Герo I (900-965) – неміс ақсұлы, Саксония-Анхальт аймағындағы маркграф. Остзидлунгды басқарды, территориясын кеңейтіп, "marca Geronis" құрды. Тарих, Германия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс дворяны (900 – 965 ж. шамамен)
German nobleman (c. 900 – 965)
I Геро (900 – 20 мамыр 965), кейде Ұлы (magnus) деп аталған, қазіргі Германияның Саксония-Анхальт жерінің оңтүстігіндегі Мерсебургке ортасталған бастапқыда шағын марканы басқарған неміс дворяны болды. Ол оны өзінің атымен аталатын, үлкен аумаққа – marca Geronis-ке дейін кеңейтті. 10 ғасырдың ортасында ол саксондық шығыс қоныстануының (Ostsiedlung) көшбасшысы болды.
Gero I ( 900 – 20 May 965), sometimes called the Great (magnus), was a German nobleman who ruled an initially modest march centred on Merseburg in the south of the present German state of Saxony Anhalt, which he expanded into a vast territory named after him: the marca Geronis. During the mid 10th century, he was the leader of the Saxon Ostsiedlung.
Мұрагерлік және ертедегі қақтығыстар
Геро – Генрих Балуанның тәрбиешісі болған граф Тьетмардың ұлы. 937 жылы Саксония королі Оттон оны ағасы Зигфридтің орнына, төменгі Заале өңірінде вендтермен шектесетін аймақтың графы және маркгравы қызметіне тағайындады. Бұл тағайындалу патшаның жартылай бауыры және Зигфридтің туысы Тахмарды ашуландырды, ол Франкониялық Эберхард пен Үлкен Вихманмен бірге патшаға қарсы көтерілді (938). Бір жыл ішінде Тахмар қайтыс болды, ал оның серіктері Оттонмен келісімге келді. Геро маркграфтығын сақтап қалды. Оның қарсыластары көтеріліс кезінде Геро 937-938 жылдары славяндарға қарсы сәтсіз соғыс жүргізді. Оның әскерлерінің шығындарын жердің өнімімен де, алым-салықпен де толықтыру мүмкін болмады, себебі славяндар төлеуден бас тартты. Маңызды маркграф ретінде Героның басқаруына Geronis presidis conscripti әскерилері кірді, яғни "Героның қол астындағы әскери топ", "вассалдар немесе серіктер тобы" немесе "армияның қалған бөлігінен ерекшеленген" (exercitus) "жауынгерлердің арнайы таңдалған тобы". Бұл адамдар Геро әскерінің элитасын құрады.
Gero was the son of Count Thietmar, tutor of Henry the Fowler. He was appointed by King Otto of Saxony to succeed his brother, Siegfried, as count and margrave in the district fronting the Wends on the lower Saale in 937. His appointment frustrated Thankmar, the king's half brother and Siegfried's cousin, and together with Eberhard of Franconia and Wichmann the Elder, he revolted against the king (938). Thankmar was dead within a year and his accomplices came to terms with Otto. Gero kept his march. During the insurrection of his opponents, Gero had been prosecuting a losing war against the Slavs in 937–938. The losses his troops sustained could not be made up for by the produce of the land nor by tribute, since the Slavs refused to pay. As an important marcher lord, Gero's command included milites ad manum Geronis presidis conscripti, that is, a "military following," "warband of vassals or companions," or "specially chosen group of fighters" differentiated from the rest of the army (exercitus). These men formed the elite of Gero's troops.
Славяндық жорықтар
939 жылы ободриттердің шабуылы саксон әскерін жеңіске ұшыратып, маркграф басшысын қаза қылды. Жеро кек ретінде отыз славян басшысын тойға шақырып, біреуін қоспағанда барлығын өлтірді, ал ол кездейсоқ қашып құтылды. Оған жауап ретінде, стодорандар неміс үстемдігіне қарсы көтеріліп, немістерді Эльбадан қуды, бірақ Геро сол жылдың соңында Магдебургке Отон келгенге дейін бұл жағдайды өзгерте алды. Ол кейіннен крещеніген славян князі Тугумирге өз халқын сату үшін, оның елін Германияға бағындыру үшін пара берді. Ұзақ өтпей, ободриттер мен вильцтер бағынды. Геро 957, 959 және 960 жылдары славяндарға қарсы жалпы саксондық жорықтарға, сондай-ақ вендтарға қарсы жорыққа қатысты, және Оттон Италияда болмаған кезде (962–963) Миешко I-ді (поляктардың) сыйлық төлеуге, жерді кепілге беруге және неміс билігін мойындауға мәжбүр етті. Видукиндтің сөзіне қарағанда, Лузатия "ең жоғары деңгейдегі құлдыққа" ұшырады. Геро лиутицтер мен милцинилерді (немесе милчианилерді) бағындыруға және Эльба мен Бобер арасындағы барлық аумаққа неміс билігін кеңейтуге жауапты болды.
In 939, an Obodrite attack left a Saxon army routed and its margravial leader dead. Gero in revenge invited thirty Slav chieftains to a banquet whereat he killed all but one, who managed to escape by accident. In response, the Stodorani revolted against German overlordship and chased the Germans across the Elbe, but Gero was able to reverse this before Otto's arrival in Magdeburg later in the year. He subsequently bribed Tugumir, a baptised Slav prince, to betray his countrymen and make his people subject to Germany. Soon after, the Obodrites and the Wilzes made submission. Gero participated in general Saxon campaigns against the Slavs in 957, 959, and 960, as well as campaigning against the Wends and forcing Mieszko I of the Polans to pay tribute, grant land lien, and recognise German sovereignty during Otto's absence in Italy (962–963). Lusatia, according to Widukind, was subjected "to the last degree of servitude". Gero was responsible for subjecting the Liutizi and Milzini (or Milciani) and extending German suzerainty over the whole territory between the Elbe and the Bober.
Дін мен отбасы арасындағы қарым-қатынас
Геро Отто І-мен тығыз қарым-қатынаста болды. Отто Героның үлкен ұлы Зигфридтің крест әкесі болды және 941 жылы Швабенгаудағы Эгелн мен Вестергелн виллаларын Зигфридке сыйлады. Зигфридке деген құрметтің белгісі ретінде Геро 959 жылы Зигфридтің қайтысынан кейін Римге қажылық жасады. Зигфридтің атынан 960 жылы ол романдық стильдегі коллегиялық шіркеу – Санкт-Сириакты және Гернроде аббаттығын, өзінің атымен аталған орманға – Геронисроде (Гернроде) құрды, және өлімінде оған өзінің зор байлығының көп бөлігін мұра етіп қалдырды. Шіркеу мен аббаттық Әулие Кириакқа арналған, ал аббаттық монастырь болды, онда монахтар мен канониссалар тұрды. Ол кезде Героның екінші ұлы Геро II қаза тапқан еді. Героның әйелінің аты libri memoriales-тен анықтауға болады: ол Юдит (Иудита) немесе Тиецуинд (Тиецвинд) болған болуы мүмкін.
Gero had a close relationship to Otto I. Otto was godfather to Gero's eldest son, Siegfried, and he granted Siegfried the villae of Egeln and Westeregeln in the Schwabengau in 941. As an act of devotion, Gero made a pilgrimage to Rome in 959 after Siegfried's death. In Siegfried's name, in 960, he also founded a Romanesque collegiate church, St Cyriakus, and the abbey of Gernrode, in a forest named after him, Geronisrode (Gernrode), and left a large part of his great wealth to it on his death. The church and abbey were dedicated to St. Cyriacus, and the abbey was a convent, housing nuns and canonesses. Gero's second son, Gero II, had already died at that point. The name of Gero's wife has to be hypothesised from libri memoriales: it was either Judith (Iudita) or Thietsuuind (Thietswind).
Өлім және аумақтың бөлінуі
Ол қайтыс болғаннан кейін Героның жорығы Нейсе өзеніне дейін созылды. Ол замандас саксон ақсүйектері арасында аса танымал болған жоқ, себебі оның жоғары моральдық қағидалары мен қарапайым тегі болды. Дегенмен, ол «Нибелунг әнінде» маркграф Гэр ретінде даңққа ие болды, бірақ оған бұл атақ ресми түрде берілген-берілмегені күмәнді. Героның қабірі бүгінде Гернородеде сақталған. Шамамен 1350 жылы оған әсем сурет қосылды. Онда Геро жеңілген вендтің үстінде тұрған күйі бейнеленген. Ол қайтыс болғаннан кейін, оның бағындырған аумағын император Отто II бірнеше марштарға бөлді: Солтүстік мар (Дитрих фон Халденслебен басшылығымен), Шығыс мар (Одо I басшылығымен), Мейсен маршы (Вигберт басшылығымен), Мерсебург маршы (Гюнтер басшылығымен) және Зейц маршы (Виггер I басшылығымен). Кейін Солтүстік марш Ландсберг, Лузатия және Бранденбург марштарына бөлінді. Героның «үлкен маршының» бөлінуі, әлдебір жағынан, оның тым үлкен аумағымен, екінші жағынан, көпшіліктің ықыласын тудырып, жау жасамау саясатымен байланысты болуы мүмкін. Алайда, оның бөлінуі заңды түрде орын алды. 963 жылға дейін Лузатия, тіпті Жоғарғы және Төменгі Лузатия, сондай-ақ Остмарк Героның маршында басқарылатын провинциялар ретінде айқын көрінді.
At his death, Gero's march extended as far as the Neisse river. He was not popular with the Saxon nobility of his day, because he had a strong sense of moral rectitude and was of low birth. Nonetheless, he became celebrated in the Nibelungenlied as the marcgrâve Gêre, though it has been disputed whether he was ever officially accorded that title. Gero's tomb can still be seen in Gernrode today. A decorative painting was added to it c. 1350. It depicts Gero standing over a vanquished Wend. After his death, the huge territory he had conquered was divided by Emperor Otto II into several different marches: the Northern March (under Dietrich of Haldensleben), the Eastern March (under Odo I), the March of Meissen (under Wigbert), the March of Merseburg (under Günther) and the March of Zeitz (under Wigger I). Later the Northern March was subdivided into the marches of Landsberg, Lusatia and Brandenburg. The division of Gero's "super march" probably had something to do with its immense size and the political consideration of trying to please many without making enemies. The subdivisions into which it was divided, however, were natural. As early as 963, Lusatia—and even upper and lower Lusatia—and the Ostmark were distinguishable as governable provinces within Gero's march.