Морис Барримор (1849-1905) – британдық сахна актері, актерлік Барримор әулетінің басы. Джон, Лионель және Этельдің әкесі. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық сахналық актер (1849–1905)
British stage actor (1849–1905)
Герберт Артур Чемберлейн Блайт (21 қыркүйек 1849 ж., кәсіби сахналық аты Морис Бэрримор) – Үндістанда туған британдық сахналық актер. Ол Бэрримор актерлік отбасының бабасы және Джон, Лайонел мен Этельдің әкесі.
Herbert Arthur Chamberlayne Blyth (21 September 1849 known professionally by his stage name Maurice Barrymore, was an Indian born British stage actor. He is the patriarch of the Barrymore acting family, and the father of John, Lionel and Ethel.
Ерте өмір
Герберт Артур Чемберлейн Блайт Үндістанның Амритсар қаласында дүниеге келді. Ол Британдық Шығыс Үндістан компаниясының геодезисі Уильям Эдвард Блайт пен оның әйелі Шарлотта Матильда Чемберлейн де Танкервиллдің ұлы еді. Жеті баланың ең кішісі Герберттің Уилл есімді ағасы және Эмили мен Эвелин есімді екі әпкесі болды. Үш бауыры нәресте кезінде қайтыс болды. Матильда қиын жүктіліктен кейін 1849 жылдың 21 қыркүйегінде Гербертті дүниеге келтіргеннен кейін көп ұзамай қайтыс болды. Герберт балалық шағында анасының қарындасы Амелия Блайт пен кейіннен басқа туыстары тәрбиеледі. Амелия тумысынан Чемберлейн, ал Герберттің әкесінің інісіне үйленгендіктен Блайт атымен танылды. Герберт білім алу үшін Англияға, Харроу мектебіне жіберілді және Оксфорд университетінде заң оқыды, онда 1868 жылы сыныптың футбол командасының капитаны болды. Герберт бокс спортына да қызығушылық танытты. Осы кезде Куинсбери маркизінің ережелері қалыптасқан, бірақ қолғапсыз жекпе-жектерге де жиі кездесетін. 1872 жылдың 21 наурызында Герберт Англияның орта салмақтағы бокс чемпионатында жеңіске жетті. Кейінгі жылдары Герберттің достары сол заманғы спортшылар, әсіресе боксшылар мен күресшілер, мысалы Уильям Малдун, Джон Л. Салливан, Джеймс Дж. Корбет және жас актер Хобарт Босворт болды. Герберт әкесі оның адвокат болып жұмыс істеуін қалаған, бірақ Герберт актерлер тобымен араласып, бұл аға Блайтті қынжырға келтірді. Соған орай, 1872 жылы Герберт өзінің алғашқы театрлық фотосуретіне Оливер Саронидің, әйгілі Наполеон Саронидің ағасының түсірілімін берді. Әкесін ұлының мұндай "әдепсіз" мамандықпен айналысуының "ұяттан" сақтау үшін ол Морис Бэрримор сахналық есімін қабылдады (ол "Блайт" есімін заңды түрде өзгерткен болуы мүмкін немесе жоқ), бұл оның әріптес актері Чарльз Ванденхоффпен болған әңгімесінен шабыттанды, онда 19 ғасырдың басындағы ағылшын актері Уильям Бэрримор (1759–1830) туралы әңгіме қозғалды. Ол өзінің есімін ағылшынша емес, французша (môr ĒS) айтылуын қалады. Ал достары оны жай ғана "Барри" деп атады.
Born Herbert Arthur Chamberlayne Blyth in Amritsar, India, he was the son of William Edward Blythe, a surveyor for the British East India Company, and his wife Charlotte Matilda Chamberlayne de Tankerville. Herbert, the youngest of seven, had an older brother named Will and two sisters named Emily and Evelin. Three other siblings had died in infancy. Matilda, after a difficult pregnancy, died shortly after giving birth to Herbert on 21 September 1849. In his formative years Herbert was raised by his Aunt Amelia Blyth, his mother's sister, and later by other family members. Amelia, a Chamberlayne by birth, had married a brother of Herbert's father and was a Blyth by marriage. Herbert was sent back to England for education at Harrow School, and studied law at Oxford University, where he was captain of his class football team in 1868. Herbert also became enamored of the sport of boxing. The Marquess of Queensberry Rules were firmly established at this time but it was not unusual to see bare knuckle fights. On 21 March 1872 Herbert won the middleweight boxing championship of England Years later many of Herbert's friends would be sports figures of the day, particularly boxers and wrestlers such as William Muldoon, John L. Sullivan, James J. Corbett and a young actor named Hobart Bosworth, the latter of whom Herbert would stage in an amateur bout with his son Lionel. Herbert's father expected him to become a barrister, but Herbert fell in with a group of actors, which scandalized the elder Blyth. That same year 1872 Herbert sat for his first posed theatrical photographic portrait by Oliver Sarony, older brother of the better remembered Napoleon Sarony. In order to spare his father the "shame" of having a son in such a "dissolute" vocation, he took the stage name Maurice Barrymore (he may or may not have legally changed from "Blyth"), inspired by a conversation he had with fellow actor Charles Vandenhoff about William Barrymore (1759–1830), an early 19th century English thespian, after seeing a poster depicting Barrymore in the Haymarket Theatre. He wanted his first name to be pronounced in the French manner (môr ĒS) instead of the English (MÔR is). His friends avoided that altogether by simply calling him "Barry".
Карьерасы және Джорджина Дрюмен некеде
1874 жылдың 29 желтоқсанында Барримор Америка Құрама Штаттарына эмиграция жасап, SS America кемесімен Бостонға жетіп, Огюстин Дейли труппасына қосылды және «Under the Gaslight» спектаклінде дебют жасады. Ол 1875 жылдың желтоқсанында Бродвейде Эмили Ригльмен бірге «Pique» спектаклінде дебют жасады; актер құрамында «Джорджи» деп танымал жас актриса Джорджиана Дрю де болды. Морис пен Джорджиананы оның інісі Джон Дрю кіші бұрын таныстырған, ол Америкаға алғаш келгенде Мориспен дос болған. Кейін Джон Дрю кіші мен Джорджиана Барриморды Филадельфияға әкеліп, оны анасы, әйгілі Джон Дрю ханыммен таныстырды, ол бір себеппен жас жігітке аса қызығушылық танытпады. Ұзаққа соқпаған уақытта Барримор мен Джорджи 1876 жылдың 31 желтоқсанында үйленді және үш балалары болды: Лайонел (1878 жылы туған), Этель (1879 жылы туған) және Джон (1882 жылы туған). Ата-аналары гастрольде жүрген кезде балалар Филадельфияда Джорджиананың анасымен бірге тұрды. Барримор өмірі бойы жануарларды жақсы көрді және 1890 жылдары экзотикалық жануарлар коллекциясын сақтау үшін Стейтен аралында ферма сатып алды. Джорджиана 1893 жылдың 2 шілдесінде туберкулезден қайтыс болды, Морис үш жасөспірім баламен жесір қалды. 1896 жылдың жазында Лайонел мен Джонды фермада малшыға қалдырып кетті. Джорджи қайтыс болғаннан бір жыл өткен соң Барримор Етелдің наразылығына қарамастан Мами Флойдқа үйленді.
On 29 December 1874, Barrymore emigrated to the United States, sailing aboard the SS America to Boston, and joined Augustin Daly's troupe, making his début in Under the Gaslight. He made his Broadway début in December 1875 in Pique opposite Emily Rigl; in the cast was a young actress, Georgiana Drew, known as Georgie. Maurice and Georgiana had been introduced earlier by her brother John Drew Jr. who had befriended Maurice when he first arrived in America. Drew Jr. and Georgiana later brought Barrymore home to Philadelphia to be introduced to her mother, the formidable Mrs. John Drew, who for some reason wasn't too enthralled by the young man. After a brief courtship, Barrymore and Georgie married on 31 December 1876, and had three children: Lionel (born 1878), Ethel (born 1879), and John (born 1882). While their parents were on tour, the children lived with Georgiana's mother in Philadelphia. Barrymore had a lifelong love of animals and in the 1890s bought a farm on Staten Island to keep his collection of exotic animals. Georgiana died 2 July 1893, from consumption, leaving Maurice a widower with three teenage children. For a summer in 1896, Lionel and John were left on the farm in the care of the man who fed the animals. Exactly one year after Georgie's death Barrymore married Mamie Floyd, much to Ethel's consternation.
Атыс
1879 жылғы 19 наурызда Техас штатының Маршалл қаласында Барримор мен оның әріптесі Бен Портерді Джим Карри есімді әйгілі қарақшы және зорба атып жаралады. Барримор мен Портер бұрын Карримен карта ойнап, одан ақша ұтып алған еді. Сол күні кешке Барримор, Портер және актриса Эллен Камминс «Ақ үй» салонында тамақ ішіп отырғанда, мас Карри оларды қорлай бастап, төбелес шығаруға итермеледі. Барримор Карриді жұдырықпен жекпе-жекке шақырды. Карри оны кеудесінен, содан кейін Портерді қарнынан атты. Компанияда болған Джон Дрю, кіші, қыжыршылықтың барлығын естіп, есік алдына келді, бірақ Карри оны атпады, мүмкін оның оқтары бітіп қалған шығар. Портер қаза тапты, ал дәрігерлер Барримордың өмірін сақтап қалу үшін түні бойы оған операция жасады. Георги, Этельге жүкті болғанда, күйеуінің жанында болу үшін Техасқа ұзақ сапар жасады. Барримор толыққанды жазылып, кейін заңдық рәсімдерге қатысу үшін Маршаллға оралды. Карридің ағасы Эндрю Карри 1878 жылдан 1890 жылға дейін Луизиана штатының Шревпорт қаласының мэрі болды, кейін Луизиана штатының заң шығарушы органының мүшесі болып сайланды және, көрінетін болса, кінәсіз үкім шығару үшін өзінің ықпалын пайдаланды (10 минуттық кеңес соңында). Осы кезеңде ол әйелі Джорджианамен және балалары Лайонел, Этель және Джонмен (соответственно 6, 5 және 2 жаста) Англияға, Америкаға көшіп келгеннен бері көрмеген туыстарына бару үшін сапар жасады. (Ол өзінің тәтесі Амелиядан мұра алған еді, ол оны тәрбиелеуге көмектескен отбасының бір мүшесі болған.) Сапар барысында Барримор ұлы француз актрисасы Сара Бернхардтпен танысты. Ол пьесасына авторлық құқық алмай, оған қолжазбаның көшірмесін берді. 1886 жылы Бернхардттың досы Викториен Сарду «La Tosca» пьесасын жазды, ол кейін опера ретінде үлкен даңққа ие болды. Барримор Бернхардт оның пьесасын Сардуға бергенін және «La Tosca» оны плагиаттағанын мәлімдеді, сондай-ақ Фанни Давенпорттың қосымша қойылымдарын тоқтатуға бұйрық беруді сұрады. Сотта оқылған куәліктерде Бернхардт бұл пьесаны ешқашан көрмегенін және оның туралы ештеңе білмейтінін айтты, ал Сарду пьесаның дайындық материалдары оның үстелінде он бес жыл бойы жатқандығын мәлімдеді. Шындығында, «La Tosca» сияқты, кейіпкердің күйеуінің өмірін сақтап қалу үшін жасаған жаман келісімі, Тоска мен Барон Скарпияның жағдайына ұқсас. Сарду куәлігінде атап өткендей, бұл сюжеттік тәсіл кең таралған және Шекспирдің «Масса үшін өлшем» пьесасында қолданылған.
On 19 March 1879, in Marshall, Texas, Barrymore and fellow actor Ben Porter were shot by a notorious gunfighter and bully named Jim Currie. Barrymore and Porter had played cards earlier with Currie, winning some money from him. That evening, while Barrymore, Porter and the actress Ellen Cummins dined at the White House Saloon, an intoxicated Currie began insulting and goading them into a fight. Barrymore challenged Currie to a fistfight. Currie shot him in the chest and then shot Porter in the stomach. John Drew, Jr., also with the company, showed up at the doorway after being alerted by all the commotion but Currie didn't shoot him, possibly having run out of bullets. Porter was killed, while doctors spent the night operating on Barrymore to save his life. Georgie, then several months pregnant with Ethel, rushed to Texas to be at her husband's side enduring a long train trip. He made a full recovery, and returned to Marshall for the legal procedures that followed. Currie's brother was Andrew Currie, mayor of Shreveport, Louisiana, from 1878 to 1890 and later a member of the Louisiana state legislature, who apparently used his influence to secure a not guilty verdict (after a 10 minute deliberation). During this period he sailed with his wife Georgiana and their children Lionel, Ethel and John, then respectively 6, 5 and 2, to England to visit relatives he hadn't seen since migrating to America. (He had inherited some money from his aunt Amelia, one of his family members who helped raise him.) During the trip Barrymore met the great French actress and star Sarah Bernhardt. Without copyrighting his play, he gave her a copy of the manuscript. In 1886, Victorien Sardou, a friend of Bernhardt's, wrote his play La Tosca, which later achieved great fame as an opera. Barrymore claimed that Bernhardt had given his play to Sardou and that La Tosca plagiarized it, and sought an injunction to stop Fanny Davenport from putting on further performances. In affidavits read out in court Bernhardt said that she had never seen the play and knew nothing about it, and Sardou said that preliminary material for the play had been in his desk for fifteen years. In fact, the only resemblance to La Tosca is the unholy bargain the heroine makes to save her husband's life, similar to that of Tosca and Baron Scarpia. As Sardou pointed out in his affidavit, this plot device is a common one and had been notably used by Shakespeare in Measure for Measure.
Соңғы жылдар
1896 жылы Бэрримор водевильде басты рөлде ойнаған алғашқы ірі Бродвей жұлдызы болды – сол кезде бұл өте батыл қадам еді. Мансабында Морис Барримор Хелена Моджеска, миссис Фиске, миссис Лесли Картер, Ольга Нетерсоль, Лилиан Рассел және Лили Лэнгтри сияқты сол заманғы көптеген әйгілі әйел актерлермен бірге ойнады. 1895 жылғы Бродвейдегі театр маусымында ол миссис Лесли Картермен бірге «Мэриленд жүрегі» спектаклінде ойнады. 1899 жылғы маусымда ол миссис Фискемен бірге «Бекки Шарп» пьесасында Роудон Кроули рөлін сомдады. Бұл пьеса Уильям Теккерейдің «Ванти-Фейр» романының кейіпкеріне негізделген. «Бекки Шарп» Бэрримордың Бродвейдегі соңғы табысы болды. 1900 жылы Бэрримор АҚШ бойынша «Қуаттылардың шайқасы» атты пьесамен гастрольдік сапармен шықты, онда жас Холбрук Блинн де қатысты. Бұл пьеса труппасында бес жасар актриса Бланш Свит те болды, ол өсіп үнсіз кино актрисасы болды және Лайонельдің алғашқы «Биограф» фильмінде ойнады. «Қуаттылардың шайқасы» труппасы Кентукки штатының Луисвилл қаласында тоқтағанда Бэрримор соңғы рет суретке түсті. Осы кезеңде ол өзінің он шақты жастағы ұлы Джонмен бірге уақыт өткізді, екеуі Нью-Джерси штатының Форт-Ли қаласында бірге тұрды. Лионель мен Этель театр труппаларында өнер көрсетіп, мансаптарын бастаған еді.
In 1896, Barrymore became the first major Broadway star to headline in vaudeville—a brave foray at the time. During his career, Maurice Barrymore played opposite many of the reigning female stars of the time including Helena Modjeska, Mrs. Fiske, Mrs. Leslie Carter, Olga Nethersole, Lillian Russell, and Lily Langtry. In the 1895 theater season on Broadway he co starred with Mrs. Leslie Carter in The Heart of Maryland. In the 1899 season on Broadway he had a success playing opposite Mrs. Fiske in the part of Rawdon Crawley in Becky Sharp. This play was based on a character from William Thackeray's novel Vanity Fair. Becky Sharp was Barrymore's last Broadway success. In 1900, Barrymore toured the U. S. with a play called The Battle of the Strong co starring a young Holbrook Blinn. In the company of this play was a five year old child actress, Blanche Sweet, who grew up to be a silent movie actress and acted with Lionel in his first Biograph film. When the Battle of the Strong company stopped in Louisville, Kentucky Barrymore sat for his last posed photograph. Also during this time he got to spend time with his son John, who was now in his late teens; the two lived together at in Fort Lee, New Jersey. Lionel and Ethel were on the road in theater companies, having already started their careers.
Психикалық күйзеліс және өлім
1901 жылғы 28 наурызда Бэрримор Нью-Йорктегі Lion Palace театрында өнер көрсетіп жатқанда, ол кенеттен монологын тоқтатып, "жұртқа қарсы құрметсіз сөздер айтты" деп сипатталған және "көзінен жас ағып, өте эмоционалды сөздерге" барып, көрермендерді таң қалдырды. Кейін, ұлы Джонның сот арқылы алған шешімімен Бэрримор Беллвью ауруханасына жатқызылды. 1905 жылғы 25 наурызда оның қайтысы туралы хабарлаған "Нью-Йорк Таймс" газеті, "1901 жылы Харлем театрында вадевильде ойнап жатқанда, ол кенеттен сөздерін ұмытып, ашуланып сөйлеген" деп еске алды. Ертесі күні ол қатігездік көрсетіп, ұлы Джон оны жаңа пьесада түсемін деген сылтаумен Беллвью психиатриялық бөліміне алып кетті. Беллвьюде және кейін Амитивилде оған созылмалы сифилис диагнозы қойылды, ол кезде бұл ауруның емделуі мүмкін емес еді. Беллвьюде жатқан кезде ол қызы Этельді таңғы басып өлтіруге жақын болды. Этель сахнадағы ерте жетістіктері арқылы әкесінің емделуіне төледі. Бұрын бокспен айналысқандықтан, Бэрримор күшін сақтап қалды; Беллвью қызметкерлерінің бірімен болған төбелес кезінде ол оны басынан ұстап, бұрышқа лақтырып жіберді. 1905 жылы Бэрримордың ұлы Лионель оны Амитивилде зиярат еткенде Сан-Франциско туралы әңгіме қозғалды. Морис Лионельді "қатыгез өтірікші" деп атап, Сан-Францисконың өрт пен жер сілкінісінен қирағанын мәлімдеді. Лионель өзінің автобиографиясында әкесінің 1906 жылғы үлкен жер сілкінісін бір жыл бұрын болжағанын жазды. Бэрримор Амитивилде ұйықтағанда қайтыс болды, ал Этель, еңшесі Джон Дрюден рұқсат алғаннан кейін, оны Филадельфиядағы Гленвуд зиратындағы отбасылық жерге жерледі. Кейіннен зират жабылғанда, оның мәйіті Филадельфиядағы Маунт-Вернон зиратына көшірілді, онда оның бірінші әйелі мен оның туыстары жерленген. Бэрриморды жақсы есте сақтады, ал оның өлімі туралы елдің газеттерінде кеңінен хабарланды. Ол үш баласының актерлік отбасылық кәсіпке қадам басқанын көруге жете алды.
On 28 March 1901, Barrymore was performing at the Lion Palace Theatre in New York when he suddenly departed from his monologue and shocked the audience with what was described as "a blasphemous attack on the Jews" and a rant of "such an emotional pitch that tears rolled down his face." After further erratic behavior, Barrymore was committed to Bellevue Hospital by a court order obtained by his son John. In reporting his death on 25 March 1905, The New York Times recalled that "He was playing a vaudeville engagement [in 1901] at a Harlem theatre when he suddenly dropped his lines and began to rave." The following day he became violent and was taken to Bellevue insane ward by his son, John, who lured him under the pretense of starring in a new play. At Bellevue and later Amityville he was diagnosed with the lingering effects of syphilis, an incurable disease at the time. During his stay at Bellevue he almost strangled his daughter Ethel during a visit. Ethel, through her early success on the stage, paid for her father's stay in the institutions. A trained boxer, Barrymore retained his strength; in a scuffle with one of the Bellevue attendants, he picked the man up over his head and threw him into a corner. In 1905, Barrymore's son Lionel visited him at Amityville and the subject of San Francisco came up. Maurice called Lionel a "goddamned liar" and stated that San Francisco had been destroyed by fire and earthquake. Lionel writes in his autobiography that his father had foreseen the great 1906 earthquake a full year before it took place. Barrymore died at Amityville in his sleep, and Ethel, after seeking permission from her uncle John Drew, had him buried in the family plot at Glenwood Cemetery in Philadelphia. When the cemetery later was closed, his remains were moved to Mount Vernon Cemetery, also in Philadelphia, where his first wife and her family are buried. Barrymore was fondly remembered, and his death was widely reported in the country's newspapers. He had lived long enough to see all three of his children enter the family business of acting.
Еске алу
Майкл Дж. Фарранд 2000 жылы оның өміріне құрмет ретінде "Америкаға патшалық әкелген адам" атты естелік поэмасын жазды, бұл Джеймс Котсилибас Дэвистің "Ұлы заман, жақсы күндер: Морис Бэрримордың саяхаты" (Doubleday, 1977) толық өмірбаянына негізделген.
In honor of his life, Michael J. Farrand penned the memorial narrative poem "The Man Who Brought Royalty to America" in 2000, based on the definitive biography Great Times, Good Times: The Odyssey of Maurice Barrymore by James Kotsilibas Davis (Doubleday, 1977).