АҚШ-тағы «Дарби Ламбер» компаниясы ісі және Еңбекті қорғау заңы
United States v. Darby Lumber Co.
АҚШ-тағы «Darby Lumber Co.» ісі (1941) – Ең төменгі жалақы, жұмыс сағаты шектеулері заңдылығын бекіткен, штаттар аралық саудаға қатысты федералдық заңдарды қолдауды қамтамасыз еткен маңызды сот шешімі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың Дарби Lumber Co. 312 U. S. 100 (1941) ісі – АҚШ Жоғарғы Сотының 1938 жылғы Әділ еңбек стандарттары заңын қолдаған ісі. Соттың бірауызды шешімі бұл істе Дагенхартқа қарсы Хаммер ісін күштен шығарды, Картерге қарсы Картер Көмір компаниясы ісінің қолданылуын шектеді және Батыс жағалаудағы қонақ үй компаниясының Пэрришқа қарсы ісінде белгіленген ең төменгі жалақының заңдылығын растады.
United States v. Darby Lumber Co., 312 U. S. 100 (1941), was a case in which the United States Supreme Court upheld the Fair Labor Standards Act of 1938, holding that the U. S. Congress had the power under the Commerce Clause to regulate employment conditions. The unanimous decision of the Court in this case overturned Hammer v. Dagenhart, , limited the application of Carter v. Carter Coal Company, , and confirmed the underlying legality of minimum wages held in West Coast Hotel Co. v. Parrish, .
Өмірбаян
Грузия штатында орналасқан американдық ағаш өңдеу компаниясы 1938 жылғы «Әділ еңбек стандарттары туралы» заңында белгіленген талаптарды бұзғаны үшін айыпталды. Бұл заң мемлекетаралық саудаға арналған тауар өндірумен айналысатын қызметкерлер үшін ең төменгі жалақыны және жұмыс уақытының лимитін белгілеуді мақсат етеді. Компания апелляциялық сот судьясының федералды үкіметтің Оныншы түзетуге сәйкес, қатаң жергілікті және штат ішіндегі мәселелерге араласуына тыйым салатын шешімінен кейін шағымын қанағаттандыра алды. 1919 жылы, Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, кәсіпкер Фред Дарби құрған «Дарби Ламбер» компаниясы Штайтсборо қаласында (Джорджия штаты) орналасқан. Фред Дарби бұрынғы мұнай компаниясынан жер сатып алып, ағаш өңдеу компаниясын 50-ден астам қызметкері бар аймақтағы жетекші компаниялардың біріне айналдырды. Компания Оңтүстік Джорджияның орманды жерлерінен және жақын орналасқан Саванна және Макон қалаларына теміржол арқылы қолайлы қол жеткізілуінен пайда тапты. 1920 жылдардың гүлдену кезеңінде және тіпті 1930 жылдардың дағдарыс кезеңінде «Дарби Ламбер» өркендеп, 1938 жылы өзінің қызметін кеңейтуге мүмкіндік алды. Бұл кеңейтуге жаңа ғимараттар салынуы және жалақы қорының ұлғаюы кірді, бұл компанияның жұмысын тиімдірек етуге қажетті ресурстарды қамтамасыз етті. «Дарби» ісі 1938 жылғы «Әділ еңбек стандарттары туралы» заңды (FLSA) бұзу нәтижесінде туындады. Бұл заң – Ұлы депрессия кезінде президент Франклин Рузвельт қабылдаған көптеген шаралардың бірі және бүгінгі күнге дейін корпорациялардың жұмысын реттеудегі ең толыққанды құжат. Рузвельт барлық штаттардағы еңбек шараларын біріктіруді көздеді, өйткені ол бұл құзыретті штаттарға берудің тиімсіз екенін санады. Жаңа заңның бизнеске қалай әсер ететіні туралы алаңдаушылықтар болды. Заң 1938 жылдың тамызында қабылданды және екі айдан кейін Рузвельт оны қол қойып бекітті. «Сауда туралы тарау» штат ішіндегі және мемлекетаралық саудамен айналысатын кәсіпорындарға қатысты. Заң федералды ең төменгі жалақы мөлшерін, аптасына 44 сағаттық жұмыс уақытын (қазіргі 40 сағаттық стандартқа дейінгі алғашқы үлгі) және еңбек ақысын (құқықтық күші бар, жұмыс берушілерді стандарттық уақыттан артық жұмыс істеген қызметкерлеріне қалыпты жалақысының кемінде 150% мөлшерінде төлеуге міндеттейді) белгіледі.
An American lumber company based in Georgia was charged with violating the conditions set forth in the Fair Labor Standards Act of 1938 aiming to fix minimum wages and maximum hours for employees engaged in the production of goods for interstate commerce. The company successfully appealed when an appellate judge ruled that the federal government is barred by the Tenth Amendment from interfering in matters that are strictly local and within state boundaries. Darby Lumber, located in Statesboro, Georgia, was founded by entrepreneur Fred Darby in 1919 after the conclusion of World War I. After buying some land from a defunct oil company, Mr. Darby turned his lumber company into one of the premier companies in the area with over 50 employees. The company benefited from the forested land of South Georgia and easy railroad access to nearby Savannah and not too distant Macon. During the boom of the 1920s, and even the bust of the 1930s, Darby Lumber prospered so well that in 1938 it was able to expand its operations. The expansion, which included larger facilities and an increased payroll, garnered resources that would make the operations of the company much more efficient. The Darby case came about due to violations of the Fair Labor Standards Act of 1938 (FLSA), one of many initiatives enacted by President Franklin Roosevelt during the Great Depression and, to date, the most comprehensive to dictate the running of corporations. Roosevelt wanted to unite labor practices in all of the states, as he considered that leaving that power to the states had been ineffective. There was some concern on how the new law would affect the viability of businesses. It was passed in August 1938 and signed into law by Roosevelt two months later. The Commerce Clause addressed businesses that conducted both intrastate and interstate commerce. The law established a federal minimum wage, the 44 hour work week standard (this being the slightly longer precedent for the current 40 hour standard), and overtime pay (which remains in effect, requiring employers to pay their hourly employees at least 150% of their normal wages for work in excess of the standard).
Мәселелер
Бір мәселе – Конгресс Әділ еңбек стандарттары заңын қабылдау кезінде конституциялық билігін асырып кетті ме екені болды. Тағы бір мәселе – Заңның орындалуын растау үшін тіркемелерді сақтау талабы қойғандығы; сотқа шағымданушы бұл оның өзін-өзі қылқыландырудан қорғайтын Конституцияның Бесінші толықтыруымен берілген құқығын бұзады деп мәлімдеді.
One issue was whether Congress had overstepped its constitutional authority in creating the Fair Labor Standards Act. Another issue was that the Act required the keeping of records to verify compliance; the appellee argued that this violated his Fifth Amendment right protecting him from self incrimination.
Шешім
Сот бір ауыздан апелляциялық соттың шешімін күштен шығарып, Конгрестің мемлекетаралық сауданы реттеуге конституциялық құқығын растады, оны "мемлекеттік билікті пайдалану немесе пайдаланбау арқылы кеңейтуге немесе шектеуге болмайды" деп мәлімдеді. Соттың пікірінше, Заңның мақсаты – мемлекеттердің нашар еңбек жағдайларын пайдаланып, мемлекетаралық сауда арқылы экономикалық артықшылыққа ие болуына жол бермеу еді. "Дагенхарт" ісінде Сот өндіріс пен мемлекетаралық сауданы ажыратып көрсеткендіктен, кәсіпкерлер өндіріспен айналысатынын, бірақ мемлекетаралық саудамен мақсаттасқан емес екенін дәлелдеуге мүмкіндік алған. Аталған жағдайда Сот бұл аргументтің әрекетсіз екенін анықтады және Конгресс кәсіпкерлердің өнімдерін қайда жіберетінін ойламай өндіретінін, ал өнімдер сұранысқа қарай тартылып, жөнелтілетінін түсіндірді. Сот сондай-ақ, деректерді сақтау талабы Заңның орындалуын қамтамасыз ету мақсатында толыққанды орынды екенін қорытындылады. Сот Конгрестің компаниялардан Еңбек стандарты туралы заңға (FLSA) сәйкес өндіріс регламентін сақтауын талап етуге құқығы бар екенін айтты. Сондай-ақ, сот жұмыс берушінің заң бұзушылықтарына жауапкершілік тартуға және заңға сәйкестігін тіркеуге міндетті екенін мәлімдеді.
The Court unanimously reversed the appellate court decision and affirmed the constitutional power of Congress to regulate interstate commerce, which "can neither be enlarged nor diminished by the exercise or non exercise of state power." The Court held that the purpose of the Act was to prevent states from using substandard labor practices to their own economic advantage by interstate commerce. In Hammer v. Dagenhart, the Court had made the distinction between manufacturing and interstate commerce so a business could argue it was engaging in the former but had not intended the latter. In the current case, the Court found that earlier argument facile and explained that Congress was aware that businesses produce their goods without thought to where they will go, and product is pulled and shipped to meet the orders of the day. The Court also concluded that the requirement to keep records was entirely appropriate, as a matter of enforcing the Act. The Court ruled that Congress could require companies to conform to production regulation under the FLSA. The Court also ruled that the employer could be held responsible for transgressions of the law and that the employer had to keep a record of his compliance with the law.