Натанiel Дэвис: Американдық дипломат және елшінің өмірбаяны
Nathaniel Davis
Натаниэль Дэвис (1925-2011) – америкалық дипломат, Коста-Рикадағы бұрынғы елші, Венгриядағы министр. Өмірі мен қызметі туралы ақпарат. Дипломатия тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық дипломат (1925–2011)
Коста-Рикадағы АҚШ-тың бұрынғы елшісі және Венгриядағы өкілі
American diplomat (1925–2011)
the former U. S. ambassador to Costa Rica and minister to Hungary
Натаниел Дэвис (12 сәуір 1925 – 16 мамыр 2011) – 36 жыл бойы АҚШ Сыртқы істер қызметінде мансапты дипломат болып қызмет еткен. Өмірінің соңғы жылдарын Клермонт колледждерінің бірі – Харви Мадд колледжінде оқытумен өткізді.
Nathaniel Davis (April 12, 1925 – May 16, 2011) was a career diplomat who served in the United States Foreign Service for 36 years. His final years were spent teaching at Harvey Mudd College, one of the Claremont Colleges.
Алғашқы жылдар
Дэвис 1925 жылғы 12 сәуірде Массачусетс штатының Кембридж қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Харви Натаниел Дэвис Гарвард университетінде оқытушы болды, ал анасы Элис Род Дэвис зерттеуші дәрігер болған. 1928 жылы Харви Дэвис колледж президенті болып тағайындалғаннан кейін отбасы Нью-Джерси штатының Хобокен қаласындағы Стивенс технология институтының кампусына көшіп келді. Натаниел Дэвис Стивенс Хобокен академиясында оқыды және 1942 жылы Нью-Гэмпшир штатының Эксетер қаласындағы Филипс Эксетер академиясын бітірді. Ол Браун университетіне түсіп, онда Әскери-теңіз резервінде қызмет етті. Ол Браун университетін бітіріп, 1944 жылдың қыркүйегінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде кіші лейтенант рөліне тағайындалды, бірақ 1946 жылғы түлектер тобының мүшесі ретінде. Ол 1946 жылға дейін «Лейк Шамплейн» ұшақ тасушысында қызмет етті. 1960 жылы Туфтс университетінің Флетчер құқық және дипломатия мектебінен магистр және доктор дәрежелерін алды.
Davis was born in Cambridge, Massachusetts, on April 12, 1925. His father, Harvey Nathaniel Davis, taught at Harvard University and his mother, Alice Rohde Davis, was a research medical doctor. In 1928, the family moved to the campus of Stevens Institute of Technology, in Hoboken, New Jersey, upon the appointment of Harvey Davis as the college's president. Nathaniel Davis attended the Stevens Hoboken Academy and graduated from Phillips Exeter Academy, in Exeter, New Hampshire, in 1942. He attended Brown University, where he served in the Navy Reserve. He graduated from Brown and obtained a commission as an ensign in the U. S. Navy in September 1944, but as a member of the Class of 1946. He served aboard the aircraft carrier Lake Champlain until 1946. He earned a master's degree and ultimately a doctorate from the Fletcher School of Law and Diplomacy of Tufts University in 1960.
Дипломатиялық мансап
Дэвис өзінің сыртқы қызметтегі мансабын 1947 жылы Прагада бастады, содан кейін Флоренцияда, Римде және Мәскеуде қызмет етті. 1956 жылы АҚШ-қа оралғаннан кейін Вашингтондағы Мемлекеттік департаменттегі Кеңес бюросында жұмыс істеді. Оның келесі шетелдік тағайындалуы 1960 жылдан 1962 жылға дейін Венесуэланың Каракас қаласында болды. 1962 жылдан 1965 жылға дейін ол Бейбітшілік корпусында қызмет етті, алдымен директордың арнайы көмекшісі Р. Сарджент Шрайвер болып, кейін бағдарламалық даму және операциялар жөніндегі директордың орынбасары болды. 1965 жылы ол Бейбітшілік корпусын тастап, Болгариядағы АҚШ елшісі (1965–1966 жж.) қызметін атқарды. Болгариядағы елшілік қызметтен кейін ол Ақ үйдің Ұлттық қауіпсіздік кеңесі штабында, президент Линдон Б. Джонсонның кеңесшісі ретінде Кеңес Одағы және Шығыс Еуропа мәселелері бойынша, сондай-ақ Біріккен Ұлттар Ұйымы жөніндегі аға кеңесшісі болды. 1968 жылы ол Гватемалаға Гватемала елшісі (1968–1971 жж.) болып тағайындалды, одан кейін Чили елшісі (1971–1973 жж.) қызметін атқарды. Ол Сальвадор Альенде президенттігі кезінде және оны құлатқан төңкеріс кезінде Чилидегі елші болды. Дэвис сол кезеңнің тарихын "Сальвадор Альендедің соңғы екі жылы" деп атаған кітабында жазды. Чилиден оралғаннан кейін ол көмекші хатшы деңгейінде екі лауазымды иеленді: Сыртқы істер қызметінің бас директоры (1973–1975 жж.) және Форд әкімшілігінде 1975–1976 жылдары Африка істері жөніндегі мемлекеттік хатшының көмекшісі. Дэвис Анголадағы жасырын операцияларға қатысты сол кездегі мемлекеттік хатшы Генри Киссинджермен болған саяси келіспеушіліктерге байланысты соңғы лауазымынан кетті.
Davis began his Foreign Service career with an assignment in Prague in 1947, followed by postings in Florence, Rome and Moscow, before returning to the U. S. in 1956 to work at the Soviet Desk at the State Department in Washington, D. C. His next foreign assignment was in Caracas, Venezuela, from 1960 to 1962. From 1962 to 1965, he served in the Peace Corps, first as Special Assistant to the Director, R. Sargent Shriver, and later deputy director for Program Development and Operations. He left the Peace Corps in 1965 to serve as the United States Envoy to Bulgaria (1965–1966). After his ambassadorship in Bulgaria, he served on the staff of the National Security Council in the White House, as President Lyndon B. Johnson's senior advisor on Soviet and Eastern European affairs, as well as the United Nations. In 1968, he went to Guatemala to serve as Ambassador to Guatemala (1968–1971), followed by service as Ambassador to Chile (1971–1973). He was ambassador in Chile during the presidency of Salvador Allende and through the coup that deposed him. Davis wrote a history of that period called The Last Two Years of Salvador Allende. Upon his return from Chile, he held two positions at the assistant secretary level: as Director General of the Foreign Service (1973–1975) and as the Assistant Secretary of State for African Affairs in the Ford administration from 1975 to 1976. Davis resigned from the latter post over a policy difference with then Secretary of State, Henry Kissinger, regarding covert action in Angola.
Отставка
"ИА-Фичэр" операциясы – Орталық барлау агенттігінің құпия операциясы. Бұл операция АҚШ үкіметіне Юнас Савимбидің Анголаның толық тәуелсіздігі үшін ұлттық одағы (ЮНИТА) мен Холден Робертоның Анголаның ұлттық азаттық фронты (ФНЛА) жауынгерлеріне қолдау көрсетуге рұқсат берді. Президент Джеральд Форд 1975 жылғы 18 шілдеде Мемлекеттік департаменттің, оның ішінде Дэвис пен ЦРУ-дың қарсылығына қарамастан, бұл бағдарламаны бекітті. Бағдарлама бекітілгенге екі күн бұрын Дэвис Мемлекеттік хатшы Генри Киссинджерге "ИА-Фичэр" операциясының құпиялылығын сақтау мүмкін емес екенін айтты. Дэвис Кеңес Одағының Анголадағы ықпалын күшейтіп, АҚШ үшін зорлық-зомбылық пен жағымсыз жариялылыққа алып келетінін дұрыс болжады. Форд бағдарламаны бекіткеннен кейін Дэвис отставкаға кетті. ЦРУ-дың Анголадағы жетекшісі Джон Стоквелл Дэвистің пікірін қолдап, бағдарламаның табысты болуы үшін оны кеңейту қажет екенін айтты, бірақ бағдарламаның ауқымы тым үлкен болғандықтан оны жасыру мүмкін емес еді. Дэвистің орынбасары және бұрынғы АҚШ-тың Чилидегі елшісі Эдвард Малкахи де тікелей араласуға қарсы болды. Малкахи 1975 жылғы 13 мамырда Ангола саясаты бойынша үш нұсқа ұсынды: Форд әкімшілігі Анголаның азат етуі үшін коммунистік халық қозғалысына (MPLA) қарсы дипломатиялық науқан жүргізе алады, фракциялық қақтығыстарда бейтараптық сақтай алады немесе ФНЛА мен ЮНИТА-ға қолдауды арттыра алады. Бірақ ол ЮНИТА-ға қолдау көрсету Заирдің басшысы Мобуту Сесе Секоның наразылығын тудыратынын ескертті. Кейін Дэвис Швейцариядағы елші болып тағайындалды (1976–1977). 1977 жылы Дэвис Род-Айленд штатындағы Ньюпорт қаласына көшіп, алты жыл бойы Әскери-теңіз академиясында резидент-дипломат ретінде сабақ берді. 1983 жылы ол Сыртқы істер қызметінен зейнеткерлікке шықты.
Operation IA Feature, a covert Central Intelligence Agency operation, authorized U. S. government support for Jonas Savimbi's National Union for the Total Independence of Angola (UNITA) and Holden Roberto's National Liberation Front of Angola (FNLA) militants in Angola. President Gerald Ford approved the program on July 18, 1975, despite strong opposition from officials in the State Department, including Davis, and the CIA. Two days prior to the program's approval Davis told Henry Kissinger, the Secretary of State, that he believed maintaining the secrecy of IA Feature would be impossible. Davis correctly predicted the Soviet Union would respond by increasing its involvement in Angola, leading to more violence and negative publicity for the United States. When Ford approved the program Davis resigned. John Stockwell, the CIA's station chief in Angola, echoed Davis' criticism saying the program needed to be expanded to be successful, but the program was already too large to be kept out of the public eye. Davis' deputy and former U. S. ambassador to Chile, Edward Mulcahy, also opposed direct involvement. Mulcahy presented three options for U. S. policy towards Angola on May 13, 1975. Mulcahy believed the Ford administration could use diplomacy to campaign against foreign aid to the Communist People's Movement for the Liberation of Angola (MPLA), refuse to take sides in factional fighting, or increase support for the FNLA and UNITA. He warned, however, that supporting UNITA would not sit well with Mobutu Sese Seko, the ruler of Zaire. Davis was subsequently appointed Ambassador to Switzerland (1976–1977). In 1977, Davis moved to Newport, Rhode Island, where he taught at the Naval War College for six years as Diplomat in Residence. In 1983, he retired from the Foreign Service.
Сот ісі
Коста Гаврастың "Жоғалған" фильмі 1982 жылы Universal Studios компаниясымен шығарылған кезде, 1971 жылдан 1973 жылға дейін Чилидегі АҚШ елшісі болған Дэвис режиссер мен студияға қарсы 150 миллион АҚШ доллары тұратын ар-намысқа тиістілік туралы сотқа шағым түсірді. Ол фильмде тікелей аталмаса да, фильмнің негізінде жазылған кітапта оның есімі айтылған. Сот ақырында Дэвистің шағымын қабылдамады. Сот процесі кезінде фильм сатудан алынып тасталды, бірақ шағым қабылданбағаннан кейін қайтадан көрсетілімге шығарылды.
When Costa Gavras's film Missing was released by Universal Studios in 1982, Davis, who had been the United States Ambassador to Chile from 1971 to 1973, filed a US$150 million libel suit against the director and the studio. Although he was not named directly in the movie, he had been named in the book on which the movie was based. The court eventually dismissed Davis's suit. The film was removed from the market during the lawsuit but re released upon dismissal of the suit.
Академия, зейнеткерлік өмір және өлім
Шетелдік қызметте болған кезінде, 1977-1983 жылдар аралығында, Дэвис Ньюпорттағы АҚШ Әскери-теңіз академиясында оқытты, оның студенттерінің бірі Оливер Норт болды. Сыртқы істер қызметінен зейнетке шыққаннан кейін Дэвис Харви Мадд колледжінде алғашқы Александр және Аделаида Хиксон гуманитарлық ғылымдар профессоры лауазымын қабылдады, ол 1983 жылдан бастап 2002 жылы зейнетке шыққанға дейін саяси ғылымдарды оқытты, содан кейін ол саясаттану профессоры есімді болды. Харви Мадд колледжінде оқыған кезінде ол 1947 жылдан бері жүргізіп келген зерттеулерін пайдалана отырып, "Шіркеуге ұзақ жол: Ресей православиесінің қазіргі заманғы тарихы" атты кітап жазды. Ол кітаптың екінші басылымын 2003 жылы шығарды. Дэвис шаңғы тебуші болды және ақ су каноэсі мен тау көтерілуде жетістіктерге ие болды, оның ең танымал жетістігі Джордж Бендпен бірге Венесуэла Анд тауларында Абанико тауына алғашқы көтерілуі болды. (Бэнд Эверест тауына алғашқы сәтті көтерілген команда мүшесі болған.) Ол сондай-ақ 1960 жылдары азаматтық құқық қозғалысымен бастау алған саяси белсенді болды. 1980 жылдары Калифорнияда да, жалпыұлттық деңгейде де Демократиялық партияда түрлі лауазымдарды атқарды. 2011 жылдың 16 мамырында Дэвис 86 жасында Калифорния штатының Клермонт қаласында қайтыс болды.
While still in the Foreign Service, between 1977 and 1983, Davis taught at the U. S. Naval War College in Newport, Rhode Island, where one of his students was Oliver North. Upon his retirement from the Foreign Service, Davis accepted a position as the first Alexander and Adelaide Hixon Professor of Humanities at Harvey Mudd College, in Claremont, California, where he taught political science from 1983 until his retirement in 2002, at which time he was named Professor Emeritus of Political Science. During his time at Harvey Mudd College, he wrote a book, using research he had been working on since 1947, which had also been the basis for his doctoral dissertation, called A Long Walk to Church: a Contemporary History of Russian Orthodoxy. He wrote a second edition of the book in 2003. Davis was a skier and had awards and accomplishments in white water canoeing and mountain climbing, most notable of which was a "first ascent" of Mount Abanico in the Venezuelan Andes with George Band. (Band was a member of the team that first successfully climbed Mount Everest.) He also was a political activist, starting in the 1960s with the civil rights movement. Beginning in the 1980s, he held a variety of positions in the Democratic Party, both in California and nationally. On May 16, 2011, Davis died, aged 86, in Claremont, California.