Александр Поуптың "Бақытсыз әйелге арналған елегиясы" – махаббат, құрбандық, өлім туралы лирикалық өлең. Қайғылы тақырыптар мен өмір сабақтарын зерттейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Бақытсыз әйелдің есіне арналған элегия", сонымен қатар "Бақытсыз әйелдің есіне арналған өлеңдер" деп те аталады, – Александр Поуптың 1717 жылғы туындыларында алғаш жарияланған жұп өлеңдермен жазылған өлең. 82 жол ғана болса да, ол Поуптың ең танымал туындыларының біріне айналды.
"Elegy to the Memory of an Unfortunate Lady", also called "Verses to the Memory of an Unfortunate Lady", is a poem in heroic couplets by Alexander Pope, first published in his Works of 1717. Though only 82 lines long, it has become one of Pope's most celebrated pieces.
Қысқаша мазмұны
Шығарма ақынның "қан төгілген кеудесімен" оны алға қарай шақыратын қандай арбақ екенін сұрауымен басталады; бұл "тымырлай ғашық болғандықтан" "римдіктей әрекет еткен" (яғни, өз-өзіне қол жұмбаған) аты-жөні айтылмаған әйелдің рухы. Сөйлеуші оның құрбандығын мақтайды, сосын бірнеше жол бойы оның туысын (ол да оның қамқоршысы) "бауырласының қанынан бас тартқан" және әйелге ешқандай мейірім көрсетпегені үшін айыптап, қарғыс айтады. Содан кейін оның достары мен туыстары жоқта болған "қарапайым қабірге" шет елде жерленгені туралы сипаттама беріледі, осыны Поп кереметтей жұп өлеңмен аяқтайды:
The work begins with the poet asking what ghost beckons him onward with its "bleeding bosom gor'd"; it is the spirit of an unnamed woman (the "lady" of the title) who acted "a Roman's part" (i. e., committed suicide) due to loving "too well." The speaker eulogizes her sacrifice and then for several lines berates and curses her uncle (who is also her guardian) for being a "mean deserter of [his] brother's blood" and having no compassion on the lady. There follows a description of her foreign burial in a "humble grave" unattended by friends and relatives, which Pope sums up in the striking couplet:
Соңғы жолдарда сөйлеуші осы өлім сабағын өзіне қатысты қолданады: бір күні ол да өледі, және оның санасынан әйел туралы соңғы ой жоғалады.
The concluding lines contain the speaker's application of this lesson of mortality to himself: someday he too will die and the last thought of the lady will be torn from him as he passes away.
Тақырыбы
Фредерик Харрисон бұл туындының кейіпкері Суррейдегі Саттон-Плейс тұрғыны Джон Уэстонның (1730 жылы қайтыс болған) әйелі Элизабет Гейдж (1724 жылы қайтыс болған) деп санайды. Ол Томас Гейдждің, 1-ші виконт Гейдждің (1754 жылы қайтыс болған) қарындасы болған. Харрисон бұл пікірін Поуптың миссис Уэстонға жазған хатына қоса тіркелген жазбасынан негіздейді және өлеңнің сюжетінің таза қиялдан құралғанын айтады: "Миссис Уэстон күйеуінен ажыраған, бірақ ол қайта оралды және бейбіт өмір сүрді. Ол шетелде, жалғыз және өз-өзіне қол жұмсау арқылы емес, отбасының арасында, табиғи себептермен және өз үйінде қайтыс болды. Шындығында, ол 1724 жылы Гилфордтағы (Уэстон) отбасылық мазартасқа, Поптың наразылығынан кейін он бір жыл өткен соң жерленді".
Frederic Harrison believed the subject of the work to be Elizabeth Gage (died 1724), wife of John Weston (died 1730) of Sutton Place, Surrey. She was the sister of Thomas Gage, 1st Viscount Gage (died 1754). Harrison derives his opinion from a note of Pope's appended to a letter of his to Mrs Weston, and states the story of the poem to be pure imagination: "Mrs Weston was separated from her husband, but she returned and lived in peace. She did not die abroad, friendless and by suicide, but in the bosom of her family, by natural causes, and in her own home. She was in fact buried in the (Weston) family vault in Guildford in 1724, eleven years after Pope's outburst".