Кіріспе

1988 жылы Еуропалық экономикалық қоғамдастық (ЕЭК) енгізген ынталандыру схемасы (ЕЭК 1272/88 Регламенті) (i) Ортақ ауыл шаруашылығы саясатының (ОАС) кепілдік берілген баға жүйесі аясында Еуропада өндірілген үлкен және қымбат артық өнімді азайтуға көмектесу; және (ii) ауыл шаруашылығының қарқынды дамуы салдарынан ауыл шаруашылығы экожүйелері мен жануарлар дүниесіне келтірілген елеулі зияннан кейін қоршаған ортаға пайда әкелу мақсатын көздеді. Бұл мақсатқа жету үшін шаруалардың жерлерінің белгілі бір бөлігін қарқынды өндірістен шығару талап етілді. Мұндай жерлер "қорғауға алынған" деп аталады.

Тарих

1992 жылы жалпы ауыл шаруашылығы саясатының МакШарри реформасы аясында ірі егістік шаруашылықтары үшін жерді міндетті түрде бос қалдыру енгізілді. Бастапқыда ол 15% деңгейінде белгіленді, ал 1996 жылы 10%-ға дейін төмендетілді. 2005 жылы тікелей субсидиялар енгізілгеннен кейін, бұрын бос қалдыруға талап еткен фермерлерге олар бұрын бос қалдырған жер көлеміне тең "бос қалдыру құқығы" берілді. Осы құқықтар бойынша төлем алу үшін ауыл шаруашылығы өндірісінен тең көлемдегі гектарлар алынып тасталуы керек еді. Бос қалдырылған жердің топырақтың химиялық құрамын жақсарту және егістік жерлерде, әсіресе 5 жылдық айналымсыз бос қалдыруда биологиялық әртүрлілікті арттырудың тиімді тәсіл екені көрсетілді. 2007 жылғы 16 шілдеде Еуропалық комиссия (ЕК) 2008 жылы бос қалдыру талаптарын 0%-ға дейін төмендету жөніндегі ұсынысты жариялау ниетін мәлімдеді, және ұсыныс 2007 жылғы 26 қыркүйекте қабылданды. Бұл Еуроодақтағы астық нарығындағы ағымдағы тапшылықты азайтуға, нарыққа астық көлемін ұлғайтуға және екі қатарынан төмен өнімділіктен кейін бағаны төмендетуге көмектесуі тиіс еді. ЕК 2008 жылдың қараша айында АӨС денсаулық тексеруі арқылы бос қалдыруды толық жоюға келісті.