Кіріспе

Инъюнктив – санскрит тіліндегі грамматикалық көңіл-күй, ол екіншілік жұрнақтармен сипатталады, бірақ қосымша жоқ және көбінесе қосымшасыз аорист немесе кемелсіз формаға ұқсайды. Ол әдетте басты сөйлемде тұрады және субъюнктивті немесе императивті мағынаны білдіреді; мысалы, ниетті көрсете алады, мысалы, índrasya nú vīryā̀ṇi prá vocam – «Индраның батырлық ерліктерін енді жариялаймын». Тыйым салу үшін қолдану міндетті, онда ол *mā́* сөзінен кейін келеді. Кейінгі классикалық санскритте тек *mā́* сөзінен кейін қолданылуы сақталды (классикалық санскритте екпін белгісі жоқ). Ежелгі грек тілінде санскриттің инъюнктивіне формальды түрде ұқсас сөздер бар, олар аорист пен қосымшасыз кемелсіз формалардан тұрады. Бірақ, бұл жағдайда осы формалар мен қалыпты қосымшалы формалар арасында мағыналық айырмашылық жоқ. Олар көбінесе Гомерде және басқа да эпикалық поэзияда қолданылады (Гомерлік грек тілін қараңыз). Көбейту бастапқыда «содан кейін» деген мағынаны білдіретін жеке түйіршік болған деп есептеледі, ол бұрын көбінесе аспектілік және уақытқа қатысты бейтарап болған форманың өткен шағын көрсету үшін қосылған. Бастапқыда оның қолданылуы міндетті емес, қажет болған жағдайда, қытай тіліндегі уақыт көрсеткіштері сияқты, түсініксіз өрнекті нақтылау үшін қосылған. Бірте-бірте ол етістік формасына бірігіп, міндетті болды, бірақ грек және санскрит тілдерінің алғашқы кезеңдерінде бұл өзгеріс толыққан жоқ, сондықтан қосымшалы формалар қосымшасыз формалармен қатар болды. Қосымшасыз формалардың модальдық семантикасы кейіннен Индоиран немесе Индоарий тілінде дамыған болуы мүмкін. Сонымен қатар, модальдық семантика ата-тілде қалыптасып, кейінірек Пре-грек тіліндегі өзгерістер оларды алып тастап, аорист пен императивтің негізгі мағынасын аналогия бойынша қайта орнатуы мүмкін.