Норвегия азамат соғысы: Инге Магнуссон және Баглерлер тарапынан таққа таласуы
Inge Magnusson
Ингі Магнуссон – Норвегия тағына таласқан Баглер партиясының басшысы (1196-1202). Норвегия азамат соғысы, король Сверреге қарсы оппозиция, Баглерлер тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Инге Магнуссон немесе Инге Баглар 1196 жылдан 1202 жылға дейін Норвегиядағы Азамат соғысы кезеңінде Норвегия тағына талапкер ретінде Баглар партиясының үміткері болды. 1197 жылы Норвегия королі Сверре билігіне күрделі сын туды. Сверреге қарсы болған бірнеше маңызды тұлғалар, соның ішінде Норвегия королі Инге I-нің жартылай бауыры, Осло епископы Николас Арнесон және қуғынға ұшыраған архиепископ Эрик Иварссон, сол кезде Данияның құрамында болған Сканиядағы Халор сауда орталығында бас қосты. Олар Норвегия королі Магнус V-нің ұлы деп есептелген Инге Магнуссонды өздерінің патшасы етіп тағайындады. Олардың тобы ежелгі скандинав тілінде "құбыршық" деген мағына беретін "Баглер" деп аталды. Баглер мен Биркебейнер арасындағы соғыс, шіркеудің ашық қолдауымен, король Сверре билік еткен жылдардың соңына дейін жалғасты. Инге Магнуссон 1198 жылдың қаңтар айында Баглер партиясымен бірге Нидаросты басып алды. Олар көктемге дейін қалып, Ингеге "Тингте" патшалық титулы берілді. Баглерлер Викен аймағында бекінді, бұл Николас Арнесонның епископтығы және король Магнус V-нің бұрынғы билік орталығы болды. 1199 жылдың 18 маусымында екі флот Стриндафьорд теңіз шайқасында (Стриндафьорд шайқасы) кездесті. Мұнда Сверре шешуші жеңіске жетті және Баглерлердің қалғандары қашып кетті. 1200 жылдың қаңтарынан бастап Инге Баглер басшыларының бірі ретінде жиі еске алынды. Инге 1202 жылы қайтыс болды, сол жылы оның қарсыласы король Сверре де дүние салды. 1202 жылдың наурыз айында король Сверренің қайтысынан кейін Инге шіркеудің қолдауын жоғалтты. Архиепископ Эрик және Баглерлерді қолдаған епископтар енді король Сверренің ұлы, Норвегия королі Хакон III-пен келісімге келді. Инге Фэгернес маңындағы Сторёяда өз адамдарының сатқындығынан қаза тапты.
Inge Magnusson or Inge Baglar king was from 1196 to 1202 the Bagler candidate for pretender to the Norwegian throne during the Civil war era in Norway. In 1197, a serious challenge to the reign of King Sverre of Norway arose. Several prominent opponents of Sverre, including bishop Nikolas Arnesson of Oslo, who had been a halfbrother of King Inge I of Norway and exiled archbishop Erik Ivarsson met at the marketplace of Halör in Skåne, then part of Denmark. They took Inge Magnusson, purported son of King Magnus V of Norway as their figurehead king. Their party was called the Bagler, from an Old Norse word meaning crosier. The war between the Bagler, with the open support of the Church, and the Birkebeiner, was to last for the rest of the reign of King Sverre. Inge Magnusson was with the Bagler party when they took Nidaros in January 1198. They stayed through the spring, and Inge was given the royal title at the Thing. The Baglers established themselves in the Viken area, which was both the bishopric of Nikolas Arnesson and the former power base of King Magnus V. On 18 June 1199, the two fleets met at the naval Battle of Strindafjord (Slaget på Strindfjorden). Here Sverre won a crushing victory and the surviving Baglers fled. From January 1200, Inge is consistently described as one of Bagler leaders. Inge died during 1202, the same year as his rival King Sverre. After the death of King Sverre during March 1202, Inge had lost the support of the church. Archbishop Eirik and bishops who had followed Baglers, now reconciled with King Håkon III of Norway, the son of King Sverre. Inge was betrayed and killed by some of his own men at Storøya outside Fagernes.
Норвегиялық азаматтық соғыс
Норвегиялық азамат соғысында бірнеше король ұлдары Норвегиядағы билік үшін күресті. Норвегия тарихындағы азамат соғысы кезеңі 1130 жылдан 1240 жылға дейін жалғасты. 1217 жылы осы екі тарап келісімге келгеннен кейін, корольді орталықтандырған, реттелген басқару жүйесі жиі болатын көтерілістерді біртіндеп тоқтатуға мүмкіндік берді. Осы кезеңде әртүрлі ауқымдағы және қарқындылықтағы бірнеше байланысты қақтығыстар болды. Бұл қақтығыстардың себебі Норвегияның мұрагерлік заңдарының нақты болмауы, әлеуметтік жағдайлар және шіркеу мен король арасындағы күрес болды. Ол кезде екі негізгі партия болды, бастапқыда олар әртүрлі немесе тіпті есімсіз болды, бірақ ақырында Баглер және Биркебейнер партияларына бірікті. Әдетте, партияның басшысы ретінде патша ұлы сайланды, ол қарсы партиядан патша билігіне қарсы тұрды. 1240 жылы герцог Скуле Бардссонның көтерілісі сәтсіз аяқталып, азамат соғысы дәуірінің соңғы оқиғасы болды.
In the Norwegian Civil War several royal sons fought against each other for power in Norway. The civil wars period of Norwegian history lasted from 1130 to 1240. After these two parties were reconciled in 1217, a more ordered system of government centered around the king was gradually able to bring an end to the frequent risings. During this period there were several interlocked conflicts of varying scale and intensity. The background for these conflicts were the unclear Norwegian succession laws, social conditions and the struggle between Church and King. There were then two main parties, firstly known by varying names or no names at all, but finally condensed into parties of Bagler and Birkebeiner. The rallying point regularly was a royal son, who was set up as the head figure of the party in question, to oppose the rule of the king from the contesting party. The failed rising of duke Skule Bårdsson in 1240 was the final event of the civil war era