Гербранд Рассел, 11-й герцог Бедфорд – англ. политик, военачальник. Участвовал в египетской кампании 1882 г., битва при Тель-эль-Кебире. Биография, история.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гербранд Артур Расселл, 11-ші Бедфорд герцогы, (19 ақпан 1858 – 27 тамыз 1940) – ағылшын саясаткері және пэр. Ол Бедфордтың 9-шы герцогы Фрэнсис Расселл мен оның әйелі, Джордж Сэквилл Уэсттің 5-ші граф Де Ла Уоррден туған қызы, леди Элизабет Сэквилл Уэсттің ұлы болды.
Herbrand Arthur Russell, 11th Duke of Bedford, (19 February 1858 – 27 August 1940) was an English politician and peer. He was the son of Francis Russell, 9th Duke of Bedford, and his wife Lady Elizabeth Sackville West, daughter of George Sackville West, 5th Earl De La Warr.
Әскери мансап
Ол 1879 жылғы 7 маусымда Гренадерлік гвардияға екінші лейтенант ретінде қабылданып, 1881 жылғы 1 шілдеде лейтенантқа дейін жоғарылатылды. Ол 1882 жылғы Египет жорығында 2-ші батальонмен бірге қызмет етті және Тель-эль-Кебир шайқасына қатысты. Содан кейін 1884–1888 жылдары Үндістанның вице-королі Дюфферен графының адъютанты қызметін атқарды. 1888 жылы қызметтен кетті. Ол 1893 жылғы 1 қазанда Бедфордшир полкінің 3-ші (Бедфордшир милициясы) батальонына майор болып тағайындалды және 1897 жылғы 22 желтоқсанда подполковник болып, батальонға қолбасшылық етті. 1902 жылғы 11 қаңтарда полковник атағы берілді. 1908 жылғы маусымда милиция Арнайы резервке айналғанда қолбасшылықтан кетіп, корольдің адъютанты болып тағайындалды.
He was commissioned into the Grenadier Guards on 7 June 1879 as a Second lieutenant and was promoted to Lieutenant on 1 July 1881. He served with the 2nd Battalion in the Egyptian Campaign of 1882 and was at the Battle of Tel el Kebir. Afterwards he served as Aide de camp to the Earl of Dufferin, Viceroy of India, 1884–8. He resigned his commission in 1888. He was commissioned as a Major in the part time 3rd (Bedfordshire Militia) Battalion, Bedfordshire Regiment, on 1 October 1893, and promoted to Lieutenant Colonel in command on 22 December 1897. He was granted the honorary rank of Colonel on 11 January 1902 He retired from the command when the Militia was converted into the Special Reserve in June 1908 and was appointed Aide de Camp to the King.
Қоғамдық міндет
Бедфорд герцогы 1895 жылдан 1928 жылға дейін Бедфордшир округі кеңесінің төрағасы және Бедфордширдегі патшалық өкілінің орынбасары болды. Ол 1898-1926 жылдар аралығында Миддлсекс лорд-лейтенанты лауазымын атқарды және 1900 жылы Холборнның алғашқы мэрі болды. Герцог милу (немесе Пэр Дэвидтің бұғысын) сақтап қалуға зор үлес қосты, ол 1900 жылы туған Орталық Азияда (Қытайда) жойылып кеткен еді. Ол Еуропа зообақтарынан қалған аздаған бұғыларды сатып алып, Вобурн аббаттығында олардан топ өсірді. 1903 жылы ол Жаңа Зеландия үкіметіне Гималай тахрын сыйға берді; үш аталық және үш аналықтың бесеуі сапарды сәтті аяқтады және Маунт Кук ауылындағы Эрмитаж қонақ үйінің жанында босатылды. 1909 жылы ол тағы алты аталық және екі аналық мал жіберді. Гималай тахры туған жері Үндістан мен Непалда жоғалу қаупі төніп тұр, бірақ Жаңа Зеландияның Оңтүстік Альпі тауларында олардың саны соншалықты көп болғандықтан, оларды демалыс үшін аңдайды. 2014 жылдың мамыр айында Пукаки көлінде Гималай тахрының мүсіні ашылып, Бедфорд герцогинясы Генриетта арнайы салтанатты түрде ашты. Бедфорд Вобурн иелігіндегі бау-шаруашылық арқылы егіншілікке де қызығушылық танытты және Спенсер Пикерингпен бірге қазір әртүрлі өсімдік түрлері арасындағы аллелопатия деп аталатын құбылысты зерттеу бойынша алғашқы жұмыстар жасады, оның нәтижелері ғылыми жарияланымдарда жарияланды. Ол сондай-ақ Британ мұражайының қоршысы және Императорлық қатерлі ісіктерді зерттеу қорының президенті болды. 1919 жылы Британ империясы орденінің (KBE (әскери)) кавалер-командоры, ал 1908 жылы Корольдік қоғамның (FRS) мүшесі атанды. 1906 жылы Эдинбург университетінің құрметті заң докторы (LL. D.) дәрежесіне ие болды. 1931 жылы Холборнның құрметті азаматы болды. 1936 жылы Лондон зоологиялық қоғамының алтын медалімен марапатталды. Оның немересі, 13-ші Бедфорд герцогы Ян Расселл оны былай сипаттайды: "Өзіне бейім, қатал мінезді, жоғары деңгейдегі қоғамдық міндеттер мен герцогтық жауапкершілік сезіміне ие адам, ол суық және оқшау өмір сүрді, көптеген қызметшілер, жалтақтаушылар және он бір шақырымдық қабырғамен сыртқы әлемнен оқшауланды". Ол ұлы Гастингс Расселлмен, Бедфордтың 12-ші герцогымен бірлесіп, Бедфордтың байлығын британдық салық жүйесінен қорғау жоспарларын жасады. Алайда, ол бұл жоспарларды іске асыруға үлкермеді, нәтижесінде немересі отбасылық мүліктерге қол жеткізуде үлкен қиындықтарға тап болды. Гербранд пен Гастингс Расселл 13-ші герцогтың "Күміс қасық" (World Books, 1959) атты естеліктерінде кеңінен сипатталған.
The Duke of Bedford was chairman of Bedfordshire County Council from 1895 to 1928 and was Deputy Lieutenant of Bedfordshire. He held the office of Lord Lieutenant of Middlesex between 1898 and 1926, and was the first Mayor of Holborn in 1900. the Duke was instrumental in saving the milu (or Père David's deer), which was already extinct by 1900 in its native China. He acquired the few remaining deer from European zoos and nurtured a herd of them at Woburn Abbey. He gifted Himalayan tahr to the New Zealand government in 1903; of the three males and three females, five survived the journey and were released near the Hermitage Hotel at Mount Cook Village. He sent a further shipment in 1909 of six males and two females. Himalayan tahr are near threatened in their native India and Nepal, but are so numerous in New Zealand's Southern Alps that they are hunted recreationally. A statue of a Himalayan tahr was unveiled in May 2014 at Lake Pukaki and dedicated by Henrietta, Dowager Duchess of Bedford. Bedford was also interested in horticulture, through the orchards at the Woburn estate, and along with Spencer Pickering performed early work into what would now be described as allelopathy between different plant species, the results of which can be found in academic publications. He was also a trustee of the British Museum and president of the Imperial Cancer Research Fund as Knight Commander of the Order of the British Empire (KBE (Military)) in 1919, and as a Fellow of the Royal Society (FRS) in 1908. He was made an Honorary Doctor of Law (LL. D.) by Edinburgh University in 1906. He was made an honorary Freeman of Holborn in 1931. He received the gold medal of the Zoological Society of London in 1936. His grandson Ian Russell, 13th Duke of Bedford describes him as follows: "A selfish, forbidding man, with a highly developed sense of public duty and ducal responsibility, he lived a cold, aloof existence, isolated from the outside world by a mass of servants, sycophants and an eleven mile wall." In conjunction with his son Hastings Russell, 12th Duke of Bedford, he developed plans to protect the Bedford fortune from the British tax regime. However, he died too soon for these to come to fruition and the only result was to involve his grandson in enormous difficulties in obtaining access to the family properties. Herbrand and Hastings Russell feature largely in the 13th Duke's memoir, A Silver Plated Spoon (World Books, 1959).