Кіріспе

Үнді есу клубы

Кейін, 1892 жылы клуб Адьяр өзенінің жағасындағы қазіргі орнына көшірілді. Клубтың алғашқы жазбалары 1874–75 жылдары шамамен 32 есу мүшесі және 24 еспеу мүшесі болғанын көрсетеді. 1898 жылы клубтың қою көк түсті пальтосы, мыс түймелермен және клубтың монограммасымен сол кездегі комитет бекітілді. Алғашқы үлгісі бүгінгі күнге дейін өзгеріссіз қолданылып келеді. Осы жылдары клубтар арасындағы және клуб ішіндегі регаталар жиі өткізілді, ал спортқа арналған кең ауқымды баспасөз жарияланымдары оның танымалдылығын көрсетеді. Ерте жазбаларда Ф. Х. Уилсонның есу шеберлігі жиі аталады. 1933 жылы Шығыс әуесқойлар есу қауымдастығы құрылды, ал Мадрас қайық клубы оның негіздеуші мүшелерінің бірі болды. 1933 жылы Пунада өткен АРАЕ-нің алғашқы регатасында МБК Виллингдон Төрттік және Венаблс Жұптық кубоктарын жеңіп алды. Осы жылдары клуб клубтар арасындағы регаталарға қатысу және нәтижелері бойынша лайықты көрсеткіштерді сақтап келді. Мадрас-Коломбо регатасы – Коломбо есу клубы мен Мадрас қайық клубы арасындағы жыл сайынғы есу жарысы. Ол 1898 жылдан бері өткізіліп келеді және әлемдегі ең көне клубтар арасындағы регаталардың бірі саналады. Басты жарыс – ерлер қайық жарысы әлемдегі екінші ең көне клубтар арасындағы қайық жарысы болып табылады, ол Оксфорд-Кембридж қайық жарысынан кейін ғана екінші орында тұрады. Қайық жарысы кубогы – ең беделді жүлделердің бірі. Ерлер арасындағы регата жеңімпаздары Дипәм кубогымен, ал әйелдер арасындағы регата жеңімпаздары Адьяр кубогымен марапатталады.

Бірінші Үндістан Президенті

1967 жылы М. М. Мутиах клубтың алғашқы үнді президенті болды. Ол кезде клубтың қаражаты өте шектеулі болды және олар қызығушылықты сақтап қалуға тырысты. Спортқа жаңа қызығушылықты тудыру үшін 1966 жылы студенттер мүшелікке қабылданды, және бүгінде олар қайық спортының негізгі орталығын құрайды. 1967 жылы, клубтың құрылғанына 100 жыл толуына орай, MBC ARAE регаттасында құрметті Уиллингдон Фурсын жеңіп алды. Клубта ынта-жігер ешқашан кем болған емес, және көптеген адамдар оның өсуіне үлес қосты. 1970-жылдардың басында Борун Чанда жүйелі жаттығулар мен оқытуды енгізді, бұл суда жақсы нәтижелерге мүмкіндік берді. Ұзақ күтпестен нәтижелері көрінді; 1972 жылы MBC Уиллингдон кубогын жеңіп алды, ал келесі жылы ARAE регаттасындағы үш кубокты да жеңіп алды.

Үндістанның ұлттық ескіру чемпионаты

Бірнеше жыл өткен соң, Үндістанның есу федерациясы құрылды, бұл негізінен Мадрас қайық клубы мүшелерінің күш-жігерінің арқасында болды. 1977 жылы Калькуттада алғашқы Үндістан ұлттық есу чемпионаты өтті. Тамилнад штатын Мадрас қайық клубының есушілері өкілдік етті. 1980 жылы Калькуттада өткен ұлттық жарыста МБК есушілері Тамилнадқа рульдік төрттіктер (Coxed Fours) жарысында алтын медаль жеңіп беруге көмектесті. 1981 жылы Пунада өткен ұлттық чемпионатта ең жақсы нәтижелердің бірі көрсетілді. Тамилнадты ұсынған МБК командасы барлық алты алтын медальдің төртеуін жеңіп алды және Тамилнад спорт журналистері қауымдастығынан «Тамилнадтағы үздік команда» қалқанымен марапатталды.

Халықаралық ойындар

1982 жылы Нью-Делиде өткен Азия ойындарында еске су спорты алғаш рет ұсынылды. Еске су спорты жарыстары Жайпур қаласындағы Рамгарх көлінде өтті. Осы маңызды шараны ұйымдастыруға МБК-нің бірнеше мүшесі көмектесті: Чако Кандатил – Үндістанның бапкерлерінің бірі, Гопал Мадхаван – халықаралық төреші, ал С. Рави мен М. В. Срирам Ұлттық құрамаға енді. 1983 жылы Борун Чанда бас бапкер болған Үндістан құрамасы алғаш рет Әлем чемпионатына қатысты. Клуб әрқашан спортпен айналысатын кез келген ұйымға өз мүмкіндіктерін ұсынды. Тамил Наду әуесқойлар еске су спорты қауымдастығының бірнеше өкіліне жаттығу үшін клубтың жағдайларын пайдалануға рұқсат берілді.

Әйелдер қатысушылар

1988 жылы әйелдер спортта өздерінің шеберлігін көрсеткенде өзгерістер орын алды. Бес қыз – Виджая Чари, Арати Рао, Гаятри Ачарья, Павитра Рао және Чатура Рао (кокс) ұлттық жаттықтырушы Чакко Кандатилдің жетекшілігімен жаттығуға кірісті. Олар жүйелі жаттығудан өтті, ал қыздар жоғары деңгейде адалдық танытты. Олардың күш-жігері нәтежесінде үш жыл бойы елдегі әйелдер ескек спортында үстемдік құрды, осы кезеңде барлық ұлттық жарыстарда жеңіс тілді. 1989 жылы олар Чандигархта өткен Азия ескек чемпионатына Үндістан құрамасынан қатысып, жеңіл салмақта және ашық салмақта екі күміс жүлде жеңіп алды. 1990 жылы Пекинде өткен Азия ойындарына жеңіл салмақты төрттік ретінде қайтадан шақырылды. Осылайша, Үндістанды әлемдік аренада өкілдік еткен алғашқы MBC құрамасы атанды. Олардың тұрақты өнерталастары Тамил Наду спорт журналистері қауымдастығынан «Тамил Надудағы үздік команда» сыйлығын жеңіп алды. 1980-ші жылдар клубтың қызметінде үлкен өркендеуге ұшырады. Мүшелер саны арта түсті. Ғасыр басында жетпіс бес адам болса, 1980-ші жылдардың басында алты жүзден асты. Бұл жағдай әкімшілік жұмысын жақсартуды талап етті. Тағы да бірнеше мүшелер өз үлесін қосты. Раджа Бангара соңғы жылдары клуб президенті қызметін сегіз жыл атқарды және ол маңызды үлес қосушылардың бірі. Ол клубты қауіпсіздікке жеткізіп, қаржылық тұрғыдан нығайтты.

Қазіргі дәуір

1990 жылдары клубта кең ауқымды өзгерістер болды. Клуб бірнеше заманауи құрал-жабдықтарға ие болды және бүгінде еліміздегі ең жақсы жабдықталған еске су спорты клубтарының бірі болып табылады. Клуб АҚШ-тан соңғы үлгідегі қайықтар мен еске су спортына арналған ескектерді сатып алды. Бүгінде клуб жаңа қиындықтарға тап болды. Адьяр өзенінің жағдайы спорттың өміршеңдігіне қауіп төндіреді. Ластанудың тоқтатылмауымен қатар, өзеннің тұнбаға толуы жаттығулар мен жарыстар үшін қажетті су көлемін қамтамасыз етуді қиындатады. Өзенді тереңдету қажеттілігі ғана емес, шұғыл шара ретінде қарастырылуда. Клуб осы мәселелерді өзі шеше алмайтындықтан, үкіметтен белсенді көмек қажет.