қол қойды, бұл A&M-ден шыққаннан кейін оларды ақшасыз қалдырды. Бұл альбомдағы тректердің көп бөлігі Ван Влиетпен бірге Херб Берманмен бірлесіп жазылды, оны Влиет бастапқыда Ланкастер маңындағы барда кездестірді. Голливудтың телеактері және сценарий жазушы Берман және оның сол кездегі әйелі Кэтлин осы релизге дейін Влиеттің компаниясында біраз уақыт өткізді. Берман кейін Нил Янгқа әндер жазып, Спилбергтің алғашқы теледидар медициналық драмасының сценарийін жазды. Гэри "Magic" Маркер (Бифхарт қосып берген "Magic") осы релиздің алғашқы сессиялық жұмыстарына қатысты, сонымен қатар оның Rising Sons-пен байланысы Кудердің шеберлігін алуға көмектесті, Маркер альбомды өндіре алады деген үміт аяқталмады. Маркер кейін Trout Mask Replica үшін екі атаусыз бас трегін жазды, содан кейін Марк Бостонмен ауыстырылды. Френч Бефхарттың тағы бес альбомында жұмыс істеді, ал Снуфер Бефхартпен үш альбомда үздіксіз жұмыс істеді. Билл Харклерод Trout Mask Replica үшін гитарист ретінде Magic Band-ке қосылды және 1974 жылдың мамыр айына дейін Бефхартпен бірге болды.

The members of the original Magic Band had come together in 1964. At this time Don Van Vliet (later dubbed Captain Beefheart) was simply the lead singer of the group, which had been brought together by guitarist and former classmate Alex St. Clair. As in many emerging groups in California at the time, there were elements of psychedelia and the foundations of contemporary hippie counterculture. In this early incarnation they were a blues rock outfit. The group was therefore promoted as "Captain Beefheart and his Magic Band", on the premise that Captain Beefheart had "magic powers" and, upon drinking a Pepsi, could summon up "His Magic Band" to appear and perform behind him. The strands of this logic emanated from Vliet's Beefheart persona having been "written in" as a character in a "teenage operetta" that friend Frank Zappa had formulated, along with Van Vliet's renowned "Pepsi moods" with his mother Willie Sue and his generally spoilt teenage demeanor. The name "His Magic Band" changed to "the Magic Band" in 1972. The group played numerous car club dances and juke joint gigs, and won the Teenage Fair Battle of the Bands. (The Teenage Fair was an annual event held at the Hollywood Palladium in the 1960s. It was sponsored by radio stations and had rides and various merchandise booths with music and youth related items. Bands performed.) In late 1965, the group finally bagged a contract for recording two singles with the newly created A&M Records label with Leonard Grant as their manager. It was at this time that musical relationships had also been struck with members of Rising Sons who would later feature in the band's recordings. The A&M deal also brought some contention between members of the band, torn between a career as an experimental "pop" group and that of a purist blues band. Working with young producer David Gates also opened up horizons for Vliet's skills as a poet cum lyricist, with his "Who Do You Think You're Fooling" on the flipside of the band's first single, a cover of the Ellas McDaniel/Willie Dixon penned hit, "Diddy Wah Diddy". Fate and circumstance, not for the first time, would befall the band's success upon its release – which coincided with a singles cover of the same song by the Remains. The initial line up of the Magic Band that entered the studio for the A&M recordings was not that which emerged by the second release, "Moonchild", also backed by a Vliet penned number, "Frying Pan". A 12" vinyl 45rpm mono EP/mono mini cassette tape was later released in 1987, with the four tracks of the two singles, plus "Here I Am, I Always Am" as a fifth previously unreleased song. This release was titled The Legendary A&M Sessions, with a red marbled cover and (later) members Moon, Blakely, Vliet, Snouffer and Handley seated in a "temperance dance band" photo pose. The original Magic Band was primarily a rhythm and blues band, led by local Lancaster guitarist Alexis Snouffer, along with Doug Moon (guitar), Jerry Handley (bass), and Vic Mortenson (drums), the last being rotated with and finally replaced by Paul "P. G." Blakely. For the first A&M recording Mortenson had been called up for active service and Snouffer stood in on drums, with a recently recruited Richard Hepner taking up the guitar role. By the time the single was aired on a pop television show P. G. Blakely was back in the drum seat. He then left for a career in television and was replaced by John French by the time the band cut their first album, as the first release on the new Buddah Records label. Personnel in the Magic Band for Beefheart's first album, Safe as Milk, were Alex St. Clair, Jerry Handley and John French. Earlier meetings with the Rising Sons had also secured them the guitar and arranging skills of Ry Cooder, which also brought about input from Taj Mahal on percussion and guitar work from Cooder's brother in law Russ Titelman. Further guests to this line up included Milt Holland on percussion and the all important and controversial theremin work on Electricity by Samuel Hoffman. It was perhaps this track, above the others, which caused A&M to view the band as "unsuitable" for their label with what was seen as weird and too psychedelic for popular consumption. Thus, this album was recorded for Buddah, with the band signed to Kama Sutra, which left them close to penniless after extricating themselves from A&M. A large proportion of the tracks on this album were co written with Van Vliet by Herb Bermann, whom Vliet initially met up with at a bar gig near Lancaster. Part time Hollywood television actor and budding scriptwriter Bermann and his then wife Cathleen spent some time in Vliet's company prior to this release. Bermann would later write for Neil Young and script an early Spielberg directed television medical drama. Gary "Magic" Marker (the "Magic" added by Beefheart) was involved in early session work for this release, and his involvement with Rising Sons was also instrumental in acquiring the skills of Cooder, upon an unfulfilled suggestion that Marker might produce the album. Marker would later lay down two uncredited bass tracks for Trout Mask Replica before being replaced by Mark Boston. French worked on five more Beefheart albums, while Snouffer worked with Beefheart on and off on three more albums. Bill Harkleroad joined the Magic Band as guitarist for Trout Mask Replica and stayed with Beefheart through May 1974.

Бифхартпен қарым-қатынасы

Жұрт алдында күлкілі де мейірімді көрінгенмен, барлық мәліметтерге сүйенсек, Ван Влиет музыканттарын сөзбен, кейде физикалық зорлыққа салынып, қаталдықпен басқарған. Бірде Влиет барабаншы Джон Френчке өзінің параноидтық шизофренияға шалдыққандығын, соның салдарынан бұл мінез-құлқының себебін түсіндіретін, шындықта жоқ қастандықтарды көретінін айтқан. Музыканттарға аз немесе мүлдем ақы төленбеген. Френч Ван Влиет компаниясымен музыканттар жасасқан келісімшарт бойынша, барлық кірістен шығыстар шегерілген соң Ван Влиет пен менеджерлерге ақы төленетінін, содан кейін шығыстар өтелгенінен кейін ғана топ мүшелері қалған қаражатты тең бөлісетінін, яғни топ мүшелерінің барлық шығыстарға жауапкершілігі бар екенін еске салды. Осының салдарынан Френч 1971 жылы АҚШ-тың 33 қаласын аралаған гастроль үшін ешқандай ақы алмады, ал 1975 жылдың соңындағы Еуропа мен АҚШ гастролі үшін барлығы 78 доллар алды. 2010 жылы жарық көрген "Beefheart: Through The Eyes of Magic" атты естелік кітабында Френч "жұмыс берушісі оны айқайлап, ұрып-сапалап, есірткілік заттармен улап, қорлап, тұтқындап, аштан өлтіруге талпынып, ұрлап, баспақыдан жарты жолдан төменге лақтырып тастады" деп жазды. Музыканттар Ван Влиеттің композиция мен аранжировка үшін толық құрмет алуына наразы болды, өйткені әндердің көп бөлігін музыканттардың өзі таспаға жазылған фрагменттерден немесе "майдан сүйретілген жарғақ сияқты ойнаңыз, ол аман қалуға тырысады, бірақ тұншығып өледі" сияқты көркемдік нұсқаулар арқылы біріктірген. Джон Френч композиция мен аранжировка авторлығына қатысты дауды метафоралық түрде былай түйіндеді: Егер Ван Влиет музыка жазғандай үй салса, әдістеме мынадай болар еді: Үй Деннидің табақшасының артына ерекше түрімен сызылған, оны жоспарсыз немесе зерттеусіз мердігерге ұсынғанда, мердігер: "Бұл құрылысты салу қиын болады, оны қауіпсіз және тұрақты ету қиын, өйткені ол дизайнында ерекше" дейді. Ван Влиет мердігерге айқайлап, оны қорқытып, жұмысты орындауға мәжбүрлейді. Мердігер үйді салады, құрылыстың беріктігіне қатысты барлық күрделі мәселелерді өзі шешеді, өйткені ол Ван Влиетке жақындаған сайын, ол техникалық мәселелерді түсіне алмайтындай көрінеді және "Мені осы туралы сұрамаңыз, үйді салыңыз" деп айқайлайды. Үй аяқталғаннан кейін ешкімге ақы төленбейді, ал Ван Влиет үй жылуына той береді, құрылысшыларды шақырмайды және қонақтарға бәрін өзі салғанын айтады. Топтың көп бөлігі 1974 жылы "Безусловно гарантировано" альбомын жазудан кейін, Бифхарттың көп жылдық қатыгездікпен қарым-қатынасы, еңбекақының болмауы және оның жаңа кроссоверлік бағытына наразылық білдіріп, топты тастап кетті. 1970 жылдардың соңындағы Бифхарттың жазбаларында Magic Band деген атпен жас музыканттардың жаңа құрамы қатысты.

While appearing humorous and kind hearted in public, by all accounts Van Vliet was a severe taskmaster who abused his musicians verbally and sometimes physically. Vliet once told drummer John French he had been diagnosed as a paranoid schizophrenic and thus he would see inexistent conspiracies that explained this behaviour. The band were reportedly paid little or nothing. French recalled that the musicians' contract with Van Vliet's company stipulated that Van Vliet and the managers were paid from gross proceeds before expenses, then expenses were paid, then the band members evenly split any remaining funds—in effect making band members liable for all expenses. As a result, French was paid nothing at all for a 33 city US tour in 1971 and a total of $78 for a tour of Europe and the US in late 1975. In his 2010 memoir Beefheart: Through The Eyes of Magic French recounted being " screamed at, beaten up, drugged, ridiculed, humiliated, arrested, starved, stolen from, and thrown down a half flight of stairs by his employer". The musicians also resented Van Vliet for taking complete credit for composition and arranging when the musicians themselves pieced together most of the songs from taped fragments or impressionistic directions such as "Play it like a bat being dragged out of oil and it's trying to survive, but it's dying from asphyxiation." John French summarized the disagreement over composing and arranging credits metaphorically:

If Van Vliet built a house like he wrote music, the methodology would go something like this The house is sketched on the back of a Denny's placemat in such an odd fashion that when he presents it to the contractor without plans or research, the contractor says "This structure is going to be hard to build, it's going to be tough to make it safe and stable because it is so unique in design." Van Vliet then yells at the contractor and intimidates him into doing the job anyway. The contractor builds the home, figuring out all the intricacies involved in structural integrity himself because whenever he approaches Van Vliet, he finds that he seems completely unable to comprehend technical problems and just yells, "Quit asking me about this stuff and build the damned house." When the house is finished no one gets paid, and Van Vliet has a housewarming party, invites none of the builders and tells the guests he built the whole thing himself. Most of the group quit after the recording of Unconditionally Guaranteed in 1974, owing to years of allegedly abusive treatment by Beefheart, lack of compensation, and dissatisfaction with his new crossover direction. Beefheart's subsequent recordings in the late 1970s would enlist a new cast of younger musicians under the Magic Band heading.

Реюнион

Ван Влиттен жылы қабылдамағаннан кейін, олар Ұлыбритания мен Еуропа бойынша 30-дан астам концерт өткізді, ал АҚШ-та бір концерт берді. Олар екі альбом шығарды: Back to the Front (Лондондық ATP Recordings, 2003) және 21st Century Mirror Men (2005). Топ 2006 жылы тарады, бірақ 2011 жылы қайта құрылды. Лукас пен Трейлорды тиісінше Эрик Клеркс пен Крейг Банч алмастырды, ATP фестивалінде тағы бір рет орындау үшін (оның қараша айында, Джефф Мангумның ұйымдастыруымен өтуі тиіс болған). Фестиваль келесі наурызға дейін кейінге қалдырылды, бірақ олар онымен бірге жоспарланған Ұлыбритания мен Ирландиядағы концерттерді өткізді, ал жаңа құрамды Beefheart әндерін білетін комментаторлар "The Best Batch Yet" деп атады. Олар 2012 жылдың наурызында қайта жадсырланған ATP фестивалінде және Ұлыбританияда тағы да концерттер берді, содан кейін қыркүйек пен қазан айларында Еуропалық турне жасады. Олар 2013 және 2014 жылдары тағы да Еуропаны аралап шықты. Қайта құрылған топтың репертуары бастапқыда Clear Spot және Trout Mask Replica альбомдарынан құралды, соңғы альбомдардан кейбір әндер аспаптық нұсқада орындалды, бұл аспаптық бөлімдердің күрделілігін естіуге мүмкіндік берді, бұрын олар Beefheart-тің вокалымен немесе саксофонмен жасырылған болатын. Келешек турлерде репертуар Beefheart-тің репертуарын толық қамту үшін кеңейтілді. Френч бұл жиынтықты "уақыт-уақытпен қайта ойналатын пьеса" деп сипаттады.