Эрнст Отто Шлик: Кемелерді тұрақтандыруға жасалған тыраныштары мен теңіздік инженерлік еңбектері
Ernst Otto Schlick
Эрнст Отто Шлик – неміс кеме инженері, кеме тербелісін тоқтату үшін гироскоптарды қолдануға тырысты. Әрекеттері қауіпті болды, бірақ идеяны Элмер Сперри дамытты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эрнст Отто Шлик (16 маусым 1840, Гримма – 10 сәуір 1913, Гамбург) – неміс теңіз инженері. Ол кемелердің теңізде қозғалғанда айнысуын (құлауын) үлкен гироскоптар орнату арқылы шешуге тырысты. Гироскопиялық "тұрақтандырғыштар" тәжірибеде көңілін қалдыратын немесе қауіпті нәтижелер берді. 1868 жылы оған дейін ағылшын Генри Бессемер гидравликаны және рульші бақылайтын спирт деңгейін кемелердің айнысуын тұрақтандыру үшін қолдануға тырысқан, бірақ бұл да қауіпті нәтижелерге әкелді. Гироскопиялық тұрақтандыру идеясын кейіннен американдық өнертапқыш Элмер Амброз Сперри одан әрі дамытты, бірақ бұл жүйе кемені ұзақ уақыт бойы қиын бұрышта ұстап тұра алды. Осы тұрақтандырғыштардан бас тартылған кезде гироскоптар кемелерде гирокомпас ретінде және басқару жүйелерінде өз орнын тапты.
Ernst Otto Schlick (16 June 1840, Grimma 10 April 1913, Hamburg) was a German naval engineer. He tried to solve the problem of rolling of ships at sea by installing large gyroscopes. The gyroscopic "stabilizers" gave disappointing or dangerous results in practice. An Englishman before him in 1868, Henry Bessemer had tried to use hydraulics and a spirit level watched by the steersman to stabilize ship rolls, also with dangerous results. The gyroscopic stabilizer idea was later developed further by the US American inventor Elmer Ambrose Sperry but this system could hold the ship at an extreme angle for prolonged periods. By the time these stabilizers were abandoned, gyroscopes had already found their place in ship navigation as gyrocompasses and in control systems.
Өмір және мансап
Шлик 1858 жылдан бастап Дрезден техникалық университетінде оқыды. 1863 жылы Дрезденде ол кеме жасау және инженерлік шеберхана ашты, кейін оны австриялықтар сатып алды. 1869-1875 жылдары ол теңіз инженері болып жұмыс істеді, бірінші Пешт қаласында, содан кейін Фьюмеде, екеуі де Австро-Венгрия империясының құрамында болды. 1875 жылы ол Кильдегі Norddeutsche Schiffbau Gesellschaft компаниясының басқарушы директоры болды, онда ол көптеген жүк кемелерін және сонымен қатар кейбір әскери кемелерді, соның ішінде неміс корольдік яхтасы Hohenzollern-ді салуға жетекшілік етті. 1882 жылдан 1895 жылға дейін ол Гамбургтегі халықаралық кеме тіркеу институты Bureau Veritas-тың Германиялық кеңсесінің директоры болды. 1896 жылдан 1908 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін ол Гамбургтегі тағы бір кеме тіркеу институты Germanischer Lloyd-тың директоры болды, онда ол жылдамды кемелердің жақсырақ жобалануын қолдады.
Schlick studied at the Dresden Technical University from 1858. In 1863 in Dresden he founded a dockyard and engineering workshop which was later bought by Austrians. From 1869 to 1875 he worked as a naval engineer, firstly in Pest and then in Fiume, both in the Austro Hungarian Empire. In 1875, he became managing director of the Norddeutsche Schiffbau Gesellschaft in Kiel, where he oversaw the building of many freight steamers and also some warships, including the German Royal Yacht Hohenzollern. From 1882 to 1895 he was director of the German office of the international ship registration institute, Bureau Veritas, in Hamburg. From 1896 until his retirement in 1908 he was director of Germanischer Lloyd, another ship registration institute in Hamburg, where he encouraged better design for fast steam ships.
Инженерлік салаға қосқан үлесі
А. ван Хюленмен бірге ол сэр Уильям Х. Уайттың "Теңіз архитектурасының нұсқаулығы" атты еңбегін неміс тіліне аударды (ағылшын тіліндегі түпнұсқасы 1877 жылы жарық көрді, неміс нұсқасы Лейпцигте 1879 жылы жарық көрді). Ол темір кеме құрылысы бойынша "Темір кеме құрылысы жөніндегі нұсқаулық" ("Handbuch für den Eisenschiffbau") атты қол кітап жазды, ол 1890 жылы Лейпцигте жарық көрді. Кемелердің инерциялық қозғалысы туралы жұмыстарымен қатар, ол бу машинасымен жүретін кемелердегі дірілді қалай азайтуды зерттеді және сол дірілді өлшеуге арналған құрал ойлап тапты.
Together with A. van Hüllen, he translated Sir William H White's "A manual of naval architecture" into German (English original published in 1877, German version published in Leipzig in 1879). He wrote a handbook for iron ship construction ("Handbuch für den Eisenschisfbau") which was published in Leipzig in 1890. In addition to his work on the rolling movement of ships, he investigated how to reduce vibrations in steam engine driven ships, inventing an instrument to measure those vibrations.