Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық тарихшы (1929–1996)
Italian historian (1929–1996)
Ренцо Де Феличе (8 сәуір 1929 – 25 мамыр 1996) – фашистік дәуірді зерттеген итальяндық тарихшы. Ол Муссолинидің 6000 беттік өмірбаянын (4 том, 1965–1997) жазған. Ол Муссолинидің ішкі саясатта революциялық жаңғыртушы, ал сыртқы саясатта прагматик болғанын айтты. Оның пікірінше, ол Италияның 1861–1922 жылдардағы саясатын, яғни Реалполитиканы жалғастырды. Италия тарихшысы Филип Морган Де Феличенің Муссолини туралы өмірбаянын "Муссолини мен фашизмді қайта қарастырудың өте даулы, ықпалды, бірақ сонымен бірге мәселелі" туындысы деп атады және автор мен оның жақтастары айтқандай, оның еңбегі саясаттан жоғары тұрып, "ғылыми объективтілікке" жеткен деген ұғымды қабылдамады.
Renzo De Felice (8 April 1929 – 25 May 1996) was an Italian historian, who specialized in the Fascist era, writing, among other works, a 6000 page biography of Mussolini (4 volumes, 1965–1997). He argued that Mussolini was a revolutionary modernizer in domestic issues but a pragmatist in foreign policy who continued the Realpolitik policies of Italy from 1861 to 1922. Historian of Italy Philip Morgan has called De Felice's biography of Mussolini "a very controversial, influential and at the same time problematic re reading of Mussolini and Fascism" and rejected the contention that his work rose above politics to "scientific objectivity", as claimed by the author and his defenders.
Өмірбаян
Де Феличе Риетиде дүниеге келді және Римнің Сапиенца университетінде Федерико Чабод пен Делио Кантимориден дәріс алды. Студент кезінде Италия Коммунистік партиясының мүшесі болды. 1956 жылғы Венгрия революциясын Кеңес Одағының басуына қарсылық білдірген 101 итальяндық зиялының бірі Де Феличе болды. Ол партиядан шығып, Италия Социалистік партиясына қосылды. Рим университетінде тарих пәнін оқытты. Ол Ливия Де Руджиероға үйленді. Римде қайтыс болды.
De Felice was born in Rieti and studied under Federico Chabod and Delio Cantimori at the Sapienza University of Rome. During his time as student, he was a member of the Italian Communist Party. After the Soviet repression of the Hungarian Revolution of 1956, De Felice was among 101 Italian intellectuals who sharply criticized the party for backing of the Soviets. He broke with it and joined the Italian Socialist Party. He taught history at the University of Rome. He was married to Livia De Ruggiero. He died in Rome.
Муссолини өмірбаяны
Де Феличе ең әйгілісі – өліміне дейін аяқталмай қалған Бенитто Муссолинидің төрт томдық, сегіз кітаптан тұратын өмірбаяны. Де Феличе ықпалды «Storia Contemporanea» журналын құрған және оның редакторы болған. Либералды еврей болған Де Феличе фашистік үкімет кезіндегі еврейлердің өмірі тарихын және итальяндық якобинизм туралы мақалалар жазды. Де Феличенің басты қызығушылығы – фашизм. Оның пікірінше, фашизмнің екі түрі бар: «фашизм – қозғалыс ретінде» және «фашизм – режим ретінде». Де Феличе фашизмді, әсіресе «қозғалыс» кезеңінде, Ағарту дәуірінде терең тамырланған революциялық орта тап идеологиясы деп қарастырды. Сонымен қатар, Де Феличе бұл құбылыстың солшыл тарихнамада айтылғандай, төменгі орта таптардың пролетариаттық революциядан қорқуынан туындамағанын, керісінше, өзінің орнын іздеп жүрген жаңадан пайда болған орта таптың бастамасынан туындаған белсенді қозғалыс екенін мәлімдеді. Фашизм режимі ретінде Де Феличе фашистік идеологияны Муссолининің диктатурасы мен жеке билігінің үстіне салынған, тек Муссолинидің саясатының бір бөлігі деп қарастырды. Де Феличе фашизмді жай ғана қарапайым терминдермен айыптаудың орнына, оны дұрыс саяси идеология ретінде қарастыру қажет деп есептеді. Ол фашизмді зерттеу саяси пікірталастан шығып, ғылыми негіздерге сүйенген тарихнамалық мәселе болуы керек деп тұжырымдады. Бұдан әрі, Де Феличе итальян фашизмі мен неміс ұлттық социализмі арасында ешқандай байланыс немесе салыстыру жоқ екенін айтты, оларды мүлдем бөлек саяси идеологиялар деп санады. Солшыл сыншылар Де Феличеге итальян фашизміне тым ықылас көрсеткендігі үшін шабуыл жасады. Джулиано Прокаччи, Паоло Алатри, Никола Транфаглиа және басқалар Де Феличеді фашизмді қолдады деп айыптады. Алайда, итальяндық коммунистік көшбасшы және зиялы белсенді Джорджо Амендола Де Феличеді қорғап, 1975 жылы Джованни Феррараның көптеген сын-ескертпелерін қабылдамай, фашизм мен антифашизм тақырыбында азаматтық диалогқа шақырды. Де Феличедің көптеген қайшылықтарын мойындағанымен, Амендола оның кейбір идеяларын, соның ішінде «фашизмдегі революциялық аспектіні» және Муссолинидің фашистік қозғалысының көптеген жақтаушыларды тартқаны туралы теорияны қолдады.
De Felice is best known for a massive four volume, eight book biography of Benito Mussolini that was almost finished when he died. De Felice was the founder and editor of the influential journal Storia Contemporanea. De Felice, a liberal Jew, also wrote a well regarded history of Jewish life under the Fascist government and articles on Italian Jacobinism. De Felice's leading interest was in Fascism. In his view, there were two types of Fascism, "Fascism as a movement" and "Fascism as a regime". De Felice saw Fascism, especially in the "movement" stage, as a revolutionary middle class ideology that had deep roots in the Age of Enlightenment. Moreover, De Felice insisted that it was not caused by fear of a proletarian revolution on the part of the lower middle classes, as leftist historiography maintained; but it was an assertive movement, originated by an emerging middle class in search for its proper role. Fascism, as a regime, was seen by De Felice as nothing more than Mussolini's policy, which tended to make of fascist ideology just the superstructure of Mussolini's dictatorship and personal power. De Felice felt that fascism should be seen as valid political ideology, not just something to be demonized and dismissed in simplistic terms. He argued that studies on Fascism should get out from the political debate and become a historiographical issue based on scientific assertions. Furthermore, De Felice insisted that there was no connection or valid comparisons to be drawn between Italian Fascism and German National Socialism, which De Felice saw as being a completely different political ideology. Critics on the Left attacked De Felice for being too sympathetic to Italian Fascism. Giuliano Procacci, Paolo Alatri, Nicola Tranfaglia and others even accused De Felice of supporting Fascism. However, Italian communist leader and intellectual activist Giorgio Amendola came to De Felice's defence and rejected many of the criticisms of Giovanni Ferrara in 1975, calling for more civil dialogue on Fascism and Antifascism. Although he acknowledged many of De Felice's discrepancies, Amendola endorsed some of De Felice's ideas, including the "revolutionary aspect in Fascism" and the theory that Mussolini's Fascist movement attracted many adherents among the populace.