Бавария герцогы Вельф I және оның саяси күресі

Кіріспе

Бавария герцогы, Швабиядағы Велф әулетінің ескі тармағынан шыққан герцог.

Велф I (шамамен 1035/1040 – 6 қараша 1101) 1070 жылдан 1077 жылға дейін және 1096 жылдан өліміне дейін Бавария герцогы болды. Ол Эсте әулетінің Велф тармағының алғашқы өкілі еді. Велф әулетінің ескі тармағының шежіресінде ол Велф IV ретінде есептеледі.

Өмірбаян

Велф Альберт II Аццоның, Милан маркграфы мен Альтдорфтың Куньгундының ұлы болды. 1055 жылы Велфтің анасының інісі, Каринтия герцогы (сондай-ақ Велф III деп те аталады) баласыз қайтыс болғанда, Велф оның мүлкін мұраға алды. 1062 жылы Велф Бавария герцогы Оттоның қызы, Нортхаймдық Этельинге үйленді. Эстелік Аццо II Папа Григорий VII-нің мүддесін қорғауға бекінгенімен, Велфтің үйленуі мен Германиядағы мүлікті мұраға алуы оның неміс істеріне көбірек ден қойғанын және император Генрих IV-ті қолдағанын көрсетті. Оның қайын атасы, герцог Отто, император Генрих IV-тің жауы болғандықтан герцогтігінен айырылды, бірақ Велф Генрих IV-ке адал болды. Генрихтің бұйрығымен ол әйелі Этельинден ажырасып, көп ұзамай (1070 жылы) адалдығы үшін Оттоның орнына Бавария герцогы болып тағайындалды. Бұл оқиға 1070 жылы Госларда болды, онда Бавария герцогтігі провинцияның ең көне әулеттерінің бірінің өкілі болған жаңа герцогқа бағынды. Оның Этельинден бас тартуы әділетсіздік ретінде қарастырылуы мүмкін болса да, оған ешқандай шара қолданылмады. Дегенмен, Инвеституралық дау кезінде Велф императорға қарсы шығып, Папа Григорий VII-ні қолдады және 1077 жылдың наурыз айында Рейнфельдендік Рудольфты сайлауға көмектесті. 1076 жылы Папа мен император келісімге келгенімен, келесі жылы олар қайтадан қақтығысқа түсті. Генрих осы қайталап болатын бүліктердің салдарынан Велфті жаңадан иеленген герцогтігінен шеттету туралы жарлық шығарды. Бірақ Велф адал бавариялықтарының және Италиядағы әкесінің қолдауымен орнын сақтап, 1077 жылдың мамырында Империяның тыйымын ашық бұзды. Велф Рудольфтың туын қолдаған наразы князьдерге қосылды, өйткені Папаның нұсқауына бағынбағандар шіркеуден қуылды деп күтуге болатын – сол кездегі әлеуметтік және саяси жағдайдағы күшті және тиімді қауіп. Алайда, Григорий 1085 жылы қайтыс болды және оның ізбасарлары Германия ісіне аз араласты. Велф әлі де шіркеудің жақтасы болғанымен, Рудольф Рейнфельденді қолдауға жұмсаған күшін азайтты. 1070 жылы бірінші әйелінен ажырасқаннан кейін Велф Фландрия графы Бодуэн IV-нің қызы және Нортумбрия графы Тостиг Годвинсонның жесірі Юдитке үйленді. 1089 жылы Велфтің ұлы Велф Тоскананың Матильдасына үйленді, осылайша Папамен қарым-қатынасын нығайтты. Бірақ кіші Велф 1095 жылы Матильдадан ажырасқаннан кейін Велф Генрих IV-ке кешірім берді және Бавария герцогы лауазымына қайта орналасты. 1097 жылы әкесі Аццо қайтыс болғаннан кейін Велф Альптың оңтүстігіндегі әкесінің мүлкін иеленуге тырысты, бірақ кіші інісі Фулькоға қарсы күресте жеңіліске ұшырады. 1099 жылы Велф Аквитанияның Вильгельм IX, Вермандоистің Гугосы және Австрияның Идасымен бірге 1101 жылғы крест жорығына қатысты. Оның ең маңызды жетістігі Константинопольға жол бойы Византия аумағын тонаған крестшілер мен Византия императорының печенег салдариялары арасындағы қақтығыстың алдын алу болды. Анатолияға енген крест жорығы апатқа ұшырады; қыркүйекте Гераклеядан өткеннен кейін Велфтің бавариялықтары – басқа крестшілер тобы сияқты – Румның сельджук сұлтаны Килиж Арслан I-нің түрік әскерлерінің шабуылына ұшырап, қырғынға ұшырады. Велф өзі бұл оқиғадан аман қалды, бірақ 1101 жылы Кипрдің Пафосында қайтып келе жатқанда қайтыс болды және Вайнгартен аббаттығында жерленді. Бавария герцогы лауазымын оның ұлы Велф II мұра етті.

Welf was the son of Albert Azzo II, Margrave of Milan, and Kunigunde of Altdorf. When Welf's maternal uncle, Welf, Duke of Carinthia (also known as Welf III), died childless in 1055, Welf inherited his property. In 1062 Welf married Ethelinde of Northeim, daughter of Otto, Duke of Bavaria. Although Azzo II of Este continued firm in the interests of Pope Gregory VII, Welf's marriage, and his inheritance of property in Germany, meant that he was more concerned with German affairs and he supported Emperor Henry IV. When his father in law, Duke Otto, had become an enemy of Emperor Henry IV and forfeited his duchy, Welf remained loyal to Henry IV. In compliance with Henry's commands, he repudiated and divorced his wife, Ethelinde, and soon thereafter (in 1070) he was rewarded for his fidelity by being appointed Duke of Bavaria in Otto's stead. This event took place at Goslar in 1070, when the Duchy of Bavaria submitted quietly to the newly made duke, who was the representative of one of the most ancient families in the province. His repudiation of Ethelinde, which could have been considered an act of injustice, does not seem to have been held against him. However, during the Investiture Controversy, Welf changed sides turning against the Emperor, supporting Pope Gregory VII as well as lending his support for the election of Rudolf of Rheinfelden in March 1077. Pope and Emperor were superficially reconciled in 1076, but the following year saw them again engaged in active hostilities. Henry, in consequence of these repeated acts of rebellion, declared Welf deposed in his newly acquired duchy. However, supported by his faithful Bavarians and aided by his father in Italy, Welf was able to maintain his place, and openly defy the ban of the Empire in May 1077. Welf joined the discontented princes who supported the standard of Rudolph, at a time when any who refused to follow the pope's direction could expect to be excommunicated by the church—a potent and effective threat in the social and political conditions of the time. However, Gregory died in 1085 and his successors took a less intensive part in the affairs of Germany. Welf, though still adhering to the party of the church, began to relax in his exertions to support Rudolf of Rheinfelden. After his divorce from his first wife in 1070, Welf married Judith of Flanders, daughter of Baldwin IV, Count of Flanders and widow of Tostig Godwinson, Earl of Northumbria. In 1089, Welf's son Welf married Matilda of Tuscany, thus strengthening relationships with the pope. However, after the younger Welf divorced Matilda in 1095, Welf made amends with Henry IV and was reconfirmed in his position as Duke of Bavaria. After the death of his father Azzo in 1097, Welf tried to acquire his father's property south of the Alps, but did not succeed against his younger half brother Fulco. In 1099, Welf joined what would become known as the Crusade of 1101, along with William IX of Aquitaine, Hugh of Vermandois and Ida of Austria. His main success was to prevent a clash between fellow Crusaders, who had been pillaging Byzantine territory on their way to Constantinople and the Byzantine emperor's Pecheneg mercenaries. The Crusade itself, entering Anatolia, ended disastrously; after passing Heraclea in September, Welf's Bavarians—like other crusader contingents—were ambushed and massacred by the Turkish troops of Kilij Arslan I, the Seljuq Sultan of Rûm. Welf himself escaped the fiasco, but died on his way back in Paphos, Cyprus, in 1101 and was buried in Weingarten Abbey. He was succeeded as Duke of Bavaria by his son Welf II.