Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мигель Отеро Сильва (26 қазан 1908 – 28 тамыз 1985) – венесуэлалық жазушы, журналист, юморист және саясаткер. Венесуэла әдебиетінде маңызды тұлға саналатын оның әдеби және журналистік шығармалары Венесуэланың әлеуметтік-саяси тарихымен тығыз байланысты. Өмірі бойы бірнеше рет елден қуылды. 1958 жылы демократиялық мемлекет орнағаннан кейін Венесуэла Сенатына сайланды.
Miguel Otero Silva (October 26, 1908 – August 28, 1985), was a Venezuelan writer, journalist, humorist and politician. A figure of great relevance in Venezuelan literature, his literary and journalistic works related strictly to the socio political history of Venezuela. Throughout his life he was repeatedly forced into exile. Later on, after the establishment of a democratic state in 1958, he was elected to the Venezuelan Senate.
Ерте мансап
Барселонада туған Отеро Сильва жас кезінде Каракасқа көшіп, Лицео Каракаста орта білім алды. Кейін Венесуэланың Орталық университетінде азаматтық инженерияны оқыды. Осы кезеңде ол әдебиетпен айналысып, “Элита” және “Фантош” сияқты журналдар мен газеттерге, сондай-ақ университет басылымдарына материалдар жазды. Ол журналистика саласын да меңгерді. 1928 жылғы Студенттік аптада Отеро Сильва диктатор Хуан Висенте Гомес билігіне қарсы наразылықтарға қатысты (1928 жылғы буын туралы қараңыз). Ол сонымен қатар үкіметті құлату мақсатындағы әскери қастандыққа қатысты, нәтижесінде Кюрасаоға жер аударылды. Мұнда Густаво Мачадо, Рафаэль Урбина Лопес және басқа венесуэлалық эмигранттармен бірге сол жылдың 29 маусымында Виллемстадтағы Амстердам бекінісін басып алды, президент Гомеске қарсы тағы бір әрекет. 250 адамнан және танымал коммунистерден тұратын топ губернатор Фруйтьерді ұрланған американдық кеме “Маракайбо” арқылы Венесуэлаға қайтарды. Венесуэлаға оралғаннан кейін ол Франсиско Хосе Дельгадо және Клаудио Седеньомен бірге “El Morrocoy Azul” (“Көк тасбақа”) атты әзіл-сықақ апталығын құрды. Ол сондай-ақ солшыл бағытты “¡Aquí Está!” (“Міне, келді!”) апталық газетін іске қосты. 1943 жылы Отеро Сильваның әкесі, Хенрике Отеро Вискаррондо, “El Nacional” күнделікті газетін құрды және ұлын баспасөз бөлімінің басшысы етіп тағайындады, бұл Отеро Сильваның Венесуэланың Орталық университетінде журналистиканы оқу шешімімен сәйкес келді. 1946 жылы ол әріптес журналист Мария Тереза Кастильоға үйленді және 1949 жылы университетті бітірді. Екі жыл өткен соң Отеро Венесуэла Коммунистік партиясынан шығып, өзінің саяси тәртіпке дайын емес екенін мәлімдеді. Оның орнына ол өзін жазу ісіне толықтай берді. Ол Гуарикода бір жыл бойы Ортис ауылының тарихын зерттеді – негізі қаланғаннан бастап, безгек салдарынан тасталып кеткенге дейін. Бұл ауыл оның 1955 жылы жарық көрген “Casas Muertas” (“Өлі үйлер”) романына шабыт берді. Роман сол жылы Ұлттық әдебиет сыйлығына (“Premio Nacional de Literatura”) және Аристидес Рохас романының сыйлығына (“Premio de Novela Arístides Rojas”) ие болды. Оның “El Nacional” газеті Маркос Перес Хименестің әскери билігі кезінде екі рет жабылды. Диктатураның соңында Отеро Сильва Перес Хименестің басшылығын сынаған “Интеллектуалдар манифестін” (“Manifiesto de los Intelectuales”) редакциялағаны және жариялағаны үшін тұтқындалды.
Born in Barcelona, Anzoátegui, Otero Silva moved to Caracas at very young age to attend high school at the Liceo Caracas. He later studied civil engineering at the Universidad Central de Venezuela. During this time he engaged in early literary activities, writing for magazines and newspapers such as Élite and Fantoches, as well as other university publications. He also started dabbling in journalism. During the country's Student’s Week in 1928, Otero Silva formed part in a series of protests against the rule of dictator Juan Vicente Gómez (see Generation of 1928 ). He also became involved in a military plot to overthrow the government, which forced him into exile, in Curaçao. There, along with Gustavo Machado, Rafael Urbina López and other Venezuelan expatriates he participated in the taking of Fort Amsterdam in Willemstad on June 29 of the same year, in another attempt to overthrow president Gómez. The plot, supported by 250 men, in addition to notable communists and hauled governor Fruytier back to Venezuela on board the stolen American ship Maracaibo. Once back in Venezuela, he co founded the humorous weekly newspaper El Morrocoy Azul (The Blue Tortoise), along with Francisco José Delgado and Claudio Cedeño. He also founded a leftist weekly paper called, ¡Aquí Está! (Here It Is! ). In 1943 Otero Silva's father, Henrique Otero Vizcarrondo, founded the daily newspaper El Nacional. He appointed his son head of press, which coincided with Otero Silva's resolution to study journalism at Universidad Central de Venezuela. In 1946, he married María Teresa Castillo, a fellow journalist, graduating from university in 1949. Two years later, Otero left the Communist Party of Venezuela, claiming that he wasn't ready for political discipline. Instead, he chose to dedicate himself to his writing. He spent a year in Guárico, investigating the history of the village of Ortiz, since its initial foundation to its abandonment due to malaria breakout. The village served as inspiration for his next novel, Casas Muertas, published in 1955. The novel was awarded with the Premio Nacional de Literatura, and the Premio de Novela Arístides Rojas that same year. His newspaper, El Nacional, was suspended twice during the military rule of Marcos Pérez Jiménez. Towards the end of the dictatorship, Otero Silva was arrested for editing and publishing the Manifiesto de los Intelectuales (Intellectuals Manifesto), a text attacking Pérez Jiménez' administration.
1958-1985 жылдар
1958 жылы Маркос Перес Хименес құлатылғаннан кейін Отеро Ұлттық журналистика сыйлығымен марапатталды және Арагуа штатының өкілі ретінде Венесуэла Сенатына сайланды. Бірақ көп ұзамай, «Эль Насиональ» газеті тағы да коммунистік және солшыл идеалдарды қолдағандығы үшін сынға ұшырады, бұл жолы Ромуло Бетанкурттың жаңа үкіметі тарапынан. Үкіметтің газетке наразылығы Отеро Сильваның белсенді журналистикадан кетуіне әкеп соқты. Оның осы кезеңдегі көркем шығармаларына 1961 жылы жарық көрген «Oficina N° 1», 1963 жылы – «La Muerte de Honorio», 1965 жылы – «Las Celestiales» кіретін еді. «Las Celestiales» кітабында саясат, идеология және дінге қатысты әзіл-қалжыңға толы шумақтар жинақталған, ол «Инаки де Эррандонеа» деген атпен қол қойылған, бұл Отероның өзі ойлап тапқан, құбылмалы иезуит діни қызметкерінің есімі еді. 1967 жылы Отеро Сильва Венесуэла тілі академиясының толық құрамына қабылданды. Сенатор ретінде ол 1970-ші жылдары Ұлттық мәдениет және көркем өнер институтының (INCIBA) құрылуын ұйымдастырды және Ұлттық өнер галереясының құрылысына қатысты. 1979 жылы Отеро Ленин атындағы бейбітшілік сыйлығымен марапатталды. 1985 жылы «La Piedra que era Cristo» еңбегін жариялағаннан кейін көп ұзамай, 28 тамызда Отеро Сильва Каракаста қайтыс болды.
After Marcos Pérez Jiménez was overthrown in 1958, Otero was awarded with the National Prize for Journalism, and elected to the Venezuelan Senate, representing the state of Aragua. However, no long after, El Nacional was once more criticized for espousing communist and leftist ideals, this time by the new government of Rómulo Betancourt. The Government's discontent with the newspaper caused Otero Silva to resign from active journalism. His fictional works from the period include Oficina N° 1, in 1961, and La Muerte de Honorio in 1963, along with Las Celestiales in 1965, a book of couplets with humorous references to politics, ideologies, and religion, which he signed as "Iñaki de Errandonea", a fictional jesuit priest invented by Otero himself. In 1967, Otero Silva was made a full member of the Academia Venezolana de la Lengua. As a senator, he promoted the creation of the Instituto Nacional de Cultura y Bellas Artes (INCIBA) in the 1970s, and participated in the founding of the Galería de Arte Nacional. In 1979, Otero was awarded with the Lenin Peace Prize. In 1985, shortly after publishing La Piedra que era Cristo, Otero Silva died in Caracas on August 28.
Қызықты деректер
Отероның алғашқы бес романында атау құрайтын сөздердің саны, олардың жарық көрген ретімен сәйкес келеді. Отероның тұңғыш романы "Фиебре" бір сөзден ғана тұрады; екіншісі, "Касас Муэртас" – екі сөзден; және осылайша "Cuando quiero llorar, no lloro" романы, бес сөзден тұратын бесінші туындысы. Осыдан кейін бұл үлгі сақталмайды. Мұның Отероның қасақана жасаған детальдарының бірі болуы мүмкін. 2006 жылы Аргенис Мартинес Мигель Отеро Сильваның өміріне арналған биографиялық кітап жазды, ол Венесуэлалық тарихи кітапханасы үшін, El Nacional баспасының мөрімен шығарылды.
In the first five novels by Otero, the number of words comprising the title are the same as the number of order in which they are published. Fiebre, the first novel by Otero, has only one word; the second, Casas Muertas, has two; and so until Cuando quiero llorar, no lloro, the fifth novel with a five word title. After this, the pattern is not followed anymore. This may seem as an intentional detail by Otero. In 2006 Argenis Martínez made a biographical book about the life of Miguel Otero Silva, for the Biblioteca Biográfica Venezolana, with the seal of El Nacional.