Ұлыбританиядағы бейбітшілік жақтастарының ұйымы

Кіріспе

Біріккен Корольдіктегі бейбітшілік ұйымы

Бейбітшілік уәдесі одағы (PPU) – Біріккен Корольдікте орналасқан, бейбітшілікті қолдайтын үкіметтік емес ұйым. Оның мүшелері келесі уәдеге қол қояды: «Соғыс – адамзатқа қарсы қылмыс. Мен соғыстан бас тартамын және соған орай, соғыстың ешқандай түрін қолдамаймын. Сонымен қатар, соғыстың барлық себептерін жою үшін жұмыс істеуге бекінемін» және қақтығыстарды бейбіт және зорлықсыз жолмен шешуді насихаттау үшін күш салады. 1934 жылы «Манчестер Гардиан» және басқа газеттерде жариялаған хатында ол еркектерді (бірақ әйелдерді емес) соғысты ешқашан қолдамайтындарын уәделеген хабарламалар жіберуге шақырды. 135 000 ер адам жауап берді және Шепард, методист пасторы Джон С.В. Майер және басқалардың ұйымдастыруымен ресми мүшелерге айналды. Уәденің бастапқыда тек ерлерге қатысты болуы, бейбітшілік қозғалысына тек әйелдер қатысады деген пікірге қарсы тұру мақсатында болды. 1936 жылы әйелдерге де мүшелік ашылды, ал жаңадан құрылған «Peace News» PPU-дың апталық газеті ретінде қабылданды. PPU бірнеше танымал қоғам қайраткерлерін демеушілер ретінде тартты, олардың ішінде Алдус Хаксли, Бертран Рассел, Шторм Джеймсон, Роза Маколей, Дональд Сопер, Зигфрид Сассон, Реджинальд Соренсен, Дж.Д. Бересфорд, Урсула Робертс ( «Сьюзан Майлз» псевдонімімен жазған) және бригадир-генерал Ф.П. Кройзер (бұрынғы әскери шенеунік, кейін бейбітшілге айналған) бар. PPU саяси спектрдің әртүрлі өкілдерін, оның ішінде христиан бейбітшілдерін, социалистерді, анархистерді және мүше Дерек Савиджтің айтуынша, «жақсы ниетті, бірақ жұмсақ бейбітшілікті жақсы көретін аморфты массаны» өз қатарына тартты. «PPU мүшелері мен топтарын Германия, Австрия және Чехословакиядан келген еврей босқындарын қарсы алуға шақырып, оларды Ұлыбританияға қабылдауға көмектесті» деп жазады. 1938 жылы PPU әуе шабуылынан қорғану шараларын заңдастыруға қарсы болды, ал 1939 жылы әскери міндетке алуға қарсы науқан жүргізді.

Нацистік Германияға деген көзқарастар

1930 жылдары көптеген адамдар сияқты, PPU бейбітшілікті қолдау саясатын қолдады, ал кейбір мүшелері Версаль шартының аумақтық талаптары орындалса, нацистік Германия агрессиясын тоқтатарына сенді. Олар 1938 жылы Мюнхенде Невилл Чемберленнің саясатын қолдады, Гитлердің Судет аймағына қойған талаптарын заңды деп есептеді. Мюнхен дағдарысы кезінде бірнеше PPU демеушілері "Судет аймағына бейбітшілік сақтап, бес мың пацифист" жіберуге тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Клайв Белл одан көп ұзамай PPU-дан кетіп, 1940 жылы соғысты қолдады. Кейбір PPU жақтастары неміс наразылықтарына соншалықты жаны кірді, PPU жақтасы Роуз Маколей PPU газеті "Peace News" пен Британдық фашистер одағының (BUF) басылымдарының арасындағы айырмашылықты анықтау қиын екенін айтты, тіпті "кейде "Peace News" оқығанда, мен (және басқалар) қателікпен "Blackshirt" [BUF журналы] қолымызға тиіп алдық деп ойлаймыз" деді. PPU-ға фашистердің енуі болды және MI5 PPU-ның "фашистік байланыстарын" қадағалап отырды. Дик Шеппардтың 1937 жылғы қазасынан кейін Джордж Оруэлл PPU-ны "моральдық құлдырауға" ұшырады деп айыптады, себебі кейбір мүшелері тіпті BUF-қа қосылған. Алайда, бірнеше тарихшылар жағдайдың керісінше болуы мүмкін екенін атап өтті, яғни BUF мүшелері PPU-ға енуге тырысқан. 1939 жылдың 11 тамызында "Peace News" газетінің орынбасары Эндрю Стюарт "Британ одағына, сэр Освальд Мозлидің фашистік ұйымына мүшелік, PPU-ға мүшелікпен үйлесімді деп ойлайтындарды" сынады. 1939 жылдың қарашасында MI5 офицері өте оңшыл "Скандинавия лигасының" мүшелері "PPU-ға жаппай қосылуға" тырысатынын хабарлады. Тарихшылар PPU-ның нацистік Германияға деген көзқарасын әртүрлі интерпретациялады. Тарихшы Марк Гилберт "Peace News" сияқты нацистік Германияны тұрақты түрде қолдаған британдық газетті табу қиын" деді, ол "нацистік баспасөздің Кристалл түнінен де ауыр қылмыстар британдық отарлық үкіметтерінің тұрақты ерекшелігі болды деген талаптарын мұқият қайталады". Бірақ Дэвид К. Луковиц "PPU-ны нацистік көзқарастармен айыптау - ақылға сыймас нәрсе. Ол бастапқыда өзінің басты мақсаты әлемдік бейбітшілік, экономикалық әділдік және нәсілдік теңдік екенін атап өтті", бірақ ол "неміс позициясына тым көп симпатия танытты, көбінесе білімсіздік пен беткей ойлаудың нәтижесі". PPU-ның нацистік Германияға деген көзқарасы туралы пікір таласы соғыстан бері жалғасып келеді. 1950 жылы Ребекка Уэст өзінің "Сатылықтың мәні" атты кітабында PPU-ны "бейбітшілік атынан Гитлерге пайдалы көптеген іс-әрекеттер жасаған екіұшты ұйым" деп сипаттады. PPU өкілдерінің талаптары бойынша баспагерлер кітаптың кейінгі басылымдарынан бұл сөз тіркесін алып тастады, бірақ Вест кешірім сұраудан бас тартты. Соңғы кезде 2017 жылы оңшыл комментатор және зейнеткер полковник Ричард Кемп "Good Morning Britain" бағдарламасында PPU-ны "нағыз бағынышшылар" деп атады, олар Германияның ықпал ету аймағына төменгі елдерді қосып алуды қолдаған. Бағдарламадағы PPU өкілі бұл мәлімдемеге қарсы шығып, PPU Ұлыбритания үкіметі Муссолиниге қару сатқан кезде фашистік режимдерге қару сатуға қарсы науқан жүргізгенін мәлімдеді.

Like many in the 1930s, the PPU supported aspects of appeasement, with some members suggesting that Nazi Germany would cease its aggression if the territorial provisions of the Versailles Treaty were undone. It backed Neville Chamberlain's policy at Munich in 1938, regarding Hitler's claims on the Sudetenland as legitimate. At the time of the Munich crisis, several PPU sponsors tried to send "five thousand pacifists to the Sudetenland as a non violent presence", however this attempt came to nothing. Clive Bell left the PPU shortly afterwards and by 1940 he was supporting the war. Some PPU supporters were so sympathetic to German grievances that PPU supporter Rose Macaulay claimed she found it difficult to distinguish between the PPU newspaper Peace News and that of the British Union of Fascists (BUF), saying, "occasionally when reading Peace News, I (and others) half think we have got hold of the Blackshirt [BUF journal] by mistake". There was Fascist infiltration of the PPU and MI5 kept an eye on the PPU's "small Fascist connections". After Dick Sheppard's death in October 1937, George Orwell, always hostile to pacifism, accused the PPU of "moral collapse" on the grounds that some members even joined the BUF. However, several historians note that the situation may have been the other way around; that is, BUF members attempted to infiltrate the PPU. On 11 August 1939, the Deputy Editor of Peace News, Andrew Stewart, criticised those "who think that membership of British Union, Sir Oswald Moseley's Fascist organization, is compatible with membership of the PPU". In November 1939, an MI5 officer reported that members of the far right Nordic League were attempting "to join the PPU en masse". Historians have differed in their interpretation of the PPU's attitude to Nazi Germany. The historian Mark Gilbert said, "it is hard to think of a British newspaper that was so consistent an apologist for Nazi Germany as Peace News," which "assiduously echoed the Nazi press's claims that far worse offences than the Kristallnacht events were a regular feature of British colonial rule". But David C. Lukowitz argues that, "it is nonsense to charge the PPU with pro Nazi sentiments. From the outset it emphasised that its primary dedication was to world peace, to economic justice and racial equality," but it had "too much sympathy for the German position, often the product of ignorance and superficial thinking". Controversy over the PPU's attitude towards Nazi Germany has continued ever since the war. In 1950, Rebecca West, in her book The Meaning of Treason, described the PPU as "that ambiguous organisation which in the name of peace was performing many actions certain to benefit Hitler". The publishers removed the phrase from subsequent editions of the book following representations by the PPU, but West refused to apologise. As recently as 2017, the right wing commentator and retired colonel Richard Kemp alleged on Good Morning Britain that the PPU were "arch appeasers" who had supported the absorption of the Low Countries into Germany's sphere of influence. This was denied by the PPU representative on the programme, who stated that the PPU had campaigned against arms sales to Fascist regimes when the UK government was selling weapons to Mussolini.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Бастапқыда, Бейбітшілік уәдесі одағы Екінші дүниежүзілік соғысқа қарсы шығып, Германиямен келіссөздер арқылы бейбітшілік орнатуды талап етті. PPU мүшелерінің саны 1940 жылы 140 000-ға жетті. 1940 жылдың ақпан айында Daily Mail газеті PPU-ны тыйым салуға шақырды. Үкімет PPU-ға тыйым салмайтын болса да, PPU мүшелерінің бірқатары соғысқа қарсы науқан жүргізгені үшін тұтқындалып, сотталды. 1940 жылдың мамыр айында PPU-ның алты жетекші белсендісі – Алекс Вуд, Стюарт Моррис, Морис Роунтри, Джон Барклей, Рональд Смит және Сидни Тодд – барлық ұлт өкілдерін соғыстан бас тартуға шақыратын пацифистік плакат жариялағаны үшін айыпталды. Сотта оларға "Патшаның қызметіндегілер арасында наразылық туғызып, олардың міндеттерін бұзуға мүмкіндік жасады" деген айып тағылды. Оларды Бас прокурор Дональд Сомервелл Қ.С. қорғады, ал Джон Платс Миллс олардың қорғауын ұйымдастырды. Сотта айыпталғандар кінәлі деп танылды, бірақ түрмеге қамалмады. PPU кеңесі көпшілік дауыспен аталған плакатты алып тастауға шешім қабылдады, бірақ бұл шешім PPU ішінде дау тудырды. 1942 жылы PPU Бас хатшысы Стюарт Моррис Үндістандағы британдық үкімшілікке қатысты құпия үкіметтік құжаттарды қолға алғаны үшін тоғыз айға бас бостандығынан айырылды. Ол бұл құжаттарды Ганди немесе Үндістан тәуелсіздігі қозғалысының бейбітшіл қанатындағы басқаларға беруге ниеттенген деген күдік болды. Сот жабық есік артында өтті. PPU кеңесі Морристің әрекеттерінен бас тартты. Осы кезеңде PPU-ға қатысты сынды пікірді Джордж Оруэлл 1941 жылғы қазан айындағы Adelphi журналында былай деп жазды: «Пацифистер демократияның іздері сақталған елдерде еркіндікке ие болғандықтан, пацифизм демократияға қарсы, одан пайда табудан гөрі тиімдірек әрекет ете алады. Объектілі түрде пацифист – нацистік». Францияның құлауынан кейін PPU-ға қолдау айтарлықтай төмендеді, ал бұрынғы мүшелердің кейбіреуі тіпті қарулы күштерге ерікті түрде қосылды. PPU бейбітшілік келіссөздеріне баса назар аударудан бас тартты. Бұл соңғы науқан Қызыл Крест бақылауымен, оккупацияланған Еуропадағы азаматтарды азық-түлікпен қамтамасыз етуге бағытталды. Соғыс жылдарында Вера Бриттен «Бейбітшілік сүйетіндерге хаттар» атты бюллетень жариялап, Германияның азаматтық аймақтарын бомбалауды қоса алғанда, соғыстың жүргізілуін сынады. Бұл бюллетеньге 2000 адам жазылды. 1945 жылы PPU мүшелерінің саны төрттен бір бөлігінен астамға азайды, соғыс аяқталған кезде 98 414 мүше қалды (1940 жылы шамамен 140 000 болған). PPU 1945 жылғы тамызда Жапонияға қарсы ядролық қару қолданылуын айыптады, ал 1945 жылғы қазанда PPU-ның көрнекті мүшелері концлагерьлерде нацистердің жасаған жаппай өлтірулері мен Хиросима мен Нагасакидегі атомдық бомбалардың салдарынан болған жаппай өлтірулер арасындағы моральдық айырмашылық туралы ашық хатқа қол қойды. Бұдан кейін PPU-ның «Атом соғысы» атты листовкасы жарық көрді. 1947 жылы PPU әскери міндеттілікті (заң бойынша Ұлттық қызмет) жою үшін науқан жүргізуді басымдыққа қойды. Ұлыбританияда әскери шақыру 1960 жылдан бастап кезең-кезеңмен тоқтатылды және 1963 жылы толығымен жойылды. 1950 жылдары PPU Мохандас Ганди және басқалар ұсынған зорлық-зомбылықсыз азаматтық мойынсұнбау идеяларына көбірек назар бөлді. Бұл PPU ішінде де дау тудырды, кейбір мүшелер азаматтық мойынсұнбау әдістерін қолдануға қарсы болды немесе олардың тым жиі қолданылатынын көрді, сондықтан отставкаға кетті. Алайда, PPU мүшелері 1957 жылы құрылған Ядролық соғысқа қарсы тікелей іс-қимыл комитетіне (DAC) жақсы өкілдік етті, ол 1958 жылы Алдермастонға алғашқы шеруді ұйымдастырды. Бірақ 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында PPU кейбір мүшелерін Ядролық қарусыздану науқанына жоғалтты, тіпті CND тек пацифистік ұйым болмаса да, алғашқы күндерінде тікелей әрекетке көбірек назар бөлмеді. 1965 жылдан кейін, Мюртель Соломон бас хатшы болған кезде, PPU-ның жағдайы жақсарды. PPU Вьетнамдағы АҚШ соғысына қарсы наразылық акцияларын ұйымдастырды және Ұлыбританиядағы американдық туристерге «Вьетнамдықтар ғана емес, американдықтар да соғыстың қол жеткізе алмайтын мақсаты үшін өліп жатыр» деген листовкалар таратты. PPU сонымен қатар Ауғанстанға советтердің басып кіруіне қарсы болды және Фолкленд аралдарына Аргентинаның басып кіруін және британдық жауапты айыптады. Бейбітшілік уәдесі одағының 21-ғасырдағы қызметіне 2003 жылғы Ирак соғысына қарсы британдық наразылықтарға қатысу кірді. 2005 жылы PPU Мартин Лютер Кингтің өмірі мен қызметі туралы білім беру CD-ROM шығарды, оны бірнеше британдық мектептер қабылдады. Соңғы жылдары PPU Еске алу күні, бейбітшілік туралы білім беру, Бірінші дүниежүзілік соғысты еске алу және британдық қоғамның «әскериленуі» деп аталатын мәселелерге назар аударды.

Initially, the Peace Pledge Union opposed the Second World War and continued to argue for a negotiated peace with Germany. PPU membership reached a peak of 140,000 in 1940. In February 1940, the Daily Mail newspaper called for the PPU to be banned. While the government decided not to ban the PPU, a number of PPU members faced arrest and prosecution for campaigning against war. In May 1940, six leading PPU activists—Alex Wood, Stuart Morris, Maurice Rowntree, John Barclay, Ronald Smith and Sidney Todd—were charged over the publication of a pacifist poster that was aimed at encouraging people of all nationalities to refuse to fight. The charge read out in court was that they "did endeavour to cause among persons in His Majesty's Service disaffection likely to lead to breaches of their duty". They were prosecuted by the Attorney General, Donald Somervell KC. They were defended by John Platts Mills and were convicted but not imprisoned. The PPU Council voted by a majority to withdraw the poster in question, although this seems to have been a controversial decision within the PPU. In 1942, PPU General Secretary Stuart Morris was sentenced to nine months in prison for dealing with secret government documents relating to British rule in India, which he was alleged to have been planning to pass to Gandhi or others in the nonviolent wing of the Indian independence movement. The trial was held in secret. The PPU Council disassociated itself from Morris' actions. The critical attitude towards the PPU in this period was summarised by George Orwell, writing in the October 1941 issue of Adelphi magazine: "Since pacifists have more freedom of action in countries where traces of democracy survive, pacifism can act more effectively against democracy than for it. Objectively, the pacifist is pro Nazi". Following the fall of France, support for the PPU dropped considerably and some former members even volunteered for the armed forces. The PPU abandoned the focus on peace negotiations. This latter campaign attempted to supply food, under Red Cross supervision, to civilians in occupied Europe. Throughout the war, Vera Brittain published a newsletter, Letters to Peace Lovers, criticizing the conduct of the war, including the bombing of civilian areas of Germany. This had 2,000 subscribers. By 1945, membership of the PPU had fallen by more than a quarter, standing at 98,414 when the war ended (compared to around 140,000 in 1940). The PPU condemned the use of nuclear weapons against Japan in August 1945 and in October 1945, prominent PPU members were among the signatories to an open letter asking what the moral difference was between mass killing by Nazis in concentration camps and mass killings by atomic bombs in Hiroshima and Nagasaki. This was followed by the publication of the PPU leaflet Atom War. In 1947, the PPU voted to make a priority of campaigning for the abolition of conscription (known in law as National Service). Conscription in the UK was phased out from 1960 and ended completely in 1963. In the 1950s, the PPU paid more attention to ideas of nonviolent civil disobedience, as developed by Mohandas Gandhi and others. This was not without controversy even within the PPU, with some members resigning as they objected to the use, or what they saw as the too frequent use, of methods of civil disobedience. However, members of PPU were well represented in the Direct Action Committee Against Nuclear War (DAC) founded in 1957, which organised the first of the Aldermaston marches in 1958. In practice, however, in the late 1950s and early 1960s, the PPU lost some members to the Campaign for Nuclear Disarmament, even though CND was not a pacifist only organisation and, at least in its early days, was less focused on direct action. Some recovery in the PPU's fortunes took place after 1965, when Myrtle Solomon was general secretary. The PPU organised protests against the US war in Vietnam and handed out leaflets to US tourists in Britain stating "not only are Vietnamese being killed, but American men are dying for a cause war cannot achieve". The PPU also opposed the Soviet invasion of Afghanistan and condemned both the Argentinian invasion of the Falklands and the British response. The Peace Pledge Union's 21st century activity has included taking part in British protests against the 2003 Iraq War. In 2005, the PPU released an educational CD ROM on Martin Luther King's life and work that was adopted by several British schools. In recent years, the PPU has focused on issues including Remembrance Day, peace education, the commemoration of World War One and what they describe as the "militarisation" of British society.

Ақ ағаш науқаны

PPU-ның ең белгілі қазіргі қызметі – 1933 жылы Әйелдер кооперативтік гильдиясы Британдық Корольдік легионының қызыл мак акциясымен бірге бастаған Ақ мак үндеуі. Ақ мак соғыста қаза тапқан британдық әскерлерді ғана емес, сонымен қатар барлық тараптан зардап шеккен бейбіт азаматтарды да еске салды, соғыс қайта орын алмауы үшін бейбітшілікке берілген уәде ретінде. 1986 жылы премьер-министр Маргарет Тэтчер ақ мактарға "қатты қарсылығын" білдірді, олардың әскери қызметшілерге арналған қаржыны бағыттай алатыны туралы айыптауларға байланысты, бірақ бұл позиция оларға көбірек даңқ әкелді. 2010 жылдары ақ мактардың сатылымы артты. PPU 2015 жылы шамамен 110 000 ақ мак сатылғанын хабарлады, бұл рекордтық көрсеткіш.

Атақты мүшелер

PPU мүшелері: Вера Бриттейн, Бенджамин Бриттен, Клиффорд Керзон, Алекс Комфорт, Эрик Гилл, Бен Грин, Лоренс Хаусман, Алдус Хаксли, Джордж Лансбери, Кэтлин Лонсдейл, Реджинальд Соренсен, Джордж Маклеод, Сибил Моррисон, Джон Миддлтон Мурри, Питер Пирс, Макс Плоуман, Артур Понсонби, Хью С. Робертон, Бертран Рассел, Зигфрид Сассун, Мертл Соломон, Дональд Сопер, Сибил Торндайк, Майкл Типпетт және Уилфред Веллок.