Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
11 ғасырдағы король Гарольд Годвинсонның жұбайы Эдит Гейр (, "Едит Мүлей Лебедь"; 1025 жылы туған, 1086 жылы қайтыс болған), сонымен қатар Эдит Сваннек деп те белгілі, Норман жаулап алуының қарсаңында Англияның ең бай магнаттарының бірі болған, сондай-ақ король Гарольд Годвинсонның бірінші әйелі болған болуы мүмкін. "Swanneck" (немесе Swan Neck) халық этимологиясынан шыққан, ол Ежелгі ағылшын тілінде swann hnecca, "қош мойын", бұл шын мәнінде, ықтимал, swann hnesce, "Gentle Swan" деген сөздің бұзылған түрі. Ол кейде Мерсия графы Эльфгардың қызы Эальдгитпен шатастырылады, ол Харольдтың патшалық етуі кезінде патшайым болған.
11th century consort of King Harold Godwinson
Edith the Fair (, "Edyth the Gentle Swan"; born c. 1025, died c. 1086), also known as Edith Swanneck, was one of the wealthiest magnates in England on the eve of the Norman conquest, and may also have been the first wife of King Harold Godwinson. "Swanneck" (or Swan Neck) comes from the folk etymology which made her in Old English as swann hnecca, "swan neck", which was actually most likely a corrupted form of swann hnesce, "Gentle Swan" She is sometimes confused with Ealdgyth, daughter of Earl Ælfgar of Mercia, who was queen during Harold's reign.
Ерте өмір
Эдит 1025 жылы туған, ол Торкэлл биік пен оның әйелі, Этельред дайынсызның қызы болған деп есептеледі.
Edith was born circa 1025, and is thought by some to have been a daughter of Thorkell the Tall and his wife, a daughter of Ethelred the Unready.
Неке
Эдит Харольдтың қыздары Гунгильда Вессекстіктің анасы болуы мүмкін, ол Алан Руфустың сүйіктісі болды, ал Гыта Вессекстікті әжесі 1068 жылы Данияға алып кетті. Гаррольд Уэльс билеушісі Груффид ап Лливелиннің жесірі граф Эльфгардың қызы Эльдгитпен заңды түрде үйленген деп айтылса да, 1066 жылдың көктемінде бұл некеге көптеген қазіргі ғалымдар саяси ыңғайлылық деп қарайды. Мерсия мен Уэльс Англияға қарсы одақтасты, ал неке екі өте қиын аймақтағы ағылшындық талапқа ие болды, сонымен қатар Гарольд Годвинсонға діни қызметкерлер "заңды" деп санайтын неке берді, бұл оның ұзақ уақыт бойы Эдит Феермен некелесуінен айырмашылығы болды.
Edith may have been the mother of Harold's daughters Gunhild of Wessex, who became the mistress of Alan Rufus, and Gytha of Wessex, who was taken by her grandmother to Denmark in 1068. Though Harold is said to have lawfully married Ealdgyth, the daughter of Earl Ælfgar, the widow of the Welsh ruler Gruffydd ap Llywelyn whom he had defeated in battle, that marriage in spring 1066 is seen by most modern scholars as one of political convenience. Mercia and Wales were allied against England, and the marriage gave the English claim in two very troublesome regions, and also gave Harold Godwinesson a marriage deemed "legitimate" by the clergy, unlike his longtime common law marriage with Edith the Fair.
Уолсингхем көрнекі
Флинт Эдитті "Рихольд" немесе "Ришельдис де Фаверш" деп аталатын көрнекі тұлға ретінде таныстырады, ол Уолсингэмдегі біздің ханымның авторы. Эдиттің Уолсингхем көрнекі тұлғасы ретінде танылуы оның Рихард Пинсон 1061 жылы берген ғибадатхананың іргетасының ертеректегі күні сенімді екендігіне деген сенімінен туындайды. Пинсонның тарихы Пинсон балладасы деп аталатын повесть өлеңінде берілген, бұған дейін тарихшылар оны ауызша баяндау ретінде сенімді емес деп тастап тастаған, бірақ Флинт Пинсонды король Генри VII-нің қызметкері болған, Джон Лелэндпен де қызметтес болған, құрметтелген тарихшы болғандықтан балладаны қорғады. Флинт Дж.К. Дикинсонның (1959) теориясына қарсылық білдіреді, өйткені 1131 Норфолк роллінде Дикинсон ғибадатхананың іргетасына қатысты деп мәлімдейді, бұл шын мәнінде Уолсингхам ғибадатханасының іргетасына дейінгі Остин монахтарының монастырының іргетасына қатысты (қараңыз. xxii). Ол сондай-ақ Эдит Сваннесхалс соттың ішінде "Рихольд" деп аталғанын, яғни "әділ және бай" дегенді білдіретінін және Пинсон берген апелляциялық атақ англосаксондық королевасына қатысты болуы мүмкін екенін атап өтті. Бұл сілтеме Пинсон Балладасында берілген алғашқы датамен сәйкес келеді, өйткені Эдит Сваннесхалс осы кезеңде Уолсингхам әулетінің ханымы болған (б. xxvii). Сондықтан Флинт Эдит Суоншалды христиандық патшайым және Гарольд Годвинсонның заңды жұбайы ретінде бекітеді; сонымен қатар оның христиандық сипатын Валсингэм ғибадатханасының ықтимал көрушісі ретінде қорғайды. Эдиттің христиандық сипатын қорғауда Флинт оның Вурчестерлік Вулфстанмен достығын келтіреді.
Flint identifies Edith as the visionary known colloquially as "Rychold" or "Richeldis de Faverches", who authored Our Lady of Walsingham. The identification of Edith as the Walsingham visionary is rooted in his belief that the earlier date of the shrine's foundation, given by Richard Pynson as 1061, is credible. Pynson's history, which is given in a narrative poem known as the Pynson Ballad, had been previously thrown out by historians on the grounds it was unreliable as an oral narrative, but Flint defends the ballad on the grounds that Pynson was a respected historian, employed by King Henry VII, who also collaborated with John Leland. Flint contests the theories of J. C. Dickinson (1959) on the grounds that the 1131 Norfolk Roll, which Dickinson claims refers to the foundation of the shrine, actually refers to the foundation of the Priory of the Austin Friars, which preceded the foundation of the Walsingham Shrine (see p. xxii). He also notes that Edith Swanneshals was known within the court as "Rychold", meaning "fair and rich", and the appellatory title given by Pynson could therefore refer to the Anglo Saxon Queen—a reference which is consistent with the original date given in the Pynson Ballad as 1061, for Edith Swaneshals was the Lady of the Walsingham Manor in this period (p. xxvii). Flint therefore establishes Edith Swaneshals as a Christian queen and the legitimate spouse of Harold Godwinson; as well as defending her Christian character as the probable visionary of the Shrine of Walsingham. In defending Edith's Christian character Flint cites her friendship with Wulfstan of Worcester.
Фольклорлық
Халық аңызына сәйкес, Эдит Гарольдтың Хастингс шайқасында Жеңімпаз Уильямға ұрысқанынан кейін оның мүжілген денесін анықтады. Гаррольдтің анасы Гитха Торкелсдоттер Уильямға Гаррольдтің денесін жерлеуге беруді өтінгеніне қарамастан, Норман әскері бас тартты, Гитха Гаррольдтің салмағын алтынмен ұсынғанмен. Сол кезде Едит Харольдты тек өзі ғана білетін оның кеудесіне қойылған белгілер арқылы анықтауға мүмкіндік алды. Эдит Гейрдің денені сәйкестендіруі Харольдты христиандық қабірге қоюға себеп болды. Бұл аңыз Генрих Хайнедің "Гейстингс шайқасы" (1855) атты өлеңінде баяндалады, онда Эдит Галанти (Эдит Сван Нек ретінде) басты кейіпкер ретінде бейнеленген және "тек оған ғана белгілі белгілер" махаббат тістеулері болды деп мәлімдейді.
According to folklore, Edith identified Harold's mutilated body after his loss to William the Conqueror at the Battle of Hastings. Despite pleas by Harold's mother, Gytha Thorkelsdóttir, for William to surrender Harold's body for burial, the Norman army refused, even though Gytha offered Harold's weight in gold. It was then that Edith the Fair walked through the carnage of the battle so that she might identify Harold by markings on his chest known only to her. It was because of Edith the Fair's identification of the body that Harold was given a Christian burial by the monks at Waltham Abbey. This legend is recounted in the well known poem by Heinrich Heine, "The Battlefield of Hastings" (1855), which features Edith the Fair (as Edith Swan Neck) as the main character and claims that the "marks known only to her" were love bites.