Филипп Мора: Австралиялық режиссердің өмір жолы мен шығармашылығы

Кіріспе

Австралиялық кинорежиссер (1949 жылы туған)

Филипп Мора (1949 жылы туған), бала кезінде әкесі сыйлаған 8 мм камерамен фильмдер түсіре бастады және жасөспірім шағында өнер саласында жүлделер жеңіп алды. Ол суретші Мирка Мора мен оның күйеуі, ресторатор және галерея иесі Жорж Мораның үлкен ұлы. Жорж Мора Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде француз қарсылық қозғалысында күрескен. Отбасы Нью-Йоркте қысқа уақыт тұрғаннан кейін, 1951 жылдың шілдесінде Филипп екі жасқа толғанда Австралияға көшіп, Мельбурнда қоныстанды. Олар Мельбурнда «Мирка Кафе» және «Кафе Бальзак» атты танымал мейрамханаларды ашты. Австралияда оның екі кіші інісі дүниеге келді: Уильям Мора (1953 жылы туған, өнер сатушы) және Тириел Мора (1958 жылы туған, актер). 1965 жылы олар Сент-Килдада «Толарно» мейрамханасы мен галереясын ашты.

Мансап

Бала кезінен киноға құмар екенін мойындаған Мораның кинодағы сүйікті тұлғалары Маркс ағайындылары, Жан Коктоның сюрреалистік фильмдері, Альфред Хичкок, Бастер Китон (режиссер ретінде) және Эрнст Любичтің алғашқы фильмдері болды, бұл оның алғашқы үй киноларында көрініс тапқан. Back Alley фильмі, қазір Ұлттық кино және дыбыс мұрағатында сақталған, 1964 жылы, 15 жасында түсірілген. Бұл Мельбурнның Флиндерс-Лейн көшесінде, оның анасының 9 Коллинз көшесіндегі студиясының артында түсірілген "Вест-Сайд-Стори" фильмінің пародиасы. Фильмде Мора, оның ағасы Уильям және достары Питер Бейлби мен Суини Рид ойнаған. Оның келесі фильмі "Сұр түстен кейінгі армандар" (1965) үнсіз фильм ретінде түсірілді, бірақ суретші Ашер Билудың музыкасымен көрсетілді. 8 мм форматында түсіріліп, 16 мм форматына көшірілген фильмде орыс-австралиялық мүсінші және суретші Данила Васильевтің мүсіндерінің тоқтатылған анимациясы және Джон мен Санди Ридтің сирек кадрлары бар. Оның келесі жобасы "Фильмдегі адам" (1966) Федерико Феллинидің 8½ фильміне ұқсас, сонымен қатар "Битлз" тобының "A Hard Day's Night" фильмін көргеннен кейін туған әсерлерге де негізделген. Бұл фильм де үнсіз түсірілді, 8 мм форматында түсіріліп, 16 мм форматына көшірілді және Ашер Билудың музыкасымен көрсетілді. "Фильмдегі адам" фильмінде Суини Рид ойнады және 1967 жылдың басында Толарно галереясында көрсетілді. Give It Up (1967) Мельбурнның Фитцрой көшесінде түсірілді, онда Рид, Дон Уотсон және Филиптің кіші інісі Тириел де қатысты. Фильм Вьетнам соғысына Австралияның реакциясын көрсетеді: фильмде көшедегі жұртшылықтың көз алдында әйел (Зара Боуман сомдаған) қайта-қайта тепкіленіп, ұрылып жатады, ал айналадағылар ештеңе жасамайды.

Көрмелер

1967 жылдың соңында, мектепті бітіргеннен кейін Мора Англияға сапар шекті. Австралиялық суретші Мартин Шарп оны серіктесі Фрея Мэтьюспен бірге Лондонның Челси ауданындағы Кингс-роудтағы тарихи ғимаратта орналасқан "Фазантерияға" шақырды. Бұл ғимаратта студиялар мен түнгі клуб болды. Осы тұру оның "Фазантри Филмс" атты продюсерлік компаниясының атына шабыт берді. "Вон Мора" деген атпен ол осы кезеңде Дада, комикстер, Фрэнсис Бэкон және Винсент Ван Гогтың ықпалымен "Oz" журналына карикатуралар жариялады және "Сақылман Театр" санының редакторларының бірі Мартин Шарпқа көмектесті. 2007 жылы ол Гермен Грир сияқты "Oz" журналымен байланысты басқалармен бірге "Hippie Hippie Shake" фильміндегі дәуірдің сенсациялық бейнелеуіне сын айтты, бірақ 2008 жылы былай деді: "Менің шығармашылық тамырымның көп бөлігі Лондонда. Мен осы жерде қанаттандым, құладым, жанып, қайта қанаттандым. Брендан Беханның сөзін келтіре отырып, кейде көптеген суретшілер сияқты мен де сурет салуға құмарлық танытқан ішкілікке берілдім". Ол 1967-1968 жылдары "Фазантерияда" түсірілген "Passion Play" атты келесі қысқаметражды фильмінде де ойнады, онда Женни Ки Магдалина, Майкл Рамсден Иса, ал Мораның өзі Ібіліс рөлінде болды. Мора Лондонға келгеннен кейін сурет салуды бастады, ал оның алғашқы лондондық көрмелері "Анти Социал Реализм" және "Вомарт" 1968 және 1969 жылдары Клайти Джессоптың Кингс-роуд галереясында өтті және жақсы пікірлер алды. Алайда, "Daily Mail" газетінде жарияланған бірінші рецензияда ол құстарды өлтіретін арнайы бояу формуласын қолданғаны айтылды, бұл суретшінің сатиралық туындысы еді.

Фильм

Молополистегі қиындықтар (1970), Мораның алғашқы толық метражды фильмі (тақырыбы Фриц Лэнгтің «Метрополисіне» құрмет ретінде қойылған), Роберт Хьюздің пәтерінде және «Фазантри» орнында түсірілген. Фильмде Гермейн Грир кабаре әншісі, Дженни Ки «Шанхай Лил» рөлінде, Лоренс Хоуп – гангстер, Мартин Шарп – мим, ал Ричард Невилл – PR маманы болып сомдаған. «The Easybeats» тобының Тони Кэхилл, Джейми Бойдпен бірлесіп фильмнің музыкасын жазды. Фильмнің премьерасы Челсидегі «Париж Пуллман» кинотеатрында «Oz» пайдасына өткізілді. Жордж Мелли таныстырған жұлдыз Джон Айвор Голдинг премьерада естен кетпес әсер қалдырды: ол алдыңғы қатарға нәжіс тастап, содан кейін алкогольдік комаға түсті. 1970 жылдың мамыр айында Лондондағы Британдық тәуелсіз фильмдер фестивалінде көрсетілген фильм, ақырында 1980 жылы Аделаида кинофестивалінде Австралияда көрсетілді. 23 жасында Мора «Свастика» фильмін түсірді – бұл екі сағаттық жинақталған фильм, ол 250 сағаттық нацистік деректі фильмдерден, антисемиттік насихаттан, Берлин Олимпиадасынан (онында сыпайы Джесси Оуэнспен сұхбат алынған) және Ева Браунның үй фильмдерінен құралған. Сол жылы Мора Питер Бейлби мен Скотт Мюрреймен бірге жаңадан құрылған «Cinema Papers» журналының редакторы және американдық тілшісі болды. 1975 жылы, жаңадан үйленген Мора 1930 жылдардағы Ұлы депрессия туралы деректі фильм жазды және режиссерлік етті. Фильмде жаңалықтар мен фотосуреттерден алынған фильмдер, тарихи оқиғаларды бейнелейтін Голливуд фильмдері, сондай-ақ фильмдер жасау туралы фильмдер, ауттейктер, трейлерлер және үй фильмдері пайдаланылды. Ол Канн кинофестивалінде «Сыншылар апталығында» көрсетілді, онда ол Австралиядан кетіп қалғанын мәлімдеді: «Мен киноға түсуді қаладым, бірақ мұнда индустрия жоқ еді». Ол Рита Эрлихке деректі фильмдерден алыстап бара жатқанын түсіндіріп, «Барлық фильмдерде адам оқиғаны айтады, жай ғана басқа тәсілдерді қолданады. Кино – бұл повестволық өнер» деді. Дэвид Путтемнің 175 666 доллар инвестициясымен және Австралия кино корпорациясы мен жеке инвесторлардан 8 500 доллар несиемен түсірілген «Mad Dog Morgan» Америка Құрама Штаттарында 40 кинотеатрда көрсетілген және бүкіл әлем бойынша 300 000 долларға сатылған алғашқы австралиялық фильм болды (2021 жылы шамамен 2 миллион доллар). Рецензент Майкл Роуберри «реализмге ұмтылысы режиссерді қанды суреттеуге асығыс әрекет етуге итергенін» және «фильмнің қарапайым моральдық кодексі оны тереңдіктен айырады» деп санайды. Дегенмен, фильм 1976 жылы АҚШ-тың екі жүз жылдық мерейтойы аясында Канн кинофестивалінде Джон Форд сыйлығын алды, ал 1977 жылы Мора Австралия кино институтының «Үздік режиссер» номинациясына ұсынылды. Бұл Голливудта австралиялық фильмнің түсірілуіне үміттер тудырды, бірақ Хигхемнің зерттеулеріне байланысты даудан кейін жоба тоқтатылды. Флинннің отбасы мүшелері автор мен кітаптың баспасын жала жабу үшін сотқа шағымданды, бірақ шағымдары қабылданбады. Америкадағы алғашқы фильмі «Жануарлар» фильмін түсіргеннен кейін, Мора 1981 жылы Австралияға кезекті оралғанда пародиялық супергерой мюзиклі «Капитан Жеңілмейтіннің оралуы» жобасын бастады. Фильм 1982 жылы Рождествоға арналған Хойтс кинотеатрларында көрсетілді. Гейти фильмді қайта кескеннен кейін Мора продюсер Эндрю Гейтимен келіспей қалды, соның салдарынан Ішкі істер министрлігі фильмді австралиялық фильм ретінде танудан бас тартып, оны басқа фильм деп мәлімдеді. Бұл 1983 жылдың ақпан айында сот ісіне әкелді, ол шілдеге дейін шешілмеді. Мораның келесі туындылары: Ратгер Хауэр мен Кэтлин Тернер қатысқан «Аралас тұқым», қасқырлар туралы қорқынышты фильмдер «Howling II: Your Sister Is a Werewolf» және «Howling III» (соңғысы 1991 жылы Мельбурн комедия фестивалінде көрсетілді), сондай-ақ Джеймс Кобурнның қатысуымен түсірілген саяси драма «Жауынгердің өлімі», ол Мәльбурн соғысы кезінде Эдди Леонскинің өліміне негізделген. Соңғысын жасау үшін Австралияда болған кезде, 1985 жылдың маусым айында Австралиялық кинорежиссерлер қауымдастығында семинар өткізді. Мораның келесі фильмі 1960 жылдардың аяғындағы Лондон күндерінің ескі досы, суретші, жазушы және хабар таратушы Уитли Стрибердің «Коммуния» кітабының сюжетіне негізделген. 1989 жылы шыққан фильмде Кристофер Уокен ойнады және ол Стрибердің өзінің шетелдіктермен кездесуі туралы әңгімелеріне негізделген. 1990 жылдары режиссер, кейде жазушы және актер ретінде фильмдердегі еңбегі: «Беверли-Хиллзден келген Птеродактиль әйел» (1994) (Беверли Д’Анжело, Барри Хамфрис (үш рөлде), Ай бірлігі, Заппа және Филипптің балалары Жорж мен Мадлен қатысқан), «Арт-Деко детектив» (1994) және «Сиерра-Мадренің қазынасының» ғылыми фантастикалық нұсқасы – «Бағалы табылған» (1996). Телевизия үшін Мора «Жемқоршы II: Қалың да жұқа» (1997), «Іске қайта оралу» (1997), «Кеңес және әділдіксіздік» (1998) және «Үйді өртеу» (1998) фильмдерін түсірді.

Trouble in Molopolis (1970), Mora's first feature length film (the title a homage to Fritz Lang's Metropolis), Shot in Robert Hughes' apartment and at the Pheasantry, the film features Germaine Greer as a cabaret singer, Jenny Kee as 'Shanghai Lil', Laurence Hope as a gangster, Martin Sharp as a mime and Richard Neville as a PR man. Tony Cahill from The Easybeats collaborated with Jamie Boyd for the score before the film premiered at the Paris Pullman Cinema in Chelsea, as an Oz benefit. Introduced by George Melly, star John Ivor Golding also made a memorable appearance at the premiere, defecating in the front row and then passing out in an alcoholic coma. Shown in May 1970 at the Festival of British independent Films in London, it was eventually screened in Australia at the Adelaide Film Festival in 1980. At age 23, Mora directed Swastika, a two hour compilation selected from 250 hours of captured Nazi documentaries, anti Semitic propaganda, the Berlin Olympics including an interview with a polite Jesse Owens, and sequences from home movies made by Eva Braun discovered in the United States Marine and Signal Corps files in Washington by German born University of London academic and specialist in German film, Lutz Becker, who pointed out that it included the first piece of film ever to show Hitler, in Munich in 1919, and colour film of the Storm Troopers' victory parade in Berlin, 1933, remarking that "Even the Nazis didn't know about the 1919 piece of film with Hitler in it." In the same year Mora became editor and American correspondent of the newly launched Cinema Papers alongside Peter Beilby and Scott Murray. In 1975 and newly married, Mora wrote and directed, Brother, Can You Spare a Dime?, a documentary about the 1930s Depression consisting of a series of film clips from newsreels and photographs, Hollywood films reflecting historical events, and those about making movies as well as outtakes, trailers, and home movies. It was screened at the Cannes Film Festival during 'Critics Week,' at which he announced that he had left Australia "because I wanted to get into films, and there was no industry here." about the bushranger Daniel Morgan, which he also wrote and directed, explaining to Rita Erlich that while he was moving away from the documentary, in all films "one is telling a story, just using different means. Film is a narrative art." produced by David Puttnam with A$175,666 investment and a A$8,500 loan from the Australian Film Corporation and private backers, Mad Dog Morgan was the first Australian movie to get a 40 cinema release in the United States and worldwide rights purchased for A$300,000 (worth nearly A$2 million in 2021). Though reviewer Michael Rowberry considered its "bid for realism has led the director to overdo the blood," and that the "simplistic morality of the film which ultimately robs it of depth," it went on to receive the John Ford Award at the Cannes Film Festival in 1976 as part of US Bicentennial celebrations, and in 1977 Mora was nominated by the Australian Film Institute for 'Best Director' for the film. raising hopes of an Australian film being produced in Hollywood, but abandoned after controversy over Higham's research; members of Flynn's family unsuccessfully sued the author and the book's publisher for libel. After making The Beast Within, his first film in America, Mora's next project on one of his periodic returns to Australia in 1981, was the parodic superhero musical, The Return of Captain Invincible, released in Hoyts cinemas for Christmas 1982 by Seven Keys, and starring Alan Arkin, Christopher Lee, Kate Fitzpatrick and an all star Australian cast, with songs by The Rocky Horror Show creator Richard O'Brien. When Mora fell out with producer Andrew Gaty following Gaty re cutting the film, the Department of Home Affairs pulled its certification as an Australian film asserting that it was then a different film, prompting a February 1983 court case, which was still not settled in July. Mora's next productions were A Breed Apart with Rutger Hauer and Kathleen Turner, the werewolf horror films Howling II: Your Sister Is a Werewolf and Howling III, the latter shown at the Melbourne Comedy Festival in 1991, and the political drama Death of a Soldier, starring James Coburn, which was based on the infamous Melbourne wartime Eddie Leonski murder case. While in Australia to make the latter, Mora conducted a seminar in June 1985 at the Australian Screen Directors Association. Mora's next film used the plot of the book Communion, by his old friend from his London days in the late 1960s, artist, author and broadcaster Whitley Strieber. Released in 1989, and to video, the film starred Christopher Walken and was based on Strieber's own alleged encounters with aliens. Film credits as director as well as occasional writer and actor during the 1990s included the horror spoof Pterodactyl Woman from Beverly Hills (1994) with Beverly D'Angelo, Barry Humphries (in three roles), Moon Unit Zappa and Philippe's children Georges and Madeleine; Art Deco Detective (1994); and Precious Find (1996), a sci fi version of The Treasure of the Sierra Madre. For television, Mora directed Mercenary II: Thick & Thin (1997), and the films Back in Business (1997), Snide and Prejudice (1998) and Burning Down the House (1998).

Қазіргі заман

2000 жылдардың басында Австралиялық кино комиссиясынан 25 000 австралиялық доллар көлеміндегі «жалпы даму» қорымен Мора өзінің өмірі мен тәжірибесіне байланысты «Біз заманауи болған кезде» атты әлі де аяқталмаған фильм жобасымен жұмыс істей бастады. Фильмнің сюжеті Хайдтің ішкі шеңберіндегі Сидней Нолан, Джой Хестер, Альберт Такер және Джон мен Санди Ридтің күрделі қарым-қатынастарын зерттейді. 1940 жылдары армиядан дезертир болғаннан кейін Нолан Ридтің әйгілі «Хейд» үйінде пана тапты, және осы жерде ол әлемге танымал Нед Келли сериясына жататын алғашқы суреттерін жасады. Осы кезеңде Нолан Санди Ридпен ашық қарым-қатынас құрды, бірақ ол күйеуін тастап, Ноланға тұрмысқа шығудан бас тартты. Сондықтан ол кейін Джон Ридтің қарындасы Синтия Хансенге үйленді. Неке ақырында ажырасып, Синтия 1976 жылы өз-өзіне қол жұмсағанда, оның өлімі Нолан мен жазушы Патрик Уайт арасында өмір бойына созылған ашу-ренішті тудырды. Уайт Ноланды алғашқы әйелі Элизабетті (өзінің жақын досы) тастағаны үшін және Синтияның өлімінен көп өтпей (Мэри Персевалға) қайта үйленгені үшін сынады. Мора Нолан рөліне австралиялық актер Клейтон Уотсонды («Матрица»), ал Джон Рид рөліне американдық Алек Болдуин мен Санди Рид рөліне Дженнифер Джейсон Лиді шақырды. Алдын ала өндіріс кезінде Мора Хайд шеңберінің бұрын-соңды көрінбеген үй бейнефильмдерін, соның ішінде Джой Хестер мен Мирка Кафеге түсірілген жалғыз фильмдерді тапты. «Біз заманауи болған кезде» фильмі Суини Ридке арналған болатын, ол 1979 жылдың наурыз айында 34 жасында өз-өзіне қол жұмсады. Суини кейіпкер ретінде маңызды рөлде болды, және оған құрмет ретінде Мора «Бэк аллея» фильмінен алынған кейбір кадрларды титрлерде көрсетуді жоспарлаған. Мора бірнеше жыл бойы жобада жұмыс істеді, бірақ Австралиялық киноны қаржыландыру органдары оны қабылдамады. Содан бері Мора бірнеше көркем фильмдер мен деректі фильмдерде жұмыс істеді, бірақ 2012 жылдың мамыр айында Deadline Hollywood ол фильмге қайта оралып жатқанын хабарлады. Фильмнің анимациялық көркем фильм болуы және қол қуыршақтар, тоқтату анимациясы және дәстүрлі анимацияның үйлесімін пайдалануы жоспарланған, ал соңғы бөлігін 3D операторы Дейв Грегоридің қадағалауымен 3D форматында түсіруді көздеген. Сонымен қатар, Клейтон Уотсон Нолан рөлін бұрынғыдай ойнайтыны, бірақ енді дауыс беру арқылы орындайтыны хабарланды. Бұл туралы сұхбат алған Мора былай деді: «Мен Джон мен Сандиді жақсы көретінмін, ал олардың асырап алған ұлы Суини Рид менің бала кезімдегі ең жақын досым еді. Менің ата-анам Джон мен Сандиге Австралияның заманауи өнер мұражайын құруға көмектесті. Бұл Нолан Ридтің қарым-қатынасы туралы маңызды оқиға, оны шыншылдықпен айту керек, ешқандай шектеусіз. Бұл махаббат пен модернизм туралы аустралиялық эпос. Біз суретшілердің стиліне сай жасалған қуыршақтарды пайдаланамыз».

In the early 2000s, with a A$25,000 'general development' fund from the Australian Film Commission, Mora began work on a still unfinished film project titled When We Were Modern which in part touched on his own life and experience. The film's plot explores on the tangled relationships of the Heide inner circle – Sidney Nolan, Joy Hester, Albert Tucker and John and Sunday Reed. In the 1940s, after deserting from the army, Nolan took refuge at the Reed's famous house "Heide", and it was here that he made the first paintings in his now world famous Ned Kelly series. During this time, Nolan also conducted an open affair with Sunday Reed, but she refused to leave her husband and marry Nolan, so he subsequently married John's Reed's sister, Cynthia Hansen instead. The marriage eventually broke up, and when Cynthia committed suicide in 1976, her death sparked a bitter feud between Nolan and author Patrick White, which lasted until the end of their lives. White excoriated Nolan for abandoning his first wife Elizabeth (who was a close friend of his) and for remarrying (to Mary Perceval) so soon after Cynthia's death. At the time of announcement, Mora had cast Australian actor Clayton Watson (The Matrix) to play Nolan, with Americans Alec Baldwin as John Reed and Jennifer Jason Leigh as Sunday Reed. During pre production, Mora discovered previously unseen home movies of the Heide circle, including the only films of Joy Hester and the Mirka Café. When We Were Modern was to have been dedicated to Sweeney Reed, who committed suicide in March 1979, aged 34. Sweeney was to have featured prominently as a character, and as a tribute to him, Mora reportedly planned to include some of the footage from Back Alley under the closing credits. Mora labored on the project for several years but it was rejected by Australian film funding bodies. Since then, Mora has worked on several other features and documentaries, but in May 2012, Deadline Hollywood reported that he was returning to the film, intended then to be an animated feature using a combination of hand puppets, stop motion and conventional animation, with the last act in 3D, supervised by 3D cinematographer Dave Gregory. The report also indicates that Clayton Watson will still portray Nolan, but will now perform the role as a voice actor. Interviewed for the report, Mora commented: "Personally I loved John and Sunday, and Sweeney Reed, their adopted son, was my best friend as a kid. My parents helped John and Sunday set up the Museum of Modern Art of Australia. This Nolan Reed ménage is an important story that must be told honestly, no holds barred. It's a great Australian epic of love and modernism. We are using puppets done in the style of the painters involved."

Кейінгі мансап

2007 жылы Мора ақпарат бостандығы туралы заңға сәйкес жарияланған ФБР-дің құжаттарын алды. Онда ол Роберт Кеннедидің Мэрилин Монроны өзіне-өзі қол жұмсауға итермелеу үшін жасаған күрделі жоспарының дәлелдерін тапты; үш беттік егжей-тегжейлі құжат оның психиатрын, жарнамашысын және үй шаруасын жасаған адамды, сондай-ақ оның досы, британдық Голливуд актері Питер Лоуфордты, Кеннедидің әпкесі Патрисияға үйленгенін көрсетті. "Сидней Морнинг Геральд" газетінде Мора 1964 жылғы 19 қазанда ФБР-ге жіберілген құжаттың нақты екенін мәлімдеді. Мора 1990 жылдардан бері оның көптеген фильмдерінде жұмыс істеген продюсер және суретші Памела Краус Мораға үйленді, және олардың үш баласы бар.

Қабылдау және мұра

1970 жылы The Guardian журналының Дерек Малколм «Троблин в Молополисе» фильмін қарастырып, «Британияның тәуелсіз кино фестивалінде» көрсетілген оны «Филипп Мораның режиссерлігімен түсірілген «Брехтиандық ертегі» деп сипаттады, ал Тони Кэхилл және басқалардың музыкасы Вейлдің әуездерімен үйлеседі. Фильмнің жақсы түсі оның құнына (6,000 фунт стерлинг) қарамастан, әсем түспен көзге түседі, ал оның маңызды мақсатын – ашкөздік, ақымақтық және құмарлық туралы оңай танылатын марксистік тұрғыдан әңгімелеуді әзіл-қалжың жандандырады. Фильм кейде әуесқойлыққа бой алдырғанымен, өзгешелігімен ерекшеленеді, бірақ мақтансақ емес. Daily Telegraph Мораның «клишелерді сақтап, жаңа реакция алуға тырысу қиын болды» деген сөзін келтірді, ал журналист Эрик Шортер: «Бұл мәселе шешілмеді» деген қорытынды жасады. Бұл фильм Канн кинофестивалінің ресми британдық қатысушысы болғанымен, австралиялық сыншы Памела Раскин «Свастика» фильмін контекстсіз деп сынап, Гитлерді «ақтауға» тырысқандықтан айыптады. The Illustrated London News журналындағы Мишель Биллингтон Оберзальцбургте Гитлердің «басқа біреу сөйлескенде шыдамсыздық танытуын және тіпті үй жағдайында да демалуға қабілетсіздігін» атап өтті: «Ол тығыз оралған шатыр сияқты қатаң, механикалық ойыншық сияқты мұқият оралған. Бұл фильм жеке және қоғамдық бейнелер арасындағы қарама-қайшылықты көрсетуден гөрі, екеуінің қорқынышты түрде ажыратылмас екенін көрсетеді». Үш жылдан кейін «Свастика» Австралиядағы Village Theatres кинотеатрларында қайта көрсетілгенде, Сидней трибунасындағы Барбара Алисен «біз деректі фильмдердің не ойлау керектігін айтуға дағдыланғанбыз және [ ] Гитлерді түсініктемесіз көрсету әлі де аздап түсініксіз» екенін мойындады, бірақ фильм Гитлер, Геринг, Геббельс және басқаларын күн сәулесінде демалып, балалармен және иттермен ойнап, ораторлық сөйлеу мен насихаттаудың орнына көңіл көтеруін көрсетеді. Фильм Гитлерді «камера алдында ұялшақ және ыңғайсыз актер» ретінде көрсетеді, бұл «билеуші топ Еваның фильмдерінде ұятқа қалдыратын, әлсіз және бейшара болып көрінеді, [ ] санасыз кемсінушілік нацизмнің қозғаушы күші болып табылады». Дерек Малкольм Гитлер: Соңғы он күн фильмін Алек Гиннестің ойнауымен салыстырып, Мораның «ұмытылмас деректі фильмін» мақтап, «нағысымен» таныстырады, ал Александр Уокер The Evening Standard журналында былай деп жазды: «Егер сіз мұндай адамға құрметпен қарауды, оның бейнесіне әдемілік сыйлауды моральдық тұрғыдан дұрыс емес деп санасаңыз, онда Гитлердің бұрынғы сәулетшісі және қару-жарақ министрі Альберт Шпеердің фильмге жазған алғы сөзіне назар аударыңыз: егер біз монстрді адамдық бейнеде танымасақ, бүгін немесе ертең монстрға айналуға болатын басқа адамдарды тани алмаймыз». Susie Eisenhuth австралиялық әйелдер журналында «Аға, маған ақша бересіз бе?» фильмін «осы қиын кезеңді бейнелеудің қиын міндетін орындап, ақырында қызықты және көңілді фильм ретінде аяқталады» деп мақтап, «сирек кездесетін, қызықты деректі кадрлар мен сол кезеңнің классикалық фильмдерінен алынған асыл тастармен (1933 жылғы «Алтын қазушылар» сияқты) Мора 1930 жылдардың «күшті, ащы, күлкілі немесе жылайтын» керемет жинағын құрастырды. Жазушы-режиссер Мора ең қызықты тарихтың үлкен және кішкентай оқиғаларды баяндайтын тарих екенін түсінеді». Белгісіз Thalunka рецензенты «Аға, маған ақша бересіз бе?» фильміне «жарқыраған, ностальгиялық бейне берілгеніне өкінеді, себебі бұл фильм жеке адамның абыройына қарамастан, қоғамды басқаратын күштерді түсіну үшін маңызды» деп атап өтеді. Sandra Hall The Bulletin журналында «Бұл елдің және кезеңнің мәдениетін, тұлғаларын, жаңалықтарын және салтанаттарын беру үшін мұқият жасалған деректі фильм» деп жариялады, ал ағылшын сыншысы Алан Стэнбрук оның Депрессияға деген көзқарасын «әбден қарапайым» деп тапты. Америкада Кевин Томас деректі фильмнің «көрнекті жан-жақтылығы» мен эмоционалдық әсерін мақтап, «Mad Dog Morgan» фильміндегі мелодрамалық сәттерге екіталай қараған Холл оны «аустралия тарихындағы ерекше жағдайларды еске түсіру үшін көп еңбек сіңірген фильм» деп тапты. Filmnews-тің хабарлауынша, фильм Нью-Йоркте «жағымсыз» пікірлерге ие болды, бірақ Австралиялық әйелдер журналының Кей Кевни Маргарет Карнегидің «Mad Dog Morgan» тақырыбындағы зерттеулерін талқылау кезінде фильмнің авторларын «әлемдегі ең қызықты жас режиссерлер Филипп Мора мен Джереми Томас» деп сипаттады. Австралияда фильмді насихаттаған кезде Мора 1969-1976 жылдары Сиднейдегі инновациялық жоғары орта мектеп - Чирон колледжінде шеберлік сабағын өткізді. «Mad Dog Morgan» 1977 жылы Австралия кино институтының сыйлығында басқа атақты австралиялық фильмдермен бірге «Үздік режиссура» атағын жеңіп алды; Брюс Бересфордтың «Don’s Party» және Генри Сафранның «Storm Boy» фильмдері. Filmnews журналы 1976 жылы былай деп мәлімдеді: «Филипп Мораның фильмдері әрқашан ақылсыздықпен айналысқан – әдеттегі ақылсыздық немесе цивилизация деп аталатын жағдайға бейімделген ақылсыздық. Осы контексте Мораның үш маңызды туындысы – «Свастика», «Аға, маған ақша бересіз бе?» және «Mad Dog» 1970 жылдарға арналған куәліктер ретінде қарастырылуы мүмкін». 1990 жылы Ұлыбританияда көрсетілгенде Кристофер Туки Sunday Telegraph газетінде «Communion» (1989) фильмін «күдіссіз, мазоқ» деп атап, Мораның режиссурасын «баналды» деп сипаттады, ал The Daily Telegraph оны «қиын және сенімсіз» деп бағалады. Дерек Малкольм фильмнің жанрға қатысты төмен үміттерге тап болғанын атап өтті, бірақ «жоғары маңыздылығына» қарамастан, «біз сіздің орташа ET-нің орнына аз нәрсені көреміз». 1994 жылы Мораның «Art Deco Detective» фильмін қарастырған Касс Хэмптон «бұл әдемі фильм емес» деп мәлімдеді, бірақ «көңіл көтеруге болатын, тіпті қорытуға қиын нәрселер бар, бірақ оның тартымдылығы бар: ерекше диалог, жоғары сапалы қара комедия және тартымды, сәл тартыншақ актерлік ойын. Бұл кімнің болса, соның шайына сай келеді».

In 1970, The Guardian's Derek Malcolm reviewing Trouble in Molopolis then being shown at The Other Cinema's 'festival of British independents,' describes it as "a Brechtian fable directed by Philippe Mora and set to on off Weill like music by Tony Cahill and others. Good colour belies its cost (£6,000) and a sense of humour enlivens its serious purpose, which is to present a story of greed, stupidity and avarice in easily recognisable Marxist terms rough and at times amateurish it is distinctly original without being pretentious." The Daily Telegraph picked up on Mora's statement that "it was a problem keeping the clichés yet trying to get a fresh reaction,' of which the journalist Eric Shorter concluded; "the problem was not solved." Though it was the official British entry at the Cannes Film Festival, Australian critic Pamela Ruskin excoriated Swastika in her review for lacking context, and thus 'whitewashing' Hitler. Micheal Billington in The Illustrated London News Obersalzburg considered a strength was its revealing "Hitler's manifest impatience when anyone else is talking and his inability to relax even in a domestic setting: he's as rigid as a tightly rolled umbrella, as carefully wound up as a mechanical toy. Far from emphasizing the gap between the private and the public face, this intriguing if fact starved film suggests that the two were ominously indistinguishable. When Swastika was being shown afresh three years later in Village Theatres throughout Australia, Barbara Alysen in the Sydney Tribune was less reactive, acknowledging the controversy because "we are accustomed to having documentaries tell us what to think and [ ] Hitler without comment is probably still a little too ambiguous," but pointing out that though it "shows Hitler, Goering, Goebbels et al. sunbathing, playing with children and dogs, and relaxing rather than orating and inciting," the film reveals Hitler as "a rather anaemic actor, shy and ill at ease in front of the camera," which makes "the ruling caste come out of Eva's films looking embarrassingly puny and unassertive, [ ] unconscious inferiority [being] nazism's driving force." Derek Malcolm compares Hitler : The Last Ten Days starring Alec Guinness unfavourably against Mora's "unforgettable documentary" revealing "the real thing," and Alexander Walker writing in The Evening Standard remarks that;If you think it morally objectionable to treat such a man with the considerate focus of an admiring camera which lends if not enchantment to the view, then a mundane humanity, just consider what Albert Speer, Hitler's former architect and Armaments Minister, writes in a preface to the film – that unless we view the monster in his human shape, we may not recognise other human beings as the monsters they could become today, or tomorrow. Susie Eisenhuth in the Australian Women's Weekly hailed Brother. Can You Spare a Dime? as a film that "manages to romp through the difficult task of presenting this unhappy time and checks out finally as a thoroughly absorbing and entertaining affair. With a breezy blend of documentary footage, much of it rare and all of it fascinating –and gems from the movie classics of the period (like Gold Diggers of 1933). Mora has assembled a superb scrapbook of the lean, mean, laugh or you'll cry '30s Best of all, young writer director Mora understands that the most interesting history is that which chronicles events both great and small." The un named Tharunka reviewer considers that "It's a pity that Brother Can You Spare A Dime? has been given a glossy, nostalgic image when, in fact, it is a film of importance in understanding the forces which manipulate societies without regard to any integrity of the individual." Sandra Hall in The Bulletin declared it "a documentary meticulously constructed to give the flavor of a country and a period through its ceremonies, its personalities, its news stories and its culture," while English critic Alan Stanbrook regarded its view of the Depression "oversimplified." In its subject country, America itself, Kevin Thomas praised the documentary's 'astonishing comprehensiveness' and emotional impact'

More ambivalent about melodramatic moments in Mad Dog Morgan in which "Mora loses control," Hall found it overall "a film that works hard and for the most part, effectively as a reminder of what is remarkable in Australian history." Though, according to Filmnews, it opened to "damaging" reviews in New York, Kay Keavney of the Australian Women's Weekly, in discussing Margaret Carnegie's research into the bushranger subject of Mad Dog Morgan, describes the film's creators as "arguably the world's most exciting young film makers, Philippe Mora and Jeremy Thomas." While in Australia promoting the film, Mora gave a master class at Chiron College, which was an innovative senior secondary school in Sydney 1969–1976. Mad Dog Morgan won 'Best Direction' in the 1977 Australian Film Institute awards alongside other celebrated Australian features; Bruce Beresford's Don's Party and Henri Safran's Storm Boy. Filmnews in 1976 offered the perspective that; Philippe Mora's films have always been concerned with insanity the individual insanity commonly referred to as madness, or the conditioned insanity which is that apparent state of normality termed civilized behaviour. In this context Mora's three major works, Swastika, Brother Can You Spare Dime and Mad Dog have defined three aspects of insanity so concisely that they may be regarded as testaments for the 70s. During its 1990 showing in the UK Christopher Tookey panned Communion (1989) in the Sunday Telegraph as 'unquestionably a pain in the arse,' and calls Mora's direction 'banal,' while The Daily Telegraph rated it 'awkward and unconvincing,' Derek Malcolm considered the film hampered by audiences low expectations of the genre; and despite its "high seriousness," "we get something more than a little dull and not much more credible than your average ET substitute." Reviewing Mora's 1994 Art Deco Detective, Cass Hampton declared unambiguously that "straightforward it definitely is not," but concluded that "there's a lot to chew on, and may be indigestible, but it has appeal: quirky dialogue, classy black comedy and dry, understated acting. It might be somebody's cup of tea.

Көрмелер

Күні Атауы Ынтымақтасушылар Орналасу орны Ескермелер 1967 Аргус галереясы, Мельбурн, Австралия 1968 Әлеуметтік реализмге қарсы және балалық шаққа Клайти Джессоп галереясы, Лондон 1969, 23 ақпан Филипп Мораның суреттері 1969 Вомарт 1970 Жалғандар 1970, 23 сәуір – 22 мамыр Айқышқа шегелену көрмесі. Мора, Пауэлл, Рамсден, Страухайм, Шарп, Шамаск, Филадельфия және басқа да невротикалық бұзылушылардың суреттері Сиги Краусс галереясы, 29 Нейл көшесі, Ковент-Гарден 1970, 10 ақпан – 8 наурыз Ұлыбританиядағы 20-шы ғасырдағы баяндамалық суретшілік Камден өнер орталығы, Лондон 1971, тамыз Филипп Мораның соңғы суреттері Толарно галереясы, 42 Фицрой көшесі, Сент-Килда.