Кіріспе

Нацистердің нәсілдер аралық қатынастар туралы сөздері Rassenschande (" нәсілдік ұят") немесе Blutschande (" қан ұят") - нацистік Германияның нәсілдік саясатында нәсілге қарсы ұғым, ол арийлер мен арийлер арасындағы жыныстық қатынастарға қатысты. Бұл арийлер сертификатын талап ету сияқты саясаттармен, кейіннен 15 қыркүйекте Рейхстагтың бір ауыздан қабылдаған Нюрнберг заңдары сияқты анти-аралас заңдармен жүзеге асырылды. Бастапқыда бұл заңдар негізінен этникалық немістердің (басқа да батыс еуропалықтардың көпшілігімен бірге "арийлер" деп жіктелетін) және азаматтығына қарамастан, арий еместердің арасындағы қарым-қатынастарға қатысты. Алғашқы кезеңде қылмыскерлер бейресми түрде ұсталды, кейін олар жүйелі түрде және заңды түрде жазаланды. Соғыстың соңынан шыққан жылдары Германияға күштеп әкелінген миллиондаған шетелдік Ostarbeitern ("Шығыстан келген жұмысшылар") мен рейхсгерман (туған жеріне қарамастан, этникалық немістер) арасындағы жыныстық қатынастарға заң бойынша тыйым салынды. Халықтың оны жек көруіне ықпал ету үшін күш-жігер жұмсалды. Бұл заңдар славян халқын Untermenschen ретінде бейнелеген нацистік нәсілдік идеологиямен ақталды. Сонымен қатар, заңдардың артында практикалық себеп болды: оларды қабылдамас бұрын, неміс фермаларында жұмыс істейтін поляк және совет әйелдері мен қыздары соншалықты көп бала тууға мәжбүр болды, сондықтан жүздеген арнайы үйлер құрылды Ausländerkinder Pflegestätte ("шетелдік балаларға арналған асыраушы үйлер") сәбилерді қоғамнан жасырып аборт жасау немесе өлтіру үшін.

Іске асыру

1933 жылы нацистер билікке келгенге дейін Адольф Гитлер моральдық құлдырауды жиі Расеншандеге немесе "бастардализацияға" - өзінің ізбасарларын өзінің жалғасып жатқан антисемитизміне сендірудің жолы деп айыптайды, ол көпшілік тұтыну үшін төмендеді. 1924 жылы Джулиус Штрейхер басқа ұлттармен жыныстық қатынаста болған деп табылған яһудилерге өлім жазасын қолдануды ұсынды. Нацистер билікке келген кезде, еуропалықтардың не екендігі туралы қарама-қайшылық көзқарастардан туындайтын айтарлықтай қақтығыстар мен жанжалдар болды. Кейбіреулер аралас некелердің санын зиянды деп санауға тым аз деп санады; Роланд Фрайслер сияқты нацистер бұл "растық сатқындық" болғандықтан маңызды емес деп қарады. Фрайслер 1933 жылы "қатысқан қанның" жыныстық қатынасына тыйым салуды шақыратын памфлет шығарды, бұл "шетелдік қанға" қарамастан, қоғамның қатты сын-пікіріне ұшырады және сол кезде Гитлер тарапынан қолдау таппады. Оның бастығы Франц Гюртнер оны халық қолдауы және еврей қаны бар екенін білмейтін адамдар сияқты проблемалық мәселелер үшін қарсы болды және еврей қанының (нағыз немесе жалған) айыбы шантаж үшін пайдаланылуы мүмкін. Алайда жергілікті билік ерлі-зайыптылардан өздерінің ақындық ата-бабалары бар екенін дәлелдеу арқылы некеге тұруға лайықты екендерін дәлелдеуді талап етіп отырды. 1934 жылы Вильгельм Фрик жергілікті билік өкілдерін мұндай некелерге өздері тыйым салу туралы ескертті, бірақ 1935 жылы аралас жұптардың өтінішін кейінге қалдыруға рұқсат берді. Штурм әскерлері ерлі-зайыптыларға ашық қарсылық танытты. Плакаттар қорлау үшін кеңінен қолданылды. 1935 жылы сәуірде шыққан "Das Schwarze Korps" басылымында оған қарсы заңдар шығаруды талап етті. Ол жерде бір яһуди он жеті жасар қызды түн ортасында жалаңаш суға түсуге көндіргені туралы хабарланған еді. Қызды өз-өзіне қол жұмсаудан тек СС патрульінің араласуы ғана құтқарып қалды.

Нюрнберг заңдары

Нацистік Германияда 1935 жылы Нюрнберг заңдары қабылданғаннан кейін, арийлер мен арий еместер арасындағы жыныстық қатынасқа және некеге тыйым салынды. Алғашында заңдар негізінен яһудилерге қарсы болса да, кейіннен ромаларға, қара нәсілділерге және олардың ұрпақтарына да қолданылды. Растық арамдыққа айыпталған адамдарды қылмыстарын жариялайтын плакаттармен мойнына байлап, көшелер арқылы алып жүріп, көпшілік алдында қорлық көрсетті. Сотталғандар белгілі бір уақытқа концлагерге жіберілді. Заңның ауқымы полицияның құқық бұзушылықтарды анықтау міндетіне жеткіліксіздігін білдірді; барлық Гестапо істерінің бестен үшеуі айыптаудан басталды. Нюрнберг заңдарына дейін еврейлер мен басқа да арийлермен некелескен немістердің одақтары жойылған жоқ, бірақ оларды мақсат етіп, қазіргі серіктестерінен ажырасуға шақырды. Еврей әйелдерін зорлау Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде де тыйым салынған, бірақ заң оны болдырмауға немесе тоқтатуға ештеңе істеген жоқ, өйткені зорлау жасаған сарбаздар әйелдерді зорлағаннан кейін оларды өлтіріп, үндемеулерін қамтамасыз етті. Польшадағы әскери науқан кезінде неміс сарбаздарына зорлау үшін қылмыстық іс қозғалған жалғыз жағдайда - Буско Здройдағы еврей Кауфманн отбасына қарсы үш сарбаз жасаған жаппай зорлау туралы іс - неміс судьясы кінәлілерді зорлау үшін емес, Рассеншанде үшін соттады.

Шетелдік жұмысшылар

1939 жылы Польшаға шабуыл жасағаннан кейін, поляк әйелдері мен неміс сарбаздары арасындағы жыныстық қатынастар туралы нацистік хабарлар поляктар мен немістер арасындағы байланыс неміс қанының төмендеуіне әкеліп соқты, ал поляк тектес адамдармен кез келген байланыс қауіпті екенін жариялау үшін баспасөзге берілген нұсқауды әкелді. Баспасөз поляктарды еврейлер мен сиғандармен бірдей деңгейде сипаттап, қауымдастыққа кедергі жасады. 1940 жылы 8 наурызда нацистік Германия үкіметі Польшаның Германиядағы поляк мәжбүрлі жұмысшыларына қатысты қаулыларын шығарды, онда "герман еркегімен немесе әйелмен жыныстық қатынаста болған немесе оларға басқа да дұрыс емес жолмен жақындаған поляк" өлім жазасына кесіледі деп жазылған. Шығыс соғысы басталғаннан кейін нәсілдік арамдау туралы заң барлық шетелдіктерге (неміс еместерге) қатысты болды. 1942 жылы 7 желтоқсанда Гиммлер "рұқсатсыз жыныстық қатынас" өлім жазасына әкеп соғатынын мәлімдеген жарлық шығарды. Гестапо неміс және Шығыс Еуропа халықтары арасындағы жыныстық қатынастарды "неміс ұлтының нәсілдік тұтастығына қауіп төндіреді" деген негізде қудалады. Роберт Геллатели өзінің "Гестапо және неміс қоғамы: нәсілдік саясатты жүзеге асыру, 1933-1945" атты кітабында нацистік нәсілдік заңдарды бұзған неміс әйелдері жазаланған жағдайларды атап өтті. 1940 жылдың қыркүйек айында полякпен жыныстық қатынаста болғаны үшін кінәлі деп танылған Дора фон Кальбицтің басын қырқып, Лейпцигке жақын орналасқан Ощац қаласындағы қазаға тігілген жерге қойылды. Осылай мен өзімді халықтың арасынан аластаттым". 1941 жылдың наурыз айында француз тұтқынымен қарым-қатынаста болған үйленген неміс әйелінің басын қырқып, төменгі Франкониядағы Брамберг қаласы арқылы жүріп өтті, онда "Мен неміс әйелінің ар-намысына нұқсан келтірдім" деген жазу бар. Неміс және шетелдік жұмысшылар арасындағы жыныстық қатынастарға тыйым салу саясаты екі неміс қызына қатысты жағдай пайда болғанша жалғастырылды, біреуі (16 жастағы) зорланды, екіншісі (17 жастағы) жыныстық қатынасқа түсті, олардың бастары қырқылып, олар "ар-намысы жоқ" деп жазылған плакаттармен мойнына байланған көшелер арқылы жүрді. Бұл оқиға толықтай мақұлданбады, бірақ поляктардан аулақ болу үшін неміс жұртшылығын қорқытуға тырысты. Соғыс кезінде нацистік пропаганда немістерді "Volkstum" ("растық сана") насихаттауға талпындырды. Неміс әйелдерін Германияға әкелінген шетелдік жұмысшылармен жыныстық қатынасқа түсуден аулақ болуға және оларды "қан" (яғни нәсілдік тазалық) үшін қауіп ретінде қарауға шақыратын буклеттер таратылды. Әсіресе, Остфрайтхерлер арасында жыныстық қатынас, тіпті жүктілікке әкелмейтіндер де қатаң жазаланды. Неміс нәсілдік заңдарын бұзудың алдын алу үшін, бұйрықтарда жұмысшылар ерлер мен әйелдердің бірдей санын алу керектігі нақты көрсетілген, сондықтан жезөкшелер үйіне қажеттілік болмайды. Шығыс Еуропадан, соның ішінде Польша мен Украинадан бала күтушілерді импорттау бағдарламасы олардың неміс балаларымен жұмыс істеуіне және мүмкін жыныстық қанаушылыққа әкелуі мүмкін; сондықтан мұндай әйелдер немісшелікке жарамды болуы керек еді.

Насихаттау

Осы айырмашылықты қабылдауды және нәсілдік гигиенаның қажеттілігін нацистік пропаганда кеңінен тарады. Нацистердің баяндамашылары көптеген немістердің "қатерлі істі түсінбейтінін" атап өтті, бұл туралы газетте "Немістер мен яһудилер арасындағы жыныстық қатынасты жазалау туралы шешімді таңғажайып шешім" деп атады. Тіпті шетелдік үгіт-насихат та жазалау арқылы алдын алудың маңыздылығын көрсетті. Der Stürmer мұндай істермен айналысты, әр санының өзінде еврейлер туралы жыныстық қылмыстар туралы, көбінесе егжей-тегжейлі айтылды. Нюрнберг заңдары таратылғаннан кейін, 1935 жылы "Штюрмер" газетінің алғашқы сегіз мақаласының төртеуінде Штрайхер нәсілдік арамдану жағдайларында өлім жазасын талап етті. Мысалы, ФИПС бір бөлмеде жалғыз қалған баласын тастап, темекі шегетін күйзелген ананы суреттеп, оның еденінде оның еврей азғырушысының суреті бар, оның астында: "Оның ішіндегі барлық нәрсе өліп қалды. Оны бір яһуди құртты". Neues Volk - бұл нәсілдік саясат жөніндегі НСДАП кеңсесінің ай сайынғы басылымы, ол расалық қатынастар туралы сұрақтарға жауап берді және арий нәсілінің жоғары деңгейін насихаттаған басқа да материалдарды қамтыды. Әйелдің жүкті болғанына қарамастан, қытайлық еркекке үйленуіне де тыйым салынған, ал кеңсе еркектің депортациялануына қамқорлық жасады. Бұл үшін оның өлтірілуі ежелгі герман әдет-ғұрыптары бойынша "расалық ластану" ретінде ұсынылады. "Алтын қала" романында жас, жазықсыз ауыл қызы және судет немісі чехтің өзін азғыруына жол береді. Бұл нәсілдік ластану - оның өз-өзіне қол жұмсауының бір себебі, бұл Пропаганда министрлігінің қасақана өзгеруі, өйткені кінәсіз әке өз-өзіне қол жұмсаудың орнына, ұятқа қалған қыз қайғыруы керек. Jud Süß-те еврей титулы таза арийлік қызды аяусыз қуып жүр; ол күйеуін тұтқындап, азаптап, оны босатуды ұсынғаннан кейін, ол өзін-өзі суға батырып алады. Die Reise nach Tilsit романында поляк азғырушысы неміс күйеуін өзінің ізгі неміс әйелімен қашып кету үшін өлтіруге көндіреді, бірақ күйеу сәтсіз аяқталады және ақырында өкінішпен әйеліне қайта оралады. Неміс және шетелдік жұмысшылар арасындағы жыныстық қатынастарды болдырмау үшін Volkstum, нәсілдік сананы тарату үшін бірнеше рет күш-жігер жұмсалды. Германияға әкелінген барлық шетелдік жұмысшылармен жыныстық қатынастан аулақ болуды барлық неміс әйелдеріне нұсқау берген трактаттарда олар өздерінің қанына қауіп төндіреді деп аталды.