Батыс Африка эскадрильясы: Құл саудасын тоқтату тарихы (1808-1867)
West Africa Squadron
Британдық Әскери-теңіз күштерінің Батыс Африка эскадрильясы (1808-1867) құл саудасын тоқтатуға күш салды. 150 мың африкалықты босатып, 6% құл кемесін ұстады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1808–1856, 1866 жылдар аралығы
the period from 1808–1856, 1866
Батыс Африка эскадрильясы, сондай-ақ Алдын алу эскадрильясы деп те аталатын, Британ Корольдік Әскери-теңіз флотының эскадрильясы болып, Атлантика мұхитындағы құл саудасын жою мақсатымен Батыс Африка жағалауын патрульдеуге арналған. 1807 жылғы Құл саудасы заңы қабылдалғаннан кейін 1808 жылы құрылып, Англияның Портсмут қаласында орналасқан бұл эскадрилья 1856 жылға дейін және қайта 1866 жылдан 1867 жылға дейін тәуелсіз құрама болып қалып келді. Эскадрильяның қызметінің нәтижелері талқыға түсті, кейбір сарапшылар оны құл саудасын тоқтатуда маңызды рөл атқарғанын айтса, енді біреулері оның жеткіліксіз қаржыландырылғанын және сыбайлас жемқорлыққа ұшырағанын мәлімдеді. Корольдік флоттың теңізшілері тропикалық аурулардың көп болуына байланысты оны ең жағымсыз қызметтік орналасудың бірі деп есептеді. Қызмет ішінде ол Атлантика арқылы құл тасыған кемелердің шамамен 6%-ын қолға түсіріп, 150 000-ға жуық африкалықты босатып алды.
The West Africa Squadron, also known as the Preventative Squadron, was a squadron of the British Royal Navy whose goal was to suppress the Atlantic slave trade by patrolling the coast of West Africa. Formed in 1808 after the British Parliament passed the Slave Trade Act 1807 and based out of Portsmouth, England, it remained an independent command until 1856 and then again from 1866 to 1867. The impact of the Squadron has been debated, with some commentators describing it as having a significant role in the ending of the slave trade and other commentators describing as being poorly resourced and plagued by corruption. Sailors in the Royal Navy considered it to be one of the worst postings due to the high levels of tropical disease. Over the course of its operations, it managed to capture around 6% of the transatlantic slave ships and freed around 150,000 Africans.
Тарих
1807 жылғы 25 наурызда Ұлыбритания құл саудасын ресми түрде тоқтатты, британдықтарға құл саудасымен айналысуға, құл кемелерінің экипажында болуға, құл кемелерін қаржыландыруға немесе құл кемелерін жабдықтауға тыйым салды. Заңға құлдары жоқ, бірақ құл саудасы үшін жабдықталған кемелерді тәркілеуге рұқсат беретін тармақ та енгізілді. Бұл заңды орындау үлкен және күрделі міндет болды. 1808 жылы осы шешімді күшіне енгізу үшін Адмиралтейство Африка жағалауын бақылау үшін екі кеме жіберді. Наполеон соғыстары аясында британдықтардың шағын күштері жау мемлекетінің туын көтерген кез келген кемені тоқтатуға құқылы болды, бұл құл саудасын тоқтату жұмысын жеңілдетті. Алайда, Португалия құл саудасымен ең көп айналысатын елдердің бірі және Францияға қарсы Ұлыбританияның одақтасы болды. 1810 жылғы ақпанда Португалия дипломатиялық қысыммен британдық кемелерге португалдық кемелерді тексеруге рұқсат беретін келісімге қол қойды, яғни Португалия тек өзінің африкалық иеліктерінен ғана құлдармен сауда жасай алады. Британ үкіметі белгілеген сыйлықтар үшін құл сатушыларды қуатын жеке кеме "Дарт" (капер, яғни рұқсаттамамен жұмыс істейтін кеме) 1810 жылғы келісім бойынша алғашқы тұтқындауды жасады. 1813 жылы "Дарт" және тағы бір капер "Китти" құл сатушыларды пайда табу үшін қуаған жалғыз екі кеме болды, осылайша Батыс Африка эскадрильясының күш-жігерін күшейтті. Жеке бастамалардың жетіспеуі және олардың қысқа мерзімділігі олардың тиімді болмағанын көрсетті. Наполеон соғыстары аяқталғаннан кейін, Виконт Кастлерег Вена конгресінің мәтініне құлдыққа қарсы декларацияны енгізді, барлық қол қоюшы мемлекеттерді құл саудасын тоқтатуға міндеттендірді. 1814 жылы Франция сауданы тоқтатуға келісті, ал Испания 1817 жылы экватордың солтүстігінде сауданы тоқтатуға келісті, бұл эскадрильяның өкілеттіктерін кеңейтті. Құл саудасына қарсы алғашқы келісімдер көбінесе нашар болды. Осының салдарынан 1835 жылға дейін эскадрилья кемеде құлдар табылған жағдайда ғана кемелерді тәркілей алатын, құл саудасына жабдықталған, бірақ құлы жоқ кемелерге араласа алмады. Егер құлдар табылса, әрқайсысына 100 фунт айыппұл салынатын, бұл үлкен сома болды; тұтқындалу қаупі бар кейбір құл сатушылары айыппұлды азайту үшін құлдарды теңізге лақтырып жіберді. Жаулап алынған кемелерді соттау және Әскери-теңіз флотына жүлде алуға мүмкіндік беру үшін Африка жағалауында бірқатар соттар құрылды. 1807 жылы Сьерра-Леонедегі Фритаунда Вице-адмиралтейство соты құрылды. 1817 жылы Фритаундағы Вице-адмиралтейство сотының орнына бірнеше аралас комиссия соттары құрылды. Бұл аралас комиссиялық соттарда Ұлыбритания мен шетелдік мемлекеттердің өкілдері болды, Сьерра-Леонеде ағылшын-португал, ағылшын-испан және ағылшын-голландия соттары құрылды. 1840 және 1850 жылдардағы Пакс Британика стиліндегі полициялық жүйеден өзгеше, құл саудасын тоқтатуға жасалған алғашқы әрекеттер көбінесе басқа еуропалық державалармен жақсы қарым-қатынас құруға ұмтылуға байланысты тиімсіз болды. Батыс Африка эскадрильясының әрекеттері келісімдермен "қатаң түрде реттелді", ал офицерлер өкілеттіктерін асырып кеткені үшін жазалануы мүмкін. Комодор сэр Джордж Ральф Коллиер 36 зеңбірекке ие флагманымен Батыс Африка эскадрильясының алғашқы комодоры болды. 1818 жылғы 19 қыркүйекте Әскери-теңіз флоты оны Гвинея шығанағына: "Құл саудасының жалғасуын болдырмау үшін барлық мүмкіндіктеріңді пайдалан" деген бұйрықпен жіберді. Алайда, оның құрамында бар болғаны алты кеме болды. Ол 1818 жылдан 1821 жылға дейін қызмет етті. 1819 жылы Корольдік Әскери-теңіз флоты Батыс Африкадағы алғашқы британдық колониясының астанасы Фритаундада Батыс Африкадағы теңіз станциясын құрды. Эскадрилья азат еткен көптеген африкалық құлдар Сьерра-Леонеде қоныстанды, себебі жағалауға жатқан жаңа ортада қайта құлдыққа түсуден қорқып, олар осы жерді таңдады. Кейін 1832 жылы ол Кейптаунға көшті. Корольдік теңіз флоты құл кемелерін тоқтата бастағанда, құл сатушылар жылдам кемелерді, әсіресе Балтимор клиперлерін пайдаланды. Басында Корольдік теңіз флоты бұл кемелерді ұстай алмады. Алайда, Корольдік теңіз флоты тұтқынға алынған құл кептіргіштерін және Ұлыбританиядан келген жаңа жылдам кемелерді қолдана бастағанда, Корольдік теңіз флоты басымдықты қайтадан алды. Батыс Африка эскадрильясының ең табысты кемелерінің бірі осындай тұтқынға алынған кеме болды, ол бір жылдың ішінде 11 құл кемесін ұстады. 1840 жылдары Батыс Африка эскадрильясы бу кемелерін, мысалы, ала бастады, олар жаңдамалы кемелерге қарағанда көптеген жағдайларда артықшылықтарға ие болды. Бу кемелері желге тәуелсіз болды, ал олардың аз суға бату қабілеті оларға жағалаудың шалқая жатқан жерлері мен өзендерде патрульдеуге мүмкіндік берді. 19 ғасырдың ортасында шамамен 25 кеме және 2000 адам, сондай-ақ 1000 жергілікті теңізшілер бұл іске қатысты. Ұлыбритания басқа мемлекеттерді олардың кемелерін құлдарға тексеруге құқық беретін келісімдерге итермеледі. 19 ғасырдың аяғына қарай Корольдік теңіз флоты Солтүстік Африкада, Таяу Шығыста және Үнді мұхитында құл саудасын тоқтатуға да кірісті. АҚШ Әскери-теңіз флоты 1820 жылдан бастап, АҚШ 1815 жылы Корольдік теңіз флотынан басып алған USS Cyane арқылы Батыс Африка эскадрильясына көмектесті. Бастапқыда АҚШ-тың үлесі бірнеше кемелерден тұрды, ол 1842 жылғы Вебстер-Эшбертон шартынан кейін Африка эскадрильясын құрады. 1867 жылы Жақсы үміт мүйісі станциясы Батыс Африка станциясын өзіне қосты. 1942 жылы Екінші дүниелік соғыс кезінде Батыс Африка станциясы 1945 жылға дейін тәуелсіз қолбасшылық ретінде қайта жандандырылды.
On 25 March 1807 Britain formally abolished the slave trade, prohibiting British subjects from trading in slaves, crewing slave ships, sponsoring slave ships, or fitting out slave ships. The Act also included a clause allowing the seizure of ships without slave cargoes on board but equipped to trade in slaves. The task of enforcing the act was huge and challenging. In order to enforce this ruling in 1808 the Admiralty dispatched two vessels to police the African coast. The small British force was empowered, in the context of the ongoing Napoleonic Wars, to stop any ship bearing the flag of an enemy nation, making suppression activities much easier. Portugal, however, was one of the largest slave trading nations and Britain's ally against France. In February 1810, under diplomatic pressure, Portugal signed a convention that allowed British ships to police Portuguese shipping, meaning Portugal could only trade in slaves from its own African possessions. The privateer (a private vessel operating under a letter of marque) Dart, chasing slavers to profit from the bounties set by the British government, made the first captures under the 1810 convention. Dart, and in 1813 another privateer, (Kitty), were the only two vessels to pursue slavers for profit, and thus augment the efforts of the West Africa Squadron. The lack of private initiatives, and their short duration, suggest that they were not profitable. With the ending of the Napoleonic Wars, Viscount Castlereagh had ensured a declaration against slavery appeared in the text of the Congress of Vienna, committing all signatories to the eventual abolition of the trade. In 1814, France agreed to cease trading, and Spain in 1817 agreed to cease North of the equator, adding to the mandate of the squadron. Early treaties against slave trading with foreign powers were often very weak. As a consequence, until 1835 the squadron could seize vessels only if slaves were found on board at the time of capture; it could not interfere with vessels clearly equipped for the slave trade but with no slaves on board. If slaves were found, a fine of £100 for each one could be levied, a large sum; some slaver captains in danger of being caught had their captives thrown overboard to reduce the fine. In order to prosecute captured vessels and thereby allow the Navy to claim its prizes, a series of courts were established along the African coast. In 1807, a Vice Admiralty Court was established in Freetown, Sierra Leone. In 1817, several Mixed Commission Courts were established, replacing the Vice Admiralty Court in Freetown. These Mixed Commission Courts had officials from both Britain and foreign powers, with Anglo Portuguese, Anglo Spanish, and Anglo Dutch courts being established in Sierra Leone. Far from the Pax Britannica style policing of the 1840s and 1850s, early efforts to suppress the slave trade were often ineffectual due to a desire to keep on good terms with other European powers. The actions of the West Africa Squadron were "strictly Governed" by the treaties, and officers could be punished for overstepping their authority. Commodore Sir George Ralph Collier, with the 36 gun as his flagship, was the first Commodore of the West Africa Squadron. On 19 September 1818, the navy sent him to the Gulf of Guinea with the orders: "You are to use every means in your power to prevent a continuance of the traffic in slaves." However, he had only six ships with which to patrol over of coast. He served from 1818 to 1821. In 1819, the Royal Navy created a naval station in West Africa at Freetown, the capital of the first British colony in West Africa, Sierra Leone. Most of the enslaved Africans freed by the squadron chose to settle in Sierra Leone, for fear of being re enslaved if they were simply landed on the coast among strangers. before this moved to Cape Town in 1832. As the Royal Navy began interdicting slave ships, the slavers responded by adopting faster ships, particularly Baltimore clippers. At first, the Royal Navy was often unable to catch these ships. However, when the Royal Navy started to use captured slaver clippers and new faster ships from Britain, the Royal Navy regained the upper hand. One of the most successful ships of the West Africa Squadron was such a captured ship, renamed She successfully caught 11 slavers in one year. By the 1840s, the West Africa Squadron had begun receiving paddle steamers such as , which proved superior in many ways to the sailing ships they replaced. The steamers were independent of the wind, and their shallow draught allowed them to patrol the shallow shores and rivers. In the middle of the 19th century, there were around 25 vessels and 2,000 personnel with a further 1,000 local sailors involved in the effort. Britain pressed other nations into treaties that gave the Royal Navy the right to search their ships for slaves. As the 19th century wore on, the Royal Navy also began interdicting slave trading in North Africa, the Middle East, and the Indian Ocean. The United States Navy assisted the West Africa Squadron, starting in 1820 with USS Cyane, which the US had captured from the Royal Navy in 1815. Initially the US contribution consisted of a few ships, which comprised the Africa Squadron after the Webster Ashburton Treaty of 1842. In 1867, the Cape of Good Hope Station absorbed the West Coast of Africa Station. In 1942 during World War II the West Africa Station was revived as an independent command until 1945.
Әсері
Батыс Африка эскадрильясы 1807 мен 1860 жылдар аралығында құл саудасына қатысқан шамамен 1600 кемені тәркілеп, осы кемелерде болған 150 000 құлды босатып алды. Роберт Пап пен Хаим Кауфман бұл эскадрильяны қазіргі заман тарихындағы ең қымбат халықаралық моральдық әрекет деп атады.
The West Africa Squadron seized approximately 1,600 ships involved in the slave trade and freed 150,000 slaves who were aboard these vessels between 1807 and 1860. Robert Pape and Chaim Kaufmann have declared the Squadron the most expensive international moral action in modern history.
Бостандыққа шыққан құлдар
Бостандыққа шыққан құлдар Африкаға қайтарылса, ішкі аймақтардан келгендері туған жерлеріне қайтарыла алмады. Кері сапарда немесе соттардың істерін қарауын күтіп отырғанда олар көбінесе өте қиын жағдайларда азап шекті. Туған жеріне қайтарыла алмағандардың шамамен 25 пайызы босатылмастан көз жұмған.
While liberated slaves were returned to Africa, those who came from inland regions could not be returned to their place of origin. They often suffered in appalling conditions on the return voyage, or while waiting for courts to adjudicate their case. It is estimated as many as 25 per cent of those who could not be returned to their place of origin died before being released.
Сын
Журналист Говард В. Френч эскадрильяның ықпалын шамадан тыс бағалаған, оны британдық тарихтың оң бейнесін қалыптастырудағы "орталық тірек" деп атады, ал құл саудасы мен плантациялық өткені туралы "өкінішті білдірудің немесе мағыналы диалогтың" орнына осы бейнеге сүйенгендігін айтты. 2021 жылғы "Халықаралық теңіз тарихы" журналындағы мақалаға сәйкес, кейбір жеке командирлердің ынтасына қарамастан, "Корольдік теңіз күштері құл саудасын тоқтатуға толыққанды берілмеген". Мақалада эскадрилья "Корольдік теңіз күштерінің әскери кемелерінің бес пайызынан да аз бөлігін құрап, патрульдеудің аумағын ескере отырып, жарамсыз және жеткіліксіз флотилия болған" делінген. Кулдық пен азат етуді зерттеу институтының Мэри Уиллс эскадрильяның "гуманитарлық идеялармен байланысты болғанын, сонымен қатар кеңею және араласуға деген ұмтылысын күшейткенін" атап көрсетті, және олардың күнделікті қызметтерін жүзеге асыру үшін, әсіресе Кру халқына африкалықтарға тәуелді болғандарын айтты. Шығыс Теннесси мемлекеттік университетінің профессоры Джон Ранкин "африкалық және диаспоралық теңізшілер кемедегі экипаждың бес бөлігінің бірін құрағанын" және Кру теңізшілері "бір басшының жетекшілігімен ұйымдасқан ұжымдарға біріккенін, ол британдық теңіз және кіші офицерлер мен олардың "Кру" арасында делдал ретінде жұмыс істегенін" мәлімдеді.
Journalist Howard W. French has argued that the impact of the Squadron has been overstated, calling it a "central prop" in encouraging a positive image of British history instead of "remorse or even meaningful dialogue about their slave trading and plantation operating past." A 2021 paper in the International Journal of Maritime History argued that, despite the enthusiasm of some individual commanders, "the Royal Navy was not wholly committed to ending the slave trade," stating that the Squadron "accounted for less than five per cent of the Royal Navy's warships, comprising a flotilla that was unfit and inadequate given the vast area under patrol." Mary Wills of the Wilberforce Institute for the Study of Slavery and Emancipation, noted that the Squadron was "bound to ideas of humanitarianism but also increasing desires for expansion and intervention," and noted that it "depended on Africans for the day to day operation of their activities," notably the Kru people. John Rankin of East Tennessee State University has stated that "African and diaspora sailors made up one fifth of shipboard personnel" and that Kru sailors "were self organized into collectives, serving on board individual vessels under a single headman who functioned as an intermediary between the British naval and petty officers and his “Kroo.”"
Жұмыс шарттары
Джеймс Уотт эскадрилья экипажының "қатал тропикалық жағдайларда ауыр еңбекпен шаршап, қызбадан зардап шеккен, олардың көпшілігі одан толыққанды қалпына келмеген" және Корольдік теңіз күштерінің қалған бөлігімен салыстырғанда ауру мен өлім-жітім көрсеткіштері айтарлықтай жоғары болғанын жазды.
James Watt has written that crews of the Squadron "were exhausted by heavy rowing under extreme tropical conditions and exposed to fevers with sequelae from which they seldom recovered," and that it had significantly higher sickness and mortality rates than the rest of the Royal Navy.