Кіріспе

Пауль Венециялық (немесе Паулюс Венетус; 1369–1429) – католик философы, теолог, логик және метафизик, Сент-Августин орденінің өкілі.

Өмір

Пауль өзінің орденінің жылнамаларына сәйкес, 1369 жылы Удине қаласында дүниеге келді және 1429 жылғы 15 маусымда Венецияда Паоло Николетти болып қайтыс болды. 14 жасында Венециядағы Санто-Стефано монастырына барып, августин орденіне қосылды. 1390 жылы теологиялық білімін жетілдіру үшін Оксфордқа жіберілді, бірақ Италияға оралып, Падуа университетінде оқуын аяқтады, 1405 жылы өнер мен теология ғылымдарының докторы атанды. XV ғасырдың бірінші тоқсанында Падуа, Сиена, Перуджа және Болонья университеттерінде лекция оқыды. Ол сонымен қатар Паоло да Перголаға ұстаздық етті. 1409 жылы Папа Григорий XII Паульді августин орденінің бас преоры етіп тағайындады, сондай-ақ Венеция Республикасына елшілік қызметін атқарды. Пауль 1427 жылы Папа Мартин V шақырған теологтардың қатарында болды, ол Сиеналық Бернардиннің діни сенімдерін қорғау үшін Римге барды. Бернардиннің құлшылық етуде Иисус атының жазуларын қолдануы осы шақырудың себебі болды. 1429 жылы Пауль Аристотельдің "De Anima" еңбегіне түсіндірме жазып аяқтағанда Падуада қайтыс болды.

Философиялық еңбектері

Пауылдың философиясы ортағасырлық ойдың реалистік дәстүріне жатқызылады. Джон Уиклиф пен одан кейінгі Оксондықтардан кейін Пауыл осы жаңа реализмді одан әрі дамытып, Уолтер Берлидің номинализмге қарсылығын жаңартты. Пауылдың метафизикалық тезистері негізінен скотисттік ойларға қадалады. Дунс Скот болмыстың біртектілігі және адам санасынан тыс объектілердің жалпы формаларының болуы туралы ілімді ұстанып, нақты сәйкестік және мән мен болмыстың формальды айырмашылығы, сондай-ақ жекелендіру принципі ретінде "осылық" ұғымын сақтап қалды. Пауылға доминикан ойшылдары Альберт Ұлы мен Томас Аквинский, сондай-ақ оның августиндік әріптесі, Римнің Джайлз сияқты басқа да ойшылдар да әсер етті. Пауыл сонымен қатар Уильям Окхэм, Джон Буридан және Ингеннің Марсилиус сияқты XIV ғасыр номиналистерінің еңбектерімен және ілімдерімен сындарлы түрде айналысып, олардың позицияларын күштен шығару үшін кейде осы ойшылдардың тезистерін бір-бірімен салыстырды.

Ағылшын тіліндегі аудармалары

Логика Парва. Мюнхен: Philosophia Verlag 1984. Алан Р. Перрейдің кіріспесі мен түсіндірмелерімен 1472 жылғы басылымның аудармасы. Логика Магна. Саналы жолдар. Сент-Бонавентура, Нью-Йорк: Franciscan Institute 1971. Алан Р. Перрейа аударған және өңдеген. Логика Магна. I бөлім, 1-фасцикула: Tractatus de terminis. Оксфорд: Oxford University Press 1979. Норман Крецманнның ағылшын тіліне аудармасымен және түсіндірмелерімен өңделген. Логика Магна. I бөлім, 7-фасцикула: Tractatus De scire et dubitare. Оксфорд: Oxford University Press 1981. Патриция Кларк жазған түсіндірмелермен және ағылшын тіліне аудармасымен өңделген. Логика Магна. I бөлім, 8-фасцикула: Tractatus De necessitate et contingentia futurorum. Оксфорд: Oxford University Press 1991. К. Ф. Уильямстың түсіндірмелерімен және ағылшын тіліне аудармасымен өңделген. Логика Магна. II бөлім, 3-фасцикула: Tractatus De hypotheticis. Оксфорд: Oxford University Press 1990. Александр Бродидің түсіндірмелерімен және ағылшын тіліне аудармасымен өңделген. Логика Магна. II бөлім, 4-фасцикула: Capitula De conditionali et de rationali. Оксфорд: Oxford University Press 1990. Джордж Эдвард Хьюздің ағылшын тіліне аудармасымен және түсіндірмелерімен өңделген. Логика Магна. II бөлім, 6-фасцикула: Tractatus de veritate et falsitate propositionis және Tractatus de significato propositionis. Оксфорд: Oxford University Press 1978. Франческо дель Пунтаның дереккөздерге жазған түсіндірмелерімен өңделген; Мэрилин МакКорд Адамстың түсіндірме жазбаларымен ағылшын тіліне аударылған. Логика Магна. II бөлім, 8-фасцикула: Tractatus De obligationibus. Оксфорд: Oxford University Press 1988. Е. Дженифер Эшворттың түсіндірмелерімен және ағылшын тіліне аудармасымен өңделген.