Маргрит Дюрас: Француз жазушысы мен кинорежиссерінің өмірі мен шығармалары
Marguerite Duras
Маргерит Дюрас (1914-1996) – француз жазушысы, сценарист, режиссер. «Хиросима, менің сүйіктіім» фильмі үшін номинация алған. Биографиясы, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жазушысы және кинорежиссері
French writer and film director
Маргарита Жермен Мари Доннадье (maʁɡ(ə)ʁɛ̃ mɑʁi dɔnadjø, 4 сәуір 1914 – 3 наурыз 1996), Маргарита Дюрас (maʁɡ(ə)ʁit dyʁas) деп белгілі, француз романисі, драматургы, сценарийшісі, эссеші және тәжірибелік кинорежиссері болған. Оның "Хиросима, менің сүйікті қалам" (1959) фильміне жазған сценарийі үшін "Оскар" сыйлығының "Ең үздік түпнұсқа сценарийі" номинациясына ие болды.
Marguerite Germaine Marie Donnadieu (maʁɡ(ə)ʁit ʒɛʁmɛn maʁi dɔnadjø, 4 April 1914 – 3 March 1996), known as Marguerite Duras (maʁɡ(ə)ʁit dyʁas), was a French novelist, playwright, screenwriter, essayist, and experimental filmmaker. Her script for the film Hiroshima mon amour (1959) earned her a nomination for Best Original Screenplay at the Academy Awards.
Ерте өмір және білім
Дюрас 1914 жылдың 4 сәуірінде Гья-Джин, Кочинхина, Француз Индокитайында (қазіргі Вьетнам) дүниеге келді. Оның ата-анасы Мари (туған есімі Легран, 1877–1956) және Анри Доннадье (1872–1921) Франциядан келген мұғалімдер болатын, олар Гья-Джин орта мектебінде танысқан болуы мүмкін. Екеуі де бұрын үйленген. Маргаританың екі інісі болды: үлкені Пьер, кішісі Пол. Дюрас әкесі ауырып, Францияға қайтып келді, онда 1921 жылы қайтыс болды. 1922–1924 жылдары отбасы анасы әкімшілік демалыста болғанда Францияда тұрды. Кейін, анасы Пномпеньге тағайындалғаннан кейін, олар Француз Индокитайына қайтып оралды, содан кейін Винь Лонг және Са Дек қалаларына көшті. Отбасы қаржылық қиындықтарға тап болды, анасы Прей Нобтағы шалғайдағы мүлікке және күріш егістігіне дұрыс емес инвестиция жасады. 1937 жылы оқуын аяқтағаннан кейін ол Колониялар министрлігінде француз үкіметінде жұмысқа орналасты. 1939 жылы ол оқу кезінде танысқан жазушы Роберт Антельмге тұрмысқа шықты. Ол қарсылық қозғалысына қатысқандығы үшін жазаланды және осы оқиғадан мүшкіл жағдайда аман қалды (Дюрас айтуынша, босатылған кезде салмағы 38 кг, яғни 84 фунт болған). Ол оны емдеп, сауықтырды, бірақ ол сауыққаннан кейін олар ажырасты. 1943 жылы өзінің алғашқы романын жариялаған кезде, ол әкесінің туған қаласы Дюрас, Лот-э-Гароннның атын алды. 1950 жылы анасы Индокитайдан Францияға мүлік инвестицияларынан және басқарып отырған интернаттан байлықпен оралды. Оның жасөспірім шағының оқиғасы тағы үш кітапта да кездеседі: «Теңіз қабырғасы», «Едем кинотеатры» және «Солтүстік Қытай ғашығы». 1992 жылы Клод Берри өндірген және Жан Жак Аннауд режиссерлік еткен «Сүйкімді» фильмінің экрандық нұсқасы шықты. Дюрас романы «Теңіз қабырғасы» алғаш рет 1958 жылы Рене Клементтің «Бұл ашулы дәуір» фильміне, ал 2008 жылы Камбоджа режиссері Рити Панның «Теңіз қабырғасы» фильміне бейімделді. Басқа да маңызды туындылары: «Moderato Cantabile» (1958), ол 1960 жылы түсірілген «Жеті күн, жеті түн» фильмінің негізі болды; «Le Ravissement de Lol V. Stein» (1964); және оның «Үнді әні» пьесасы, ол кейін 1975 жылы фильм ретінде режиссерлік етті. Ол сондай-ақ Ален Рене режиссерлік еткен 1959 жылғы француз фильмі «Хиросима, менің сүйіктіім» сценарийін жазды. Дюрас романдарының алғашқылары формасы жағынан консервативті болды және олардың «романтизмі» үшін әріптес жазушы Реймонд Квено тарапынан сынға ілікті; бірақ «Moderato Cantabile» романымен ол экспериментаторлыққа бет бұрып, мәтіндерін қысқартты, айтылмаған нәрсеге маңыздылық берді. Ол француз әдебиетінің «Жаңа роман» қозғалысымен байланысты болды, бірақ ол нақты бір топқа жатпады. Ол диалогты шебер меңгергендігімен танымал болды. 1971 жылы Дюрас 343 манифестіне қол қойып, өзінің аборт жасағанын жариялады. Әдебиет және кино зерттеушілері Мадлен Котне Хейг және Роберт П. Колкердің айтуынша, 1973–1983 жылдар аралығындағы Дюрас киносы бір «идеалды» бейнеге қатысты, ол бір мезгілде «абсолютті бос бейне де, абсолютті мағыналы бейне де» болатын, сонымен қатар ауызша мәтінге назар аударды. Олардың сөзіне сүйенсек, оның фильмдерінде бейне мен дыбыстың арасынан айыру, кеңістікті символдық түрде пайдалану сияқты реалистік бейнелеуге ұмтылыс болмады. Оның көптеген туындылары, мысалы, «Le Ravissement de Lol V. Stein» және «L'Homme assis dans le couloir» (1980) адамның жыныстық қатынасына қатысты. Өмірінің соңында Дюрас оқырмандары мен отбасысына қоштасу үшін қысқа, 54 беттік автобиографиялық кітап жариялады. Соңғы жазба 1995 жылдың 1 тамызында жазылған және «Менің ойымша, бәрі бітті. Өмірім аяқталды. Мен енді ешнәрсе емеспін. Мен қорқынышты көрініске айналдым. Мен құлап жатырмын. Тезірек келіңдер. Менің аузым да, бетім де жоқ» делінген. Дюрас 1996 жылдың 3 наурызында 81 жасында Париждегі үйінде қайтыс болды.
Duras was born Marguerite Donnadieu on 4 April 1914, in Gia Định, Cochinchina, French Indochina (now Vietnam). Her parents, Marie (née Legrand, 1877–1956) and Henri Donnadieu (1872–1921), were teachers from France who likely had met at Gia Định High School. They both had previous marriages. Marguerite had two brothers: Pierre, the older, and the younger Paul. Duras' father fell ill and he returned to France, where he died in 1921. Between 1922 and 1924, the family lived in France while her mother was on administrative leave. They then moved back to French Indochina when she was posted to Phnom Penh followed by Vĩnh Long and Sa Đéc. The family struggled financially, and her mother made a bad investment in an isolated property and area of rice farmland in Prey Nob, After finishing her studies in 1937, she found employment with the French government at the Ministry of the Colonies. In 1939, she married the writer Robert Antelme, whom she had met during her studies. for his involvement in the Resistance, and barely survived the experience (weighing on his release, according to Duras, just 38 kg, or 84 pounds). She nursed him back to health, but they divorced once he recovered. In 1943, when publishing her first novel, she began to use the surname Duras, after the town that her father came from, Duras, Lot et Garonne. In 1950, her mother returned to France from Indochina, wealthy from property investments and from the boarding school she had run. The story of her adolescence also appears in three other books: The Sea Wall, Eden Cinema and The North China Lover. A film version of The Lover, produced by Claude Berri and directed by Jean Jacques Annaud, was released in 1992. Duras's novel The Sea Wall was first adapted into the 1958 film This Angry Age by René Clément, and again in 2008 by Cambodian director Rithy Panh as The Sea Wall. Other major works include Moderato Cantabile (1958), which was the basis of the 1960 film Seven Days Seven Nights; Le Ravissement de Lol V. Stein (1964); and her play India Song, which Duras herself later directed as a film in 1975. She was also the screenwriter of the 1959 French film Hiroshima mon amour, which was directed by Alain Resnais. Duras's early novels were fairly conventional in form, and were criticized for their "romanticism" by fellow writer Raymond Queneau; however, with Moderato Cantabile, she became more experimental, paring down her texts to give ever increasing importance to what was not said. She was associated with the nouveau roman French literary movement, although she did not belong definitively to any one group. She was noted for her command of dialogue. In 1971, Duras signed the Manifesto of the 343, thereby publicly announcing that she had had an abortion. According to literature and film scholars Madeleine Cottenet Hage and Robert P. Kolker, Duras' provocative cinema between 1973 and 1983 was concerned with a single "ideal" image, at the same time both "an absolute vacant image and an absolute meaningful image," while also focused on the verbal text. They said her films purposely lacked realistic representation, such as divorcing image from sound and using space symbolically. Many of her works, such as Le Ravissement de Lol V. Stein and L'Homme assis dans le couloir (1980), deal with human sexuality. Towards the end of her life, Duras published a short, 54 page autobiographical book as a goodbye to her readers and family. The last entry was written on 1 August 1995 and read "I think it is all over. That my life is finished. I am no longer anything. I have become an appalling sight. I am falling apart. Come quickly. I no longer have a mouth, no longer a face". Duras died at her home in Paris on 3 March 1996, aged 81.
Жеке өмір
Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңдерінде ол күйеуі Роберт Антельме Бухенвальдта тұтқындалғандықтан одан айырылды. Ол оның тұтқында жүрген кезінде "Қайғы" атты туындысын жазды. Дюрас Антельмеге үйленген кезде адалдықтың мәнсіз екеніне сенді. Ол жазушы Дионис Масколомен қарым-қатынас бастағанда үштік одақ құрды, және Масколо оның ұлы Жан Масколоның әкесі болды. Дюрас өмірінің соңғы екі онжылдығында денсаулығы нашарлады. 1980 жылдан бастап ол алғаш рет спирттік ішімдіктер мен тыныштандыратын дәрілердің салдарынан ауруханаға түсті. 1980-ші жылдардағы денсаулық мәселелерімен қатар, Дюрас гомосексуал актер Ян Андреамен қарым-қатынас жасады. 1990 жылдары Дюрас денсаулығының нашарлауы жалғасты. Ол 1996 жылдың 3 наурызында қайтыс болды.
During the latter stages of World War II she experienced separation from her husband Robert Antelme owing to his imprisonment in Buchenwald. She wrote La Douleur during his captivity. While married to Antelme, Duras acted on her belief that fidelity was absurd. She created a ménage à trois when she started an affair with the writer Dionys Mascolo, who fathered her son Jean Mascolo. During the final two decades of Duras' life, she experienced health problems. Starting in 1980 she was hospitalized for the first time, from a combination of alcohol and tranquilizers. Paralleling her health problems in the 1980s, Duras began having a relationship with a homosexual actor, Yann Andréa. Duras' health continued to decline in the 1990s. She died on 3 March 1996.
Қабылдау және мұра
Сэмюэл Беккет "The Square" радиоспекторын алғаш естігенін өміріндегі маңызды сәт деп есептеді. 2021 жылғы француздық мини-сериалы "Une affaire française" (немесе "A French Case") Дурасты (тізбектеп темекі шегетін Доминик Бланк сомдаған) жағымсыз жарықта көрсетеді, өйткені ол 1984 жылғы бала өлтіру ісін тергеуге араласып, ананы қылмыс жасады деп айыптайды. Янн Андреаның Дураспен қарым-қатынасы туралы әңгімесі 2022 жылы Клер Саймонның "Vous ne désirez que moi" (Дурас Андреаға айтқан сөзі) атты фильмінде Суанн Арло Андреа рөлінде, ал Эммануэль Девос журналист Мишель Мансо рөлінде бейнеленді. Бұл фильм Blaq Out компаниясымен DVD форматында шығарылды.
Samuel Beckett regarded first hearing the radio play "The Square" as a significant moment in his life. The 2021 French mini series Une affaire française (aka A French Case) depicts Duras (played by a chain smoking Dominique Blanc) in a damning light, as she insinuates herself into the investigation of a 1984 child murder case by accusing the mother of the crime. The account by Yann Andréa of his relationship with Duras was brought to the screen in a 2022 Claire Simon film entitled Vous ne désirez que moi (a phrase directed at Andréa by Duras) with Swann Arlaud as Andréa and Emmanuelle Devos as journalist Michèle Manceaux, subsequently issued on DVD by Blaq Out.