Америкалық автокөлік жарысшысы Брет Элиас Бодин III

Кіріспе

Америкалық автокөлік жарысының жүргізушісі

Бретт Элиас Бодин III (1959 жылдың 11 қаңтарында туған) – американдық бұрынғы сток автокөлік жарысының жүргізушісі, Кубок сериясы жарыстарында пейс-кардың бұрынғы жүргізушісі және қазіргі NASCAR қызметкері. Бретт 1986 жылғы Дейтона 500 жеңімпазы Джефф Бодиннің кіші інісі және 2006 және 2010 жылдары NASCAR Camping World Truck Series чемпионы атанған Тодд Бодиннің ағасы. Ол Нью-Йорк штатының Шемунг қаласында дүниеге келген. Бретт тарихтағы 50 ең үздік NASCAR модификацияланған жүргізушілерінің бірі деп танылды, 1986 жылғы Xfinity Series чемпионатында екінші орынды иеленді және Xfinity Series-те бес жеңіс пен он алты поул-позицияға қол жеткізді. Бретт Кубок сериясында 480 рет қатысып, бір жеңіс пен бес поул-позиция алды. Ол NASCAR Кубок сериясында да, NASCAR Xfinity сериясында да 1000-нан астам айналымға жетекшілік етті. 1979 жылы Бретт NASCAR Modified Nation Championship сериясында жартылай уақыт бойынша жарысқа қатыса бастады, нәтижесінде соңғы турнир кестесінде 35-орынды иеленді. 1980 жылы Бретт Stafford Motor Speedway трассасында үшінші орын алды және соңғы турнир кестесінде 24-орынға көтерілді, бұл кезде ол әлі де жартылай уақыт бойынша жарысқа қатысты. 1983 жылы Бретт Stafford Motor Speedway трассасында алғашқы ұлттық чемпионатын жеңіп алды және соңғы турнир кестесінде 7-орынды иеленді. Сондай-ақ, NASCAR Winston Weekly Racing сериясының Солтүстік-Шығыс аймағында 5-орын алды, 54 стартта 6 жеңіске жетті. 1984 жылы Бретт тағы да Ұлттық чемпионатта жеңіске жетті, бұл жолы Оксфорд Мэнде. NASCAR Winston Weekly Racing сериясының Солтүстік-Шығыс аймағында 37 стартта 3 жеңіске жетіп, 12-орынды иеленді. 1983 жылдың маусымы мен 1984 жылдың тамызы аралығында Бретт Stafford трассасында 7 жарыста жеңіске жетті және оның команда иесіне 1984 жылғы Stafford Motor Speedway трассасының чемпионатында жеңуге көмектесті. 1984 жылғы маусымның соңында Бретт Рик Хендрикке жұмыс істеу үшін оңтүстікке көшті, сол кезде оның ағасы Джефф оның жүргізушісі болды.

NASCAR бастамасы

Рик үшін жұмыс істеген кезде, Бретт 1985 жылы бірнеше өзгертілген старттарға уақыт тапты және маусымның ең беделді жарысы – Поконодағы Чемпиондар жарысын жеңіп алды. 1985 жылғы маусымда Бодин Бристольдегі #15 Pontiac-те NASCAR Xfinity Series-те дебют жасады. Команданың қолында пит-экипаж болмағандықтан, бүкіл жарысты бір жиын дөңгелектермен аяқтауға тура келді, бірақ Бретт 7-ші орынға ілікті және алғашқы жарысында 12-ші орынды иеленді. Бреттің NASCAR-дағы шығуы Мартинсвиллдегі Xfinity жарысы мен Кубок сериясының жарысы арасындағы кестелік қайшылыққа себеп болған жаңбырмен байланысты болды. Джефф Бодин (Хендрик үшін Кубок сериясында толық уақыт жүргізген) Xfinity жарысында жүргізуге жоспарланған еді, ал Бретт Рик Хендрикке тиесілі #5 Pontiac-ты соңғы минутта алмастыру мүмкіндігіне ие болды. Бұл Хендрик үшін Леви Гарретт демеушілігімен алғашқы жеңіс болды және Бреттке сол маусымда Леви Гарретттен 11 қосымша жарысқа қаржы алуға мүмкіндік берді. 1985 жылғы маусымның соңында Бретт үш поул, үш жеңіс, жеті үздік бестік және он үздік ондық нәтижемен тринадцать жарысқа қатысты. Бодиннің 1985 жылғы Busch сериясындағы жартылай уақытты сәттілігі 1986 жылы толық уақытты мүмкіндікке әкелді, ол Ховард Томас үшін 00 Томас ағайындары Олд Кэнтри Хэм Олдсмобильін жүргізді. Рик Хендрик толық уақытты Busch сериясы командасын құруға қызығушылық танытпады, бірақ Бреттке Exxon-нан 00 командасына серіктес демеушілік алуға көмектесті. Джек Инграм трассада кері жүргені үшін екі жарысқа шеттетілгеннен кейін, чемпионат Бретт пен Ларри Пирсон арасындағы күреске дейін келді. Бретт маусымның 28-ші жарысынан кейін қысқа уақытқа көшбасшы болды, ал үш жарысқа (Хикори, Рокингем және Мартинсвилл) дейін 12 ұпаймен қалып қойды. Бретт Хикорида поулға ие болды, бірақ жарыс тоқтатылды, өйткені, делінгендей, промоутер ақша төлегісі келмеді және қасақана трассаны зақымдады, бұл Бретке Пирсоннан оқ бойы озу мүмкіндігінен айырды. Маусымның финалында Бретт поул бойынша біліктілік алып, жарыста жеңіске жетті, бірақ соңғы турнирлік кестеде Ларри Пирсоннан бар болғаны 7 ұпаймен екінші орынды иеленді, сонымен қатар 16 үздік бестік және 24 үздік ондық нәтижелерге қоса, сериядағы үздік 8 поулды жинады. Маусым соңында Бретт серияның ең танымал жүргізушісі деп танылды. Xfinity Series кестесіне қоса, Бодин 1986 жылы төрт өзгертілген стартқа қатысты, екеуі де NASCAR Modified National Championship турнирлерінде жеңіске жетті. Бодин 1986 жылы Coca Cola 600-да No. 2 Exxon Chevy-де Winston Cup-тағы дебютін жасады. Бодин 32-ші орыннан бастап, Рик Хендрикке тиесілі жарыста 18-ші орынды иеленді, ең жоғары нәтиже көрсеткен жаңа жүргізуші болғандықтан бонус ақшасын алды. Бодин 1987 жылы No. 00 Oldsmobile-де Busch сериясының толық кестесін қайтадан жүргізді. Жеңіске жете алмаса да, ол 5 поул, 8 үздік бестік, 17 үздік ондық нәтижелерді жинады және чемпионатта 3-ші орынды иеленді. Мамыр айында Солтүстік Уилксборо жарысындағы маусымның 7-ші Кубок сериясының жарысында Бодин жарақат алған Терри Лабонтені Junior Johnson-ның #11 Budweiser Chevy-де жылдамдық айналымында алмастыруға таңдалды. Жүргізуші ауысқаннан кейін алаңның соңынан бастауға қарамастан, ол 8-ші орында аяқтады. Бретт келесі аптада Бристольде Лабонтені жылдамдықпен алмастырды. Алаңның соңынан бастап, Бретт 2-ші орынға дейін көтеріліп, 9-шы орында аяқтады. Терри Лабонте сол кездегі жүргізушілерді ауыстыруға қатысты NASCAR ережелеріне байланысты нәтижелерге ие болды, бірақ Бодиннің жүргізуші ретіндегі табысы Хосс Эллингтонның жартылай уақытты No. 1 Bulls Eye Barbecue Sauce Chevy-де 14 Кубок жарысына қатысуға мүмкіндік берді. Эллингтон командасымен өткізген алғашқы жарысында Бретт Winston Open-да поулға ие болып, 6-шы орынды иеленді. Келесі демалыс күндері Шарлоттаға оралып, 600-ға 9-шы орынды иеленді және 17 айналымға көшбасшы болды (оның мансабындағы алғашқы Кубок айналымдары), бірақ топ-10-да жүріп апатқа ұшырап, ақырында қозғалтқыш мәселесінен жарыстан шықты. Дейтонада Бретт 7-ші орынға ие болды, бір айналымға көшті және маусымның ең жақсы 11-ші орынды аяқтады, бұл оның мансабындағы алғашқы айналымның аяқталуы болды. Осы маусымда ол No1 көлікте 5 үздік 10 біліктілік сынағын және 5 үздік 20 орындарды бағындырды.

While working for Rick, Brett found time to make a handful of modified starts in 1985 and won the most prestigious event of the season, the Race of Champions at Pocono. The 1985 season also saw Bodine make his debut in the NASCAR Xfinity Series in the #15 Pontiac at Bristol. The small team did not have a pit crew and had to do the whole race on a single set of tires but Brett managed to qualify 7th and finish 12th in his debut race. Brett's breakout race in NASCAR came when rain forced a scheduling conflict between the Xfinity race at Martinsville and the Cup Series race. Geoff Bodine (who was driving full time for Hendrick in the Cup Series) was scheduled to drive in the Xfinity race and Brett got the chance to drive Rick Hendrick's #5 Pontiac as a last minute fill in. This was the first win for Hendrick with the Levi Garrett sponsorship and resulted in Brett getting funding from Levi Garrett to run 11 additional races that season. By the end of the 1985 season Brett had made thirteen starts with three poles, three wins, 7 top fives, and 10 top tens. Bodine's success in the part time Busch series ride in 1985 lead to a full time opportunity in 1986, driving the No. 00 Thomas Brothers Old Country Ham Oldsmobile for Howard Thomas. Rick Hendrick was not interested in fielding a full time Busch series team but helped Brett bring an associate sponsorship from Exxon over to the 00 team. After Jack Ingram was suspended for two races for driving backwards on track, the championship came down to a battle between Brett and Larry Pearson. Brett briefly lead the standings after the season's 28th race, and with three races to go (Hickory, Rockingham, and Marintsiville) trailed by 12 points. Brett qualified on the pole at Hickory but the race was cancelled because, allegedly, the promoter did not want to pay the purse and intentionally damaged the track which cost Brett the chance to gain ground on Pearson. At the season finale, Brett qualified on pole and won the race but ended up placing 2nd to Larry Pearson by just 7 points in the final standings while totaling 16 top fives and 24 top tens to go along with his series best 8 pole positions. Brett was voted the series most popular driver at the conclusion of the season. In addition to his full time Xfinity Series schedule, Bodine made four modified starts in 1986, winning two, both of which were NASCAR Modified National Championship events held at Martinsville. Bodine also made his Winston Cup Debut in 1986, driving the No. 2 Exxon Chevy in the Coca Cola 600. Bodine started 32nd and finished 18th in the Rick Hendrick owned entry, earning the bonus money for being the highest finishing rookie driver. Bodine again drove the full Busch series schedule in the No. 00 Oldsmobile in 1987. Although he failed to find victory lane, he accumulated 5 poles, 8 top fives, 17 top tens, and finished 3rd in the championship. In May for the 7th Cup Series race of the season at North Wilksboro Bodine was chosen to replace the injured Terry Labonte on the pace lap in Junior Johnson's #11 Budweiser Chevy. Despite starting from the rear of the field after the driver change, he managed to finish in 8th place. Brett also replaced Labonte on the pace laps the next week at Bristol. Again starting from the rear of the field, Brett ran as high as 2nd and finished in 9th place. While Terry Labonte is credited with the finishes due to the NASCAR rules regarding driver changes at the time, Bodine's success as a fill in driver lead to a ride for 14 Cup races in Hoss Ellington's part time No. 1 Bulls Eye Barbecue Sauce Chevy. In Brett's first event with the Ellington team he qualified on pole for the Winston Open and placed 6th. He returned to Charlotte the next weekend and qualified 9th for the 600 and lead 17 laps (the first cup laps lead of his career) but was collected in a wreck while running in the top 10 and eventually fell out of the race with an engine issue. At Daytona Brett qualified 7th, lead a lap, and finished a season best 11th, the first lead lap finish of his cup career. For the season he had 5 top 10 qualifying efforts in the #1 car and 5 top 20 finishes.

Жоғары көтерілу

1988 жылы Бодин «Буд Мур Инжиниринг» командасы үшін No. 15 Crisco Thunderbird көлігімен Кубок сериясына толық уақытқа қатысты. Атлантадағы маусымның төртінші жарысында Бретт бірінші қатардан (5-орын) старт алып, 9-шы орынды иеледі, бұл оның мансабындағы алғашқы топ-10 нәтижесі болды. Шарлоттадағы Coca-Cola 600 жарысында Бретт 96 айналым бойы 5 рет көшбасшы болды, жартылай жарыс жетекшісіне арналған бонус пен «үздік прогресс» сыйлығын жеңіп алды. Жарыстың соңына қарай оның машинасы цилиндрді жоғалтты, бірақ ол 4-ші орынды сақтап қалды (оның мансабындағы алғашқы топ-5 нәтижесі). Шарлоттадағы Oakwood Homes 500 жарысында Бретт 50 айналымға 3 рет көшбасшы болды, бірақ жарыстың жеңімпазы Расти Уоллес 12 айналым қалғанда одан өзіп кетті, нәтижесінде ол 3-ші орынды иеледі. Команда маусым бойы қозғалтқыш проблемаларымен күресті, 7 рет жарыстан шығып, ал басқаларында қозғалтқыш ақауларымен күресті. Маусым соңында Бодин 5 рет топ-10-ға кірді және ұпай бойынша 20-шы орынды иеледі. 1987 жылы жартылай штатты жүргізуші ретінде көптеген жарыстарға қатысқандықтан, Бретт 1988 жылғы «Жылдың жаңашылы» сыйлығына үміткер бола алмады (оны Кен Бушар жеңіп алды, ол 1 топ-10 нәтижесімен 25-ші орынды иеледі). 1989 жылы Бодин No. 15 Motorcraft Ford көлігімен Бад Мурдың командасына қайта оралды. Бретт Мичиганда топ-5 нәтижесін және барлығы 6 топ-10 нәтижесін көрсетті, бір орынға көтеріліп, маусымды 19-шы орында аяқтады. Сонымен қатар, ол Winston Open жарысында екінші орынды иеледі, бірақ All-Star Race-ке қатысу мүмкіндігін пайдалана алмады. Жалпы, Бреттің екінші маусымдағы өнертабысы жақсарды, өйткені оның орташа нәтижесі үш орынға жақсарды. 1989 жылғы маусымның соңында Бретт 1990 жылғы маусымда команданың спонсорлық мәселелеріне байланысты Бад Мурдың командасынан кету туралы шешім қабылдады. Сонымен қатар, Бретт команда қолданатын шассидің түрі (арқалық рульдік басқару vs. алдыңғы рульдік басқару) бойынша Бад Мурмен келіспеді. Бодиннің өрбу маусымы 1990 жылы No. 26 Quaker State Buick Regal көлігімен чемпиондық дрэг-рейсингші Кенни Бернштейн және команда басшысы Ларри МакРейнольдс үшін келді. Бодин маусымның жетінші жарысында Солтүстік Уилксборо спидвейінде өзінің алғашқы Кубок сериясы жарысын жеңді, бірақ бұл жеңіс кейбір дауларға ұшырады, өйткені кейбіреулер Даррел Уолтрип жеңіске ие болды деп ойлады. Бретт жарыстың ортасында 63 айналым бойы көшбасшы болды, содан кейін жасыл желекпен тоқтағаннан кейін қысқа пит-стоптан кейін 318-ші айналымда қайтадан көшбасшы болды. 321-ші айналымда ескерту шыққанда, темп-кар қателікпен жарыс көшбасшысы ретінде Дейл Эрнхардтты таңдап алды, нәтижесінде Бретттің барлық қатысушылардан шамамен бір айналымға алдыға шығарды. 17 айналымдық ескерту белгісі кезінде (NASCAR сол кезде электрондық есептеу жүйесіне ие болмаған) Бодин жаңа дөңгелектерге тоқтап, ешқандай орын жоғалтпады. NASCAR Бодинді көшбасшы ретінде қайта орнатып, жарыстың соңғы 83 айналымын (жалпы алғанда 146 айналым) жеңіске жетті. «Біз қате жасадық», - деді NASCAR-дың қоғамдық қатынастар директоры Чип Уильямс. «Екінші орын алған көлікке ескерту жасап, Бодинді көшбасшы еттік. Ол пит-стопқа кірді де, көшбасшылықты жоғалтпай шықты, өйткені жылдамдық машинасы екінші орынға ие машинаны артта қалдырды. Біз дұрыс емес машинаны таңдап қате жасадық. Бұл шешімді бұза алмайсың». Дау-жанжалға қарамастан, жеңіс сақталды және Бодиннің мансабындағы жалғыз кубок сериясы жеңісі, Buick үшін соңғы кубок сериясы жеңісі, Бернштейн командасының соңғы жеңісі, Ларри МакРейнольдс үшін алғашқы овал жеңісі және Бернштейн командасының жалғыз овал трассасы жеңісі болды. 1989 жылы Доверден 1990 жылы Таладегаға дейін Бретт 16 рет қатарынан жарысты аяқтады, бұл сол кезде Кубок сериясындағы ең ұзақ қатар болды. Бретт 1990 жылы алғашқы All-Star Race-ке қатысты және Шарлотта мотор спидвейіндегі күзгі жарыста алғашқы полюс орнын жеңіп алды. 1990 жылдың соңында Бретт 5 топ-5 нәтижесін (Вилксборо, Поконо, Уоткинс Глен және Мартинсвилл жарыстары) және барлығы 9 топ-10 нәтижесін көрсетті, чемпионаттың соңғы нәтижесінде 12-ші орынды иеледі. Әрбір кубок маусымындағы орташа нәтижесін жақсартқаннан кейін Бретт 1991 жылы No. 26 King Racing көлігіне үлкен үмітпен оралды. Алайда, команда басшысы МакРейнольдс Атлантадағы маусымның төртінші жарысынан кейін Роберт Йейтс Ресингтегі Дейви Элисонға қосылып, команданы тастап кетті. МакРейнольдстың орнын Клайд Бут алды. Маусымның жетінші жарысында Бретт Солтүстік Уилксбородағы First Union 400 жарысын жеңіп алуға тырысқанда жақсы өнер көрсетті. Бретт бірінші қатардан старт алып, жарыстың алғашқы 218 айналымының 103-інде көшбасшы болды. 219-шы айналымда жарыс көшбасшысы ретінде Бреттті қайта старт алғанда Рикки Раддтың машинасы соқтырып, жарысқа қатысуына тосқауыл қойды. Команда басшысын алмастырғаннан және Уилксборо жарысындағы апаттан кейін Бретт маусымның тоғызыншы жарысында 11-ші орынды иелегеннен кейін 15-ші орынды иеледі. Алайда, 26 команда қалған 1991 жылдың 20 жарысының 10-ында қозғалтқыш ақауларына байланысты жарыстан шығып қалды. Бодин Мартинсвилл жарысында жақсы өнер көрсетті, екінші қатардан старт алып, жарыстың соңына дейін 59 айналым бойы көшбасшы болды, бірақ жарыстың жеңімпазы Гарри Гант 47 айналым қалғанда одан өзіп кетті, нәтижесінде ол 2-ші орынды иеледі. Бретт 1991 жылы All-Star Race-ке екінші рет қатысты. Маусым соңында Бретт 2 топ-5 (екеуі де Мартинсвиллде) және алты топ-10 нәтижесін көрсетті, бірақ сенімділік мәселелері команданы чемпионаттың соңғы нәтижесінде 19-шы орынға түсірді. 1992 жылы No. 26 команда Buick-тен Ford-қа ауысты, ал Донни Ричесон, сол кезде Бретттің жеңгесі, команданың команда басшысы болды. Бодин Доверде полюс жеңіп алды және Дарлингтон мен Мартинсвиллде топ-5 нәтижелерін көрсетті. Мартинсвиллдегі көктемгі жарыста ол 3-ші орыннан старт алып, 36 айналым қалғанда жарысқа көшбасшы болды, бірақ 27 айналым қалғанда бұзылған артқы ось оны 2 айналымдан кейін 8-ші орынға түсірді. Мартинсвиллдегі күзгі жарыста Бретт 65 айналым бойы көшбасшы болды, бірақ жарыстың жеңімпазы Джефф Бодин 43 айналым қалғанда одан өзіп кетті, нәтижесінде ол 3-ші орынды иеледі. 1992 жылы Сономадан Феникске дейін Бретт 17 рет қатарынан жарысты аяқтады, бұл сол кезде Кубок сериясындағы ең ұзақ қатар болды. Бретт Winston Open жарысында да полюс жеңіп алды және 6-шы орынды иеледі. Маусым соңында Бретт мансабындағы ең жақсы 13 топ-10 нәтижесін, 92 жылғы Кубок сериясындағы екінші ең жақсы орташа старттық орнын (8.1) және жалпы нәтижесінде 15-ші орынды иеленді. Бретт Winston Open жарысында 3-ші орынды иеленіп, All-Star Race-ке үшінші рет қатысты және сол жарыста мансабындағы ең жақсы 10-шы орынды иеленді. Бретт Довердегі жарысқа қатысуға дайындалып жатқанда жарақат алды және білезігі сынды, сонымен қатар миы шағылысқандықтан жарысқа қатыса алмады. Ол келесі аптада Мартинсвиллде жарысқа оралды және чемпионаттың соңғы нәтижесінде 20-шы орынды иеледі. 1994 жылы Бодин маусымды ашқан Busch Clash жарысында 2-ші орынды иеледі. Бретттің маусымдағы ең жақсы жарысы Inaugural Brickyard 400 болды, ол жарыс барысында топ-5-ке кірді, 10 айналымға көшбасшы болды және 2-ші орынды иеледі (оның мансабындағы 5-ші 2-ші орын). Жарыстың екінші жартысында көшбасшылық үшін күрескенде ағайыны Джеффпен соқтығысқандықтан ол осы нәтижеге қол жеткізді. Маусым соңында Бретт 6 топ-10 нәтижесін көрсетті және чемпионаттың соңғы нәтижесінде 19-шы орынды иеледі. No. 26 Quaker State көлігімен өткізген 5 маусымында Бодин 5 полюс, 1 жеңіс, 13 топ-5 және 43 топ-10 нәтижесін көрсетті, сонымен қатар соңғы нәтижеде 20-дан нашар орын алмады. 1995 жылы ол Junior Johnson командасына қосылып, Lowe's Ford Thunderbird көлігін, команда басшысы Майк Биммен бірге пилоттады. Команда бұрынғы жылдары шектеулі табақша трассаларында үлкен жетістіктерге жеткен, ал #11 көлігі Дейтона 500 жаттығуында да жылдам болды. Алайда, Дейтонадағы жарысқа дайындалу кезінде команданың қозғалтқыш жинағы заңсыз екені анықталды, нәтижесінде сол кездегі рекордтық 45 100 долларлық айып салынды. Жаңартылған қозғалтқыш бұрынғыдай жылдам болмады және команда жарысқа қатысу үшін провизиялық рұқсат алуға мұқтаж болды. Джонсон командасын сату туралы қауесеттердің аясында Майк Бим маусымның 10-шы жарысынан кейін команданы тастап кетті және экипаждың барлығынан басқа екі адамды ғана алып кетті. Бодин жүргізуші ретінде жалғастырды...

In 1988, Bodine moved to the Cup series full time for Bud Moore Engineering driving the No. 15 Crisco Thunderbird. In the 4th race of the season at Atlanta Brett qualified 5th and finished 9th, recording his first top 10 finish. In the Coca Cola 600 at Charlotte Brett led the race 5 times for a total of 96 laps collecting both the half way leader bonus and the hard charger bonus money. Brett's car dropped a cylinder late in the race and he held on to finish 4th (the first top 5 finish of his career). In the Oakwood Homes 500, also at Charlotte, Brett led the race 3 times for a total of 50 laps before getting passed for the lead by race winner Rusty Wallace with 12 laps to go and ultimately finishing 3rd. The team was plagued by engine issues all season, falling out of races 7 times while fighting through engine issues in others. For the season Bodine posted 5 top 10 finishes and finished 20th in points. Brett was not eligible for the Rookie of the Year award in 1988 (which was won by Ken Bouchard who finished 25th in points with 1 top 10) as he had run too many races as a part time driver in 1987. Bodine returned to Bud Moore's team in 1989 driving the No. 15 Motorcraft Ford. Brett recorded a top 5 finish at Michigan and a total of 6 top tens, moving up one spot to finish the season 19th in points. He also placed 2nd in the Winston Open, just missing out on making the All Star Race. Overall, Brett's performance improved in his sophomore campaign as Brett's average finished improved by three spots. Late in the 1989 season, Brett made the decision to leave Bud Moore's team due to that team's sponsorship uncertainty for the 1990 season. Brett also had disagreements with Bud Moore on the type of chassis that the team was using (rear steer vs. front steer). Bodine's breakout season came in 1990 driving the No. 26 Quaker State Buick Regal for champion drag racer Kenny Bernstein and crew chief Larry McReynolds. Bodine won his first Cup Series race in the 7th race of the season at North Wilkesboro Speedway, which came under some controversy as some felt that Darrell Waltrip was robbed of the win. Brett had led 63 laps in the middle of the race and then re took the lead on lap 318 after short pitting on a round of green flag pit stops. When the caution came out on lap 321, the pace car mistakenly picked up Dale Earnhardt as the race leader, putting Brett almost a full lap in front of the entire field. During the ensuing confusion of a 17 lap caution flag (NASCAR did not have electronic scoring at the time) Bodine was able to make a pit stop for fresh tires without losing any positions. When NASCAR reset the lineup with Bodine as the leader, he led the final 83 laps of the race (a race high 146 laps overall) to take the victory. "We messed up," said Chip Williams, NASCAR's public relations director. "By throwing the caution on the second place car, it kept Bodine in the lead. He slipped into the pits and came out without losing the lead because the pace car was keeping the second place car back. We messed up by picking up the wrong car. It was a judgment call, and you can't overrule a judgment call." Despite the controversy, the win stood and would prove to be Bodine's only career cup series win, the final cup series win for Buick, the final win for Bernstein's team, the first oval win for Larry McReynolds, and the only oval track victory for Bernstein's team. From Dover in 1989 through Talladega in 1990, Brett was running at the finish of 16 consecutive races, the longest streak in the Cup Series at the time. Brett made his first appearance in the All Star race in 1990 and won his first pole position at the fall event at Charlotte Motor Speedway. At the conclusion of 1990 Brett was a career best 12th in the championship standings with 5 top five finishes (both Wilksboro races, Pocono, Watkins Glen, and Martinsville) and a total of 9 top ten finishes. After having improved his average finish in each of his cup seasons to date Brett returned to the King Racing No. 26 car in 1991 with high hopes. Unfortunately, crew chief McReynolds left the team after the season's 4th race at Atlanta to join Davey Alison at Robert Yates Racing. McReynolds was replaced by Clyde Booth. In the season's 7th race, Brett had a strong run in his attempt to win back to back First Union 400s at North Wilksboro. Brett started from the pole position and lead 103 of the race's first 218 laps. On lap 219, as the race leader, Brett was wrecked by the lapped car of Ricky Rudd on a restart, ending his day. Even with the crew chief change and the wreck at Wilksboro, Brett was 15th in points after placing 11th in the 9th race of the season. However, the 26 team struggled with reliability issues for the remainder of 1991, falling out of 10 of the season's final 20 races due to engine failures. Bodine managed a strong run at the fall Martinsville race, leading a total of 59 laps from the 2nd starting position before getting passed for the lead by race winner Harry Gant with 47 laps to go and finishing 2nd. Brett made his 2nd consecutive appearance in the All Star race in 1991. For the season Brett had 2 top five (both at Martinsville) and six top 10 finishes but the reliability issues pushed the team down to 19th in the championship standings. For 1992 the No. 26 team switched from Buick to Ford and Donnie Richeson, Brett's brother in law at the time, came on as the team's crew chief. Bodine won the poll at Dover and recorded top five finishes at Darlington and Martinsville. In the spring race at Martinsville he qualified 3rd and took the race lead with 36 laps remaining but a broken rear axle with 27 laps remaining dropped Brett to 8th place, two laps down, at the finish. In the fall race at Martinsville Brett led a total of 65 laps before getting passed for the lead by race winner Geoff Bodine with 43 laps to go and finishing 3rd. From Sonoma through Phoenix in 1992, Brett was running at the finish of 17 consecutive races, tied for the longest streak in the Cup Series at the time. Brett also qualified on pole and finished 6th in the Winston Open. For the season Brett totaled a career best 13 top ten finishes, a career best average start of 8.1 (2nd best in the Cup series for 92), and a career best average finish of 15.4 en route to 15th place in the overall standings. Brett also finished 3rd in the Winston Open to qualify for the All Star Race for the 3rd time and placed a career best 10th in that race. Brett crashed in qualifying for Dover and was forced to miss the race due to a broken wrist and a small brain bruise. He returned to race again the next week at Martinsville and placed 20th in the championship standings. In 1994 Bodine finished 2nd in the season opening Busch Clash. Brett had his best race of the season in the Inaugural Brickyard 400 running in the top 5 throughout the race, leading 10 laps, and placing 2nd (His 5th career 2nd place finish) after infamously tangling with brother Geoff while battling for the lead in the second half of the race. For the season Brett recorded a total of 6 top 10 finishes, and ended up 19th in the championship standings. In his 5 seasons driving the No. 26 Quaker State car Bodine posted a total of 5 poles, 1 win, 13 top fives, and 43 top tens while finishing no worse than 20th in the final standings. For 1995 he signed with Junior Johnson piloting the Lowe's Ford Thunderbird with crew chief Mike Beam. The team had been dominate on the restrictor plate tracks in past years and the #11 car was again fast in Daytona 500 practice. Things took a bad turn when the team was found with an illegal engine manifold during pre qualifying inspection at Daytona, resulting in a then record $45,100 fine. The revised engine was not nearly as fast and the team needed a provisional to make the race. Amid rumors of Johnson selling his team, Mike Beam left following the 10th race of the season and took all but two crew members with him. Bodine continued on as the driver with Dean Combs coming on as crew chief, managing top ten finishes at Wilksboro and Pocono, and finished twentieth in points. 1995 would be Brett's 8th consecutive top twenty season in the Cup series. Bodine easily bested the performance of his Junior Johnson Racing teammate, the 27 car driven primarily by Elton Sawyer, which placed 37th in points with 5 DNQs and no top 10s in 1995.

Иесі/көлік жүргізушісі

1995 жылғы маусымнан кейін Джонсон команданы Бодинге және оның әйелі Дианаға сатты, осылайша Брет Бодин Racing құрылды. Ерекше келісім бойынша, 1996 жылғы Lowes демеушілігі (4,2 миллион доллар) тікелей Джонсонға команданы сатып алу үшін төленді, ал Бретт тұңғыш маусымда команданы өз қаражатынан қаржыландырды. Бодин экипаж басшысы Донни Ричсонмен қайта бірікті және шілдеде Дейтонада топ-10 нәтиже көрсетті, бірақ маусым соңында Мартинсвиллде жарысқа қатыса алмады, соның салдарынан 8 топ-20 нәтижесімен 24-орынды иеленді. Бодиннің 1996 жылғы маусымда алғаш рет команда иесі және жүргізуші ретіндегі күресі «Wide Open Troubles» атты кітапта баяндалған. Catalyst демеушілік төлемдерін тоқтату салдарынан сот процесі басталды, нәтижесінде Бодин машинадан барлық демеушілік логотиптерін алып тастады. Қаржы тапшылығы командаға кері әсер етті, себебі Бодин Рокингемдегі маусым соңындағы жарысқа қатыса алмады және команда соңғы турнир кестесінде 29-орынға түсіп қалды. Дегенмен, оның соңғы орны жаңа Lowes командасынан (30-орын, жүргізуші Майк Скиннер) жақсы болды. 1998 жылы Бодинге Paychex және оның Ford Taurus тұрақты демеушілік жасады, бірақ жылына 3 миллион долларлық келісім жетекші командаларға қарағанда айтарлықтай төмен болды. Ол команда иесі және жүргізуші ретінде алғаш рет барлық жарыстарға қатысты, 11 топ-20 нәтижесін жинады, Бристоль және Таладегада маусымның ең жақсы нәтижесі – 11-орынды иеленді және соңғы турнир кестесінде 25-орынды иеленді. Брет 1998 жылғы маусымның алғашқы 23 жарысын аяқтады, маусымды бастаудағы ең ұзақ тізбекті көрсетті. 1999 жылы Paychex қайта демеушілік жасады, бірақ Бодин өткен жылғы қарқынын сақтай алмады және үш топ-20 нәтижесімен 35-орынға түсіп қалды, соның ішінде Бристольде маусымның ең жақсы нәтижесі – 12-орынды иеленді, сондай-ақ екі жарысқа қатыса алмады. Брет Бодин 2000 жылы Ralphs Supermarkets компаниясымен машинасын демеушілік ету туралы келісім жасады және команданың жартысын бизнесмен Ричард Хилтонға сатуға келісті. Алайда, келісім күшін жойды, бірақ Бодин Ralphs компаниясын демеуші ретінде сақтап қалды, бірақ сәтсіз сату команданы маусымға дайындыққа қатысты артта қалдырды. Брет қиындықтарға тап болды және маусымның алғашқы 21 жарысының бесеуіне қатыса алмады, нәтижесінде турнир кестесінде 40-орынға түсіп қалды. Майк Хиллман маусым ортасында экипаж басшысы болып тағайындалғаннан кейін жағдай жақсара бастады. Бодин маусымның соңғы 13 жарысына қатысты, төрт топ-20 нәтижесін көрсетті, соның ішінде Хоумстедте маусымның ең жақсы нәтижесі – 14-орынды иеленді және маусымды 35-орында аяқтады. Брет сонымен қатар Brickyard 400 жарысының екінші кезеңінде Indianapolis Motor Speedway трассасында жаңа рекорд орнатты. Бұл рекорд 2002 жылы біліктілік кезінде Тони Стюарт одан да жылдам жүргенге дейін сақталды. 2000 жылы Брет HANS құрылғысын киіп жүрген алғашқы Cup сериясының жүргізушісі болды.

After the 1995 season, Johnson sold the team to Bodine and his wife Diane to form Brett Bodine Racing. In a unique arrangement, the Lowes sponsorship ($4.2 million) for 1996 was paid directly to Johnson to purchase the team while Brett ran the team out of his pocket for the inaugural season. Bodine was reunited with crew chief Donnie Richeson and scored a top ten finish at Daytona in July, but failed to qualify for a late season race at Martinsville while placing 24th in the standings with 8 top 20 finishes. Bodine's struggles as a first time owner/driver during the 1996 season were documented in the book Wide Open Troubles erupted when Catalyst stopped paying its sponsorship fees, leading to a lawsuit, with Bodine eventually removing all sponsorship decals from the car. The lack of funding took its toll on the team as Bodine failed to qualify for a late season race at Rockingham and the team slipped all the way down to 29th in the final standings, although his final position was still better than the new Lowe's team which placed 30th with driver Mike Skinner. For 1998 Bodine found reliable sponsorship from Paychex and his Ford Taurus, although the $3 million per year deal was significantly less than that of top teams. He qualified for every race for the first time as an owner/driver, collected 11 Top 20 finishes with a season's best 11th place finish at Bristol and Talladega, and placed 25th in the final standings. Brett was running at the finish of the first 23 races of the 1998 season, tied for the longest streak to start the season. Paychex returned in 1999 but Bodine was unable to carry the momentum of the previous year and slipped to 35th in the standings with just three Top 20 finishes, including a season's best 12th at Bristol, while failing to qualify for two races. Brett Bodine signed Ralphs Supermarkets to sponsor his car for 2000, and sold half the team to businessman Richard Hilton. The latter deal fell through, but while he was still able to keep Ralphs as a sponsor, the failed buy out put the team behind in its preparation for the season. Brett struggled and failed to qualify for five of the season's first 21 races, falling all the way to 40th in the point standings. Things started to improve after Mike Hillman came on as crew chief mid season. Bodine qualified for the season's final 13 races with four Top 20 finishes, including a season's best 14th at Homestead, and finished the season 35th in points. Brett also set the track record at Indianapolis Motor Speedway during second round qualifying for the Brickyard 400. This track record would stand until Tony Stewart went faster during qualifying in 2002. Brett became the first Cup series driver to start wearing the HANS device in 2000.

Жалғыз аман қалған

2001 жылы Бретт Бодин NASCAR Кубок сериясында толық уақыт жарысатын жалғыз иесі/жүргізушісі болды. Бірнеше жыл бұрын ғана кең таралған, бір ғана автомобиль иесі/жүргізуші командалары NASCAR-да бәсекеге қабілетті бола алмады, өйткені спорт инженерлік, сынақ деректері және демеушілік қаражатына тәуелді болды. Даррел Уолтриптің #17 командасы 1991, 1992 және 1994 жылғы рейтингтердегі алдыңғы 10 орыннан 1996 жылы 29-орынға төмендеді; 1997 және 1998 жылдары күресі жалғасқаннан кейін Уолтрип командасын 1998 жылғы маусымға дейін сатты. Рики Раддтың #10 командасы 1996 жылғы рейтингте 6-орыннан 1999 жылы 31-орынға дейін төмендеді, тіпті Tide-тың тұрақты демеушілігімен де; Радд 1999 жылғы маусымнан кейін командасын сатты. Билл Эллиоттың #94 командасы 1995 және 1997 жылғы рейтингте 8-орыннан 1999 жылы 21-орынға дейін төмендеді, тіпті McDonald's-тың тұрақты демеушілігімен де; Эллиот 2000 жылы тағы бір көңіл көшпейтін нәтижеден кейін командасын сатты. Оның ағасы, Джеффри Бодиннің #7 командасы 1995 жылғы рейтингте 16-орыннан 1998 жылы 27-орынға төмендеді; Джеффри 1998 жылғы маусымнан кейін командасын сатты. Ralphs негізгі демеуші ретінде оралды, ал Бодин RedCell Batteries-ті 2001 жылы маңызды серіктес ретінде қосты. Майк Хиллманмен бірге #11 Ford барлық жарыстарға қатысып, Дейтона мен Лудоннан үздік онды жариялады, 9 үздік 20 орынды тіркеді және соңғы есепте бес орынға көтеріліп, 30-шы орынға жетті. RedCell батареясы маусымның ортасында демеушілік төлемдерін тоқтатты және Бодин Wells Fargo компаниясымен маңызды серіктес ретінде келісімшарт жасасты. 2000 жылы Шарлоттадан 2001 жылы Дарлингтонға дейін Брет 31 қатарынан жарыстың финишіне жетті, бұл Кубок сериясындағы ең ұзақ тізбек. Брет Бодин Ресинг де өзінің тарихында алғаш рет екі автомобильден тұратын командаға кеңейді, ағасы Джефф үшін 09 Ford-ты алаңға шығарды, ол өзі Winston Cup мансабын сақтап қалу үшін күресіп жатты, екі жарыста 27-ші орынды иеленді. Брет сонымен қатар Xfinity сериясындағы команданы 2 жарыста алаңға шығарды, ол 1-ші орынға жетті, оның немересі Джош Ричсон үшін. Алайда, Ralphs маусымнан кейін команданың демеушісі ретінде қайтып келмеуді шешті. Негізгі демеушілер болмағандықтан, Бодин Wells Fargo, Timberland Pro және Dura Lube сияқты кіші демеушілерден демеушілік алды. Маусымның үш жарысында Hooters келісімге қол қойды, бірақ бұл кезде Бодиннің командасы дамудан біршама артта қалды. Крудың басшысы Майк Хиллман және басқа да бірнеше команда мүшелері негізгі демеушіліксіз толық маусымды өткізе алмаймыз деп уайымдағандықтан кетіп қалды. Брет төрт рет топ-20-ға шықты, оның ішінде Талладегада маусымның ең жақсы 13-орынды иеленді, бірақ төрт маусымның соңғы жарыстарына қатыса алмады және ұпай жинауда 36-шы орынды иеленді. Брет сонымен қатар немересі Джош Ричсон үшін 9 жарыста (7-ге біліктілік алған) Xfinity сериясындағы команданы 28-орынмен үздік аяқтады. Брет Уинстон Ашық турниріне 4-ші орын алып, жұлдыздар жарысына қатыса алмады. 2003 жылғы маусымның басында Бодин әйелімен және команданың бірлескен иесі Дианамен ажырасу кезінде қиын жағдайға тап болды. Бұл дау Бодинге әйеліне қарсы тыйым салу туралы бұйрық беруге әкелді, ол оны ұрып-соғып, қаржылық жағынан құртумен қорқытты. Мичигандағы жарыстан бұрын Hooters Bodine жарыс командасының демеушілігін алып тастады. Сол күні Бодин жаттығу кезінде жол апатынан ауыр жарақат алды, ол дөңгелекті кесіп тастаған сыныққа шағылысты. Соққы күшті болды, Бретті есінен айырды, мойын сүйегі сынып, тістері зақымдалды. Джефф Бреттің орнына No11 Hooters машинасының соңғы жарысында жүргізуші болды. Ол жарақаттан айығып, Morgan McClure Motorsports командасымен бір жарысқа қатысты, бірақ машина алаңға шыға алмады (Майк Скиннер, Роберт Пресли, Стейси Комптон және Кевин Лепэйдж 2003 жылы No 4 машинада DNQ-ге ие болды). Командасына үлкен демеушіліксіз және оның көптеген қызметкерлері жұмыстан босатылған кезде Бодин Indy-де жанкүйерлер демеушілік ететін "Brick Car" машинасында жүгіруге тырысты, онда 500 долларға жанкүйерлер өздерінің есімдерін машинаға жазуға мүмкіндік алды. Бағдарлама сәтті өтті және Бодин сонымен қатар US Micro Corporation-тен де демеушілік алды. Бодиннің біліктілік айналымы Дэйл Эрнхардт-младшиймен теңелді, ол 52 машинаның ішіндегі 36-шы жылдамдықты көрсетті, бірақ теңелмеу Дэйлге ұпай саны жоғары болғандықтан және жартылай уақыт командасы ретінде Бодиннің уақытша мүмкіндіктері болмағандықтан (бастапқы орындары 37–43), сондықтан ол алаңға шыға алмады. 2004 және одан кейінгі жылдар үшін демеуші туралы әңгімелер пайда болды, бірақ ештеңе орындалмады және команда сатылды. Командасына демеуші таба алмағандықтан және басқа командамен келісімге келе алмағандықтан, Бодин жүргізуден қанағаттанды. 18 жылдық Winston Cup мансабында Бодин 480 жарысқа қатысып, 5 поул, 1 жеңіс, 16 топ-5 және 61 топ-10 нәтижелерді көрсетті, сондай-ақ 13 миллионнан астам доллар жүлде алды. Busch сериясында Бодин 77 жарысқа қатысып, 16 поул, 5 жеңіс, 31 топ-5 және 52 топ-10 нәтижелерді көрсетті. Брет Busch сериясында (1,194) және Кубок сериясында (1,040) 1,000-нан астам айналымды жетекке алды.

By 2001, Brett Bodine was the only remaining owner/driver competing full time in the NASCAR Cup Series. While common just a few years earlier, single car owner/driver teams had generally become uncompetitive in NASCAR as the sport became increasingly dependent on engineering, testing data, and sponsorship dollars. Darrell Waltrip's #17 team had fallen from top 10 placings in the 1991, 1992, and 1994 standings to 29th place in 1996; Waltrip would sell his team partway into the 1998 season after his struggles continued in 1997 and 1998. Ricky Rudd's #10 team had fallen from 6th place in the 1996 standings to 31st place in 1999 even with consistent sponsorship from Tide; Rudd sold his team following the 1999 season. Bill Elliott's #94 team had fallen from 8th place in the 1995 and 1997 standings to 21st place in 1999 even with consistent sponsorship from McDonald's; Elliott would sell his team following another disappointing performance in 2000. His older brother, Geoffrey Bodine's #7 team had fallen from 16th place in the 1995 standings to 27th place in 1998; Geoff sold his team following the 1998 season. Ralphs returned as the primary sponsor and Bodine added RedCell Batteries as a major associate for 2001. The #11 Ford with Mike Hillman again serving as crew chief qualified for all of the races, posted top ten finishes at Daytona and Loudon, recorded 9 top 20 finishes, and moved up five positions to 30th in the final standings. RedCell batteries stopped paying their sponsorship bills mid season and Bodine signed Wells Fargo as a major associate sponsor. From Charlotte in 2000 through Darlington in 2001, Brett was running at the finish of 31 consecutive races, the longest streak in the Cup Series. Brett Bodine Racing also expanded to a two car team for the first time in its history, fielding the No. 09 Ford for older brother Geoff, who himself was struggling to maintain his Winston Cup career, in two races with a best finish of 27th. Brett also fielded an Xfinity series team in 2 races, qualifying for 1, for nephew Josh Richeson. Ralphs, however, decided not to return as the sponsor of the team following the season. With no major sponsors Bodine received sponsorship from minor sponsors such as Wells Fargo, Timberland Pro, and Dura Lube. Three races into the season Hooters was signed to a deal, although at this point Bodine's team was once again well behind in development. Crew chief Mike Hillman and several other team members had left due to worries about not being able to run the full season without primary sponsorship. Brett had four top 20 finishes, including a season's best 13th at Talladega, but failed to qualify for four late season races and finished 36th in the points. Brett also fielded an Xfinity series team in 9 races (qualifying for 7) for nephew Josh Richeson, with a best finish of 28th. Brett placed 4th in the Winston Open, just missing out on qualifying for the All Star race. Early in the 2003 season Bodine became involved in a difficult time during a divorce from his wife and team co owner Diane. The dispute lead Bodine to file a restraining order against his wife, whom he alleges hit and threatened to ruin him financially. Just before the race at Michigan, Hooters withdrew sponsorship from the Bodine racing team. That same weekend, Bodine was seriously injured in a practice accident after running over a piece of debris that cut a right front tire. The impact was violent, knocking Brett unconscious, and he suffered a broken collar bone and damaged teeth. Geoff replaced Brett as the driver in the final race for the #11 Hooters car. He recovered from his injuries and returned with a one race ride with the struggling Morgan McClure Motorsports, but the car failed to make the field (Mike Skinner, Robert Pressley, Stacy Compton, and Kevin Lepage also had DNQs in the #4 car in 2003). With no major sponsorship for his team and most of his employees laid off, Bodine attempted to run at Indy in a fan sponsored "Brick Car" where, for $500, fans would get their name on the car. The program was a success and Bodine also picked up a sponsorship from US Micro Corporation. Bodine's qualifying lap tied with Dale Earnhardt Jr. for 36th fastest of the 52 cars making attempts but the tie break went to Dale by virtue of him being higher in points and as a part time team, Bodine did not have any provisionals available (starting positions 37–43), so he failed to make the field. Rumors of a sponsor for 2004 and beyond surfaced, but nothing panned out and the team was sold. Unable to find a sponsor for his team or a ride with another team, Bodine decided to retire from driving. For his 18 year Winston Cup career Bodine started 480 races with 5 poles, 1 win, 16 top fives, and 61 top tens while winning over 13 million dollars in prize money. In the Busch Series Bodine started 77 races with 16 poles, 5 wins, 31 top fives, and 52 top tens. Brett led more than 1,000 laps in both the Busch Series (1,194) and in the Cup Series (1,040).

NASCAR

(түйін) (Қалың – Біліктілік уақытымен берілген поул-позиция. Курсив – Ұпайлар тізімі немесе жаттығу уақытымен алынған поул-позиция. * – Көптеген кезеңдерді жетекке шығарды.)

Уинстон кубогы сериясы

NASCAR Winston Cup Series нәтижелері Жыл Командасы № Түрі 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Ұп. Сілтеме 1986 Hendrick Motorsports 2 Chevy DAY RCH CAR ATL BRI DAR NWS MAR TAL DOV CLT18 RSD POC MCH DAY POC TAL GLN MCH BRI DAR RCH DOV MAR NWS CLT CAR ATL RSD 92-орын 109 1987 Ellington Racing 1 Chevy DAY CAR RCH ATL DAR NWS BRI MAR TAL CLT21 DOV14 POC34 RSD38 MCH22 POC22 TAL38 GLN MCH21 BRI DAR20 RCH DOV13 MAR NWS CLT32 CAR41 RSD ATL15 32-орын 1271 Buick DAY11 1988 Bud Moore Engineering 15 Ford DAY35 RCH27 CAR27 ATL9 DAR15 BRI17 NWS13 MAR27 TAL19 CLT4 DOV31 RSD40 POC35 MCH27 DAY42 POC20 TAL28 GLN23 MCH6 BRI25 DAR17 RCH11 DOV22 MAR10 CLT3 NWS17 CAR29 PHO43 ATL27 20-орын 2828 1989 DAY29 CAR34 ATL33 RCH28 DAR14 BRI30 NWS28 MAR27 TAL19 CLT8 DOV15 SON27 POC10 MCH5 DAY11 POC10 TAL14 GLN15 MCH36 BRI17 DAR16 RCH34 DOV9 MAR7 CLT12 NWS17 CAR21 PHO19 ATL23 19-орын 3051 1990 King Racing 26 Buick DAY17 RCH8 CAR25 ATL11 DAR8 BRI22 NWS1* MAR12 TAL12 CLT29 DOV18 SON41 POC4 MCH14 DAY22 POC16 TAL33 GLN3 MCH17 BRI25 DAR10 RCH31 DOV20 MAR4 NWS3 CLT8 CAR17 PHO15 ATL18 12-орын 3440 1991 DAY22 RCH24 CAR13 ATL15 DAR16 BRI22 NWS30* MAR4 TAL11 CLT28 DOV33 SON11 POC33 MCH36 DAY36 POC8 TAL32 GLN25 MCH37 BRI10 DAR14 RCH18 DOV32 MAR2 NWS7 CLT8 CAR30 PHO14 ATL29 19-орын 2980 1992 Ford DAY41 CAR8 RCH33 ATL20 DAR6 BRI11 NWS10 MAR8 TAL16 CLT20 DOV30 SON15 POC8 MCH19 DAY12 POC8 TAL10 GLN10 MCH12 BRI9 DAR4 RCH18 DOV22 MAR3 NWS7 CLT28 CAR7 PHO12 ATL40 15-орын 3491 1993 DAY17 CAR22 RCH32 ATL8 DAR12 BRI9 NWS17 MAR7 TAL30 SON24 CLT41 DOV16 POC29 MCH39 DAY19 NHA13 POC5 TAL9 GLN20 MCH14 BRI7 DAR2 RCH5 DOV MAR6 NWS21 CLT15 CAR35 PHO28 ATL40 20-орын 3183 1994 DAY32 CAR6 RCH8 ATL31 DAR36 BRI13 NWS23 MAR24 TAL17 SON13 CLT42 DOV32 POC8 MCH32 DAY16 NHA12 POC35 TAL17 IND2 GLN28 MCH12 BRI14 DAR29 RCH8 DOV26 MAR30 NWS33 CLT6 CAR18 PHO13 ATL36 19-орын 3159 1995 Junior Johnson & Associates 11 Ford DAY25 CAR14 RCH18 ATL23 DAR12 BRI27 NWS9 MAR11 TAL30 SON29 CLT35 DOV21 POC10 MCH40 DAY20 NHA21 POC15 TAL28 IND24 GLN16 MCH36 BRI28 DAR31 RCH16 DOV17 MAR22 NWS22 CLT27 CAR27 PHO17 ATL20 20-орын 2988 1996 Brett Bodine Racing DAY32 CAR28 RCH25 ATL24 DAR27 BRI20 NWS23 MAR18 TAL23 SON20 CLT24 DOV24 POC40 MCH22 DAY9 NHA16 POC27 TAL22 IND22 GLN14 MCH28 BRI14 DAR28 RCH25 DOV27 MARDNQ NWS23 CLT28 CAR16 PHO26 ATL21 24-орын 2814 1997 DAY18 CAR17 RCH23 ATL18 DAR35 TEX19 BRI10 MAR27 SON6 TAL33 CLT26 DOV33 POC25 MCH19 CAL26 DAY23 NHA42 POC29 IND18 GLN39 MCH31 BRI31 DAR15 RCH21 NHA33 DOV26 MAR17 CLT30 TAL22 CARDNQ PHO33 ATL41 29-орын 2716 1998 DAY24 CAR16 LVS26 ATL26 DAR22 BRI11 TEX16 MAR13 TAL11 CAL28 CLT22 DOV16 RCH20 MCH33 POC18 SON32 NHA28 POC38 IND33 GLN34 MCH32 BRI26 NHA30 DAR42 RCH19 DOV22 MAR34 CLT19 TAL13 DAY25 PHO43 CAR31 ATL31 25-орын 2907 1999 DAY22 CAR33 LVS20 ATL33 DAR30 TEX18 BRI22 MAR14 TAL43 CAL28 RCH38 CLT22 DOV37 MCH30 POC26 SON31 DAY34 NHA31 POC26 INDDNQ GLN40 MCHDNQ BRI12 DAR26 RCH31 NHA29 DOV29 MAR42 CLT27 TAL31 CAR43 PHO42 HOM40 ATL30 35-орын 2351 2000 DAYDNQ CAR35 LVSDNQ ATL16 DAR27 BRI22 TEX23 MAR36 TALDNQ CAL41 RCH38 CLT30 DOV28 MCH36 POC32 SON30 DAYDNQ NHA20 POC30 IND39 GLNDNQ MCH42 BRI28 DAR27 RCH35 NHA42 DOV20 MAR41 CLT32 TAL26 CAR26 PHO20 HOM14 ATL28 35-орын 2145 2001 DAY15 CAR27 LVS38 ATL26 DAR36 BRI27 TEX28 MAR36 TAL26 CAL27 RCH39 CLT17 DOV25 MCH33 POC37 SON13 DAY9 CHI19 NHA13 POC33 IND37 GLN13 MCH40 BRI26 DAR27 RCH43 DOV28 KAN25 CLT28 MAR40 TAL12 PHO26 CAR35 HOM32 ATL36 NHA8 30-орын 2948 2002 DAY16 CAR30 LVS35 ATL38 DAR38 BRI36 TEX38 MAR26 TAL13 CAL23 RCH19 CLT27 DOV34 POC24 MCH34 SON24 DAY38 CHI30 NHA27 POC33 IND42 GLN32 MCH38 BRI32 DAR39 RCH20 NHA36 DOVDNQ KANDNQ TAL29 CLT26 MAR38 ATL34 CAR36 PHODNQ HOMDNQ 36-орын 2276 2003 DAYDNQ CAR LVS ATL41 BRI24 TEX31 TALDNQ MAR CAL RCH31 CLTDNQ DOV42 POC MCHINQ† SON DAY CHI NHA INDDNQ GLN MCH BRI DAR RCH NHA DOV TAL KAN CLT MAR ATL PHO CAR HOM 52-орын 308 Команда CLR 57 Ford DAR31 Morgan McClure Motorsports 4 Pontiac POCDNQ† Біліктілік алған, бірақ Джефф Бодинмен ауыстырылды

NASCAR Winston Cup Series results Year Team No. Make 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Pts Ref 1986 Hendrick Motorsports 2 Chevy DAY RCH CAR ATL BRI DAR NWS MAR TAL DOV CLT18 RSD POC MCH DAY POC TAL GLN MCH BRI DAR RCH DOV MAR NWS CLT CAR ATL RSD 92nd 109 1987 Ellington Racing 1 Chevy DAY CAR RCH ATL DAR NWS BRI MAR TAL CLT21 DOV14 POC34 RSD38 MCH22 POC22 TAL38 GLN MCH21 BRI DAR20 RCH DOV13 MAR NWS CLT32 CAR41 RSD ATL15 32nd 1271 Buick DAY11 1988 Bud Moore Engineering 15 Ford DAY35 RCH27 CAR27 ATL9 DAR15 BRI17 NWS13 MAR27 TAL19 CLT4 DOV31 RSD40 POC35 MCH27 DAY42 POC20 TAL28 GLN23 MCH6 BRI25 DAR17 RCH11 DOV22 MAR10 CLT3 NWS17 CAR29 PHO43 ATL27 20th 2828 1989 DAY29 CAR34 ATL33 RCH28 DAR14 BRI30 NWS28 MAR27 TAL19 CLT8 DOV15 SON27 POC10 MCH5 DAY11 POC10 TAL14 GLN15 MCH36 BRI17 DAR16 RCH34 DOV9 MAR7 CLT12 NWS17 CAR21 PHO19 ATL23 19th 3051 1990 King Racing 26 Buick DAY17 RCH8 CAR25 ATL11 DAR8 BRI22 NWS1* MAR12 TAL12 CLT29 DOV18 SON41 POC4 MCH14 DAY22 POC16 TAL33 GLN3 MCH17 BRI25 DAR10 RCH31 DOV20 MAR4 NWS3 CLT8 CAR17 PHO15 ATL18 12th 3440 1991 DAY22 RCH24 CAR13 ATL15 DAR16 BRI22 NWS30* MAR4 TAL11 CLT28 DOV33 SON11 POC33 MCH36 DAY36 POC8 TAL32 GLN25 MCH37 BRI10 DAR14 RCH18 DOV32 MAR2 NWS7 CLT8 CAR30 PHO14 ATL29 19th 2980 1992 Ford DAY41 CAR8 RCH33 ATL20 DAR6 BRI11 NWS10 MAR8 TAL16 CLT20 DOV30 SON15 POC8 MCH19 DAY12 POC8 TAL10 GLN10 MCH12 BRI9 DAR4 RCH18 DOV22 MAR3 NWS7 CLT28 CAR7 PHO12 ATL40 15th 3491 1993 DAY17 CAR22 RCH32 ATL8 DAR12 BRI9 NWS17 MAR7 TAL30 SON24 CLT41 DOV16 POC29 MCH39 DAY19 NHA13 POC5 TAL9 GLN20 MCH14 BRI7 DAR2 RCH5 DOV MAR6 NWS21 CLT15 CAR35 PHO28 ATL40 20th 3183 1994 DAY32 CAR6 RCH8 ATL31 DAR36 BRI13 NWS23 MAR24 TAL17 SON13 CLT42 DOV32 POC8 MCH32 DAY16 NHA12 POC35 TAL17 IND2 GLN28 MCH12 BRI14 DAR29 RCH8 DOV26 MAR30 NWS33 CLT6 CAR18 PHO13 ATL36 19th 3159 1995 Junior Johnson & Associates 11 Ford DAY25 CAR14 RCH18 ATL23 DAR12 BRI27 NWS9 MAR11 TAL30 SON29 CLT35 DOV21 POC10 MCH40 DAY20 NHA21 POC15 TAL28 IND24 GLN16 MCH36 BRI28 DAR31 RCH16 DOV17 MAR22 NWS22 CLT27 CAR27 PHO17 ATL20 20th 2988 1996 Brett Bodine Racing DAY32 CAR28 RCH25 ATL24 DAR27 BRI20 NWS23 MAR18 TAL23 SON20 CLT24 DOV24 POC40 MCH22 DAY9 NHA16 POC27 TAL22 IND22 GLN14 MCH28 BRI14 DAR28 RCH25 DOV27 MARDNQ NWS23 CLT28 CAR16 PHO26 ATL21 24th 2814 1997 DAY18 CAR17 RCH23 ATL18 DAR35 TEX19 BRI10 MAR27 SON6 TAL33 CLT26 DOV33 POC25 MCH19 CAL26 DAY23 NHA42 POC29 IND18 GLN39 MCH31 BRI31 DAR15 RCH21 NHA33 DOV26 MAR17 CLT30 TAL22 CARDNQ PHO33 ATL41 29th 2716 1998 DAY24 CAR16 LVS26 ATL26 DAR22 BRI11 TEX16 MAR13 TAL11 CAL28 CLT22 DOV16 RCH20 MCH33 POC18 SON32 NHA28 POC38 IND33 GLN34 MCH32 BRI26 NHA30 DAR42 RCH19 DOV22 MAR34 CLT19 TAL13 DAY25 PHO43 CAR31 ATL31 25th 2907 1999 DAY22 CAR33 LVS20 ATL33 DAR30 TEX18 BRI22 MAR14 TAL43 CAL28 RCH38 CLT22 DOV37 MCH30 POC26 SON31 DAY34 NHA31 POC26 INDDNQ GLN40 MCHDNQ BRI12 DAR26 RCH31 NHA29 DOV29 MAR42 CLT27 TAL31 CAR43 PHO42 HOM40 ATL30 35th 2351 2000 DAYDNQ CAR35 LVSDNQ ATL16 DAR27 BRI22 TEX23 MAR36 TALDNQ CAL41 RCH38 CLT30 DOV28 MCH36 POC32 SON30 DAYDNQ NHA20 POC30 IND39 GLNDNQ MCH42 BRI28 DAR27 RCH35 NHA42 DOV20 MAR41 CLT32 TAL26 CAR26 PHO20 HOM14 ATL28 35th 2145 2001 DAY15 CAR27 LVS38 ATL26 DAR36 BRI27 TEX28 MAR36 TAL26 CAL27 RCH39 CLT17 DOV25 MCH33 POC37 SON13 DAY9 CHI19 NHA13 POC33 IND37 GLN13 MCH40 BRI26 DAR27 RCH43 DOV28 KAN25 CLT28 MAR40 TAL12 PHO26 CAR35 HOM32 ATL36 NHA8 30th 2948 2002 DAY16 CAR30 LVS35 ATL38 DAR38 BRI36 TEX38 MAR26 TAL13 CAL23 RCH19 CLT27 DOV34 POC24 MCH34 SON24 DAY38 CHI30 NHA27 POC33 IND42 GLN32 MCH38 BRI32 DAR39 RCH20 NHA36 DOVDNQ KANDNQ TAL29 CLT26 MAR38 ATL34 CAR36 PHODNQ HOMDNQ 36th 2276 2003 DAYDNQ CAR LVS ATL41 BRI24 TEX31 TALDNQ MAR CAL RCH31 CLTDNQ DOV42 POC MCHINQ† SON DAY CHI NHA INDDNQ GLN MCH BRI DAR RCH NHA DOV TAL KAN CLT MAR ATL PHO CAR HOM 52nd 308 Team CLR 57 Ford DAR31 Morgan McClure Motorsports 4 Pontiac POCDNQ† Qualified but replaced by Geoff Bodine

Буш сериясы

NASCAR Busch Series нәтижелері Жыл Командасы № Түрі 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 Ұпайлар Сілтеме 1985 Hendrick Motorsports 15 Pontiac DAY CAR HCY BRI12 23-орын 1438 5 MAR1 DAR SBO4 LGY DOV CLT4 SBO3 HCY2 ROU IRP25* SBO LGY HCY9 MLW BRI1* DAR8 RCH NWS ROU CLT9 HCY CAR1* MAR27 1986 Thomas Brothers Racing 00 Olds DAY23 CAR24 HCY8 MAR20 BRI19 DAR3 SBO8 LGY10 JFC6 DOV3 CLT2 SBO5 HCY3 ROU6 IRP26 SBO22 RAL6 OXF7 SBO2 HCY2* LGY2 ROU3 BRI1* DAR3 RCH19 DOV3 MAR4 ROU3* CLT7 CAR5 MAR1 2-орын 4507 1987 DAY4 HCY5 MAR19 DAR3 BRI10 LGY6 SBO2 CLT30 DOV23 IRP4 ROU24 JFC8 OXF11 SBO4 HCY6 RAL10 LGY8 ROU24 BRI13 JFC7 DAR16 RCH29 DOV6 MAR5* CLT10 CAR25 MAR3 3-орын 3560 1992 H&H Motorsports 26 Chevy DAY CAR RCH ATL MAR DAR BRI HCY LAN DUB NZH CLT DOV ROU MYB GLN28 VOL NHA TAL IRP ROU MCH NHA BRI DAR RCH DOV CLT MAR CAR HCY 118-орын 79 1993 DAY CAR RCH DAR BRI HCY ROU MAR NZH CLT DOV MYB GLN28 MLW TAL IRP MCH NHA BRI DAR RCH DOV ROU CLT MAR CAR HCY ATL 98-орын 79 1999 Keystone Motorsports 54 Chevy DAY CAR LVS ATL DAR TEX33 NSV BRI TAL CALDNQ NHA RCH NZH CLT6 DOV SBO GLN MLW MYB PPR GTY IRP MCH18 BRI DAR RCHDNQ DOV CLTDNQ CAR15 MEM PHO HOM 69-орын 387 2000 Labonte Motorsports 44 Chevy DAY CAR LVS ATL DAR BRI TEX NSV TAL CAL RCH NHA CLT DOV SBO MYB GLN MLW NZH PPR GTY IRP MCHDNQ BRI DAR RCH DOV CLT CAR MEM PHO HOM NA

Шеберлік жүк машиналар сериясы

NASCAR Craftsman Truck Series нәтижелері Жыл Командасы № Төрт дөңгелек 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 Ұпайлар Сілтеме 1997 Team Racing 11 Chevy WDW TUS HOM PHO POR EVG I70 NHA TEX BRI NZH MLW LVL CNS HPT IRP FLM NSV GLN RCH MAR SON MMR CAL PHO LVSDNQ NA 1998 WDW32 HOM PHO POR EVG I70 GLN TEX BRI MLW NZH CAL PPR IRP NHA FLM NSV HPT LVL RCH32 MEM GTY 66-шы 192 71 MAR35 SON MMR PHO LVS

ARCA Permatex SuperCar сериясы

(key) (Жарыс жолынан бастау орны – біліктілік уақыты бойынша беріледі. Курсив – ұпайлар тізімі немесе жаттығу уақыты бойынша жарыс жолынан бастау орны. * – Көптеген кезеңдерді жетекке шығарды.) ARCA Permatex SuperCar сериясының нәтижелері Жыл Командасы No. Модель 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Ұп. Сілтеме 1985 Hendrick Motorsports 5 Pontiac ATL DAY ATL TAL ATL SSP IRP25* CSP FRS IRP OEF ISF DSF TOL 75-ші 1986 15 ATL2 DAY ATL TAL SIR SSP FRS KIL CSP TAL BLN ISF DSF TOL MCS ATL 85-ші