Ирландиялық жазушы және белсенді Francis Sheehy Skeffington өмірі мен қызметі

Кіріспе

Ирландиялық жазушы және белсенді Фрэнсис Джозеф Кристофер Скеффингтон (кейін Шихи Скеффингтон; 23 желтоқсан 1878 – 26 сәуір 1916) – ирландиялық жазушы және радикалды белсенді, сондай-ақ "Скеффи" деген лақап атымен танымал. Ол Джеймс Джойстың досы және мектептесі (және Джойстың "Суретшінің жас шағы" романындағы кейіпкердің прототипі), Оливер Сент-Джон Гогарти, Том Кеттл және Фрэнк О'Брайен (Коннор Круз О'Брайеннің әкесі) болды. 1903 жылы Ханна Шихиге үйленгенде, ол оның тегін өзінің тегіне қосып, "Шихи Скеффингтон" атын алды. Олар есімдерін әрқашан дефиссіз біріктіріп жазған, бірақ көптеген дереккөздерде дефис қосылады.

Ерте өмір

Фрэнсис Скеффингтон 16 ғасырдың басында король Генрих VIII-нің Лорд-орынбасары ретінде Ирландияның көп бөлігін басқарған сэр Уильям Скеффингтонның (1465-1535) ұрпағы болды. Отбасы мен достарына "Фрэнк" деп танымал болған ол, Каван округіндегі Бейлиборо қаласында дүниеге келіп, Даун округіндегі Даунпатрик қаласында өсті. Ол доктор Джозеф Бартоломеу Скеффингтонның (1850-1919) – Ұлттық мектептердің инспекторы – және оның әйелі Роза Магоррианның (1834-1909) жалғыз ұлы еді. Джозеф пен Роза 1869 жылы Даун округінің жағалауындағы Балликинлар қаласындағы католик шіркеуінде неке қиды. Франциск (бала кезінде "Фрэнк" деп аталған) бастапқыда әкесінен үйреніп, кейін Дублиндегі Сент-Стефанс-Гриндегі иезуит мектебінде білім алды. Ол радикалды саясатқа ертеден қызығушылық танытты, бұл оның жасалма тіл Эсперантоға деген ынтасынан көрінді. 1893 жылы, 15 жасында ол жергілікті газетке хат жазып, "ирланд тілі" қайта құруға келмейтіндей өлі тіл екенін және "Эсперантоны оқыту Ирландия жастарына көбірек пайда келтіретінін" жазды. Өмірінің соңында ол тілді жақсы меңгеріп, қайтыс болған кезде кітапханасында Эсперанто тіліндегі бірнеше кітап болды. Бұл ынта сол кезде солшыл айналымдарда ерекше емес еді, және 1916 жылғы Пасха көтерілісінің бірнеше көрнекті басшылары, соның ішінде Джеймс Коннолли да Эсперанто тілін білді.

Студент жылдары

1896 жылы (17 жасында) ол Дублиннің орталығындағы Сент-Стефанс-Гринде орналасқан, иезуиттер басқаратын Университет колледжіне қабылданды. Ол магистр дәрежесін алуға жеткілікті уақыт оқыды. Скеффингтон колледжде белгілі бір тұлға болды, өзіне тән және конвенцияға бағынбаушы мінез-құлқымен көзге түсті. Ол студенттік саясатқа және дебаттық клубтарға, соның ішінде 1897 жылы қайта құрылған Әдеби және тарихи қоғамға белсенді қатысты. Студенттік кезіндегі ең жақын достары – Джеймс Джойс және Томас Кетл (кейіннен оның жекжаттысы болды). Киімнің біртектілігіне қарсылық ретінде Скеффингтон шашын қырқудан бас тартты және ұзын гольфтермен шұлық киді, бұл оған «Шұлықшақ» деген лақап ат әкелді. Ол әйелдер құқығын ынтамен қорғады және «Әйелдерге дауыс беріңдер» белгісін тақты. Ол сондай-ақ бейбітшілік пен вегетариандық өмір салтын жақтады, темекі шегуді, ішімдік ішуді және жануарларға жасалатын тәжірибелерді айыптады. Ол вегетариандық және арақ ішпейтін адам болды. Бірақ ол шоколадқа рұқсат берді және көбінесе қалтасында сүт шоколадының таяғымен жүретін. Джойс 1898 жылы Университет колледжіне қабылданды; ол Скеффингтондан төрт жас кіші болғанмен, одан екі курс төмен оқыды. Джойс 1901-02 жылдары жазған «эпифаниялар» деп аталатын ерте туындыларының бірнешесі Ханна Шихидің үйінде өтеді, ал біреуінде Скеффингтон да бар. Джойс өзінің «Жас суретшінің портреті» романында Скеффингтонның «Макканн» атты ойдан туған бейнесін қалдырды, Джойс өзінің альтер-эгосы Стивен Дедалус оны «жақсы жақсы, кең иықты» және «сабан түсті сақалмен» сипаттайды. Стивен оның былай дегенін есіне алады: «Дедалус, сен өзіңе ғана құмарланған, антиәлеуметтік жансың. Мен емеспін. Мен демократпын: және болашақ Еуропаның Америка Құрама Штаттарындағы барлық таптар мен жыныстар арасындағы әлеуметтік бостандық пен теңдік үшін жұмыс істеймін және әрекет етемін». Кейін «Макканн» сабақтан кейін вестибюльде тұрып, Ресей патшасының суретінің астында жалпыға бірдей бейбітшілік туралы петицияға қол жинап жатыр (сол жылдың көктемгі семестрінде Скеффингтон патша шақырған халықаралық бейбітшілік конференциясына қатысты). «Маккан патшаның жарлығы, Стид, жалпы қарусыздану, халықаралық даулардағы төрелік, заманның белгілері, жаңа адамзат және өмірдің жаңа жақсы хабары туралы еркін энергиямен сөйлей бастады, бұл қоғамның мүмкіндігінше арзан бағада мүмкіндігінше көп адамның мүмкіндігінше зор бақытын қамтамасыз етуі керек». Стивен Дедалус осы мақсаттарға және ишараттарға бейжай екенін білдіріп, патшаның суретіне ишара жасайды: «Егер бізге Иса керек болса, онда бізге заңды Иса керек болсын». Сонда Макканн: «Дедалус, сен жақсы жігітсің деп ойлаймын, бірақ сен әлі альтруизмнің қадір-қасиетін және адамның жауапкершілігін білуің керек». Джойс ағасы Станислаусқа жоғарыда келтірілген үзінділер туралы жазып, Скеффингтонды «Шарлы Джейсус» деп атады, бұл әзіл-қалжың мен мейірімділіктің аралас көрінісі. 1901 жылдың күзінде Скеффингтон колледждің жаңа әдеби журналы «Сент-Стефан» тапсырысымен университеттегі әйелдерге тең мәртебе беру туралы эссе жазды. Эссе жарияланудан бас тартты және Джойс ұсынғаннан кейін Скеффингтон эссені Джойс өзі жазған тағы бір эссемен бірге памфлет ретінде жариялады, ол да цензураға ұшыраған («The Day of the Rabblement», ирландтық әдеби театр туралы сын). Джойс пен Скеффингтон бір-бірінің саясатына келіспегенімен, екеуі де цензураға наразы болды және 85 дананы бірлесіп басып шығаруға және памфлетті газеттерге және белгілі дублиндерге таратуға келісті.

In 1896 (aged 17), he enrolled in University College, then run by the Jesuits and located on St Stephen's Green in the centre of Dublin. He stayed at the college long enough to earn a master's degree. Skeffington was a well known figure at the college, individualistic and unconventional in temperament. He was active in student politics and debating societies, including the Literary and Historical Society, which he revived in 1897. His closest companions in his student days were James Joyce and Thomas Kettle (the latter later became his brother in law). In protest against uniformity of dress, Skeffington refused to shave, and wore knickerbockers with long socks, which earned him the nickname "Knickerbockers". He was an ardent proponent of women's rights, and wore a Votes for Women badge. He was an equally ardent advocate of pacifism and vegetarianism, and he denounced smoking, drinking, and vivisection. He was a vegetarian and a teetotaller. But he did permit himself chocolate, and apparently he was often seen with a bar of milk chocolate in his pocket. Joyce enrolled at University College in 1898; he was four years Skeffington's junior but only two classes below him. A number of Joyce's early writings known as "epiphanies", composed in 1901 02, are set in Hanna Sheehy's house and one includes Skeffington among those present. Joyce left a fictional portrait of Skeffington in his novel A Portrait of the Artist as a Young Man, under the guise of "MacCann", a fellow student whom Joyce's alter ego Stephen Dedalus describes as "a squat figure in a shooting jacket and breeches," with a "bluntfeatured face" and "a strawcolored goatee which hung from his blunt chin." Stephen remembers him saying: "Dedalus, you're an anti social being, wrapped up in yourself. I'm not. I'm a democrat: and I'll work and act for social liberty and equality among all classes and sexes in the United States of the Europe of the future." Later, "MacCann" is seen standing in a lobby after class, canvassing signatures on a petition for universal peace, under a picture of the Czar of Russia, who was a proponent of disarmament. (In the spring term of that year Skeffington would attend the international peace conference called by the Czar.) "MacCann began to speak with fluent energy of the Czar's rescript, of Stead, of general disarmament, arbitration in cases of international disputes, of the signs of the times, of the new humanity and the new gospel of life which would make it the business of the community to secure as cheaply as possible the greatest possible happiness of the greatest possible number." – Stephen Dedalus expresses indifference to these goals and gestures at the picture of the Czar: "If we must have a Jesus, let us have a legitimate Jesus." To which MacCann replies: "Dedalus, I believe you're a good fellow, but you have yet to learn the dignity of altruism and the responsibility of the human individual." Writing to his brother Stanislaus about the above passages, Joyce referred to Skeffington as "Hairy Jaysus", a comic expression which is both sardonic and affectionate. In the autumn of 1901 Skeffington wrote an essay advocating equal status for women in the University, commissioned by St Stephen's, the new literary magazine of the college. The essay was refused publication by the Censor, and, at Joyce's suggestion, Skeffington then published the essay as a pamphlet, along with another essay by Joyce himself, which had been similarly censored ("The Day of the Rabblement", a critique of the Irish Literary Theatre). Although Joyce and Skeffington disagreed with each other's politics, they both resented censorship, and agreed to co finance the print run of 85 copies and distribute the pamphlet to newspapers and prominent Dubliners.

Неке және саяси мансап

Университет колледжін бітіргеннен кейін Скеффингтон Ирландия, Англия, Франция және Солтүстік Америкада социалистік және пацифистік басылымдарға материалдар жазып, тілші болып жұмыс істеді. 1901-1902 жылдары Килкеннидегі Сент-Киран колледжінде оқытушы болып жұмыс істеді, онда мектептің ағылшын, француз және тарих пәнінің мұғалімі Томас Макдонағмен әріптес және дос болды; екеуі де Килкенни қаласындағы бір үйде тұрды. Содан кейін Университет колледжінің хатшысы болып жұмысқа орналасты. 1903 жылдың 26 маусымында Ратминс сауда колледжінің (Дублин технология институтының алдағысы) оқытушысы Ханна Шихиге үйленді. Олар бірлесіп "Шихи Скеффингтон" тегін қабылдады. Ханнаның отбасы Корк округіндегі өркендеген шаруа және диірменшілер отбасы болды. Оның әкесі Ұлттық партияның депутаты болған және революциялық қызметі үшін кемінде алты рет түрмеге қамалған. Олар Ирландия әйелдерінің сайлау құқығы және жергілікті басқару қауымдастығына, сондай-ақ Біріккен Ирландия лигасының Жас Ирландия бөліміне (Ирландия парламенттік партиясының сайлау бөлімі) қосылды. Олар сонымен қатар Ұлыбританияда әйелдердің құқықтары үшін күрескен Әйелдер әлеуметтік және саяси одағын қолдады. Отау құрғаннан кейін көп ұзамай Фрэнсис әйелдерді ерлермен бірдей шарттарда Университет колледжіне қабылдау үшін петиция ұйымдастырды. Университет бұл қадамға қарсы болғандықтан, Фрэнсис Ханнаның уақытша қолдауына сүйене отырып, хатшы қызметінен бас тартты. Ол Ирландия Социалистік партиясының президенті болды. 1907 жылы Фрэнсис "Қараңғы және жаман күндерде" атты роман жазды, ол 1916 жылы, оның қайтысынан кейін жарық көрді. 1908 жылы ол ирланд ұлтшылы және Жер лигасының белсендісі Майкл Дэвитттің өмірбаянын жариялады. 1912 жылы ол Ханнамен бірге Ирландия әйелдерінің сайлау құқығы лигасының құрылысын ұйымдастырды. Ол Лиганың "Ирландия азаматы" газетінің редакторларының бірі болды. Ирландия әйелдерінің сайлау құқығы лигасы әйелдерге дауыс беру құқығын беру үшін күресті; Лига мүшелері оның жеңгесі Том Кеттл және досы Томас Макдонағ, сондай-ақ сол кездегі ұлтшыл емес сайлау құқығын қолдаушылардың барлығын қамтыды. (Ұлтшыл әйелдер көбінесе одан қашып жүрді, себебі IWFL британ парламентіне кіруге тырысты, ал ұлтшылдар одан шығуға ұмтылды). 1909 жылы Фрэнсис пен Ханна Оуэн есімді ұлдары дүниеге келді. Олар оны крещение рәсімінен өткізуден бас тартқандары үшін көп сынға ұшырады. Фрэнсис графиня Маркевичпен жақсы қарым-қатынаста болды: мысалы, ол бір рет социалистік партияның жиналысында полиция қызметкерін тепкені үшін оны полиция сотына қадағалап алып жүрді, оған Фрэнсис те қатысты. 1913 жылғы Дублин лок-ауты кезінде ол Азаматтар бейбітшілік комитетіне қатысты, оны Том Кеттл және Томас Макдонағ сияқты түрлі адамдар құрды, ал хатшылық қызметін Джозеф Планкетт атқарды, олардың мақсаты жұмыс берушілер мен жұмысшыларды келісуге шақыру болды. Жұмысшылар келіссөздерге дайын болды, бірақ жұмыс берушілер жоқ. Фрэнсис Шихи Скеффингтон құрылғаннан кейін Ирландиялық Азаматтық Армияға қосылды және вице-төрағасы болды. Бірақ ол ИКА-ның қатаң қорғаныс ролінде болатынына сендіре отырып, қолдау көрсетті; ол әскери ұйымға айналған кезде отставкаға кетті. 1913 жылы Шихи Скеффингтон О'Коннелл көшесіндегі жетекші кәсіподақ жетекшісі Джим Ларкиннің тұтқындалуына және сол кездегі бейбітшіл көшбасшыларға жасалған полиция шабуылына куә ретінде сотқа жауап берді, ол 1913 жылдың тамыз айының соңғы демалыс күндері болған. Оның куәлігінде ол полиция тарапынан бұрыннан шабуылға ұшыраған адамға көмек көрсетіп жүрген әйелдер тобымен бірге көшеде болғанын айтты, сол кезде Дублин қалалық полициясының бір қызметкері осы топқа шабуыл жасау үшін таяқшасын көтеріп жүгірді. Ол полиция қызметкерінің нөмірін айтқандықтан ғана, ол зорлық-зомбылық жасау ниетінен бас тартылғанын мәлімдеді. Ол кейіннен Колледж Гриндегі полиция бөлімшесінің ауласында мас күйде болған полиция қызметкерлерінің тобы тарапынан қорланғанын айтты, ол шағымын білдіруге барған және олардың басшылары олардың мінез-құлқына бақылау жасай алмады. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Шихи Скеффингтон әскерге шақыруға қарсы науқан жүргізді және алты айға түрмеге қамалды. Ол американдық автомобиль өндіруші Генри Фордтың бейбітшілік жолына қолдау көрсетті; және графня Маркевич ирланд ұлтшылдарының қарулы көтерілісін жақтағанда, ол оны осы мәселе бойынша пікірталасқа шақырды. Ол бұл шақыруды Джеймс Конноллидің "The Workers' Republic" газетінде жарияланған ашық хатында қабылдады.

After graduating from University College, Skeffington worked as a freelance journalist, contributing to socialist and pacifist publications in Ireland, England, France and North America. In 1901 02 he taught in St Kieran's College in Kilkenny, where he was a colleague and friend of the school's English, French and history master Thomas MacDonagh; the two also lodged in the same house in Kilkenny City. He then took a job as the Registrar of University College. On 26 June 1903 he married Hanna Sheehy, a teacher at the Rathmines College of Commerce (a forerunner of Dublin Institute of Technology). They jointly adopted the surname "Sheehy Skeffington". Hanna's family were a prosperous farming and milling family in County Cork. Her father had been a Nationalist MP, and had been imprisoned no less than six times for revolutionary activities. The couple joined the Irish Women's Suffrage and Local Government Association, and the Young Ireland Branch of the United Irish League (the constituency element of the Irish Parliamentary Party). They also supported the Women's Social and Political Union, which lobbied for women's rights in Britain. Shortly after they married, Francis organised a petition to lobby for women to be admitted to University College on the same basis as men. When the university refused to take that step, Francis resigned from his job as registrar in protest, relying on Hanna to support him for a time. He was President of the Socialist Party of Ireland. In 1907, Francis wrote a novel, In Dark and Evil Days, which was published in 1916, after his death. In 1908, he published a biography of the Irish nationalist and Land League agitator Michael Davitt. In 1912, he and Hanna co founded the Irish Women's Franchise League. He was made co editor of the League's newspaper, The Irish Citizen. The Irish Women's Franchise League agitated for votes for women; members included his brother in law Tom Kettle and his friend Thomas MacDonagh, as well as all of the non nationalist suffrage activists of the day. (Nationalist women tended to avoid it, on the basis that the IWFL was seeking to get into the British Parliament, while nationalists were trying to get out). In 1909 Francis and Hanna had a son, Owen. They were much criticised for refusing to have him baptised. Francis was on friendly terms with Countess Markievicz: for instance he once escorted her to a police court after she had kicked a police officer during a Socialist Party meeting, which Francis had also attended. During the 1913 Dublin Lock out, he became involved in the Citizens' Peace Committee, a group formed by various people including Tom Kettle and Thomas MacDonagh, with Joseph Plunkett as secretary, whose goal was to reconcile the employers and workers. The workers were willing to negotiate, but not the employers. Francis Sheehy Skeffington joined and then became a vice chairman of the Irish Citizen Army when it was established in response to the lockout. But he lent his support on the understanding that the ICA would have a strictly defensive role; he resigned when it became a military entity. Sheehy Skeffington testified before a tribunal in 1913 as a witness to the arrest of the leading trade unionist Jim Larkin on O'Connell Street, and the subsequent police assault against a peaceful crowd, which had occurred on the last weekend of August 1913. His testimony stated that he was in the street with a group of women caring for a person who had already been assaulted by the police when a member of the Dublin Metropolitan Police charged towards this group with his baton raised. He reports that it was only because he called out the policeman's number that the man was dissuaded from the violence he had so clearly intended. He said that he was later abused by a gang of policemen showing clear signs of intoxication in the yard of the police station at College Green where he went to make his complaint, and that their officers had no control over their behaviour. In 1914, on the outbreak of World War I, Sheehy Skeffington campaigned against recruitment and was jailed for six months. He supported the peace crusade of the American car manufacturer Henry Ford; and when Countess Markievicz advocated armed uprising by Irish nationalists, he challenged her to a debate on the subject. She accepted the challenge in an open letter published in James Connolly's newspaper, The Workers' Republic.

Пасхалық көтеріліс

Фрэнсис Шихи Скеффингтон 1916 жылы Ирландияның Пасхалық көтерілісі кезінде атылды және кейде оның шейіті саналған. Ричард Эллман Джеймс Джойстың өмірбаянында Шихи Скеффингтонның "солдаттарды тонаудан қайтармайын деп асығыс әрекет жасағанда британдықтардың қолынан қаза тапты" деп жазды. Бірақ Шихи Скеффингтонның өлімі Дублин қамалының оны Sinn Fein құлсаушысы деп күдіктенуінің және капитан Джон Боуэн Колтурсттың күдікті көтерілісшілдерге деген зорлық-зомбылыққа толы қарым-қатынасының тікелей салдары ретінде түсіндірілуі тиіс. Тимоти Хилидің пікірі бойынша, Шихи Скеффингтон Боуэн Колтурсттың Джеймс Койдты өлтіруіне куә болғандықтан атылды.

Саяси ахуал

Франсис Шихи Скеффингтон Ирландияның өзін-өзі басқаруын қолдады. 1913 жылдан кейін ол өзінің досы Томас Макдонагтың сепаратистік Ирландия еріктілерін де қолдады; алайда ол еріктілердің өсіп келе жатқан милитаризміне қатысты барған сайын сынға түсті және 1915 жылы өзінің "Ирландия азаматы" газетінде жарияланған Макдонагқа ашық хатта Шихи Скеффингтон былай деп жазды: "Сіз білесіз, мен жеке өзім Ирландия еріктілерінің негізгі мақсаттарына толыққанды жанашырлық танытамын [бірақ] сіздің жаңа қозғалысыңыз толыққанды милитаризмге жеткен сайын, оның мәні – өлтіруге дайындық – мен үшін одан да көңіл көншітпейтін болады". Пасхалық көтерілістің басында Шихи Скеффингтон көтерілісшілердің зорлық-зомбылық әдістеріне қарсы шығып, зорлық-зомбылықсыз азаматтық мойынсұнбаушылықты жақтады, ал оның әйелі Ханна көтерілісшілерге белсенді түрде жанашырлық танытып, Бас пошта кеңсесі мен Корольдік хирургтар колледжінде орналасқандарға тамақ әкелетін әйелдерге қосылды. Керісінше, көтерілістің алғашқы күні (1916 жылғы 24 сәуір, дүйсенбі) Франсис Дублин қамалының жанындағы ағылшын солдатына көмек көрсету үшін өрескел атысқа қарамастан қатерге түсті. Алты жылдан кейін Ханна былай деп еске алады: "Пасха дүйсенбі күні көтеріліс басталғанда, менің күйеуім Дублин қамалының жанында болды. Ол британдық офицердің ауыр жарақат алып, қамал қақпасының сыртындағы тас төсекте қан құйып жатқанын білді. Күйеуім бір жанындағы адамды өзімен бірге құтқаруға шақырды. Олар бірге алаңды жауған оқ астында жүгіріп өтті. Алайда олар сол жерге жетіп үлгермей, британдық әскерлер сыртқа шығып, жараланған адамды қақпаның ішіне сүйреп әкетті".

Талап-тартудың алдын алу

Осы оқиғадан кейін көп ұзамай Шихи Скеффингтон Саквилл көшесіндегі Нельсон бағанасының сатыларына көтеріліп, қаланың кедей тұрғындарынан дүкендерді тонауды тоқтатуға шақырды. Оны ұшырағандар келекеледі. Оның келесі әрекеті – көшенің ар жағына өтіп, GPO-ға кіріп, көтерілістің басшыларының бірі – Джеймс Конноллимен сөйлесуді талап ету болды. Коннолли еңбекшілер қозғалысының жетекшісі болған және Шихи Скеффингтонның социалистік көзқарастарымен келісетін. Коннолли тонауды тоқтату үшін қарулы адамдарды жіберді. Олар аударылған трамвайдың үстіне шығып, тонаушыларды айыптады және олардың басынан өте оқ атты. 25 сәуір күні Шихи Скеффингтон тағы да қала орталығына қайтып, тонауды тоқтатуға тырысты. Флаерде былай жазылған:

«Көшелерде полиция болмаған жағдайда, азаматтардың өздері тәртіп сақтап, кейбір көшелерде болып жатқан тонаудың алдын алуға міндетті. Осы мақсатта көмектесуге дайын ер және әйел азаматтар бүгін (сейсенбі) сағат бесте Вестморленд палатасында (Еден Брос. үстінде) жиналуға шақырылады». Жиынға көп адам келмеді және Франциске тонауды тоқтатуға көмектесуге ешкім ерікті болған жоқ. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол Батыс майданында (14 тамыз – 19 қыркүйек 1914 ж.) британдық экспедициялық корпусымен бес апта өткізді, содан кейін жараланып, мүмкін, соғыс салдарынан психикалық күйзеліске ұшырап үйге қайтарылды. Боуэн Колтурст Монстан шегіну кезінде қысқа мерзімге психикалық денсаулығына қатысты мәселелерді бастан өткерді және Эна шебуының бірінші шайқасында сәтсіз шабуылды бастады. Оның жарақатынан басқа, осы мінез-құлқы оның майданнан тұрақты түрде қайтарылуын қамтамасыз етті. 1915 жылдың шілдесінде Боуэн Колтурст Портобелло казармасындағы Корольдік ирландтық атқыштарға тағайындалды, онда оның негізгі міндеттері оқыту және жалдау болды. 25 сәуір күні кешкі сағат 10:30-да капитан Боуэн Колтурст Шихи Скеффингтонды барымтаға алып, казармадан шығарды. Шабуыл «үй билігін» жақтаған, бірақ Боуэн Колтурст оны сол атпен тағы бір сепаратист Том Келлимен шатастырған мердігер Джеймс Келлидің темекі дүкеніне бағытталған. Шабуыл жасаған топқа офицер (лейтенант Лесли Уилсон) және Боуэн Колтурст басқарған 40 сарбаз, сондай-ақ қолдары артына байланған Шихи Скеффингтон кірді. Казармадан кетер алдында Боуэн Колтурст Шихи Скеффингтонға егер оған нәрсе болса, соңғы дұғасын оқуды бұйырды. Шихи Скеффингтон бас тартқан соң, Боуэн Колтурст оның орнына дұға оқыды. Әскерлер казармадан шығып, Ратминс көшесіне бет алды, онда олар Марияның тазалығы шіркеуінің алдында жүрген үш жас жігітке тап болды. Сағаттың кеш болғанын және әскери жағдай жарияланғанын айтып, Боуэн Колтурст оларды ұстап, сұраққа алды. Содан кейін ол олардың біреуін – 19 жасар механик Джеймс Коудты атып өлтірді. Коудты алғашқыда жолда қалдырды, бірақ кешке қарай оны Портобелло казармасының медпунктына жеткізіп, ертесіне таңда есін жойған күйі қайтыс болды. Топ төменгі Ратминс көшесімен жалғаса берді, сарбаздар Портобелло көпірісінде тоқтады, онда Шихи Скеффингтонмен бірге жартысы күзет үйінде қалды. Боуэн Колтурст күзет үйіндегі сарбаздарға шабуыл жасаған топтың одан әрі қозғалысын бақылап, егер олар немесе оның тобы мергендердің шабуылына ұшыраса, Шихи Скеффингтонды атуды бұйырды. Екі жаңа тұтқын мен Шихи Скеффингтон Портобелло казармасына қайтарылды, онда олар түні бойы түрме жасушаларына жайғастырылды.

<blockquote>When there are no regular police in the streets, it becomes the duty of citizens to police the streets themselves and to prevent such spasmodic looting as has been taking place in a few streets. Civilians (men and women) who are willing to co operate to this end are asked to attend at Westmoreland Chambers (over Eden Bros.) at five o'clock this (Tues.) afternoon. The meeting was poorly attended and no one volunteered to help Francis stop the looting. At the start of World War I, he spent five weeks with the British Expeditionary Force on the Western Front (14 August – 19 September 1914), from which he had been sent home wounded and possibly shell shocked. Bowen Colthurst had had a brief mental breakdown during the Retreat from Mons and he had initiated a disastrous, premature attack at the First Battle of the Aisne. Aside from his wounds, this behaviour perhaps ensured he was sent home from the front permanently. and light duties, Bowen Colthurst had been assigned in July 1915 to the Royal Irish Rifles at Portobello Barracks, where his primary duties were training and recruitment. About 10:30 in the evening of 25 April, Captain Bowen Colthurst took Sheehy Skeffington back out of the barracks, as a hostage in a raiding party. The raid was aimed at the tobacconist shop of Alderman James Kelly, a moderate "home rule" nationalist, whom Bowen Colthurst had mistaken for a separatist of the same name, Alderman Tom Kelly. The raiding party consisted of an officer (Lieutenant Leslie Wilson) and 40 men led by Bowen Colthurst, along with Sheehy Skeffington who had his hands tied behind his back. Before leaving the barracks, Bowen Colthurst ordered Sheehy Skeffington to say his last prayers in case he might become a casualty, and when Sheehy Skefffington refused, Bowen Colthurst said prayers on his behalf. The troops left the barracks and headed towards Rathmines Road, where they encountered three young men loitering opposite the Church of Mary Immaculate, Refuge of Sinners. On the pretext of the lateness of the hour and that martial law had been proclaimed, Bowen Colthurst detained and interrogated them. He then impetuously shot one of them: a 19 year old mechanic named James Coade. Coade was initially left in the road but later that evening, picked up and taken to Portobello Barracks infirmary, where he died early the next morning without regaining consciousness. The party continued down the Lower Rathmines Road, and the soldiers stopped at the Portobello Bridge, where half of the men were left at a guardhouse along with Sheehy Skeffington. Bowen Colthurst gave orders that the soldiers at the guardhouse were to monitor the further progress of the raiding party, and shoot Sheehy Skeffington if either his or their party came under attack from snipers. The two new captives and Sheehy Skeffington were then escorted back to Portobello Barracks where they were lodged in prison cells for the night.

Қысқаша орындау

26 сәуір күні таңертеңгі сағат оннан кейін Боуэн Колтурст күзет бөлмесіне келіп, Диксон, МакИнтайр және Шихи Скеффингтонды көршілес жаттығу алаңына әкетуге бұйрық берді. Ол күзет бөлмесінің бастығы лейтенант Доббинге: "Мен осы тұтқындарды күзет бөлмесінен шығарып, атып тастаймын. Менің ойымша, бұл дұрыс шешім", – деді. Содан кейін ол аулада жеті адамнан тұратын отрядты жинап, оларға үш тұтқынға бірден оқ атуды бұйырды, олар сол сәтте өліп бара жатқанын білмеді. Үш адамды өлтіргеннен кейін, атыс жасағы дереу ауланы тастап кетті, бірақ Шихи Скеффингтонның аяғында қозғалыс байқалғанда, Боуэн Колтурст лейтенант Доббинге оған тағы бір залп ату үшін төрт солдаттың басқа тобын жинауға бұйрық берді. Шамамен жарты сағаттан кейін, өз іс-әрекеті туралы тәртіптік бөлмеге хабарлағаннан кейін, Боуэн Колтурст өзінің жоғары тұрған майоры Росбороға жасаған ісі туралы хабарлады. Ол атыс үшін жауапкершілікті өз мойнына алғанын және тұтқындарды ату өлім жазасына кесілетін қылмыс екенін білгендіктен, ол "бұл үшін асылып қалуы мүмкін" екенін айтты. Осы шабуыл кезінде И.Р.Б. хабаршысы, жасөспірім Патрик Нолан да атылған. Алайда О'Карроллдан айырмашылығы, ол ауруханаға жеткізіліп, жарақаттарынан аман қалды.

Капитан Боуэн-Колтурсттің себептері

Бірнеше айдан кейін, графня Маркевич – сол кезде Маунтджой түрмесінде – Пасхалық көтерілістің басшыларын атып өлтіру туралы алғаш естігенде, ол бір ғана нәрсеге таңқалды: "Неге олар Скеффиді атып өлтірді?" деді ол. "Ол соғысуға сенбеді." Боуэн Колтурст өзінің 26 сәуірдегі операциялық есебінде осы сұраққа жауап берді. 3-ші батальонның қолбасшысына жолдаған есебінің бір бөлігі былай делінген: Бүгін таңертең сағат 9-да мен осы екі адамды тексеру үшін күзет бөлмесіне бардым және оларды, сондай-ақ ұсталған Скефффонгтон деген адамды шақыртып алдым. Мен өткен күні кешке дейін, шамамен сағат 3-ке дейін осы адамдардан табылған құжаттарды қарап шықтым және осы құжаттардан үш адамның өте қауіпті екенін анықтадым. Сондықтан мен алты сарбаздан тұратын қарулы күзетті шақыртып, оларға мылтықтарын дайындап, тұтқындарды қадағалауды бұйырдым. Күзет бөлмесі адамдарға толы болды және менің ойымша, тұтқындарды тексеруге қолайлы орын емес еді. Сондықтан мен үш тұтқынға күзет бөлмесінің ауласына кіруге бұйырдым. Мен осы адамдарды қолғап байлап, ауланы қоршап алмағаным үшін өкінемін, себебі ауладан қашу мүмкіндігі болды. Мен осы үш адамды аулаға бұйрық бергенде бұл туралы білмедім. Күзет тұтқындардан біршама қашықтықта болды және тұтқындардың қашуы мүмкін деп есептедім, сонымен қатар үш тұтқынның (өткен түні олардан алынған хаттар бойынша) қауіпті екенін білгендіктен, күзетке оларға оқ атуға бұйрық бердім, күзетшілер осыны орындады, нәтижесінде үш адам қаза тапты. Осы үш адамнан табылған құжаттар тәртіптік бөлімге жіберілді. 9 мамырда Боуэн Колтурст батальон қолбасшысына екінші есеп берді. Бұл Боуэн Колтурст тұтқындалғаннан кейін үш күн өткен соң, және оған адам өлтіру/кінәлі өлтіру айыптары тағылу алдында болды. 9 мамырдағы есептің бір бөлігі былай делінген: "Сейсенбі күні және сәрсенбі таңына дейін Дублиннің барлық бөліктерінен полиция мен сарбаздарды атып өлтіру туралы хабарламалар түрлі көздерден маған үнемі түсіп келіп жатты. Соның ішінде Олдкаслдан 600 неміс тұтқыны босатылып, қаруланып, Дублинге қарай бет алғанын естідім. Мен сондай-ақ, көтерілісшілер қалада қару-жарақпен қамтамасыз ету және тарату үшін қоймалар ашқанын және көтерілісшілердің үлкен күштері Портобелло казармасына шабуыл жасауға ниеттенгенін естідім, ол тек аз ғана сарбаздармен қорғалған еді. Біздің казармада көтерілісшілердің жаралаған көптеген офицерлері мен сарбаздары да болды. Ирландияның барлық жерінде көтерілістер туралы және Голвейге үлкен американдық және ирландтық-американдық контингенттің қонғандығы туралы әңгімелер тарады. Мен Ирландияда жылдар бойы уағыздалған бүлік туралы және халықтың бүлікке деген ықыласы туралы білдім. Мен сондай-ақ, қарусыз болса да, окоптан үйге қайтып келген сарбаздардың өз қалаларының көшелерінде иттің орнына атып өлтірілгенін білдім, себебі олар хаки киімде болған, сондай-ақ, жараланған сарбаздардың үйге оралғанда атып өлтірілгенін естідім. 26 сәуір күні, сәрсенбі таңында бәрі осылай болды. Менің ойымда. Мен түні бойы ұйықтамай, қатты шаршап, жағдайды ең нашар деп бағаладым және жағдайды тек қана шарасыздық ғана құтқара алады деп ойладым. Алдыңғы есімде сипатталған жағдайды көргенде, мен тез әрекет етуім керек екенін сезіндім, және әскери заң бойынша менің билігім бар екеніне сеніп, жағдайды ескере отырып, көтерілістің көшбасшыларын атып өлтіруім міндетім екенін түсіндім. Бұл мен үшін қорқынышты сынақ болды, бірақ мен сол кездегі мен үшін қорқынышты міндетті орындауға өзімді жинадым."

Months later, when Countess Markievicz – then in Mountjoy Prison — first heard of the executions of the leaders of the Easter Rising, she expressed surprise at only one thing: "Why on earth did they shoot Skeffy?" she is reported to have said. "He didn't believe in fighting." Bowen Colthurst himself provided an answer to this question in his operations report of April 26, the day of the shootings. Addressed to the Officer Commanding 3rd Battalion, part of his report was as follows:

This morning at about 9 a. m. I proceeded to the Guard Room to examine these two men and I sent for them and for a man called Skeffongton [sic] who was also detained. I had been busy on the previous evening up to about 3 a. m. examining documents found on these men and I recognised from these documents that the three men were all very dangerous characters. I therefore sent for an armed guard of six men and ordered them to load their Rifles and keep their eyes on the prisoners. The Guard Room was full of men and was not a suitable place in my opinion in which to examine the prisoners. I ordered therefore the three prisoners to go into the small court yard of the Guard Room. I regret that I did not have these men hand cuffed and surrounded as the yard was a place from which they might have escaped. When I ordered these three men into the yard I did not however know this. The Guard was some little distance from the prisoners and as I considered that there was a reasonable chance of the prisoners making their escape and knowing the three prisoners (from correspondence captured on them the previous evening ) to be dangerous characters, I called upon the Guard to fire upon them which they did with effect, the three men being killed. The documents found on these three men have been forwarded to the orderly room. On 9 May, Bowen Colthurst provided a second account to the commanding officer of the battalion with a more anxious tone. This was three days after Bowen Colthurst's arrest and just before his arraignment on murder/manslaughter charges. The 9 May report in part read as follows:

<blockquote>On Tuesday and up to Wednesday morning rumours of massacres of police and soldiers from all parts of Dublin were being constantly sent to me from different sources. Among others the rumour reached me that 600 German prisoners at Oldcastle had been released and armed and were marching on Dublin. I also heard that the rebels in the city had opened up depots for the supply and issue of arms, and that a large force of rebels intended to attack Portobello Barracks, which was held only by a few troops We had also in the barracks a considerable number of officers and men who had been wounded by the rebels. Rumours of risings all over Ireland and of a large German American and Irish American landing in Galway were prevalent. I knew of the sedition which had been preached in Ireland for years past and of the popular sympathy with rebellion. I knew also that men on leave home from the trenches, although unarmed, had been shot like dogs in the streets of their own city, simply because they were in khaki, and I had also heard that wounded soldiers home for convalescence had been shot down also. On the Wednesday morning 26 April all this was in my mind. I was very much exhausted and unstrung after practically a sleepless night, and I took the gloomiest view of the situation and felt that only desperate measures would save the situation. When I saw the position described in my previous report I felt I must act quickly, and believing I had the power under martial law, I felt, under the circumstances, that it was clearly my duty to have the ring leaders shot. It was a terrible ordeal for me, but I nerved myself to carry out what for me at the time a terrible duty.

Жерлеу және жасыру

Боуэн Колтурст оған оқ ату туралы хабарлағанда, Росборо казарма адъютантынан Дублин қамалындағы гарнизон адъютантына және Ирландия бас штабына телефон соғып хабарласуын сұрады. Біраз уақыттан кейін Дублин қамалы ерлерді матаға орап (көбінесе табындар жетіспеді) және оларды казарма ішінде жерлеуге нұсқау жіберді. Бұл әскери капеллан О’Лофлин діни рәсімдерді орындағаннан кейін асығыс жасалды. Алты жылдан кейін драматург Хейден Талботпен сұхбаттасқанда Ханна Шихи Скеффингтон күйеуінің денесі «бір қапқа салынып, казарма ауласына жерленгенін» айтты. Кейіннен оның денесі әкесіне ерте таңда жерлеуге берілді, бірақ маған хабарламау шарты қойылды. Күйеуімнің әкесі генерал Максвеллдің оған мойынсұнса, қылмыскер сотталғанда және жазаланғанда деп уәде бергеніне көнбеді». Денелер 1916 жылдың 8 мамырында Гласневин зиратына қайта жерленді. Ханна Шихи Скеффингтон күйеуінің қамауға алынуы және қайтысы туралы білген жоқ. Ол күйеуінің қайда екенін білу үшін Дублин қаласын аралап, оның тағдыры туралы әңгімелер естіді. Содан кейін оның екі қарындасы жұма күні Портобелло казармасына барып, ақпарат алуға келісті. Өздерінің мақсатын айтқаннан кейін екі әйел «Sinn Féiners» деп айыптап тұтқындаумен қорқытылды және капитан Боуэн Колтурсттан сұраққа тартылды. Боуэн Колтурст Фрэнсис Шихи Скеффингтонның тағдыры туралы ештеңе білмейтінін жоққа шығарды және оларды казармадан шығарып салды. Кейіннен жұма күні Ханна Джеймс Койдтың әкесінен және жерлеу рәсімін орындаған, сондай-ақ сол ауданда жұмыс істейтін капелландан қорқынышты жаңалықты естіді. Бірақ Вэйн жоғары әскери шенділеріне ыңғайсыздық тудырды. 1 мамырда Портобелло казармасының командирі полковник МакКаммонд аурудан оралғаннан кейін, Портобеллоның қорғанысына жауапкершілікті Вэйнден алып, оның орнына Боуэн Колтурстты тағайындады. Вэйн наразылық білдіріп, генерал Максвеллмен штаб-пәтерінде кездесуге тырысты, бірақ бас барлау офицері, майор Прайспен сөйлесуге мәз болды. Вэйн Прайсқа Портобеллодағы оқиғалар туралы айтты, бірақ Прайстың жауабына қанағаттанбады.

When Bowen Colthurst had informed him of the shootings, Rosborough asked the barracks adjutant to telephone both the Garrison Adjutant at Dublin Castle and HQ Irish Command. Shortly after, Dublin Castle sent instructions to wrap the men in sheets (coffins were in short supply) and bury them within the barracks. This was hastily done after Father O'Loughlin, the military chaplain, had performed the religious rites. In an interview with the playwright Hayden Talbot six years after the killing, Hanna Sheehy Skeffington said her husband's body "had been put in a sack and buried in the barracks' yard. The remains were later given to his father on condition that the funeral would be at early morn and that I be not notified. My husband's father consented unwillingly to do this on the assurance of General Maxwell that obedience would result in the trial and punishment of the murderer." The bodies were reinterred at Glasnevin Cemetery on 8 May 1916. Hanna Sheehy Skeffington was not told about her husband's detention or his death. She went around Dublin seeking to find where her husband was, and heard rumours of his fate. Her two sisters then offered to visit Portobello Barracks on Friday and make inquiries. Upon revealing their business, the two sisters were threatened with arrest as "Sinn Féiners", and questioned by Captain Bowen Colthurst. Bowen Colthurst denied any knowledge as to the fate of Francis Sheehy Skeffington, and had them escorted out of the barracks. Later on Friday Hanna learned the dreadful news from the father of James Coade, and the news was confirmed to her by the chaplain who had performed the funerary rites, and who also worked in the neighborhood. But Vane was an irritant to his military superiors. When Colonel McCammond, the Portobello Barracks commander, returned from sick leave on 1 May, he removed responsibility for Portobello's defences from Vane and appointed Bowen Colthurst in his stead. Vane objected and then tried to arrange a meeting with General Maxwell at his HQ but had to content himself with talking to the Chief Intelligence Officer, Major Price. Vane told Price about the events at Portobello but he was not happy with Price's response.

Боуэн-Колтурст әскери соты

Вэйн содан кейін Лондонға сапар шекті және 3 мамырда Даунинг-стритте соғыс министрі лорд Киченермен кездесті. Ирландиядағы британ күштерінің бас қолбасшысы сэр Джон Максвеллге Боуэн Колтурсты қамауға бұйрық беретін телеграмма жіберілді. Боуэн Колтурст 55 адамдық отрядты Ньюри казармасына жіберуге дайындалып жатқанда, оған 6 мамырда «ашық» қамауға алу туралы бұйрық келді. 11 мамырда ол «жабық қамауға» алынды. Боуэн Колтурстқа кісі өлтіру айыбы тағылды, бірақ Армия ережесінде Ұлыбританияда жасалған кісі өлтіру қылмысы үшін айыпталған әскери қызметкер тек азаматтық сотта, емес әскери сотта сотталуы керек екендігі айтылғандықтан, әскери сот қарауына қарамастан сотталуға тиіс болды. Әскери сот алдындағы төрт күн бұрын доктор Липер мен доктор Парсонс Боуэн Колтурстың психикалық жағдайын тексерді. Тергеу кезінде Боуэн Колтурст казармадағы атыс туралы айтып, 25 сәуір күні Келли үйіне шабуыл жасалып, тұтқындары камераға қамалғаннан кейін болған оқиғаларды еске алды. Ол таңғы үште ұйықтап, төртке дейін Киелі кітапты оқып, әсіресе Лұқа 19:27 аятындағы: «Мені билеуге келмейтін жауларымды әкеліп, менің алдымда өлтіріңдер!» деген сөздерге назар аударғанын айтты. Бұл үзінді кейіннен әскери сотта доктор Парсонның медициналық куәлігінің бір бөлігі болды. Әскери сот 6/7 маусымда Дублиндегі Ричмонд казармасында өтті. Генерал-майор лорд Чейлсмор (Херберт Итон, 3-ші барон Чейлсмор) сот төрағасы болды және жүзден астам көрермен болды. Тимоти Хили мен П. А. О’Коннор Уайт Ханна Шихи Скеффингтонның атынан қатысты, бірақ олар сот процесіне қатыспады. Боуэн Колтурст «күнәсіз» деп мәлімдеді. Атыс оқиғасының мән-жайларын куәлікке шақырылған бірнеше куәгер Боуэн Колтурсты «қозғырған», «өте қозғырған» немесе «күшті қозғырған» деп сипаттады. Прокуратура мен қорғау тарапы даусыз фактілерді анықтағаннан кейін, бірқатар әскери шенеуніктер Боуэн Колтурстың мейірімділігі мен әдептілігіне, сондай-ақ оның кейде эксцентриктігіне, қозғырғыштығына және импульсивтілігіне куәлік берді. Боуэн Колтурстың британдық экспедициялық корпусындағы командирі генерал-майор Уилкинсон Бёрд Монстан шегіну кезінде оның нервтік күйзелісін сипаттады. Төрт медициналық сарапшы Боуэн Колтурстың өткені (1914 жылдың тамызынан 1915 жылдың сәуіріне дейін) және қазіргі психикалық осалдығы туралы келісті, бірақ олар атыс болған күні оның психикалық жағдайына аз сенімді болды. Доктор Липер Боуэн Колтурстың 26 сәуірдегі психикалық жағдайы туралы пікір білдіре алмайтынын айтты, өйткені ол сол кезде онда болған жоқ. Медициналық есептің авторлары капитан Лоулесс пен майор Пурсер Боуэн Колтурстың 26 сәуірдегі психикалық жағдайы қандай болғанын нақты айту мүмкін емес екенін, бірақ қазіргі уақытта оның психикалық денсаулығы нашар екеніне күмән келтірмейтіндерін айтты. Капитан Лоулесс Боуэн Колтурстың 26 сәуірдегі психикалық жағдайы қазіргі жағдайымен бірдей болуы мүмкін екенін айтты және ол Боуэн Колтурстың сол күні жасаған әрекеттеріне жауапты емес деп ойламайды. Майор Пурсер осы пікірмен келісті. Қорғау тарапы куәгерлер Боуэннің табиғаты мейірімді және адал екенін айтқандықтан, ол үш тұтқынды өлтірген кезде, әсіресе бірнеше жылдан бері байқалатын «тұтқын санасындағы теңгерімсіздік» ескерілгенде, ақылсыз болған болуы керек деп дәлелдеді. Қорғау тарапының соңғы сөзінде Боуэн Колтурсттың атыс болған түнде есі дұрыс болмағанын дәлелдеуге тырысты. Ол Боуэн Колтурстың Шехи Скеффингтонды тұтқынға алуы «армияда он алты жыл қызмет еткен адамның ақыл-есі мүлдем бұзылған адамның іс-әрекеті болатын ең таңғажайып нәрсе» екенін айтты. Қорғау тарапы сонымен қатар Боуэн Колтурстың Келли үйіне шабуыл жасаған кезде ауаға оқ атқандығы оның ақыл-есін жоғалтқанын көрсетті. Екі мәлімдеме де жалған болып шықты. Британдық армияда тұтқынға алу мүлдем беймәлім емес еді және Боуэн Колтурст Келли дүкеніне бара жатқанда мылтығынан ауаға оқ атпаған. Боуэн Колтурст өзінің өтінішін білдіруден және сот процесінің соңында пікір білдіруден бас тартты, бұл оның құқығы болды. Соңғы сөзінде прокурор соттан Боуэн Колтурстың атыс кезіндегі психикалық жағдайын қарастыруды өтінді. Ол куәгерлердің Боуэн Колтурсты импульсивті және қозғырған деп сипаттағанын, бірақ импульсивтілік пен қозғырғыштық ақылсыздықпен бірдей емес екенін айтты. Прокурор айыпталушыға ақылсыздық қорғанысын дәлелдеу міндетті екенін, бірақ Боуэн Колтурстың дұрыс пен бұрысты ажырата алмағанына ешқандай дәлел жоқ екенін және ол адамдарды атуға бұйрық берген кезде не істеп жатқанын білгенін айтты. Қорытындысында судья-адвокат айғақтарды қарастырып, «күнәлі, бірақ ақылсыз» деген үкім шығару үшін қажетті шарттарды түсіндірді. Содан кейін Боуэн Колтурстың қызметтік тізімі оқылды, онда Оңтүстік Африка медалі және 1904 жылғы Тибетке британдық экспедициясы үшін алған медалі ерекше аталып өтті. Қорғау тарапының өтініші бойынша адъютант капитан Колтурст пен оның пулемет отряды Тибет экспедициясы кезінде мақтау қағазында аталғанын сотқа жариялады, содан кейін сот процесі аяқталды. Соттан үш күн өткен соң Боуэн Колтурсттың кісі өлтіру кезінде ақылсыз екені ресми түрде жарияланды. Ол белгісіз мерзімге психиатриялық ауруханаға жатқызылды және 4 шілдеде қылмыстық психикалық ауруларға арналған Бродмур ауруханасына қабылданды. Әскери соттың бейтараптығына күмән болды. Ханна Шихи Скеффингтонның адвокаты премьер-министр Х. Х. Асквитке прокурордың істі жүргізуіне шағымдану үшін хат жазды. Боуэн Колтурстың 26 сәуірдегі есебі талқыланбады және Коад есімді адам туралы ешқандай сөз қозгалмады. Сондай-ақ, Боуэн Колтурстың өлім жазасын орындағаннан кейін бірнеше сағат және күндер ішіндегі іс-әрекеттеріне, әсіресе Ричард О’Карроллды өлтіруге тыйым салынды. Боуэн Колтурстың мінез-құлқы мен психикалық жағдайы туралы басқа көзқарастарды ұсынуға болатын маңызды куәгерлер (полковник Маккамонд, лейтенанттар Тули және Гиббон, сержант Клэкстон және басқалар) куәлік беруге шақырылмады. Ең бастысы, медициналық сараптама Боуэн Колтурстың атыс кезінде ақылсыз екенін нақты анықтамады, бұл Әскери құқық нұсқаулығында талап етілетін ақылсыздыққа қатысты дәлелдеу стандарты болды.

Vane then travelled to London and on 3 May he met the Secretary of State for War, Lord Kitchener, in Downing Street. A telegram was sent to Sir John Maxwell, commander in chief of British forces in Ireland, ordering the arrest of Bowen Colthurst. Bowen Colthurst was preparing to conduct a 55 man detachment to Newry Barracks when the order came through (6 May) that he be placed under 'open' arrest. On 11 May he was placed under "close arrest". Bowen Colthurst was charged with murder, but to be tried by court martial, despite the Army Act's stipulation that any soldier charged with murder committed in the United Kingdom could be tried only in a civilian, not a military court. Four days before the court martial, Dr R. Leeper and Dr A. Parsons assessed Bowen Colthurst's mental condition. During the examination, talking about the shootings at the barracks, Bowen Colthurst recalled his activities on the night of April 25, after the raid on Kelly's was completed and his prisoners had been secured in cells. He said that he had gone to bed at three o'clock in the morning but stayed up till four reading his Bible, focusing in particular on the verse from St. Luke (19:27): 'And these my enemies which will not have me to rule over them, bring them forth and slay them.' This passage subsequently became part of Dr Parson's medical testimony at the court martial. The court martial took place 6/7 June at Richmond Barracks, Dublin. Major General, Lord Cheylesmore (Herbert Eaton, 3rd Baron Cheylesmore) was the President of the Court and there were over a hundred spectators. Timothy Healy and P. A. O'Connor White attended on behalf of Hanna Sheehy Skeffington but they took no part in the proceedings. Bowen Colthurst pleaded 'Not guilty'. Testifying about the circumstances of the shootings, several witnesses described Bowen Colthurst as being 'excited', 'very excited', or 'highly excited'. Once the prosecution and defence counsel had established the uncontested facts of the case, a succession of army officers testified to Bowen Colthurst's kindness and decency but also to his occasional eccentricity, excitability and impulsiveness. Major General Wilkinson Bird, Bowen Colthurst's commander in the British Expeditionary Force, described his nervous breakdown during the Retreat from Mons. Four expert medical witnesses agreed on Bowen Colthurst's past (August 1914 – April 1915) and current mental fragility, but they were less certain about his mental condition on the day of the shootings. Dr Leeper testified that he could not give an opinion on Bowen Colthurst's 26 April mental state because he had not been there at the time. The authors of the medical report, Captain Lawless and Major Purser, said that while it was impossible to say positively what Bowen Colthurst's mental condition was on 26 April, they had no doubt that at the present time he was mentally unsound. Captain Lawless said that it was highly probable that Bowen Colthurst's mental state on 26 April had been the same as his present condition, and he did not think that Bowen Colthurst was responsible for his actions on that date. Major Purser concurred with this opinion. Defence counsel argued that since the character witnesses had said that he was by nature kind and honourable, Bowen Colthurst must have been insane when he executed the three prisoners, particularly in the light of 'an unbalanced tendency in the prisoner's mind' that had been evident for a number of years. At the culmination of his closing address, defence counsel attempted to establish that Bowen Colthurst was deranged on the night before the barracks shooting. He said Bowen Colthurst's taking Sheehy Skeffington hostage was 'the strangest thing any man of sixteen years' experience in the army could do the act of a man whose mind was completely unstrung.' Defence counsel also said that Bowen Colthurst's rifle firing in the air during the raid on Kelly's showed that he had completely lost his reason. Both statements rested on premises that turned out to be false. Hostage taking was not, in fact, unknown in the British army and Bowen Colthurst was not firing his rifle wildly in the air on the way to Kelly's shop. Except to enter his pleas and to decline to comment at the end of the proceedings, Bowen Colthurst did not speak, as was his right. In his closing address, the prosecutor asked the court to consider Bowen Colthurst's mental state at the time of the shootings. He said that witnesses had described Bowen Colthurst as impulsive and excited, but that impulsiveness and excitement were not the same as insanity. The prosecutor noted that the onus of proof for an insanity defence lay on the accused, but that there was no evidence Bowen Colthurst had not been able to distinguish right from wrong, and that he knew what he was doing when he ordered the men to be shot. In his summary, the Judge Advocate reviewed the evidence and explained the possible verdicts, including the conditions required for a finding of 'guilty but insane'. Bowen Colthurst's service record was then read out, highlighting his South Africa Medal and his medal for service in the British expedition to Tibet of 1904. At the request of defence counsel, the Adjutant read into the record that Captain Colthurst and his machine gun detachment were mentioned in dispatches during the Tibet Expedition, and the proceedings concluded. Three days after the trial, it was officially announced that Bowen Colthurst had been found guilty, but insane at the time he committed the murders. He was sentenced to indefinite detention in an insane asylum and admitted to Broadmoor Asylum for the Criminally Insane on 4 July. There were doubts about the impartiality of the court martial. Hanna Sheehy Skeffington's solicitor wrote to the Prime Minister, H. H. Asquith to complain about the prosecutor's conduct of the case. There had been no discussion of Bowen Colthurst's 26 April report and no mention of Coade. Similarly off limits were Bowen Colthurst's activities in the hours and days following the executions—the murder of Richard O'Carroll in particular. Important witnesses (Colonel McCammond, Lieutenants Tooley and Gibbon, Sergeant Claxton and others), who might have provided different views of Bowen Colthurst's character and mental state, were not summoned to give evidence. Most importantly, the medical evidence had not clearly established Bowen Colthurst's insanity at the time of the shootings, the standard of proof for insanity required by the Manual of Military Law.

Корольдік комиссия

Ханна Шихи Скеффингтон әскери соттың үкіміне наразы болды. Ол ирландиялық депутаттармен лоббиледі және премьер-министр Асквитті Боуэн Колтурсттың әрекеттерін және армияның жауабын ресми тергеуге мәжбүр етті. Шихи Скеффингтон, Диксон және МакИнтайрды тұтқындау және одан кейінгі қарым-қатынас жөніндегі корольдік комиссияға сэр Джон Саймон (бұрынғы бас прокурор және ішкі істер министрі) төрағалық етті және 1916 жылдың 23-31 тамызында Дублиндегі Төрт соттың ашық залында тыңдаулар өткізді. 38 куәгер тексерілді, соның ішінде Ханна Шихи Скеффингтон да бар. Бұл комиссияның есебі Шихи Скеффингтонның өліміне әкелген оқиғалар туралы негізгі дереккөз болып табылады. Ауызша тыңдауларда ұсынылған дәлелдердің көп бөлігі соңғы есепте көрсетілмесе де, ауызша тыңдаулар Дублин газеттерінде кеңінен жарияланды. Корольдік комиссия Диксон, МакИнтайр және Шихи Скеффингтонның өліміне қатысты жағдайларды тексерді, бірақ олардың не үшін өлтірілгенін тексермеді. Комиссия төрағасының пікірінше, әскери сот Боуэн Колтурсттың ақыл-есі дұрыс емес деп шешкендіктен, оның психикалық жағдайы мен мотивтері туралы одан әрі талқылауға орын жоқ. Дегенмен, Комиссияның есебінде Боуэн Колтурсттың әрекеттері туралы сенімді мәліметтер келтірілді. Комиссияға ұсынылған дәлелдер әскери сотта берілген куәліктерге ұқсас болды. Бірақ Комиссияның тыңдаулары кезінде алаңдататын бірнеше мәселелер анықталды, әсіресе Джеймс Койдты ату және Боуэн Колтурсттың Келли үйіне шабуыл жасауы туралы. Шихи Скеффингтон отбасының адвокаты Тимоти Хили Шихи Скеффингтонның Койдты өлтіруге куә болғанын анықтады. Патрик МакИнтайрдың адвокаты Джей Пи Бреннан мырза Шихи Скеффингтонның Диксон мен МакИнтайр Портобелло казармасына эскортталатын кезде олармен сөйлесуге мүмкіндігі болғанын анықтады. Алайда, Комиссия Койд пен Шихи Скеффингтонның өлімі арасындағы байланыс туралы ешқандай қорытынды жасай алмады. Келли үйіне шабуыл жасаған Боуэн Колтурстпен бірге болған лейтенант Лесли Уилсонның әскери соттағы куәлігі сенімсіз болып шықты. Сондай-ақ, Уилсон комиссия алқасына Шихи Скеффингтонды кепіл ретінде пайдалану заңды деп ойлағанын және Колтурсттың тобына оқ атқан жағдайда оны ату туралы нұсқауды "ерекше" деп санамағанын айтты. Комиссия Боуэн Колтурсттың баяндамасын (26 сәуірдегі баяндамасында) казармадағы атыс туралы "толыққанды жалған" деп тапты. Боуэн Колтурсттың тұтқындарына қатысты Комиссияның есебінде "Тұтқындардан "қауіпті тұлғалар" екенін көрсететін ешқандай құжат немесе хат алмасу табылмады және олардағы кез келген құжаттарды бірнеше минут ішінде мұқият тексеруге болады" деп көрсетілді. Комиссия Боуэн Колтурсттың екінші (9 мамыр) баяндамасын да қарады, ол 26 сәуірдегі баяндамаға қарағанда оның іс-әрекеттерінің жеке есебі. 9 мамырдағы баяндамасында Боуэн Колтурст Portobello казармасының жетіспейтін күштерінің қауіпті жағдайы туралы жазды, олар күзет бөлмесінен үш бүлікші "жетекшісін" құтқаруға тырысатын бүлікші күштермен қауіптендірілді. Боуэн Колтурст сол кездегі өзінің психикалық жағдайының нашарлығын "іс жүзінде ұйықтамаған түнді өткізгеннен кейін қатты шаршап, күңкілдегенін" деп сипаттады. Ол әскери заң бойынша үш тұтқынды атуға өкілеттігіне сенінгенін жазды және ол өз баяндамасын атуды "қасіретті міндет" деп сипаттап аяқтады. Комиссия мүшелері оның үш адам күзет бөлмесінен қашып кетуі мүмкін деген пікірін жоққа шығарды және олардың (және басқалардың) әскери заңды дұрыс түсінбеуін өздерінің қорытындыларында қарастырды. Комиссияның есебі Диксон мен Шихи Скеффингтонның үйлеріне жасалған шабуылдарды растады. Росборо 26 сәуірдің кешкісін Диксонның үйіне алғашқы шабуылға рұқсат берді. Капитан Мерфи екі офицермен және 25 адаммен бірге операцияны жүргізді. Боуэн Колтурст 28 сәуір күні кешке Шихи Скеффингтонның үйіне екінші шабуылға қатысты. Комиссия Боуэн Колтурсттың тұтқындалған кезде Шихи Скеффингтоннан табылған деп растаған айыптаушы құжатты тапқан сәтін анықтады. Комиссияның есебі екі шабуылды да атыс болғаннан кейін ақталуға дәлелдерді табуға бағытталған арамдық әрекеттер деп сипаттады. Комиссияның отырысында талқыланбаған мәселе - Портобеллодағы атыс болғаннан екі сағат өткен соң Ричард О'Карролдың атылуы. Боуэн Колтурст 26 сәуірдегі баяндамасының екінші жартысында бұл мәселемен қысқаша (О'Карролдың атын атамай) айналысты. Сэр Джон Саймон Хилидің баяндаманың тиісті бөлігін оқуға тыйым салды (бірақ Хили О'Карролдың құрбан болғанын анықтағаннан кейін), бұл Комиссияның өкілеттіктерінен тыс екендігін мәлімдеді. Комиссияның тар шеңберлі өкілеттіктеріне байланысты тергеуге мүмкіндік болмаған бірнеше жағдайлар болды. Тимоти Хили Боуэн Колтурстты Комиссияның тыңдауына куә ретінде шақыруға тырысты. Есебінде Комиссия мүшелері оның Broadmoor қылмыстық психиатриялық ауруханасында қамауда болғандықтан, оның куәлігін алуға құқығы жоқ екенін атап өтті. Комиссияның есебі үш "жалпы бақылаумен" аяқталды. Біріншісінде Комиссия Ирландия қолбасшылығын кісі өлтіруге жауапты деп санамай, "Капитан Боуэн Колтурсттың мінез-құлқына мүмкіндік берген жағдайдың себебі, негізінен, полковник МакКамондтың қатыстыруға болмайтын ауыр сырқаттан туындаған өкінішті, бірақ болдырмауға болмайтын жоқтығынан туындады" деп мәлімдеді. Екінші бақылауында есеп Колтурсттың 28 сәуірдегі Шихи Скеффингтонның үйіне шабуылын, әсіресе Портобелло казармасындағы Шихи Скеффингтонның қарындастарына жасаған бұрынғы қарым-қатынасын ескере отырып, айрықша жағымсыз деп атады. Армия билігі Боуэн Колтурсттың әскери соты мен оның салдарынан қатты алаңдады. Әскери заң туралы нұсқаулық бүліктерді қатал түрде басуды ұсынды және әскери заң қолданылып тұрған кезде жасалған кез келген заңсыз әрекеттер үшін әскерге "Ақтау актісін" ұсынды. Үшінші бақылауында Комиссия мүшелері Боуэн Колтурсттың ісіндегі әскери заңның көрінетін дұрыс қолданылмауынан армия билігін алшақтатуға тырысты. Олардың есебінде Боуэн Колтурсттың бұзақылығына қатысқан әскерлердің әскери заңды дұрыс түсінбеуіне байланысты болды. Комиссияның есебі ескертумен аяқталды:

Hanna Sheehy Skeffington was not happy with the process or the verdict of the court martial. She lobbied Irish MPs and she badgered Prime Minister Asquith into holding a formal inquiry into Bowen Colthurst's actions and the army's response. The Royal Commission on the Arrest and subsequent treatment of Sheehy Skeffington Dickson and McIntyre was chaired by Sir John Simon (a former Attorney General and Home Secretary), and held hearings on 23–31 August 1916 in a public courtroom at the Four Courts in Dublin. Thirty eight witnesses were examined, including Hanna Sheehy Skeffington. The report of this Commission
constitutes the principal source of facts about the events leading to the death of Sheehy Skeffington. Though much of the evidence presented at the oral hearings did not appear in the final report, the oral hearings were well reported in the Dublin newspapers. The Royal Commission examined the circumstances of Dickson's, McIntyre's and Sheehy Skeffington's deaths but not why they were killed. The Commission chairman's view was that as a court martial had already determined that Bowen Colthurst was insane, there could be no further discussion of his mental state and motives. However, the Commission report did present a plausible narrative of Bowen Colthurst's actions. The evidence presented to the Commission was much the same as the testimony at the court martial. But there were a number of disturbing revelations during the Commission hearings, particularly those concerning the shooting of James Coade and Bowen Colthurst's raid on Kelly's Timothy Healy, counsel for the Sheehy Skeffington family, established that Sheehy Skeffington had witnessed Coade's killing. Mr J. P. Brennan, solicitor for Patrick McIntyre, established that Sheehy Skeffington had had the opportunity to talk to Dickson and McIntyre while they were being escorted back to Portobello Barracks. However, the Commission reported that it was unable to arrive at any conclusions about a possible link between Coade's and Sheehy Skeffington's murders. The crucial court martial testimony of Lieutenant Leslie Wilson, who had accompanied Bowen Colthurst on the raid on Kelly's, was shown to have been unreliable. Wilson also told the commission panel that he thought it was quite legal to use Sheehy Skeffington as a hostage and did not consider the instruction to shoot him if Colthurst's party was fired on as 'strange'. The Commission determined that Bowen Colthurst's account (in his April 26 report) of the shootings at the barracks was 'entirely untrue'. Regarding Bowen Colthurst's captives, the Commission report noted that 'No documents or correspondence whatever were found on the prisoners that showed them to be "dangerous characters"; and that any documents found on them could be thoroughly examined in a few minutes'

The Commission also examined Bowen Colthurst's second (9 May) report, a more personal account of his actions than the 26 April report. In his 9 May report, Bowen Colthurst wrote of the precarious position of the undermanned Portobello Barracks, being threatened by rebel forces who might rescue the three rebel 'ringleaders' from the guard room. Bowen Colthurst then described his own precarious mental condition at the time as 'very much exhausted and unstrung after a practically sleepless night.' He wrote that he believed he had the power under martial law to have the three prisoners shot, and he ended his report by describing the shootings as 'a terrible duty'. The Commissioners dismissed his claim that the three men might escape from the guard room, and they addressed his (and others') misunderstanding of martial law in the conclusions of their report. The Commission's report documented the raids on Dickson's and Sheehy Skeffington's houses. Rosborough authorised the first raid, on Dickson's house early in the evening of 26 April. Captain Murphy with two officers and 25 men conducted the operation. Bowen Colthurst took part in the second raid, nominally led by Colonel Allatt, on Sheehy Skeffington's house on the evening of 28 April. The Commission determined that this was the occasion Bowen Colthurst found the allegedly incriminating document that he certified as being found on Sheehy Skeffington when he was arrested. The Commission report characterized both raids as disreputable attempts to find evidence to justify the shootings after the fact. An issue that was not discussed by the Commission panel was the shooting of Richard O'Carroll two hours after the shootings at Portobello. Bowen Colthurst dealt with this briefly (without naming O'Carroll) in the second half of his 26 April report. Sir John Simon stopped Healy from reading the relevant part of the report into the record (but not before Healy had identified O'Carroll as the victim), ruling that it was outside the terms of reference of the Commission. There were several such instances, on which lines of enquiry could not be pursued because of the Commission's narrow terms of reference. Timothy Healy attempted to have Bowen Colthurst brought to testify at the Commission hearings. In their report, the Commissioners noted that as he was confined in Broadmoor Criminal Lunatic Asylum, they felt themselves 'debarred from taking his evidence'. The Commission report concluded with three 'general observations'. In the first, the Commission absolved Irish Command of responsibility for the murders, declaring itself 'satisfied that the state of things which rendered Captain Bowen Colthurst's conduct possible was largely caused by the unfortunate but inevitable absence through serious illness of Colonel McCammond, the only officer in the barracks whom Captain Colthurst would not have considered himself at liberty to ignore.' In its second observation, the report singled out Colthurst's 28 April raid on Mrs Sheehy Skeffington's house as being particularly discreditable, especially in the light of his earlier treatment of Mrs Sheehy Skeffington's sisters at Portobello Barracks. The army authorities had been understandably nervous about Bowen Colthurst's court martial and its ramifications. The Manual of Military Law advocated the ruthless suppression of insurrection and conditionally offered an 'Act of Indemnity' to any soldier for any illegal acts committed while martial law was in effect. In its third observation, the Commissioners attempted to distance the army authorities from the apparent misapplication of martial law in Bowen Colthurst's case. Their report ascribed the complicity of the soldiers involved in Bowen Colthurst's misconduct to a misunderstanding of martial law. The Commission report concluded with an admonition:

<blockquote>The effect, so far as the powers of military authorities are concerned, of a proclamation of martial law within the United Kingdom has often been expounded, but nevertheless, in the crisis which evokes such a proclamation, is not always remembered. Such a proclamation does not, in itself, confer upon officers or soldiers any new powers. It operates solely as a warning that the Government, acting through the military, is about to take such forcible and exceptional measures as may be necessary for the purpose of putting down insurrection and restoring order The shooting of unarmed and unresisting civilians without trial constitutes the offence of murder, whether martial law has been proclaimed or not. We should have deemed it superfluous to point this out were it not that the failure to realise and apply this elementary principle seems to explain the free hand which Captain Bowen Colthurst was not restrained from exercising throughout the period of crisis. He went on to be involved with the Boy Scouts, then retired from public life in 1927 and died in 1934. Captain Bowen Colthurst spent 19 months at Broadmoor Hospital but he did not change his views on how to deal with suspected rebels. He was released under medical supervision on 26 January 1918 and provided with a military pension. Hanna Sheehy Skeffington was offered financial compensation by the British government in 1916, but she refused it because it came on the condition that she cease to speak and write about the murder. She became increasingly nationalist minded, and supported the Anti Treaty IRA during the Irish Civil War. She refused to send her son Owen to any school with a pro Treaty ethos, and therefore opted to place him in the secular Sandford Park School when it was founded in 1922. Her sister's son Conor Cruise O'Brien was also placed there. Hanna died in 1946. Owen Sheehy Skeffington became a lecturer in French at Trinity College, and, beginning in 1954, an Irish Senator.

> "Ұлыбританиядағы әскери заң жариялануының әскери билік өкілеттігіне қатысты әсері көп рет түсіндірілді, бірақ дегенмен, мұндай жариялауды тудыратын дағдарыста оны әрқашан еске ала бермейді. Мұндай жариялау офицерлерге немесе сарбаздарға жаңа өкілеттіктер бермейді. Ол тек үкіметтің, әскери арқылы, бүліктерді тоқтату және тәртіпті қалпына келтіру үшін қажетті мәжбүрлеу және ерекше шаралар қабылдауға дайындалып жатқанын ескерту ретінде ғана әрекет етеді. Әскери заң жарияланған немесе жарияланбаған кезде сотсыз қарусызданған және қарсылық көрсетпеген азаматтарды өлтіру кісі өлтіру қылмысы болып табылады. Әскери заңды түсініп, қолданудың осы қарапайым қағидасын түсінбеу Боуэн Колтурст капитанының дағдарыс кезеңі бойында шексіз өкілеттіктерді пайдалануына себеп болды деп есептесек, осыны атап өту артық болар еді." Ол 1927 жылы қоғамдық өмірден шығып, 1934 жылы қайтыс болды. Капитан Боуэн Колтурст 19 ай Broadmoor ауруханасында өткізді, бірақ күдікті бүлікшілерге қалай қатысу керектігі туралы өз пікірін өзгертпеді. Ол 1918 жылдың 26 қаңтарында медициналық бақылауда босатылды және әскери зейнетақымен қамтамасыз етілді...

Жеке құжаттар

Фрэнсис Шихи Скеффингтон және оның әйелі Ханнаның жеке қағаздары Ирландия Ұлттық кітапханасына тапсырылды. Қағаздар туралы мәліметтерді онлайн режимінде қарауға болады.