Кіріспе
Франсуаза Саганның "Бір күлкі" романы алғаш рет француз тілінде 1956 жылы Париждегі "Жуйлард" баспасында "Бір күлкі" деп жарияланды. Бұл Франсуаза Саганның екінші романы және екі айда жазылған. 1956 жылы ағылшын тіліне екі аударма жасалды. Энн Гриннің шығармасын Нью-Йорктегі Э. П. Даттон, ал Айрин Эштің шығармасын Лондондағы Джон Мюррей баспасында жариялады, содан кейін сол жылы Пингвин Букстың қорапша басылымы жарық көрді. Бұл оқиғаны Париждегі студент қыз айтып береді.
A Certain Smile was originally published in French as Un certain sourire by the Paris publisher Juillard in 1956. It was the second novel by Françoise Sagan and was written in two months. Two translations into English then followed in 1956. That by Anne Green was published by E. P. Dutton in New York and that by Irene Ash was published by John Murray in London, followed in the same year by a Penguin Books paperback edition. The story is related by a Parisian student who has an experimental love affair with a much older man.
Сюжет
Доминика - 1950 жылдардың ортасында Париждегі Сорбоннада заңгерлік мамандықты оқып жүрген жиырма жастағы студент. Оны сүйіктісі Бертран өзінің ағасы мен әпкесі, дүниенің іскер адамы Люк пен оның әйелі Франсуазамен таныстырады. Люк пен Доминик бір-біріне деген қызығушылықтарын басынан бастап біледі, бірақ Доминик Бертранд пен Франсуазаны ренжітуден қорқып, күтіп тұрады. Соңғысы Доминикамен жақын қарым-қатынаста болады, оған ана ретінде қарайды, оған сыйлықтар сатып алады және онымен таныс "ту" түрін қолданады. Бертраннан шаршаған Доминик ақырында Люктің онымен махаббат құмарлығын қабылдап, онымен Канн қаласындағы сәнді қонақ үйде екі апта өткізеді. Ол өзіне Люкке ғашық болмауға уәде бергенімен, жыныстық қатынастан ажырасып, Парижге оралғаннан кейін Доминик олардың өткен бақытының естелігіне қиналып, Люкке романды тоқтатпауға өтініш жасайды. Бірақ Люк үшін олардың қарым-қатынасы жай ғана жағымды оқиға болды және ол Доминиканың тәжірибесіздігін ғана аяды. Осы арада Кэтрин, оның оқушы әріптесі, Бертранға Доминиктің қарым-қатынасы туралы айтты және ол Доминикке өзінің сезімдерімен бөлісуге дайын емес екенін айтады. Содан кейін Пьер, Люк пен Доминикті Канн қаласында бірге көрген отбасы досы, Франсуазаға қызғаныштан бұл туралы айтады, олардың достығын бұзады. Бірақ бірнеше ай бойы азап шеккеннен кейін, Люк АҚШ-та жұмыс істеген кезде, Доминик Франсуазамен татуласып, оның жыныстық қатынасының өткіншілігін қабылдайды. "Бірақ не?" "Мен әйел едім, бір жігітті сүйдім. Бұл қарапайым әңгіме еді, ештеңе де көңілді емес еді". Болашақта ол Аленмен достық қарым-қатынас жасайды, ол жақында танысқан тағы бір студент, ол ақыл-ой жағынан оған тең.
Өмірбаян
Саганның романы оның авторы мен жазылған уақытын көрсетеді. Ол "оқушы жастарға" арналған және қазіргі экзистенциализм (оған әңгіме барысында сілтеме жасалады) мен оның моральдық қобалжыуына байланысты жас оқырмандарға арналған. Тағы бір зерттеуде романның пайда болуынан кейін оның жұлдызы Бриджит Бардо бейнеленген "Et Dieu Crea La Femme" фильмінде әдеттегі моральға одан да үлкен сын жасалғаны айтылған. Кітаптың аморальдық ұстанымы оның авторына тиесілі бай орта таптың, оның қарапайым әңгімелеу стилі арқылы жеткізілген. Осылайша ол француз зиялыларының сөздерімен көрінді, ал "Time" журналының шолуы "Саганның прозасы оның кейіпкерлері сияқты тәртіпті, оның романы рухани және эмоционалдық банкротқа ұшыраған өтініш емес" деп кем түсінікті түрде мәлімдеді.
Түсіндірме
Романның стилін Жан Керр 1956 жылы "Харперс Базар" журналында "Toujours Tristesse" атты пародияда сатирикалық түрде қолданған. Қысқа шығарма "Франсуаза Саганның "Ауызша күлкісін" оқығаннан кейін" басталады және кітаптың меланхолиялық қажыр-қайғы мен аморальдық көңіл-күйін мазақтайды. Кейін бұл пародия Керрдің "Кітапшаларды жемеңіз" атты эссе жинағында да кездеседі. 1958 жылы Саган романының АҚШ-тағы кинобағдарламасы болды, бірақ ол оқиғаға елеулі өзгерістер енгізілгеннен кейін ғана рұқсат етілді. Саган оны жария түрде мақұлдамады, тіпті оның режиссері Жан Негулеско фильмде "Саганның көп еместігін" мойындады.