Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Каролиналық отарлаушылар мен түпкілікті американдық тайпалар арасындағы қақтығыс (1715–1717 жж.)
Conflict between Carolinian colonial settlers and Native American tribes (1715–17)
Ямаси соғысы (Ямасси немесе Йемасси деп те жазылады) – 1715 жылдан 1717 жылға дейін Оңтүстік Каролинада Каролина провинциясынан келген британдық отарлаушылар мен Ямаси тайпасы арасында болған қақтығыс. Ямасилерге Мускоги, Чероки, Катаваба, Апалачи, Апалачикола, Ючи, Саванна өзенінің Шоуни, Конгари, Вакшоу, Пи-Ди, Кейп-Фейр, Черау және басқа да тайпалар көмектесті. Кейбір тайпалар соғыста аз ғана рөл атқарды, ал басқалары колонияны жою мақсатымен Оңтүстік Каролинаның барлық айманында шабуылдар жасады. Түпкілікті американдықтар жүздеген отаршылды өлтіріп, көптеген елді мекендерді қиратты және оңтүстік-шығыс аймағындағы саудагерлерді де өлтірді. Отарлаушылар шекараны тастап, Чарльз Таунға қашып кетті, онда азық-түлік жетіспеушілігінен аштық басталды. 1715 жылы Оңтүстік Каролина колониясының болашағы күмәнді болды. 1716 жылдың басында чероки тайпасы олардың дәстүрлі жауы – крик тайпасына қарсы отарлаушылардың жағына шығып, жағдай өзгерді. Соңғы түпкілікті американдық жауынгерлер 1717 жылы қақтығыстан шығып, колонияға шартты бейбітшілік әкелді. Ямаси соғысы – отаршылдық Америка тарихындағы ең қиын және өзгерткен қақтығыстардың бірі. Колония бір жылдан астам уақыт бойы жойылу қаупінде болды. Оңтүстік Каролинаның шамамен 7 пайызы құрбан болды, бұл соғысты американ тарихындағы ең қанды соғыстардың біріне айналдырды. Ямаси соғысы және оның салдары еуропалық колониялар мен түпкілікті тайпалардың геосаяси жағдайын өзгертті және Мускоги Крик және Катаваба сияқты жаңа түпкілікті американдық конфедерациялардың құрылуына ықпал етті. Соғыстың себептері күрделі болды және қатысқан көптеген тайпалар үшін әртүрлі болды. Бұл факторларға сауда жүйесі, саудагерлердің зұлымдықтары, түпкілікті американдықтардың құл саудасы, бұғылардың азаюы, кейбір отарлаушылардың байлығының өсуіне қарсы түпкілікті американдықтардың қарыздарының өсуі, күріш плантацияларының кеңеюі, Луизианадағы француз билігінің британдық саудаға балама ретінде ұсынылуы, түпкілікті американдықтардың испандық Флоридамен ұзақ мерзімді байланыстары, тайпалар арасындағы билік күресі және бұрын алыс болған тайпалар арасындағы әскери ынтымақтастық тәжірибесі кірді.
The Yamasee War (also spelled Yamassee or Yemassee) was a conflict fought in South Carolina from 1715 to 1717 between British settlers from the Province of Carolina and the Yamasee, who were supported by a number of allied Native American peoples, including the Muscogee, Cherokee, Catawba, Apalachee, Apalachicola, Yuchi, Savannah River Shawnee, Congaree, Waxhaw, Pee Dee, Cape Fear, Cheraw, and others. Some of the Native American groups played a minor role, while others launched attacks throughout South Carolina in an attempt to destroy the colony. Native Americans killed hundreds of colonists and destroyed many settlements, and they killed traders throughout the southeastern region. Colonists abandoned the frontiers and fled to Charles Town, where starvation set in as supplies ran low. The survival of the South Carolina colony was in question during 1715. The tide turned in early 1716 when the Cherokee sided with the colonists against the Creek, their traditional enemy. The last Native American fighters withdrew from the conflict in 1717, bringing a fragile peace to the colony. The Yamasee War was one of the most disruptive and transformational conflicts of colonial America. For more than a year, the colony faced the possibility of annihilation. About 7 percent of South Carolina's settlers were killed, making the war one of the bloodiest wars in American history. The Yamasee War and its aftermath shifted the geopolitical situation of both the European colonies and native groups, and contributed to the emergence of new Native American confederations, such as the Muscogee Creek and Catawba. The origin of the war was complex, and reasons for fighting differed among the many Indian groups that participated. Factors included the trading system, trader abuses, the Indian slave trade, the depletion of deer, increasing Indian debts in contrast to increasing wealth among some colonists, the spread of rice plantation agriculture, French power in Louisiana offering an alternative to British trade, long established Indian links to Spanish Florida, power struggles among Indian groups, and recent experiences in military collaboration among previously distant tribes.
Өмірбаян
Таскарора соғысы және оның ұзаққа созылған салдары Ямаси соғысының басталуына зор үлес қосты. Тускарора тайпасы – ирокез тілінде сөйлейтін, ішкі аймақтағы халық, олар 1711 жылы Солтүстік Каролинадағы отарлық поселеністерге шабуылдар жасауды бастады. Оңтүстік Каролина отаршылары әскер жинап, 1712 және 1713 жылдары Тускарораға қарсы жорықтар ұйымдастырды. Бұл күштердің басым бөлігі одақтас үнді әскерлерінен тұрды. Ямасилер көп жылдар бойы Оңтүстік Каролина отаршылдарының берік одақтасы болды, ал Ямаси жауынгерлері екі Каролинаның да әскерлерінің ядросын құрады. Басқа да тайпалар көптеген аймақтардан тартылып, олардың кейбіреулері бұрынғы жаулар болды. Оңтүстік Каролина әскеріне жауынгерлер жіберген тайпалардың ішінде Ямаси, Катаваба, Ючи, Апалачи, Кусабо, Ватери, Сугари, Вакшоу, Конгари, Пи-Ди, Кейп-Фейр, Черау, Сиссипахоу, Чероки және түрлі прото-Крик топтары бар еді. Бұл ынтымақтастық аймақтың барлық үнді тайпаларын бір-бірімен жақын байланысқа әкелді. Олар колониялардың келіспеушіліктерін және әлсіздіктерін байқады, себебі Оңтүстік Каролина, Солтүстік Каролина және Вирджиния Таскарора соғысының түрлі мәселелері бойынша дауласып жатты. Таскарора соғысы кезінде Оңтүстік Каролинаға көмектескен тайпалардың барлығы дерлік, екі-үш жыл өткен соң Ямаси соғысы кезінде колониядағы поселеністерге шабуыл жасауға қосылды. Ямаси – бұрынғы тайпалар мен басшылықтардың қалдықтарынан құралған бірлестік. Жоғарғы Ямаси негізінен Грузия жағалауынан шыққан гуале тайпасынан еді. Төменгі Ямасиге Грузияның ішкі аймағынан жағалауға келген Алтамаха, Окут (Окате), Ичиси (Чечесси) және Еухау тайпалары кірді. Олар 17 ғасырда Оңтүстік Каролина мен испан Флоридасының арасындағы даулы шекарада пайда болды. 17 ғасырдың соңында солтүстікке көшіп, Оңтүстік Каролинаның ең маңызды үнді одақтасы болды. Олар Саванна өзенінің сағасына жақын және Порт-Роял шығанағының маңында қоныстанды. Ямаси көп жылдар бойы отарлаушылармен қарым-қатынастан пайда тапты. 1715 жылға қарай, Ямаси аймағында бұғылар сирек кездесе бастады, ал Ямасилер несиеге сауда тауарларын жеткізген американдық саудагерлерге қарыздар болып қалды. Оңтүстік Каролинада күріш плантациялары гүлденіп, экспорттық тауар ретінде тасымалданды, бірақ күріш өсіруге жарамды жердің көп бөлігі иеленді. Ямасиге Оңтүстік Каролинаның оңтүстік шекарасында үлкен жер учаскесі берілді, бірақ отарлаушылар күріш плантациялары үшін өте қолайлы деп есептеген бұл жерді иеленгісі келді. Соғысқа қатысқан әрбір үнді тайпасының өзіндік себептері болды, олар Ямасидің себептерімен салыстырғанда да күрделі және тамыры тереңде жатқан. Тайпалар мұқият жоспарланған үйлесімде әрекет етпеді, бірақ наразылық күшейді және тайпалар соғыс туралы пікір алмаса бастады. 1715 жылдың басында, соғысқа үндістердің қолдауы күшейіп бара жатыр деген қауесеттер отарлаушыларды алаңдатты, сондықтан кейбір достық үндістер оларды қауіптен ескертті. Олар Очизе Крик тайпасы бастамашы болды деп болжады.
The Tuscarora War and its lengthy aftermath played a major role in the outbreak of the Yamasee War. The Tuscarora were an Iroquoian speaking tribe of the interior, and they began attacking colonial settlements of North Carolina in 1711. South Carolina settlers mustered their militia and campaigned against the Tuscarora in 1712 and 1713. These forces were made up mainly of allied Indian troops. The Yamasee had been strong allies of South Carolina colonists for many years, and Yamasee warriors made up the core of both Carolina forces. Other Indians were recruited over a large area from diverse tribes, some of whom were traditional enemies. Tribes that sent warriors to South Carolina's militia included the Yamasee, Catawba, Yuchi, Apalachee, Cusabo, Wateree, Sugaree, Waxhaw, Congaree, Pee Dee, Cape Fear, Cheraw, Sissipahaw, Cherokee, and various proto Creek groups. This collaboration brought Indians of the entire region into closer contact with one another. They saw the disagreements and weaknesses of the colonies, as South Carolina, North Carolina, and Virginia bickered over various aspects of the Tuscarora War. Essentially all of the tribes that helped South Carolina during the Tuscarora War joined in attacking settlers in the colony during the Yamasee War, just two or three years later. The Yamasee were an amalgamation of the remnants of earlier tribes and chiefdoms. The Upper Yamasee were primarily Guale originally from the Georgia coast. The Lower Yamasee included the Altamaha, Ocute (Okatee), Ichisi, (Chechessee), and Euhaw, who had come to the coast from the interior of Georgia. They emerged during the 17th century in the contested frontier between South Carolina and Spanish Florida. They moved north in the late 17th century and became South Carolina's most important Indian ally. They lived near the mouth of the Savannah River and around Port Royal Sound. For years, the Yamasee profited from their relation with the settlers. By 1715, deer had become rare in Yamasee territory, and the Yamasee became increasingly indebted to the American traders who supplied them with trade goods on credit. Rice plantations had begun to thrive in South Carolina and was exported as a commodity crop, but much of the land good for rice had been taken up. The Yamasee had been granted a large land reserve on the southern borders of South Carolina, and settlers began to covet the land which they deemed ideal for rice plantations. Each of the Indian tribes that joined in the war had its own reasons, as complicated and deeply rooted in the past as that of the Yamasee. The tribes did not act in carefully planned coordination, but the unrest increased and tribes began to discuss war. By early 1715, rumors of growing Indian support for war was troubling enough that some friendly Indians warned colonists of the danger. They suggested that the Ochese Creek were the instigators.
Покоталиго қырғыны
Очизе Крик көтерілісі туралы ескертулер Оңтүстік Каролина үкіметіне жеткенде, олар мұқият тыңдап, шаралар қабылдады. Үкімет Жоғарғы Ямаси тайпасының негізгі Покоталиго қаласына (қазіргі Оңтүстік Каролина штатындағы Йемаси қаласының жанында) елшілік топ жіберді. Олар Ямаси тайпасының көмегімен Очизе Крик көшбасшыларымен шұғыл кездесу ұйымдастыруға үміттенді. Делегацияның Покоталигоға сапары соғыстың бастауы болды. Покоталигоға барған делегация Комиссарлар кеңесі тарапынан жіберілген Самуэль Уорнер мен Уильям Брейден тұрды. Оларға Оңтүстік Каролинаның үнді саудасы жүйесіндегі ең маңызды тұлғалар – Томас Найрне мен Джон Райт қосылды. Сондай-ақ, Сеймур Берроуз бен белгісіз Оңтүстік Каролина азаматы да олармен бірге болды. 1715 жылдың 14 сәуірінде, Қайырлы жұмаға бір күн қалғанда кешке, бұл топ Ямаси тайпасының жиналысында сөз сөйледі. Олар Ямаси тайпасының наразылықтарын жоюға барынша күш салатындарын уәделеді. Сондай-ақ, губернатор Крейвеннің ауылға келе жатқанын хабарлады. Түнде, Оңтүстік Каролиналықтар ұйықтағанда, Ямаси тайпасы не істеу керектігін талқылады. Соғысқа толық бейімделмегендер де болды, бірақ соңында шешім қабылданды. Соғысқа дайындалып, бояу жаққаннан кейін, Ямаси тайпасы Оңтүстік Каролиналықтарды оятып, шабуыл жасады. Алты адамның екеуі қашып үлкерді. Сеймур Берроуз қашып, екі рет оқталғанмен, Порт-Рояль елді мекендерінде дабыл қақты. Ямаси тайпасы Найрне, Райт, Уорнер және Брейді өлтірді. Белгісіз Оңтүстік Каролина азаматы жақын жердегі батпаққа тығылып, Найрнеге жасалған азаптау арқылы өлім жазасын көрді. 1715 жылдың 15 сәуірінде, Қайырлы жұма күні таңертеңгі оқиғалар Ямаси соғысының басталуын білдірді.
When the warnings about a possible Ochese Creek uprising reached the South Carolina government, they listened and acted. The government sent a party to the main Upper Yamasee town of Pocotaligo (near present day Yemassee, South Carolina). They hoped to obtain Yamasee assistance in arranging an emergency summit with the Ochese Creek leaders. The delegation's visit to Pocotaligo triggered the start of the war. The delegation that visited Pocotaligo consisted of Samuel Warner and William Bray, sent by the Board of Commissioners. They were joined by Thomas Nairne and John Wright, two of the most important people of South Carolina's Indian trading system. Two others, Seymour Burroughs and an unknown South Carolinian, also joined. On the evening of April 14, 1715, the day before Good Friday, the men spoke to an assembly of Yamasee. They promised to make special efforts to redress Yamasee grievances. They also said that Governor Craven was on the way to the village. During the night, as the South Carolinians slept, the Yamasee debated over what to do. There were some who were not fully pledged to a war, but in the end the choice was made. After applying war paint, the Yamasee woke the Carolinians and attacked them. Two of the six men escaped. Seymour Burroughs fled and, although shot twice, raised an alarm in the Port Royal settlements. The Yamasee killed Nairne, Wright, Warner, and Bray. The unknown South Carolinian hid in a nearby swamp, from which he witnessed the ritual death by torture of Nairne. The events of the early hours of Good Friday, April 15, 1715, marked the beginning of the Yamasee War.
Ямаси шабуылдары және Оңтүстік Каролинаның қарсы шабуылдары
Ямасилер бірден бірнеше жүз адамнан тұратын екі әскери топты ұйымдастырып, сол күні жолға шықты. Бір соғыс тобы Порт-Рояль қоныстарын шабуылдады, бірақ Сеймур Берроуз Джон Барнуэлл плантациясына жетуге үлкерді және жалпы дабыл жарияланды. Сәкесімен, Порт-Рояльде тұтқынға алынған контрабандистік кеме тоқтаған еді. Ямасилер келген кезде бірнеше жүз қоныс аударушы кемеде паналап, ал қалғаны каноэмен қашып кетті. Екінші соғыс тобы Сент-Бартоломей ауданына басып кірді, плантацияларды тонады және өртеп жіберді, тұтқындарды алып, жүзден астам қоныс аударушы мен құлдарды өлтірді. Бір апта ішінде Ямасидің үлкен әскері Оңтүстік Каролина жасақтарына қарсы шайқасуға дайындалды. Басқа Ямасилер оңтүстікке қарай, уақытша бекіністерде паналады. Ямаси соғысы Оңтүстік Каролина жасақтарының алғашқы ірі сынағы болды. Губернатор Крейвен Ямасиге қарсы 240-қа жуық жасақпен күш жөнелтті. Ямасидің соғыс топтары Крейвен жасағына қарсы бірігіп, соғысудан басқа амалдары қалмады. Салкехатчи өзенінің бойындағы Салкехатчи (немесе ағылшын тілінде "Салткетчерс") үнді қаласына жақын ашық далада шайқас болды. Бұл Крейвен мен жасақ офицерлері қалаған жағдай еді, ал үндістерге бұндай шайқасқа дайындалу қиын болды. Бірнеше жүз Ямаси жауынгері 240-қа жуық жасақ мүшесіне шабуыл жасады. Ямасилер Оңтүстік Каролина жасақтарын қоршауға тырысты, бірақ оларға қиындық туды. Бірнеше батыр жауынгерлер қаза тапқаннан кейін, Ямасилер шайқастан бас тартып, жақын маңдағы батпақтарға тарап кетті. Зардаптар шамамен тең болды, әр жақта 24-ке жуық адам қаза тапты, бірақ іс жүзінде Оңтүстік Каролинаның шешуші жеңісі болды. Басқа да шағын жасақтар Ямасилерге қысым жасап, бірнеше жеңіске жетті. Үнді соғысында тәжірибелі Александр Маккей оңтүстікке күш бастады. Олар 200-ге жуық Ямасидің тобын тауып, шабуыл жасады. Каролиналық шағын топ қамал қабырғасынан екі рет шабуыл жасағаннан кейін, Ямасилер кері шегінуді шешті. Қамалдан тыс, Ямасилер Маккей мен 100 шақты адамнан тұратын топтың шабуылына ұшырап, талқандалып, көптеген жауынгерлерін жоғалтты. 1715 жылдың жазында Дауфуски шайқасы болды. Каролиналық катерлік барлаушылар тобы Ямасилердің тобын тосқауылға түсіріп, 35 адамды өлтірді, ал өздері бір ғана жарақат алды. Көп ұзамай аман қалған Ямасилер оңтүстікке қарай, Альтамаха өзенінің маңына көшіп баруды шешті.
The Yamasee quickly organized two war parties of several hundred men, which set out later in the day. One war party attacked the settlements of Port Royal, but Seymour Burroughs had managed to reach the plantation of John Barnwell and a general alarm had been raised. By chance, a captured smuggler's ship was docked at Port Royal. By the time the Yamasee arrived, several hundred settlers had found refuge on the ship, while many others had fled in canoes. The second war party invaded Saint Bartholomew's Parish, plundering and burning plantations, taking captives, and killing over a hundred settlers and slaves. Within the week, a large Yamasee army was preparing to engage a rapidly assembled South Carolinian militia. Other Yamasee went south to find refuge in makeshift forts. The Yamasee War was the first major test of South Carolina's militia. Governor Craven led a force of about 240 militia against the Yamasee. The Yamasee war parties had little choice but to unite to engage Craven's militia. Near the Indian town of Salkehatchie (or "Saltcatchers" in English), on the Salkehatchie River, a pitched battle was fought on open terrain. It was the kind of battle conditions that Craven and the militia officers desired and the Indians were poorly suited for. Several hundred Yamasee warriors attacked the 240 or so members of the militia. The Yamasee tried to outflank the South Carolinians but found it difficult. After several head warriors were killed, the Yamasee abandoned the battle and dispersed into nearby swamps. Although the casualties were about equal, 24 or so on each side, the practical result was a decisive victory for South Carolina. Other smaller militia forces pressed the Yamasee and won a series of further victories. Alexander MacKay, experienced with Indian war, led a force south. They found and attacked a group of about 200 Yamasee who had taken refuge in a palisade fortified encampment. After a relatively small Carolinian party made two sorties over the walls of the fort, the Yamasee decided to retreat. Outside the fort, the Yamasee were ambushed and decimated by MacKay and about 100 men. A smaller battle took place in the summer of 1715, becoming known as the Daufuskie Fight. A Carolinian boat scout crew managed to ambush a group of Yamasee, killing 35 while suffering only one casualty. Before long, the surviving Yamasee decided to move farther south to the vicinity of the Altamaha River.
Саудагерлер қаза тапты
Ямасилер колонияның қоныстарындағы ең маңызды мәселе болса, оңтүстік-шығыста саудамен айналысатын британдық саудагерлер де осы қақтығыстың ортасында қалды. Көбісі қаза тапты. Соғыс басталғанда шала жолда болған 100-ге жуық саудагердің 90-ы алғашқы бірнеше аптаның ішінде қаза тапты. Шабуылдарды крик тайпасының (очезе, таллапуса, абеика және алабама халықтары), апалачи, чикаса, чокто, каттава, чероки және басқа да тайпалардың жауынгерлері жасады.
While the Yamasee were the main concern within the colony's settlements, British traders operating throughout the southeast found they were caught up in the conflict. Most were killed. Of about 100 traders in the field when the war broke out, 90 were killed in the first few weeks. Attackers included warriors of the Creek (the Ochese, Tallapoosa, Abeika, and Alabama peoples), the Apalachee, Chickasaw, Choctaw, Catawba, Cherokee, and others.
Солтүстік майдан
Соғыстың алғашқы айында Оңтүстік Каролина солтүстік үндістерден, мысалы, Катавабадан көмек күтті. Бірақ солтүстіктен келген алғашқы жаңалық – Катаваба мен Чероки өздерінің арасында ағылшын саудагерлерін өлтіргені туралы болды. Катаваба мен Чероки оңтүстік үндістердей тез саудагерлерге шабуыл жасамады. Екі тайпа да қандай бағытты таңдау керектігі туралы келісе алмады. Кейбір Вирджиния саудагерлері Катавабаларды Оңтүстік Каролинаға қарсы соғыс бастауға итермеледі деп айыпталды. Катавабалар Оңтүстік Каролина саудагерлерін өлтіргенмен, Вирджиния саудагерлерін тірі қалдырды. 1715 жылдың мамырында Катавабалар Оңтүстік Каролина қоныс аударушыларына қарсы соғыс жасақтарын жіберді. Катаваба, Уатере, Сарро тайпаларының 400-ге жуық жауынгері және 70-ке жуық Чероки колонияның солтүстік бөлігін үркітіп, қорқынышқа бөледі. Англикандық миссионер Фрэнсис Ле Жау 15 мамырда Оңтүстік Каролинаның капитаны Томас Баркердің басқаруындағы 90 атты әскер, олардың көпшілігі Ле Жаудың қауымдастары, солтүстікке қарай жорыққа шықты деп мәлімдеді. Оларды капитан Баркердің қайын атасы, полковник Джеймс Мур босатқан бұрынғы үнді қызы, жол сілтеді. Ле Жау 17 мамырда Уатере Джек есімді босатылған құлдың мақсатты түрде Баркер мен оның адамдарын 3 немесе 400 сағалаған "Катавабалар, Сарролар, Уатерелер және т.б. араласқан Солтүстік үндістер тобы" бар тұтқынға түсіргенін айтты. Тұтқынға түскен соң Солтүстік үндістердің соғыс жасағы Баркерді қоса алғанда 26 адамды өлтірді, олардың онға жуығы Ле Жаудың қауымдастары болды. Баркердің жеңілісі Гус Крик елді мекенін эвакуациялауға себеп болды, ол екі бекітілген плантациядан басқа толығымен тастап кетілді. Ле Жау олардың артықшылықтарын пайдаланғаннан гөрі, Солтүстік үндістердің соғыс тобы Бенджамин Шенкингтің плантациясындағы уақытша бекініске қоршау салу үшін тоқтағанын атап өтті. Бекіністе 30 ақ және қара түсті қорғаушылар орналасқан. Соңында шабуылшылар бейбіт келіссөздер өткізуге ниет білдірді. Олар кірген кезде 19 қорғаушыны өлтірді. Осыдан кейін Оңтүстік Каролинада Чарльз Таунының солтүстігіндегі Гус Крик ауданы үшін қорғаныс болмады. Солтүстік күштер Чарльз Таунына шабуыл жасамас бұрын, көптеген Чероки өздерінің қалаларына қауіп төнгенін естігендіктен, кетіп қалды. Қалған Солтүстік үндістері Джордж Чикеннің басқаруындағы 70 адамнан тұратын жедел құрылған жасаққа тап болды, олардың арасында Ле Жаудың ұлы да болды. 1715 жылдың 13 маусымында Чикеннің жасағы Катаваба тобына тұзақ құрып, Катавабаның негізгі күштеріне тікелей шабуыл жасады. Көлдер шайқасында жасақ Катавабаларды жеңді. Жауынгерлер мұндай тікелей шайқасқа дайын болмаған. Ауылдарына оралғаннан кейін Катавабалар бейбітшілікке келісуге шешім қабылдады. 1715 жылдың шілдесінде Катаваба елшілері Вирджинияға келіп, британдықтарға бейбітшілікке келісуге ғана емес, сонымен қатар Оңтүстік Каролинаға әскери көмек көрсетуге дайын екендерін хабарлады.
During the first month of the war, South Carolina hoped to receive assistance from the northern Indians, such as the Catawba. But the first news from the north was that the Catawba and Cherokee had murdered British traders among them. The Catawba and Cherokee had not attacked traders as quickly as did the southern Indians. Both tribes were divided over what course to take. Some Virginian traders were accused of goading the Catawba into making war on South Carolina. Although the Catawba killed traders from South Carolina, they spared those from Virginia. By May 1715 the Catawba sent war parties against South Carolina settlers. About 400 warriors from the Catawba, Wateree, and Sarraw tribes, joined by about 70 Cherokee, terrorized the northern parts of the colony. The Anglican missionary Francis Le Jau stated that on May 15 South Carolinian force of 90 cavalry under Captain Thomas Barker, many of them Le Jau's parishioners, went north in response. They were guided by a former Native American slave who had been freed by Captain Barker's father in law Col. Jame Moore. Le Jau was of the opinion that the freed slave named Wateree Jack purposefully led Barker and his men into an ambush on May 17, laid by a force that he said contained a "Body of Northern Indians being a mixture of Catabaws, Sarraws Waterees &c. to Number of 3. or 400". In the ambush the Northern Indian war party managed to kill 26 of them including Barker, ten of which were Le Jau's parishioners. The defeat of Barker prompted the evacuation of the Goose Creek settlement leaving it entirely abandoned but for two fortified plantations. Le Jau noted that, rather than press their advantage, the Northern Indian war band stopped to besiege a makeshift fort on Benjamin Schenkingh's plantation. The fort was garrisoned by 30 defenders, both white and black. Ultimately the attackers feigned a desire to have peace talks. When they were allowed in they set about killing 19 of the defenders. After this, South Carolina had no defenses for the wealthy Goose Creek district, just north of Charles Town. Before the northern forces attacked Charles Town, most of the Cherokee left, as they had heard about their own towns being threatened. The remaining Northern Indians then faced a rapidly assembled militia of 70 men under the command of George Chicken, Le Jau's own son being among them. On June 13, 1715, Chicken's militia ambushed a Catawba party and launched a direct assault upon the main Catawba force. In the Battle of the Ponds, the militia routed the Catawba. The warriors were not used to such direct confrontation. After returning to their villages, the Catawba decided on peace. By July 1715, Catawba diplomats arrived in Virginia to inform the British of their willingness to not only make peace, but to assist South Carolina militarily.
Крик және чероки
Очесе индейлері, кемістігі Ямасилер сияқты, соғыстың бастамашылары болған болуы мүмкін. Соғыс басталғанда, олар өз аумақтарындағы Оңтүстік Каролина саудагерлерінің барлығын, сондай-ақ басқа криктер, чоктоулар, чикасаулар және черокилерді өлтірді. Очесе криктері Ючи, Саванна өзені шоуни, Апалачи және Апалачикола сияқты бірнеше кішігірім үнді тайпалары арқылы Оңтүстік Каролинадан қорғалған еді. 1715 жылдың жазында осы тайпалар Оңтүстік Каролинаның бірнеше елді мекендеріне сәтті шабуылдар жасады. Жалпы алғанда, Оңтүстік Каролинаның қарсы шабуылдары тиімді болғаннан кейін Очесе криктері сақтанды. Саванна өзені маңындағы кішігірім тайпалар қашып кетті. Көптегендері Очесе криктерінің арасында пана тапты, онда соғыстың келесі кезеңіне қатысты жоспарлар жасалып жатқан еді. Жоғарғы криктер соғыс жүргізуге соншалықты бейілді болған жоқ, олар Очесе криктерін өте құрметтеді. Жағдай қолайлы болса, олар шабуылға қосылуы мүмкін еді. Мәселенің түйіні сауда тауарлары еді. Крик халқы Оңтүстік Каролинадан ағылшын сауда тауарларына тәуелді болып қалған. Британдықтармен соғыс болуы мүмкін екенін сезіне отырып, криктер француз бен испандықтарды нарық көзі ретінде қарастырды. Француздар мен испандықтар криктерді қамтамасыз етуге дайын болды, бірақ олар британдықтар ұсынған тауарлардың бірдей мөлшері мен сапасын ұсына алмады. Егер криктер Оңтүстік Каролинаға басып кіргісі келсе, оларға мылтық, оқ-дәрі және доңғалақтар аса қажет болды. Жоғарғы криктер соғысқа баруға құштар болған жоқ. Дегенмен, Ямаси соғысы кезінде криктер француз бен испандықтармен жақын байланыс орнатты. Очесе криктерінің Чикасау және Чероки сияқты басқа да байланыстары болды. Бірақ Чикасаулар ағылшын саудагерлерін өлтіргеннен кейін Оңтүстік Каролинамен тез келісімге келді. Олар өз қалаларындағы саудагерлердің өліміне криктерді кінәлады – Оңтүстік Каролина қуана-қуана қабылдаған әлсіз сылтау. Черокилердің орны стратегиялық тұрғыдан маңызды болды. Черокилер екіге бөлінді. Жалпы алғанда, Оңтүстік Каролинаға жақын тұратын Төменгі Черокилер соғысты қолдауға бейім болды. Кейбіреулері Оңтүстік Каролинаның Санти өзеніндегі елді мекендеріне Катаваба шабуылдарына қатысты. Оңтүстік Каролинадан ең алыста тұратын Оверхилл черокилері Оңтүстік Каролинамен одақтасып, криктерге қарсы соғыс жүргізуге бейім болды. Оңтүстік Каролинамен одақтасуды қолдаған чероки басшыларының бірі – Орта чероки қаласының басшысы Цезарь еді. 1715 жылдың соңында Оңтүстік Каролинадан келген екі саудагер черокилерге барып, үлкен чероки делегациясымен Чарльз Таунға оралды. Одақ құрылды және криктерге қарсы соғыс жоспарлары жасалды. Бірақ келесі айда черокилер жоспарланғандай Саванна Таунында Оңтүстік Каролиналықтармен кездеспеді. Содан кейін Оңтүстік Каролина 1715 жылдың желтоқсан айында черокилерге 300-ден астам сарбаздан тұратын экспедиция жіберді. Олар бөлініп, негізгі Төменгі, Орта және Жоғарғы қалаларды аралады және черокилердің қаншалықты бөлінгенін тез байқады. Қыс бойы чероки басшысы Цезарь чероки қалалары арқылы саяхаттап, криктерге қарсы соғысқа қолдау көрсетті. Басқа да беделді және құрметке ие чероки басшылары, соның ішінде Оңтүстік Каролинаға жақын Төменгі қалалардың бірі Тугалудың сиқыршысы Чарти Хеги, сақтық пен шыдамдылыққа шақырды. Төменгі қала черокилерінің көпшілігі Оңтүстік Каролинамен келісімге келуге дайын болды, бірақ Ючи және Саванна өзені шоуниінен басқа ешкіммен шайқасуға құштар емес еді. Оңтүстік Каролиналықтарға Төменгі қалалардан криктерге "тыныштық байрағы" жіберілгені және крик басшыларының делегациясы келуге уәде бергені айтылды. Чарти Хеги және оның жақтастары криктер мен Оңтүстік Каролиналықтар арасындағы бейбіт келіссөздерді ұйымдастыруға тырысқан сияқты. Олар Оңтүстік Каролиналықтарды соғыс жоспарларын өзгертуге көндірді. Оның орнына Оңтүстік Каролиналықтар қысты Цезарь мен соғысқа қарсы черокилерді көндіруге тырысты.
The Ochese Indians had probably been instigators of the war at least as much as the Yamasee. When the war broke out, they promptly killed all the South Carolinian traders in their territory, as did the other Creek, the Choctaw, Chickasaw, and Cherokee. The Ochese Creek were buffered from South Carolina by several smaller Indian groups, such as the Yuchi, Savannah River Shawnee, Apalachee, and Apalachicola. In the summer of 1715, these Indians made several successful attacks on South Carolina settlements. Generally the Ochese Creek were cautious after South Carolina's counterattacks proved effective. The smaller Indian groups fled the Savannah River area. Many found refuge among the Ochese Creeks, where plans were being made for the next stage of the war. The Upper Creek were not as determined to wage war had strong respect for the Ochese Creek. They might have joined in an invasion if conditions were favorable. An issue at stake was trade goods. The Creek people had come to depend on English trade goods from South Carolina. Facing possible war with the British, the Creek looked to the French and Spanish as possible market sources. The French and Spanish were more than willing to supply the Creek, but they were unable to provide the same quantity or quality of goods which the British had been providing. Muskets, gunpowder, and bullets were especially needed if the Creek were to invade South Carolina. The Upper Creek remained reluctant to go to war. Nevertheless, the Creek formed closer ties to the French and Spanish during the Yamasee War. The Ochese Creeks had other connections, such as the Chickasaw and Cherokee. But the Chickasaw, after killing their English traders, had been quick to make peace with South Carolina. They blamed the deaths of the traders in their towns on the Creeks—a lame excuse that was gladly accepted by South Carolina. The Cherokee's position became strategically important. The Cherokee were divided. In general the Lower Cherokee, who lived closest to South Carolina, tended to support the war. Some participated in Catawba attacks on South Carolina's Santee River settlements. The Overhill Cherokee, who lived farthest from South Carolina, tended to support an alliance with South Carolina and war against the Creek. One of the Cherokee leaders most in favor of an alliance with South Carolina was Caesar, a chief of a Middle Cherokee town. In late 1715, two South Carolinian traders visited the Cherokee and returned to Charles Town with a large Cherokee delegation. An alliance was made, and plans for war against the Creek developed. But in the following month the Cherokee failed to meet up with South Carolinians at Savannah Town as planned. South Carolina then sent an expedition of over 300 soldiers to the Cherokee, arriving in December, 1715. They split up and visited the key Lower, Middle, and Overhill towns, and quickly saw how divided the Cherokee were. During the winter the Cherokee leader Caesar traveled throughout the Cherokee towns, drumming up support for war against the Creek. Other prestigious and respected Cherokee leaders urged caution and patience, including Charitey Hagey the Conjurer of Tugaloo, one of the Lower Towns closest to South Carolina. Many of the Lower Town Cherokee were open to peace with South Carolina, but reluctant to fight anyone other than the Yuchi and Savannah River Shawnee. The South Carolinians were told that a "flag of truce" had been sent from the Lower Towns to the Creek, and that a delegation of Creek headmen had promised to come. Charitey Hagey and his supporters seemed to be offering to broker peace talks between the Creek and South Carolinians. They convinced the South Carolinians to alter their plans of war. Instead, the South Carolinians spent the winter trying to dissuade Caesar and the pro war Cherokee.
Тугалу қырғыны
1716 жылдың 27 қаңтарында Оңтүстік Каролина тұрғындары Тугалуға шақырылды, онда олар криктердің делегациясы келгенін және черокилердің олардың 11 немесе 12 адамын өлтіргенін білді. Черокилер криктердің делегациясы жүздеген криктер мен ямасилерден құралған соғыс тобы болғанын және олар Оңтүстік Каролина күштерін тосқауылға алуға жақын болғанын мәлімдеді. Тугалуда не болғаны әлі күнге дейін белгісіз. Черокилер мен криктер Оңтүстік Каролинаның қатысуынсыз жеке кездескені, черокилердің Оңтүстік Каролинаға шабуыл жасау үшін криктермен бірігуге, немесе криктерге қарсы күресу үшін Оңтүстік Каролинамен одақтасуға қатысты екіге бөлінгенін көрсетеді. Бәлкім, британдықтармен сауда жасауға салыстырмалы түрде жаңа келген черокилер, Оңтүстік Каролинаның негізгі сауда серіктесі ретінде криктерді ығыстыруды көздеген болуы мүмкін. Себебі қандай болса да, Тугалудағы өлтірулер, Покоталиго қырғыны сияқты, өлтіру арқылы шешілген, шешілмей қалған және қызу пікірталасқа ұласқан жағдайдың нәтижесі болуы мүмкін. Тугалудағы қырғыннан кейін жалғыз мүмкін шешім – черокилер мен криктер арасындағы соғыс және черокилер мен Оңтүстік Каролина арасындағы одақ еді. Черокилердің Оңтүстік Каролинамен одақтасуы криктердің Оңтүстік Каролинаға ірі шабуыл жасауының мүмкіндігін жойды. Сонымен қатар, Оңтүстік Каролина криктермен бейбіт қарым-қатынас орнатуға мүміндік танытты және олармен соғысқысы келмеді. Оңтүстік Каролина черокилерді қару-жарақ және сауда тауарларымен қамтамасыз еткенімен, соғысқа қарсы черокилер күткендей әскери қолдау көрсетпеді. 1716 және 1717 жылдары черокилер жеңіске жетті, бірақ криктердің қарсы шабуылдары бастан-ақ бөлінген черокилердің соғысуға деген ықыласын әлсіретті. Дегенмен, криктер мен черокилер ұрпақтар бойы бір-біріне қарсы шағын шабуылдар жасады. Тугалу қырғыны мен черокилердің шабуылдарына жауап ретінде Очизе криктері 1716 жылдың басында стратегиялық қорғаныс шараларын қабылдады. Олар барлық қалаларын Окмулги өзенінің алабынан Чаттахучи өзеніне көшірді. Очизе криктері бастапқыда Чаттахучи өзенінің бойында өмір сүрген, бірақ 1690 жылы Оңтүстік Каролинаға жақын болу үшін қалаларын Окмулги өзеніне және оның саласы Очизе кригіне (одан "Крик" атауы шыққан) көшірді. Сондықтан, 1716 жылы Чаттахучи өзеніне оралуы кері шегіну емес, бұрынғы жағдайға оралу болды. Чаттахучи мен Чарльз Таун арасындағы қашықтық оларды Оңтүстік Каролинаның ықтимал шабуылдарынан қорғады. 1716 және 1717 жылдары, черокилердің британдықтарға қарсы ірі шабуылдары күтпегендіктен, Төменгі криктер өздерін күшейтілген күйде сезінді және британдықтар, черокилер және катавабалар сияқты жауларын қайтадан шабуылдады. Бірақ британдық саудадан үзіліп қалғандықтан, олар оқ-дәрі, ұңғыл және атыс қаруын жеткізуде қиындықтарға тап болды. Ал черокилер британдық қару-жарақпен жақсы қамтамасыз етілген. Британдық сауданың тартымдылығы криктер арасындағы антибритандық элементтерді әлсіретті. 1717 жылдың басында Чарльз Тауннан бірнеше елшілер Төменгі крик аумағына барды, ал бірнеше криктер Чарльз Таунға барып, бейбітшілікке апаратын процесті бастады. Сонымен қатар, басқа төменгі криктер де күресті жалғастырудың жолдарын іздеді. 1716 жылдың соңында көптеген мускогиан крик ұлттарын білдіретін топ Нью-Йорктегі ирокездердің алты ұлтының жеріне дейін сапар шекті. Ирокездер криктердің дипломатиялық шеберлігіне таңданып, оларды үйлеріне қайтару үшін 20 елшісін жіберді. Ирокездер мен криктер негізінен катавабалар мен черокилер сияқты өзара үнділік жауларына шабуыл жасауды жоспарлауға қызығушылық танытты. Бірақ Оңтүстік Каролина үшін крик-ирокез одағын кез келген бағамен болдырмау керек еді. Осыған жауап ретінде Оңтүстік Каролина Төменгі крик қалаларына көптеген саудалық сыйлықтармен бірге елшілер тобын жіберді.
On January 27, 1716, the South Carolinians were summoned to Tugaloo, where they discovered that the Creek delegation had arrived and that the Cherokee had killed 11 or 12 of them. The Cherokee claimed that the Creek delegation was in fact a war party of hundreds of Creek and Yamasee, and that they had nearly succeeded in ambushing the South Carolinian forces. It remains unknown exactly what happened at Tugaloo. That the Cherokee and Creek met in private without the South Carolinians present suggests that the Cherokee were still divided on whether to join the Creek and attack South Carolina or join the South Carolinians and attack the Creek. It is possible that the Cherokee, who were relatively new to trade with the British, hoped to replace the Creek as South Carolina's main trading partner. Whatever the underlying factors, the murders at Tugaloo probably resulted from an unpredictable and heated debate which, like the Pocotaligo massacre, ended in an impasse resolved through murder. After the Tugaloo massacre the only possible solution was war between the Cherokee and Creek and an alliance between the Cherokee and South Carolina. The Cherokee alliance with South Carolina doomed the possibility of a major Creek invasion of South Carolina. At the same time, South Carolina was eager to regain peaceful relations with the Creek and did not want to fight a war with them. While South Carolina did supply the Cherokee with weapons and trade goods, they did not provide the military support that the pro war Cherokee had hoped for. There were Cherokee victories in 1716 and 1717, but Creek counterattacks undermined the Cherokee's will to fight, which had been divided from the start. Nevertheless, the Creek and Cherokee continued to launch small scale raids against each other for generations. In response to The Tugaloo massacre and the Cherokee attacks, the Ochese Creek made a strategic defensive adjustment in early 1716. They relocated all their towns from the Ocmulgee River basin to the Chattahoochee River. The Ochese Creek had originally lived along the Chattahoochee, but had moved their towns to the Ocmulgee River and its tributary, Ochese Creek (from which the name "Creek" came), around 1690, in order to be closer to South Carolina. Their return to the Chattahoochee River in 1716 was thus not so much a retreat as a return to previous conditions. The distance between the Chattahoochee and Charles Town protected them from a possible South Carolina attack. In 1716 and 1717, as no major Cherokee British attack materialized, the Lower Creek found themselves in a position of increased power and resumed raiding their enemies—British, Cherokee, and Catawba. But, cut off from British trade, they began to experience problems in the supply of ammunition, gunpowder, and firearms. The Cherokee, on the other hand, were well supplied with British weaponry. The lure of British trade undermined anti British elements among the Creek. In early 1717 a few emissaries from Charles Town went to the Lower Creek territory, and a few Creek went to Charles Town, tentatively starting the process that would lead to peace. At the same time other Lower Creeks were looking for ways to continue to fight. In late 1716 a group representing many Muskogean Creek nations traveled all the way to the Iroquois Six Nations in New York. Impressed by the Creek's diplomacy, the Iroquois sent 20 of their own ambassadors to accompany the Creek back home. The Iroquois and Creek were mainly interested in planning attacks on their mutual Indian enemies, like the Catawba and Cherokee. But to South Carolina, a Creek Iroquois alliance was something to be avoided at all costs. In response, South Carolina sent a group of emissaries to the Lower Creek towns, along with a large cargo of trade good presents.
Шекарадағы қауіпсіздіктің төмендеуі
Ямаси және Катавба тайпалары кері шегілгеннен кейін, Оңтүстік Каролинаның милициясы тастап кетілген елді мекендерді қайта басып алып, шекараны қорғауға тырысты, бірнеше плантация үйлерін уақытша бекіністерге айналдырды. Милиция алдын ала шабуылда жақсы өнер көрсеткенімен, колонияны шабуыл жасаушы топтардан қорғай алмады. 1715 жылдың жазында милиция қатарынан көптеген адамдар дезертирлік жасады. Бірі өз мүлкі мен отбасысы үшін алаңдаса, енді бірі Оңтүстік Каролинаны мүлдем тастап кетті. Милицияның сәтсіздігіне жауап ретінде губернатор Крейвен оны жалдамалы армиямен (яғни, әскерилерге жалақы төленетін армиямен) алмастырды. 1715 жылдың тамызына қарай Оңтүстік Каролинаның жаңа армиясында 600-ге жуық Оңтүстік Каролина азаматы, 400 қара құл, 170 достық қатыстағы үнді және Солтүстік Каролина мен Вирджиниядан 300 әскер болды. Бұл Оңтүстік Каролина милициясының таратылып, жалдамалы армия құрылғанын алғашқы рет болды. Қаруланған қара құлдардың көп саны (және олардың иелеріне соғыс үшін ақы төленді) да ерекше назар аударуға лайық. Бірақ тіпті осы армия да колонияны қорғай алмады. Жауынгер үндістер ашық шайқасқа түсуден бас тартып, орнына күтпеген шабуылдар мен тұзақтарды пайдаланды. Сонымен қатар, үндістердің басып алған аумағы соншалықты үлкен болғандықтан, оларға қарсы армия жіберу іс жүзінде мүмкін емес еді. 1716 жылдың басында Чероки одағы құрылғаннан кейін армия таратылды.
After the Yamasee and Catawba had pulled back, South Carolina's militia reoccupied abandoned settlements and tried to secure the frontier, turning a number of plantation houses into makeshift forts. The militia had done well in preemptive offensive fighting, but was unable to defend the colony against raiding parties. Members of the militia began to desert in large numbers during the summer of 1715. Some were concerned for their own property and families, while others simply left South Carolina altogether. In response to the militia's failure, Governor Craven replaced it with a professional army (that is, an army whose soldiers were paid). By August 1715 South Carolina's new army contained about 600 South Carolinian citizens, 400 black slaves, 170 friendly Indians, and 300 troops from North Carolina and Virginia. This was the first time the South Carolina militia had been disbanded and a professional army assembled. It is also notable for the high number of black slaves armed (and their masters paid) to wage war. But even this army was not able to secure the colony. The hostile Indians simply refused to engage in pitched battles, using unpredictable raids and ambushes instead. In addition, the Indians occupied such a large territory that it was effectively impossible to send an army against them. The army was disbanded after the Cherokee alliance was established in early 1716.
Қаулы
Соғысқа көптеген түрлі тайпалар қатысқандықтан және олардың қатысуы әртүрлі, үнемі өзгеріп отырғандықтан, қақтығыстың нақты бір аяқталуы болған жоқ. Кейбір жағдайларда негізгі дағдарыс бір-екі айдың ішінде аяқталды. Колонияның иелері алғашқы апталардың өзінде колонияға қауіп төнуін тоқтатты деп ойлады. Ал кейбіреулер үшін 1716 жылдың басындағы чероки одағы соғыстың аяқталуын білдірді. 1717 жылдың соңында түрлі крик және басқа мускогиан тайпаларымен бейбітшілік шарты жасалды. Бірақ кейбір тайпалар бейбітшілікке келіспеді және барлығы қарулы күйінде қалды. Ямаси және Апалачикола тайпалары оңтүстікке көшіп кетті, бірақ 1720 жылдарға дейін Оңтүстік Каролинаның елді мекендеріне шабуылдарын жалғастырды. Шекарадағы жағдай тұрақсыз болып қала берді.
Since so many different tribes were involved in the war, with varying and changing participation, there was no single definitive end to the conflict. In some respects the main crisis was over within a month or two. The Lords Proprietors of the colony believed the colony was no longer in mortal danger after the first few weeks. For others it was the Cherokee alliance of early 1716 that marked the end of the war. Peace treaties were established with various Creek and other Muskogean peoples in late 1717. But some tribes never agreed to peace, and all remained armed. The Yamasee and Apalachicola had moved south, but continued to raid South Carolina's settlements well into the 1720s. Frontier insecurity remained a problem.
Саяси өзгерістер
Ямаси соғысы бірнеше жылға созылғанымен, Оңтүстік Каролинаның иеленушілер билігін құлатуға тікелей себеп болды. 1720 жылы жеке меншік колониядан патшалық колонияға өту процесі басталды. Бұл тоғыз жылға созылды, бірақ 1729 жылы Оңтүстік Каролина және Солтүстік Каролина ресми түрде патшалық колонияларға айналды. Оңтүстік Каролина тұрғындары Ямаси соғысына дейін-ақ меншік жүйесіне наразы болған, бірақ 1715 жылы, соғыстың бірінші кезеңінен кейін, өзгеріс талабы күшейді және келесі жылдары одан да жоғары болды. Ямаси соғысы Грузия колониясының құрылуына да әкелді. Грузияның құрылуына басқа да факторлар ықпал еткенмен, Ямаси халқының қоныстан тастауы болмағанда, бұл мүмкін болмас еді. Қалған Ямаси тайпасы Томочичи басшылығымен Ямакрау деп белгілі болды. Джеймс Оглторп өзінің Саванна қаласын құрған жерді алу үшін Ямакрау тайпасымен келіссөздер жүргізді.
Although it took several years to accomplish, the Yamasee War led directly to South Carolina's overthrow of the Lords Proprietors. By 1720 the process of transition from a proprietary colony to a crown colony had begun. It took nine years, but in 1729 South Carolina and North Carolina officially became crown colonies. South Carolinians had been discontented with the proprietary system before the Yamasee War, but the call for change became shrill in 1715, after the first phase of the war, and only grew louder in the following years. The Yamasee War also led to the establishment of the colony of Georgia. While there were other factors involved in Georgia's founding, it would not have been possible without the withdrawal of the Yamasee. The few Yamasee that remained became known as the Yamacraw, under the leadership of Tomochichi. James Oglethorpe negotiated with the Yamacraw in order to obtain the site where he founded his capital city of Savannah.
Құлшылыққа әсері
1670 жылы құрылғаннан бастап Каролина оңтүстік-шығыс үндістерін құлдыққа сатуда жетекші рөл атқарды, 1715 жылға дейін ағылшын отарлаушылары мен олардың үнді одақтастары Апалачи қырғыны сияқты шабуылдарда 50 000-ға жуық үндіні құлдыққа алды. Үнді халқының санының азаюына байланысты сауданың тұрақтылығы күрт төмендегенімен, Ямаси соғысы соңғы соққы болды, нәтижесінде Оңтүстік Каролинадағы үнді құлдарын ұстаған үй шаруашылықтарының үлесі 1714 жылы 26%-дан 1730 жылы 2%-ға дейін азайды. Бұл төмендеуге африка және үнді тегіндес құлдарды толығымен африкалық деп есептеген заңдық өзгерістер де себеп болды, бұл тарихи жазбалардан үнді мұрасы бар көптеген құлдарды жойды. Соғыс аяқталғаннан кейін Оңтүстік Каролинада африкалық құлдыққа толық тәуелділікке көшілді және колониядағы нәсілдік шекаралар қатаң белгіленді.
From its founding in 1670, Carolina had played a leading role in the southeastern indigenous slave trade, with up to 50,000 Native Americans being taken into slavery by English settlers and their Native allies prior to 1715 in raids like the Apalachee Massacre. Though the trade had been growing increasingly unsustainable due to declining Native populations, the impact of the Yamasee War served as a final blow, with the proportion of South Carolina households holding Native slaves declining from 26% in 1714 to 2% in 1730. This decline was also driven in part by legal changes which held slaves of both African and Native descent to be fully African, erasing many slaves of Native heritage from the historical record. The end of the war marked a definitive shift towards an exclusive reliance of African slavery in South Carolina and a stricter delineation of racial boundaries in the colony.
Үндістандықтардың салдары
Соғыстың алғашқы жылында Ямаси тайпасы халықтың шамамен төрттен бірін жоғалтты, олар қаза болды немесе құлдыққа түсті. Аман қалғандар оңтүстікке қарай, Алтамаха өзеніне көшіп кетті, бұл аймақ 17 ғасырда олардың отаны болған еді. Бірақ олар онда қауіпсіздік таба алмады және көп ұзамай босқындарға айналды. Ямаси халқы әрқашан этникалық жағынан әртүрлі болған, ал Ямаси соғысынан кейін олар бөлініп кетті. Аман қалғандардың үштен бірі Төменгі Крик тайпаларының арасында қоныстанды, соңынан жаңадан құрылған Крик конфедерациясының бір бөлігіне айналды. Қалғандарының көпшілігі Апалачикола босқындарымен бірге 1715 жылдың жазында Сент-Огастин маңына көшіп барды. Оңтүстік Каролина және Ямаси өкілдерінің бітімге келуге бірнеше әрекеттеріне қарамастан, екі тарап арасындағы қақтығыс ондаған жылдар бойы жалғасты. Испан Флоридасындағы Ямаси халқы аурулар мен басқа да факторлардың салдарынан әлсіреп қалды. Аман қалғандар Семинол немесе Хичити тайпаларына қосылды. Ямаси соғысынан кейін түрлі прото-Крик мускогиан тайпалары жақындасты. Чаттахучи өзенін Очизе Крик тайпасының, сондай-ақ Апалачикола, Апалачи, Ямаси және басқа тайпалардың қалдықтарының қайта иеленуі еуропалықтарға жаңа үнділік ұлттық ерекшелік ретінде көрінді және жаңа атау қажет болды. Испандықтар үшін бұл 17 ғасырдағы Апалачикола провинциясының қайта жаралуы сияқты болды. Ал ағылшындар үшін "Төменгі Крик" термині кеңінен таралды. Катаваба конфедерациясы Ямаси соғысынан Пьемонт аймағының ең күшті үнділік күші ретінде шықты, әсіресе Тускарора тайпасы солтүстікке Ирокездерге қосылу үшін көшіп кеткен кезде. 1716 жылы, Катаваба тайпасы Оңтүстік Каролинамен бітім жасасқаннан кейін бір жыл өткен соң, Санти және Вакшоу индейлері бірнеше отарлаушыларды өлтірді. Жауап ретінде Оңтүстік Каролина үкіметі Катаваба тайпасынан "оларға шабуыл жасап, оларды жоюды" сұрады, және Катаваба тайпасы осыны істеді. Қазіргі замандастарының айтуынша, аман қалған Вакшоу тайпасының өкілдері не Черау тайпасына қосылды, не Ямаси тайпасымен бірге Флоридаға оңтүстікке сапар шекті. 1912 жылы жарық көрген Роберт Ней Макнилидің Юнион округы тарихында келтірілген тағы бір теория бар, онда Вакшоу тайпасы 1740 жылдарға дейін тәуелсіз тайпа ретінде сақталған, бірақ бұл теорияның негізгі дереккөздерде қолдауы жоқ сияқты. Аман қалған Санти тайпасының өкілдері Иттиван тайпасына үйленген, бұл олардың бірігуі мүмкін екенін көрсетеді. Ал Шерау тайпасы көп жылдар бойы жаугершілік күйде болды.
In the first year of the war the Yamasee lost about a quarter of their population, either killed or enslaved. The survivors moved south to the Altamaha River, a region that had been their homeland in the 17th century. But they were unable to find security there and soon became refugees. As a people, the Yamasee had always been ethnically mixed, and in the aftermath of the Yamasee War they split apart. About a third of the survivors chose to settle among the Lower Creek, eventually becoming part of the emerging Creek confederacy. Most of the rest, joined by Apalachicola refugees moved to the vicinity of St. Augustine in the summer of 1715. Despite several attempts to make peace, by both South Carolinians and Yamasee individuals, conflict between the two continued for decades. The Yamasee of Spanish Florida were in time weakened by disease and other factors. The survivors either became part of the Seminole or the Hitchiti. The various proto Creek Muskogean tribes grew closer after the Yamasee War. The reoccupation of the Chattahoochee River by the Ochese Creek, along with remnants of the Apalachicola, Apalachee, Yamasee, and others, seemed to Europeans to represent a new Indian identity, and needed a new name. To the Spanish it seemed like a reincarnation of the Apalachicola Province of the 17th century. To the English, the term Lower Creek became common. The Catawba confederacy emerged from the Yamasee War as the most powerful Indian force of the Piedmont region, especially as the Tuscarora migrated away to join the Iroquois in the north. In 1716, a year after the Catawba had made peace with South Carolina, some Santee and Waxhaw Indians killed several colonists. In response the South Carolina government asked the Catawba to "fall upon them and cut them off", which the Catawba did. According to contemporaries, surviving Waxhaw then either joined the Cheraw or traveled south to Florida with the Yamasee. There is another theory, originating with Robert Ney McNeely's history of Union County, published in 1912, that the Waxhaw continued on as an independent tribe until the 1740s but this seems to lack the backing of primary sources. Surviving Santee are reported to have married into the Ittiwan tribe suggesting a possible merger. The Cheraw remained generally hostile for years to come.
Танымал мәдениетте
1904 жылы Энни Мария Барнстың «Лавр белгісі: Ямаси соғысы туралы әңгіме» романы жарық көрді.
In 1904 Annie Maria Barnes's novel "The Laurel Token: A Story of the Yamasee War" was published.