Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз теологы және Киелі кітап зерттеушісі (1591–1659)
French theologian and biblical scholar (1591–1659)
Жан Морин (лат. Joannes Morinus) (1591 – 28 ақпан 1659) – француз теологы және Киелі кітап зерттеушісі. Оның жаңадан қолжетімді болған Киелі кітап қолжазбаларының тілдік зерттеулері polemikalyқ деңгейге жетті.
Jean Morin (Latin: Joannes Morinus) (1591 – 28 February 1659) was a French theologian and biblical scholar. His linguistic studies of biblical manuscript material, newly available, were taken to polemical lengths.
Өмір
Ол Блуа қаласында кальвинист ата-анасының отбасында дүниеге келген. Ла-Рошельде латын және грек тілдерін оқып, Лейденде оқуын жалғастырды, сосын Парижге көшіп барды. Оның католик дініне өтуі кардинал дю Перронға байланысты делінеді. 1618 жылы ол ораторий қауымына қосылып, кейін дін қызметкерінің дәрежесін алды. Бастапқыда Ореан және Анже қалаларындағы қауым үйлерінде басшылық қызмет атқарды, олар оны ерекше құрметпен қарсы алды. Бірақ Ришелье оны көп ұзамай Парижге қайтартып алды, ал өмірінің қалған бөлігін үздіксіз әдеби еңбекпен өткізді.
He was born in Blois, to Calvinist parents. He learned Latin and Greek at La Rochelle, and continued his studies in Leiden, subsequently moving to Paris. His conversion to the Catholic Church is ascribed to Cardinal du Perron. In 1618 he joined the congregation of the Oratory, and in due course took priest's orders. At first he was superior in houses of his congregation at Orléans and Angers. who received him with special favor. He was, however, soon recalled to Paris by Richelieu, and the rest of his life was spent in incessant literary labor.
Шығармалары
Император Константиннің "Христиан шіркеуін құтқару тарихы және Франция патшалары римдік шіркеуіне берген уақытша ұлылық пен егемендік" (1630) Римде үлкен наразылық туғызды, ал Ораторийді басқарудағы кемшіліктерге қарсы бағытталған Декларация (1654) қатаң түрде тоқтатылды. Морин еңбектерімен, әсіресе Киелі кітаптарға және сыни талдауға қатысты жұмыстарымен танымал. Париж полиглотында Самариялық бес кітабы мен Таргумды өңдеу арқылы ол Еуропаға жаңадан әкелінген қолжазбаларды зерттеу арқылы, мұғалімсіз (өзіндік грамматика жасап) бұл диалектті үйренуге Еуропада бастама берді. Ол самариялық мәтін дәстүрінің құндылығын тым жоғары бағалады (Exercitationes ecclesiasticae in utrumque Samaritanorum Pentateuchum, 1631). Протестантизмге қарсы пікірлермен боялған, еврей мәтініне қатысты сыншылдық көзқарасы оның маңызды еңбегіне, өлімнен кейін жарық көрген Exercitationes biblicae de hebraeici graecique textus sinceritate (1660) еңбегіне де әсер етті. Онда Каппелдің жолын қуа отырып, ол еврей мәтінінің абсолютті толықтығы және дауыстық белгілердің көнелігі туралы сол кездегі қалыпты теорияға қарсы аргументтер келтірді.
The Histoire de la délivrance de l'Église chrétienne par l'empereur Constantin, et de la grandeur et souveraineté temporelle donnée a l'Église romaine par les rois de France (1630) gave great offence at Rome, and a Declaration (1654), directed against faults in the administration of the Oratory, was strictly suppressed. Morin is best known for his biblical and critical work. By his editing of the Samaritan Pentateuch and Targum, in the Paris Polyglott, he gave the first impulse in Europe to the study of this dialect, which he acquired without a teacher (framing a grammar for himself) by the study of manuscripts newly brought to Europe. Not unnaturally, he formed a very exaggerated view of the value of the Samaritan tradition of the text (Exercitationes ecclesiasticae in utrumque Samaritanorum Pentateuchum, 1631). A similar tone of extreme depreciation of the Masoretic Hebrew text, colored by polemical bias against Protestantism, affects his major work, the posthumous Exercitationes biblicae de hebraeici graecique textus sinceritate (1660), in which, following in the footsteps of Cappellus, he brought arguments against the then current theory of the absolute integrity of the Hebrew text and the antiquity of the vowel points.