Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс жазушысы (1873–1934)
German writer (1873–1934)
Якоб Вассерманн (10 наурыз 1873 – 1 қаңтар 1934) – неміс жазушысы және романист.
Jakob Wassermann (10 March 1873 – 1 January 1934) was a German writer and novelist.
Өмір
Фюрт қаласында туған Вассерманн дүкеншінің ұлы болған және анасынан ерте айырылған. Ол әдебиетке ерте қызығушылық танытып, шағын газеттерде әртүрлі туындыларын жариялаған. Әкесі оның әдеби амбицияларын қолдауға ықылас танытпағандықтан, бітірген соң Венадағы бір кәсіпкердің қасында қысқа мерзімді оқушы болып жұмыс істеген. Әскери қызметін Вюрцбургте аяқтаған. Содан кейін Германияның оңтүстігінде және Цюрихте тұрған. 1894 жылы Мюнхенге көшіп келген. Мұнда ол Simplicissimus газетінде хатшы, кейін түзеуші редактор болып жұмыс істеген. Осы кезде ол Райнер Мария Рилке, Хьюго фон Хофмансталь және Томас Манн сияқты басқа жазушылармен де танысқан. 1896 жылы өзінің алғашқы романы – «Мелузин» (оның тегі неміс тілінде «су адамы» деген мағынаны білдіреді, ал «Мелузин» (немесе «Мелузина») – еуропалық аңыздар мен халық мүсіндерінің кейіпкері, қасиетті бұлақтар мен өзендердегі тәтті судың әйел рухы) жарық көрген. 1898 жылдан бастап Венада театр сыншысы болған. 1901 жылы Джули Спейерге үйленген, 1915 жылы ажырасқан. Үш жылдан кейін Марта Карлвейске қайтадан үйленген. 1906 жылдан кейін Вена мен Штириядағы Альтаусзее арасында алмасып тұрған. 1926 жылы Пруссия өнер академиясының мүшесі болып сайланған. 1933 жылы нацистерден құтылу үшін отставкаға кеткен. Сол жылы еврей тегіне байланысты Германияда оның кітаптарына тыйым салынған. 1934 жылдың 1 қаңтарында Альтаусзедегі үйінде жүрек талмасынан қайтыс болған. Вассерманнның шығармаларына өлеңдер, эсселер, романдар мен әңгімелер кіреді. Оның ең маңызды туындылары – «Маурициус ісі» романы (Der Fall Maurizius, 1928) және «Неміс және еврей ретіндегі өмір жолым» (Mein Weg als Deutscher und Jude, 1921) автобиографиясы болып есептеледі, онда ол неміс және еврейлік өзіндігінің шиеленісті қарым-қатынасы туралы әңгімелеген.
Born in Fürth, Wassermann was the son of a shopkeeper and lost his mother at an early age. He showed literary interest early and published various pieces in small newspapers. Because his father was reluctant to support his literary ambitions, he began a short lived apprenticeship with a businessman in Vienna after graduation. He completed his military service in Würzburg. Afterward, he stayed in southern Germany and in Zürich. In 1894 he moved to Munich. Here he worked as a secretary and later as a copy editor at the paper Simplicissimus. Around this time he also became acquainted with other writers such as Rainer Maria Rilke, Hugo von Hofmannsthal, and Thomas Mann. In 1896 he released his first novel, Melusine (his surname means "water man" in German, while a "Melusine" (or "Melusina") is a figure of European legends and folklore, a feminine spirit of fresh waters in sacred springs and rivers). From 1898 he was a theater critic in Vienna. In 1901 he married Julie Speyer, whom he divorced in 1915. Three years later he was married again to Marta Karlweis. After 1906, he alternated between Vienna and Altaussee in Styria. In 1926, he was elected to the Prussian Academy of Arts. He resigned in 1933, narrowly avoiding expulsion by the Nazis. In the same year, his books were banned in Germany owing to his Jewish ancestry. He died on 1 January 1934 at his home in Altaussee of a heart attack. Wassermann's work includes poetry, essays, novels, and short stories. His most important works are considered the novel The Maurizius Case (Der Fall Maurizius, 1928) and the autobiography, My Life as German and Jew (Mein Weg als Deutscher und Jude, 1921), in which he discussed the tense relationship between his German and Jewish identities.