Қосымша қалқаншалы ұшақ: Blackburn B.20 және B.40 эксперименттері
Blackburn B-20
Блэкберн B.20: 1940 жылғы эксперименттік ұшақ, суға қондыру-көтеру қабілетін арттыруға бағытталған. Жаңа жүзбек конструкциясы, ұшу және су үстіндегі мүмкіндіктер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Блэкберн B 20 – 1940 жылы алғаш ұшқан, ұшақтардың суға қондыру қабілетін күрт арттыруға бағытталған эксперименталды ұшақ. Blackburn Aircraft компаниясы бас дизайнері Джон Дуглас Ренни тіркеген, суға қондыру үшін қолданылатын және корпусты құрайтын қайырылатын понтондық шассиге қатысты патент негізінде тәуелсіз жобалау зерттеулерін жүргізді.
The Blackburn B 20 was an experimental aircraft, first flying in 1940, that attempted to drastically increase the performance of flying boat designs. Blackburn Aircraft undertook an independent design study based on a patent filed by their chief designer, John Douglas Rennie for a retractable pontoon float that formed the planing hull.
Жобалау және әзірлеу
B 20 – ұшқыш қайық пен плавпланның ең жақсы қасиеттерін біріктіруге жасалған әрекет болды. Суда жүзген кезде B 20 негізінен плавплан сияқты болды, ол фюзеляжының астында орналасқан үлкен жүзу құрылғысын және тұрақтандыру үшін қанат ұштарына жақын екі кішкентай жүзу құрылғысын пайдаланды. Ұшу кезінде негізгі жүзу құрылғысы фюзеляжға қарай жоғары тартылып, ағымдық болу үшін фюзеляждың "құрамасына" орналасты. Қанаттардағы жүзу құрылғылары американдық Consolidated PBY ұшқыш қайығының дизайнындағыдай, қанат ұштарына айналу үшін сыртқа қарай бүгілді. Бұл конфигурация ұшып тұрғанда және қону кезінде қанаттың дұрыс бұрылымын қамтамасыз етті, ал соңғы жағдайда ұшқыш қайықтардың терең корпустарымен салыстырғанда кедергіні азайтуға мүмкіндік берді. Blackburn, Supermarine, Shorts және Saunders Roe компаниялары Әуе министрлігінің R1/36 талабына сәйкес жобаларды ұсынды. Алғашқыда Supermarine таңдалды, бірақ Supermarine (Spitfire-ге жұмыс істегендіктен) жеткілікті түрде ерте бастай алмады, нәтижесінде Saunders Roe Lerwick қызметке енгізілді. Дегенмен, министрлік бұл тұжырымды сынау үшін B 20 прототипін жасауға келісім берді және оған тапсырыс берді.
The B 20 was an attempt to combine the best features of both the flying boat and the floatplane. While on the water, the B 20 was essentially a floatplane, using a large float under the fuselage for buoyancy, and two smaller floats near the wingtips for stability. In flight, the main float retracted upwards towards the fuselage, fitting into a "notch" to become streamlined as a part of the fuselage. The wing floats folded outwards, somewhat like those on the American Consolidated PBY flying boat design, to become the wingtips. This configuration gave the correct wing incidence for takeoff and for flight and in the latter a much reduced drag compared to the deep hulls of flying boats. Blackburn, along with Supermarine, Shorts and Saunders Roe tendered designs against Air Ministry Specification R1/36. The Supermarine was chosen initially but Supermarine could not start work soon enough (due to their work on the Spitfire) and what would enter service as the Saunders Roe Lerwick became the chosen aircraft. However, the Ministry was interested enough to authorise and contract for the construction of a prototype of the B 20, serial number V8914, to test the concept.
Сынау
Дамбартон қаласында салынған прототип 1940 жылғы 26 наурызда алғаш рет ұшты. 7 сәуірде сынақ барысында ұшақ элеронның дірілінен қатты дірілдеді және экипаж парашютпен секірді. Үшеуі қаза болды, ал қалған екеуін , өзгертілген сауда кемесі , құтқарып алды. Бірінші прототип апатқа ұшырағаннан кейін, Блэкберннің барлық күші соғысқа жұмсалғандықтан, дамыту тоқтатылды.
The prototype, built at Dumbarton, flew for the first time on 26 March 1940. On 7 April, during a test run, the aircraft experienced extreme vibration due to aileron flutter and the crew bailed out. Three were lost, the other two were picked up by , a converted merchantman. Development ceased when the first prototype crashed, as Blackburn's resources were dedicated to the war effort.
B.40
B 40 – Бристоль Centaurus қозғалтқыштарымен жабдықталған B 20 ұшағының жетілдірілген нұсқасы. Ол кішкентай, көп мақсатты қолданылатын ұшу қайығына деген қажеттілікті қанағаттандыру үшін жасалған және оған R.13/40 техникалық талабы қойылды. 1941 жылдың қыркүйегінде екі прототипке тапсырыс берілді, бірақ желтоқсан айында жағдай қайта қарастырылды. Оның ұшу қашықтығы Sunderland III-тен айтарлықтай артық болған жоқ, бір қозғалтқышта ұшу қабілеті қанағаттандырмайтын болды, ал құрлықтағы патрульдік ұшақтар одан да ұзақ қашықтыққа ұша алатын. Бұған қоса, тәжірибелік үлгі ретінде маңыздылығы болмады, себебі бұл қағида B.20-де бұрыннан дәлелденген, ал B.40 сияқты ұшақ үшін аэродинамикалық қарсылықты айтарлықтай төмендету мүмкін болмады. B.40 ұшағына операциялық қажеттілік болмағандықтан, жоба тоқтатылды.
The B 40 was an improved variant of the B 20 with Bristol Centaurus engines to meet a requirement for a small general purpose flying boat and specification R.13/40 was raised for it. Two prototypes were ordered in September 1941 but the situation was reconsidered in December. Its range was insufficient improvement over the Sunderland III, performance on one engine was unacceptable, and land based patrol aircraft were capable of covering longer ranges. Further, there was little value as an experimental design because the principle had been proven in the B.20 and for an aircraft the size of the B.40 there would not be a significant improvement in drag. With no operational requirement for the B.40, it was therefore cancelled.