Кіріспе

Даниялық-исландиялық суретші Олафур Элиассон (; 5 ақпан 1967 жылы туған) – жарық, су және ауа температурасы сияқты табиғи элементтерді пайдаланып, көрерменнің сезімін күшейтуге арналған мүсіндік және ірі масштабты инсталляциялық өнер саласында танымал. 1995 жылы Олафур Берлинде Studio Olafur Eliasson зертханасын құрды, ол кеңістіктік зерттеулермен айналысады. 2014 жылы Олафур және оның көп жылдық серігі – неміс сәулетшісі Себастьян Бехман – сәулет және өнер кеңсесі Studio Other Spaces-ті іске қосты. Олафур 2003 жылы 50-ші Венеция биенналесінде Данияны өкілдік етті, содан кейін сол жылы Лондонның Тейт Модерн мұражайының Турбина залында «қазіргі заманғы өнердегі маңызды кезең» деп аталған «The Weather Project» жобасын іске қосты. Олафур көптеген қоғамдық жобаларға қатысты, оның ішінде 1998 және 2001 жылдар аралығында түрлі қалаларда жүзеге асырылған Green river акциясы; 2007 жылғы Серпентин галереясы павильоны, Лондон (норвегиялық сәулетші Кьетил Трэдал Торсенмен бірлесіп жасалған уақытша құрылыс); және 2008 жылы Public Art Fund тапсырысымен салынған Нью-Йорк қаласының сарқырамалары. Олафур сондай-ақ Breakthrough Prize жүлдесінің мүсінін жасады. Оның көптеген туындылары сияқты, бұл мүсін де өнер мен ғылымның ортақ тұсынан іздейді. Ол қара тесіктер мен галактикалардан бастап, теңіз қабықшалары мен ДНК спиральдарына дейін табиғатта кездесетін нысандарды еске түсіретін тороид пішіндес. Олафур 2009-2014 жылдары Берлин өнер университетінде профессор болып жұмыс істеді және 2014 жылдан бері Аддис-Абебадағы Alle School of Fine Arts and Design мектебінде доцент қызметін атқарады. Оның студиясы Германияның Берлин қаласында орналасқан. Оның ата-анасы 1966 жылы Исландиядан Копенгагенге көшіп келген, әкесі аспаз, ал анасы тігінші болып жұмыс істеген. Ол анасымен және акционерлік брокер болған әкесімен бірге тұрды. Екі мектеп досымен бірге ол «Харлем Ган Крю» деп аталатын топ құрды және төрт жыл бойы клубтар мен би залдарында өнер көрсетіп, ақырында Скандинавия чемпионатында жеңіске жетті.

Көркемдік мансап

Олафур 1995 жылы академияны бітірді, ал 1993 жылы бір жылға Кельнге, содан кейін Берлинге көшкен. Ол Берлинде студиясын ашқаннан бері сол жерде жұмыс істейді. Алғашқыда студиясы Гамбург вокзалының жанындағы үш қабатты бұрынғы пойыз депосында орналасқан. Олардың жасаған алғашқы туындысы – «8900054» деп аталған, 9 метр ені және 2 метр биіктігі бар, тот баспайтын болаттан жасалған күмбез. Ол жерден өсіп шыққандай сезім тудырады. Бұл әсер – иллюзия болғанымен, ақыл-ойыңа бұл құрылымның жер астынан дамып келе жатқан әлдеқайда зор нәрсенің бір бөлігі емес екеніне сене алмайсың. Торстейннің геометрия және кеңістік туралы білімі Олафурдың көркемдік туындыларына сіңірілген, оны оның геометриялық шамдарында, павильондарында, туннельдерінде және камера-обскура жобаларында көруге болады. Көптеген жобаларында суретші әртүрлі сала мамандарымен ынтымақтаса жұмыс істейді, олардың ішінде сәулетшілер Торстейн және Себастьян Бехман (екеуі де жиі ынтымақтастық жасайды, Бехман 2018 жылы Даниядағы Вейле-Фьордтағы Kirk Kapital бас кеңсесін аяқтады), автор Свенд Аге Мадсен («Соқыр павильон»), ландшафт сәулетшісі Гюнтер Вогт («Орталық қозғалыс»), сәулет теориясының маманы Седрик Прайс («Chaque matin je me sens différent, chaque soir je me sens le même») және сәулетші Кьетил Торсен (Serpentine Gallery Pavilion, 2007) бар. Суретшінің құрған «Студио Олафур Элиассон» – «ғарыштық зерттеулер зертханасы» ретінде жұмыс істейді, онда сәулетшілер, инженерлер, қолөнершілер және көмекшілерден (2008 жылғы мәлімет бойынша шамамен 30 адам) тұратын команда инсталляциялар мен мүсіндер сияқты өнер туындыларын, сондай-ақ ірі жобаларды және тапсырыстарды жасау үшін бірлесіп жұмыс істейді. Олафурға Брюс Науманның шығармашылығы үлкен әсер етеді. Берлиндегі Өнер университетінің профессоры ретінде Олафур Элиассон 2009 жылдың сәуір айында өз студиясының ғимаратында Ғарыштық эксперименттер институтын (Institut für Raumexperimente, IfREX) құрды. Huffington Post Олафурды «климаттың өзгеруі мен табиғатты қорғауды басты назарға алатын 18 «жасыл» суретшінің» бірі деп атады.

Сұлулық (1993)

Надин Войчик 2019 жылы "Настоящая жизнь" көрмесіне барғаннан кейін "Көркемдік" (1993) туындысын "көзге жайлы, бірақ күшті су инсталляциясы, ол прожекторлар арқылы радуганы шақырады" деп сипаттады.

Желдету бөлшектері

Олафурдың алғашқы жұмыстары төбеден ілінген тербелісті электр желдеткіштерінен тұрады. "Вентилятор" (1997) өз осімен айналып, алға-артқа және дөңгеленіп қозғалады. "Quadrible light ventilator mobile" (2002–2007) – іздеу шамшырағы мен төрт желдеткіштен құралған, электрмен жұмыс істейтін айналмалы мобильді құрылғы. Ол көрме залында ауаны желдетіп, жарық шоғымен сканерлейді. 2008 жылы "Take Your Time" ретроспективасын (Қазіргі заманғы өнер мұражайында) қарастырған Питер Шелдаль "Вентиляторды" "MOMA атриумының кеңістігін кереметтейтін тапқыр шешім" деп атады.

Ауа райы жобасы

Ауа райы жобасы 2003 жылы Лондонның Tate Modern мұражайында Unilever сериясының бір бөлігі ретінде орнатылды. Инсталляция галереяның Турбиналар залының кеңістігін толыққанды иеленді. Олафур қант пен су қоспасын пайдаланып, ауада жұқа тұман жасау үшін ылғалдандырғыштарды қолданды, сондай-ақ жүздеген бір түсті шамдардан құралған жартылай шеңберлі дискіні (төбедегі айнада толық шеңбердей көрінеді) пайдаланды. Зал төбесі үлкен айнамен жабылған, онда келушілер өздерін күнді бейнелейтін қызғылт сары жарыққа қарсы қара көлеңкелер ретінде көре алатын. Көптеген келушілер бұл көрмеге арқаларына жатып, қолдарын және аяқтарын қозғап жауап берді. Өнер сыншысы Брайан О'Доэрти осы көріністі "көрермендердің өзінің нарциссизміне беріліп, аспанға көтерілгендей ойға далаласқаны" деп сипаттады. "Ауа райы" жобасы үлкен табысқа ие болды және оның ең танымал туындысы болып қала береді. "Ауа райы" жобасы көрермендерге бұлттардың ішінде күнге жақын екенін сезіндіруге тырысты, бірақ шындығында, үлкен жарты шеңбер айна төбесінен ілінген, бұл толық шеңбердің көрінісін тудырды. Төбедегі айналар төменгі кеңістіктің бейнесін көрсетті. Көрермендер әсерді толықтырып, жиі арқаларына жатып, төбеге қарап, өздерінің бейнелерін байқау үшін түрлі қимылдар жасады. Мұны ересектер де, балалар да істеді.

Жарық қондырғылары

Олафур көрме кеңістіктерінде атмосфералық тығыздықпен әртүрлі тәжірибелер жасап келеді. "Room For One Colour" (1998) жұмысында төмен қысымды натрий шамдарымен жарықтандырылған дәлізde қатысушылар өздерін түстерді қабылдау сезіміне әсер ететін монохромды сары жарыққа толы бөлмеде табады. Тағы бір инсталляция, "360 градус барлық түстерге арналған бөлме" (2002) – қатысушылар кеңістік пен перспективаны жоғалтатын және қарқынды жарыққа сіңіп кеткендей сезінетін дөңгелек жарық мүсіні. Олафурдың кейінгі инсталляциясы "Din blinde passager" ("Сіздің соқыр жолаушыңыз") (2010) Аркен заманауи өнер мұражайының тапсырысы бойынша 90 метрлік туннель болып табылады. Туннельге кіргенде, келушілерді тығыз тұман қоршап алады. Көріну қашықтығы бар болғаны 1,5 метр болғандықтан, мұражайға келгендер қоршаған ортаға бағдарлану үшін көруден басқа сезімдерін пайдалануға мәжбүр. 2019 жылғы "Нағыз өмірде" көрмесіне қатысқаннан кейін Соутер "Сіздің соқыр жолаушыңызды" Олафурдың ең жақсы туындыларының бірі деп атады, өзін "әлемде жалғыз" сезінгенін айтты. [ ] Мен өз көзімнің ірісін, алдымда көк сақинадай жарқырап тұрғанын көрдім, ал құлағымда жүрегімнің соғысын естідім.

Мұражайдағы өзен сағасы

2014–2015 жылдары Данияның Луизиана заманауи өнер мұражайында Олафур өзен төсегін бейнелейтін инсталляция жасады. Ол табиғи тастар, топырақ және суды жинақтап, галерея кеңістігін ландшафтқа айналдырды және туындысын «Мұражай ішіндегі өзен төсегі» деп атады. Олафур физикалық құбылыстарды шынайы да, сәл жасанды да көрінетіндей етіп бейнелейді, сонымен бірге көрермендерді қатысуға шақыратын жасалған кеңістікте ұстайды. «Мұражай ішіндегі өзен төсегі» бес сезімді пайдалана отырып, толыққанды сезімдік тәжірибеге айналады, онда адамдар онымен бірге жүре алады немесе қызығушылықпен алшақтап кете алады. Бұл екі әрекеттің екеуінде де еркіндік бар, бұл қатысушыға парадокс табуға немесе бос кеңістікке енуге мүмкіндік береді, соның арқылы жасалған жүйеде олардың нағыз еркіндігі мен еркіндігіне күмән келтіреді. 2014 жылғы көрмеге жазған рецензиясында Свава Риесто мен Генриетте Штайнер Олафурдың «бізді қоршаған ортадан бөліп, өзгеше және қатаң сұлулықты әкелгенін» айтты; олар тасты ландшафт көрінісін «күтіммен құрастырылған» деп сипаттады. Дегенмен, олар Олафур көрермендерге Луизиананы жаңаша көрсетуді көздегенін, бірақ Луизианадан көп айырмашылығы жоқ туынды жасап, сәтсіздікке ұшырағанын болжады: «Бұл [ ] бізді жаңаша көруге қалай итермелегені туралы сұрақ әлі жауапсыз».

Исландия фотосуреттері

Олафур белгілі бір уақыт аралығымен әртүрлі түсті фотосуреттерден тұратын топтамаларды ұсынады, олардың бәрі Исландияда түсірілген. Суреттердің әр тобы бір тақырыпқа: жанартауларға, ыстық бұлақтарға және шөл даладағы жалғыз тұрған үйлерге арналған. Өзінің алғашқы сериясында ол Исландияның барлық көпірлерін түсіруге тырысты. 1996 жылғы келесі сериясы Ватнайокуль астындағы жанартаудың атқылауынан кейінгі жағдайды бейнелеген. Көбінесе бұл фотосуреттер әуеден, карта жасаушылар дәстүрлі түрде пайдаланатын шағын жалға алынған ұшақтан түсіріледі. 2007 жылы павильон Дубровник қаласына жақын Хорватияның Лопуд аралына көшірілді. Одан бері ол бірнеше рет қоғамға қайта ашылды.

Сіздің мобильді күтулеріңіз: BMW H2R жобасы

Олафур 2007 жылы BMW компаниясынан BMW Art Car жобасы үшін он алтыншы көркем автокөлікті жасау туралы тапсырыс алды. Бұл көлік сутекпен жұмыс істейді және 2008 жылы Мюнхендегі Pinakothek der Moderne-де таныстырылды.

Нью-Йорк қаласындағы су тасқыны

Олафурға Нью-Йорк портында 90-ден 120 футқа дейінгі биіктіктегі төрт жасанды шаршылым жасау тапсырылды, олар "Нью-Йорк қаласының шаршылымдары" деп аталды. Бұл инсталляция 2008 жылдың 26 маусымынан 13 қазанына дейін көрсетілді. 15,5 миллион доллар құнмен, бұл Кристо мен Жанна Клодтың Орталық саябақта "The Gates" инсталляциясынан бергі ең қымбат қоғамдық өнер жобасы болды.

Шындықтың Парламенті

2009 жылғы 15 мамырда ашылған бұл тұрақты мүсін Нью-Йорк штатының Хадсон қаласындағы Аннандейлдегі Бард колледжінде орналасқан. Инсталляция – әлемдегі ең ерте демократиялық форумдардың бірі саналатын Исландияның алғашқы парламенті, Альтингиге негізделген. Суретші бұл жобаны студенттер мен қонақтар демалып, пікір алмасып, тіпті дауласуға болатын орын ретінде көреді. Нақты парламент білім беру жүйесінің негізінде келіссөздер болуы керек екенін баса көрсетеді. Жасанды аралдың айналасын 30 футтық дөңгелек көл, 24 ағаш және жабайы шөптер қоршайды. 100 фут (30 м) болатын арал кесілген көк тастан жасалған, компас сияқты еден үлгісімен (меридиандық сызықтар мен навигациялық карталарға сүйенген), ал оның үстінде 30 өзенмен жуылған тас студенттер мен жұртшылық жиналатын ашық ауадағы отыру орны құрайды. Аралға 20 футтық ұзындықтағы тот баспайтын болаттан жасалған торлы көпір арқылы өтіледі, бұл келушілерге сахнаға немесе ашық форумға кіргендей сезім тудырады. Түнде бақалар осы жіп тәрізді торға жиналады, керемет әуенді симфония жасайды.

Түспен тәжірибе суреттері (2009)

Өзінің 2009 жылы басталған «Түсті эксперимент» суреттерінің үздіксіз жалғасып жатқан сериясы үшін Олафур пигменттерді, бояу өндірісін және бояуды әр нанометр көрінетін жарық спектрінде нақты түс алу үшін араластыруды талдауды бастады. Бұл туындылар әртүрлі спектрлерде жасалған түстер дөңгелектерін қамтиды. Ол сонымен қатар Каспар Давид Фридрихтің еңбектерін зерттейді. 2014 жылы Олафур Дж.М.У. Тернердің жарық пен түсті қолдануын бөліп, жазып алу үшін «Тернердің түс эксперименттері» атты туындыларын жасады. 2023 жылдың сәуір айында оның «Түсті эксперимент № 114» атты туындысы Питер Габриэльдің бір аттас болашақ альбомынан шыққан «i/o» әніне иллюстрация ретінде пайдаланылды.

Арпа

Олафур 2011 жылы аяқталған Рейкьявик қаласының жаңа концерт залы мен конференц-орталығы – Harpa ғимаратының қасбетін жобалады. Ол өзінің студиялық командасымен және ғимараттың авторлары – Henning Larsen Architects компаниясымен тығыз ынтымақтастықта, ірі квази кірпіштерден тұратын, болат пен шыныдан жасалған он екі қырлы жинақталатын модульдерден құралған бірегей қасбетті жасады. Қасбет қала өмірін, күннің қозғалысын және ауа райының өзгеруіне байланысты әртүрлі жарықтарды көрсетеді. Түнде шыны кірпіштер түрлі түсті LED шамдарымен жарықтандырылады. Ғимарат 2011 жылдың 13 мамырында ашылып, жоғары бағаланды.

Жаңбырлы панораманың

Олафурдың сурет шығармасы – «Көкжиек панорамасы» спектрдің барлық түстерінде шыныдан жасалған дөңгелек, ұзын және кең дәлізден тұрады. Оның диаметрі 52 метр, ал ол Арустағы ARoS Aarhus Kunstmuseum мұражайының төбесіндегі биік бағаналарға орнатылған. Ол 2011 жылдың мамыр айында ашылды. Келушілер дәліз арқылы жүріп, қаланың панорамалық көрінісін тамашалай алады. Құрылысқа 60 миллион даниялық крона жұмсалды, оны Realdania қоры қаржыландырды. Олафурдың идеясы 2007 жылы жюри мүшелерінен құралған комиссия өткізген сайыста басқа бес ұсыныстан басымдық алып, таңдалды. Түнде сурет еденде орналасқан прожекторлар арқылы іштен жарықтандырылады.

Ай

2013 жылдың қарашасында Falling Walls конференциясында Олафур Ай Вэйвэймен бірге «Moon» атты ашық цифрлық платформасын ұсынды, бұл платформа қолданушыларға веб-браузер арқылы айдың көшірмесіне сурет салуға мүмкіндік береді. Элиассон бұл платформаны "өз белгіңді қалдыра алатын сфера ретінде" ұсынды. "Тек белгі қалдыру үшін емес, саған маңызды белгі қалдыру үшін. Тілегіңді айт, арманыңды орында. Бір нәрсе жаса!" деп атап көрсетті. Кез келген адамға қолжетімді болғандықтан, алғашқы алты апта ішінде 35 000-нан астам адам қатысты.

Байланыс

2014 жылдың 17 желтоқсанынан 2015 жылдың 23 ақпанына дейін Луи Виттон қоры, Париж. Көркем туындылар саяхат барысындағы оқиғалар тізбегі ретінде көрінеді. Өткелдер мен кеңістікті инсталляциялар арқылы өте отырып, келушілер қараңғылық, жарық, геометрия және көріністерден тұратын хореографияның бір бөлігіне айналады. Саяхат барысында оптикалық құралдар, модельдер және метеорит Олафурдың қабылдау механизмдері мен кеңістік құрылымына қатысты үздіксіз зерттеулерін көрсетеді.

Ice сағаттар сериясы

Дене реакциясы мен өнер арасындағы байланыс, сондай-ақ климаттық өзгерістер туралы хабардарлықты арттыру Ice Watch (2014–2018) жобасында зерттеледі. Олафур әлемнің әртүрлі қалаларында (2014 жылы Копенгагенде, 2015 жылы Парижде және 2018 жылы Лондонда) алып мұз блоктарын орнату арқылы маңызды климаттық өзгерістер конференциялары мен есептеріне жауап береді. 2014 жылы басталган жобасында ол Гренландиядағы Нууп Кангерлуа фьордынан Копенгаген қаласының көшелеріне он екі мұз блогын жеткізеді. Мұз блоктары шеңбер түрінде орналастырылған. Әрбір мұз блогының салмағы 1,5-тен 5 тоннаға дейін жетеді. 2015 жылдың қараша айында Олафур геолог Миник Розингпен бірлесіп, Гренландиядан Париждегі Пантеон алаңына тағы да он екі үлкен мұз блогын тасымалдады. Бұл инсталляция Париж қаласында өткен БҰҰ-ның климаттық конференциясымен бірге өткізілді. Инсталляция 2018 жылы қайтадан іске асырылды, Олафур Лондондағы екі орналасқан жерге барлығы отыз мұз блогын бөліп берді: Tate Modern мұражайының жағасында 24 блок, ал Bloomberg кеңсесінің алдында 6 блок.

Басқа жобалар

2005-2007 жылдары Олафур және классикалық скрипка шебері Ханс Йоханнсон жаңа аспапты жасау жұмысын аяқтады. Мақсаты – 17-ші және 18-ші ғасырлардағы скрипка жасау дәстүрін қазіргі технология мен заманауи эстетикалық көзқарас арқылы қайта қарастыру болды. 2006 жылы Louis Vuitton компаниясының тапсырысымен Louis Vuitton дүкендерінің Рождестволық терезелерінде «Eye See You» атты шамдар орнатылды, ал «You See Me» атты шам Нью-Йорктегі Louis Vuitton Fifth Avenue-да тұрақты түрде қойылды. Шамамен 400 данадан тұратын әрбір қарапайым құрылғы моножиілікті жарық көзі мен параболалық айнадан құралған. Жобадан түскен барлық қаржы 121Ethiopia.org қайырымдылық қорына аударылды. Бұл қор Олафур мен оның әйелінің бастамасымен жетімдер үйін жөндеу үшін құрылған еді. Олафур бастапқыда 2012 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарына арналған сыртқы өнер туындысын жасауды жоспарлаған. Алайда, оның 1 миллион фунт стерлинг (1.6 миллион доллар) құны бар «Терең дем ал» жобасы – адамдардың тыныс алуын жазумен байланысты болғандықтан – қаржы мәселелеріне байланысты қабылданбады. 2012 жылы Олафур мен инженер Фредерик Оттесен күн энергиясымен жұмыс істейтін LED шамдарын шығаратын Little Sun компаниясын құрды. 2014 жылы оның екі глобусты бейнелейтін «Жерді сүйген» атты туындысы Голландиядағы Ротердам орталық теміржол вокзалының алдына орнатылатыны хабарланды. Роттердам тұрғындарының наразылығы мен күтілетін шығындарға қатысты алаңдаушылықтар туындағаннан кейін, бұл танымал емес жоба 2016 жылы тоқтатылды. Вокзал алдындағы алаң бос қалды. 2019 жылдың қазан айында Олафурға 2020 жылдың екінші жартысында Германияның Еуропа Кеңесі төрағалығы үшін «жалпы еуропалық өнер туындысын» жасау тапсырылғаны хабарланды. Лаура Камминг «Нағыз өмір» көрмесіне 5 жұлдыздың төртеуін берді, әсіресе «Соқыр жолаушың» туындысын жоғары бағалады. Ол кейбір өнер туындыларын (Гренландиядан әкелінген мұз кесектері сияқты) дидактикалық деп тапты, бірақ «Әрбір туынды Исландияның ерекшеліктерін сонеттің барлық күшімен жеткізеді» деп жазды. Алайда, Анна Соутер Hyperallergic журналында «Нағыз өмір» көрмесіне қатысты жылы пікір білдірмей, «Бір түсті бөлме» туындысының Лондонның Ұлттық галереясында Тейт Модерндегіден күштірек болғанын, ал «Сенің белгісіз көлеңкең (түс)» (2010) «ақылды визуалды тәсілден аспайды» деп жазды. Ол сондай-ақ, өнер әлеміндегі кейбір адамдардың Олафурдың жұмысын мазасыздық тудыратынын айтты, себебі «көптеген адамдар Олафур Элиассонды ұнатады, ал көптеген кураторлар мен сыншылар көпшілікке ұнайтын нәрселерді ұнатуды қаламайды». The Guardian басылымының мәліметінше, Олафурдың өзі ең маңызды деп санайтын туындылары: Бес өлшемді павильон (1998), Үлгі бөлмесі (2003), Сфера (2003), Сіздің көзге көрінбейтін үйіңіз (2003), Шындық Парламенті (2006–09), Харпа ғимараттарының фасады (2005–11), Сіздің Көкжиек панорамаңыз (2006–2011), 2007 жылғы Серпентин галереясы павильоны, Түсті үй (2010), Үшбұрышты аспан (2013) және Cirkelbroen (2015). Ол «Сұлулық» (1993) және «Қолда жоқ павильонның болуы» (2019) туындыларын 2019–2020 жылдарғы «Нағыз өмір» көрмесінің ең жарқын туындылары деп атады.

Көрмелер

Ол 1994 жылы Берлинге көшкенге дейін 1993 жылы Кельн қаласында Николаус Шафхаузенмен алғашқы жеке көрмесін өткізді. Чикаго қазіргі заманғы өнер мұражайының директоры Мадлен Гринштейн (содан кейін SFMOMA-да сурет және мүсіншілік аға кураторы Элис С. Хаас) суретшімен тығыз ынтымақтастықта жұмыс істеп, 1993 және 2007 жылдар аралығындағы суретшінің мансабын қамтитын ауқымды зерттеуді ұйымдастырды. Көрмеге арнайы сайтқа орналастырылған инсталляциялар, кең ауқымды иммерсивті орталар, жеке тұрған мүсіндер, фотосуреттер және өзара байланысты бөлмелер мен дәліздер арқылы көрінетін арнайы тапсырыстар кірді. Мұражайдың шатырлы көпірі "Бір жолды түсті туннель" деп аталатын инсталляцияға айналды. Сан-Францискодағы тұсаукесерінен кейін көрме халықаралық турнеге шығып, Нью-Йорктегі Қазіргі заманғы өнер орталығына (2008), Даллас қаласындағы (Техас штаты) Даллас өнер мұражайына (2008–2009), Чикаго қазіргі заманғы өнер мұражайына (2009) және Сидней қазіргі заманғы өнер мұражайына (2009–2010) барды. Ол сондай-ақ Кунстхаус Брегенц, Париждегі Музей д’Арт Модерн, Карлсруэдегі ZKM (Сән және медиа орталығы) (2001), Франкфурттағы Ширн Кунстхалле (2004), Токиодағы Хара қазіргі заманғы өнер мұражайы (2006), Каназава (Ишикава префектурасы) қазіргі заманғы өнер мұражайы (2009), Берлиндегі Мартин Гропиус Бау (2010) және Нойсс қаласындағы Ланген қоры, Музей Инсель Хомбройх (2015) сияқты көптеген жеке көрмелерге қатысты. Олафур көптеген топтық көрмелерге де қатысты, оның ішінде Сан-Паулу биенналесі және Стамбул биенналесі (1997), Венеция биенналесі (1999, 2001 және 2005), Карнеги халықаралық көрмесі (1999), Версаль сарайы (2016), Лиумдағы (Samsung өнер мұражайы) «Мүмкіндіктер Парламенті» (2016–2017). 2019 жылдың шілдесінен 2020 жылдың қаңтарына дейін Tate Modern «Нағыз өмірде» көрмесін ұсынды.

Марапаттар

1999 жылы Венеция биенналесі үшін жасалған және бүгінде Билефельдтің Кунстхаллесінде қойылған спиральді павильон Олафур Элиассонға Benesse корпорациясының Benesse сыйлығын әкелді. 2004 жылы Олафур Ныккредит сәулет сыйлығын және сурет салу үшін Экерсберг медалін жеңіп алды. Келесі жылы ол мүсіншілік үшін Принц Евгений медалімен, ал 2006 жылы Таңдаулы ханзадалар жұптарының мәдениет сыйлығымен марапатталды. 2006 жылы ол Австрияның сәулет және өнер саласындағы Фредерик Кислер сыйлығын алды. 2007 жылы Жоан Миро қорының Жоан Миро сыйлығымен марапатталды. 2010 жылы Олафур Quadriga сыйлығын алды. Ол Владимир Путин 2011 жылы марапатталатыны белгілі болғаннан кейін, бір жыл өткен соң сыйлығын қайтарып берді. 2013 жылдың қазан айында Гослар Кайзеррингімен құрметтелді. Сол жылы Олафур және Хеннинг Ларсен архитекторлары Исландияның Рейкьявик қаласындағы Harpa концерт залы мен конференц-орталығы үшін Мис ван дер Роэ сыйлығын алды. 2014 жылы Олафур МТИ-де (Массачусетс технология институты) өнер саласындағы 100 000 долларлық Евгений Макдермот сыйлығын жеңіп алды. Бұл сыйлық нақты бір жобаға немесе өмір бойы жеткен жетістіктерге берілмейді, оның орнына алушының болашақ шығармашылық еңбегіне жасалған инвестиция ретінде қарастырылады. Сыйлық иегері МТИ-де белгілі бір мерзімге резидент-суретші ретінде оқып, сабақ береді. 2013 жылдың маусым айында Германияға жасаған мемлекеттік сапары барысында Исландия Президенті Олафур Рагнар Гримссон Берлиндегі Олафур Элиассон студиясын аралады. Бразилиялық режиссер Карим Айнуздың 17-ші "Видеобразил" фестивалінде Олафурмен болған кездесуінен түсірілген "Доминго" атты деректі фильмі 2014 жылы Рио халықаралық кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетілді және 2015 жылы DVD форматында жарық көрді.

Жеке өмір

2003 жылы Олафур Даниялық өнер тарихшысы Марианна Крогх Дженсенге үйленді, ол 1997 жылғы Сан-Паулу өнер биенналесінде Дания павильонын ұйымдастырған кезде танысқан. Копенгагенге жақын Хеллерупта Олафур тағайындалуына байланысты оң көзқарас сақтау қажеттігін баса көрсетті: "Менің ойымша, жақсы жатқан жағдайларды естен шығармау маңызды. Үміттенуге себеп бар. Мен үмітке сенемін және әдетте оң көзқараспен қараймын. Егер ойлап қарасаңыз, мысалы, жас африкалық қыз болу бұрынғы ешқашан осыншалықты жақсы болған емес."