Француздық Мавристер Конгрегациясы: Тарихы мен реформалары

Кіріспе

Бенедиктин қауымы, Сент-Маур қауымы деп белгілі, 1621 жылы құрылған француз Бенедиктин қауымы. Олар жоғары ғылыми деңгейімен ерекшеленді. Қауым мен оның мүшелері Әулие Маврдың (565 жылы қайтыс болған) есімімен аталды, ол Әулие Бенедикттің шәкірті және Бенедиктин ережесі мен өмір салтын Галлияға әкелген адам ретінде танылады. Француз революциясы кезінде қауым таратылып, оның басшысы өлім жазасына кесілді.

Тарих

XVI ғасырдың соңында Франциядағы бенедикт монастырлары ұйымсыздық пен салғырттыққа ұшырады. Верден қаласына жақын Сент-Ванн аббаттығында Дом Дидье де ла Кур реформа бастады, ол Лотарингиядағы басқа монастырларға тарады. 1604 жылы реформаланған Сент-Ванн қауымы құрылды, оның ең көрнекті мүшелері Сейльер мен Кальмет болды. Бірнеше француз монастырлары жаңа қауымға қосылды, бірақ Лотарингия әлі француз тәжінен тәуелсіз болғандықтан, Франция үшін жеке қауым құру қажет деп есептелді. Осылайша, 1621 жылы Лоран Бэнардың ұсынысымен атақты француз қауымы Санкт-Мор құрылды. Клюни монастырынан басқа Францияның көптеген бенедикт монастырлары біртіндеп жаңа қауымға қосылды, нәтижесінде оның құрамына екі жүзге жуық монастырь кірді. Бас монастырь – Париждегі Сен-Жермен-де-Прес, ол қауымның бас резиденциясы және әдеби қызметінің орталығы болды. Қозғалыстың басты мақсаты әдеби және тарихи еңбектерді жасау емес, қатаң монахтық тәртіпке оралу және бенедикт өмірін адал сақтау болды. Мавристік тарихтың ең жарқын кезеңінде әдеби жұмыстар хорлық қызметке және монахтық өмірдің басқа да міндеттерін орындауға кедергі келтірмеді. XVIII ғасырдың соңында кейбір монастырларда оқуға басымдық беру үшін монахтық ережелерді жеңілдетуге бейімділік пайда болды, бірақ 1770 жылғы жарғылар қатаң монахтық тәртіптің соңына дейін сақталғанын көрсетті. Мавристік тарих пен қызмет жолы 17 және 18 ғасырларда француз шіркеуін мазалаған діни дау-дамайлармен қиындыққа толы болды. Кейбір мүшелер янсенизмді қолдады, бірақ көпшілігі, соның ішінде ең белгілі есімдер, орташа жолды ұстанды, 1679 жылы Папа Иннокентий XI айыптаған бос моральдық теологияға қарсы шығып, рим-католик теологиясының августиндік және томистік мектептерімен байланысты рақым мен тағдыр туралы қатаң көзқарастарды ұстады. Франциядағы барлық теологиялық факультеттер мен мектептер сияқты, олар да төрт галликандық қағиданы оқытуға міндетті болды. XVIII ғасырдың соңында кейбір монастырларға рационалистік және боспірімдік рухтың енгені байқалды. 1790 жылы Франция революциясы кезінде қауым (барлық католиктік діни ордендермен бірге) таратылды, ал монахтар шашырап кетті. Орденнің соңғы басшысы (Амброаз Шевро) және қырық монах 1792 жылы қыркүйекте Парижде болған қырғын кезінде шейіт болды. 1833 жылы Дом Проспер Геранжер бастаған бұрынғы француздық бенедикт қауымы, қазіргі Солесмес қауымы, жаңадан құрылды және Санкт-Мор қауымымен ешқандай байланысы жоқ.

At the end of the 16th century the Benedictine monasteries of France had fallen into a state of disorganization and laxity. In the Abbey of St. Vanne near Verdun a reform was initiated by Dom Didier de la Cour, which spread to other houses in Lorraine, and in 1604 the reformed Congregation of St. Vanne was established, the most distinguished members of which were Ceillier and Calmet. A number of French houses joined the new congregation; but as Lorraine was still independent of the French crown, it was considered desirable to form on the same lines a separate congregation for France. At the suggestion of Laurent Bénard in 1621 thus was established the famous French Congregation of St. Maur. Most of the Benedictine monasteries of France, except those belonging to Cluny, gradually joined the new congregation, which eventually embraced nearly two hundred houses. The chief house was Saint Germain des Prés, Paris, the residence of the superior general and center of the literary activity of the congregation. The primary idea of the movement was not the undertaking of literary and historical work, but the return to a strict monastic régime and the faithful carrying out of Benedictine life; and throughout the most glorious period of Maurist history the literary work was not allowed to interfere with the due performance of the choral office and the other duties of the monastic life. Towards the end of the 18th century a tendency crept in, in some quarters, to relax the monastic observances in favor of study; but the constitutions of 1770 show that a strict monastic régime was maintained until the end. The course of Maurist history and work was checkered by the ecclesiastical controversies that distracted the French Church during the 17th and 18th centuries. Some of the members identified themselves with the Jansenist cause; but the bulk, including nearly all the greatest names, pursued a middle path, opposing the lax moral theology condemned in 1679 by Pope Innocent XI, and adhering to those strong views on grace and predestination associated with the Augustinian and Thomist schools of Roman Catholic theology; and like all the theological faculties and schools on French soil, they were bound to teach the four Gallican articles. Towards the end of the 18th century a rationalistic and freethinking spirit seems to have invaded some of the houses. The congregation (along with all Catholic religious orders) was suppressed in 1790 during the French Revolution, and the monks were scattered. The last superior general of the order (Ambroise Chevreux) and forty monks died on the scaffold in Paris in 1792, during the September Massacres. The former French Congregation of Benedictines, now the Solesmes Congregation, initiated by Dom Prosper Guéranger in 1833, was a new creation and has no continuity with the Congregation of St. Maur.