Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Альфонс Даудедің кітабы.
Book by Alphonse Daudet
«Тарасконның Тартарені» – француз жазушысы Альфонс Даудедің 1872 жылы жазған романы.
Tartarin of Tarascon is an 1872 novel written by the French author Alphonse Daudet.
Қысқаша мазмұны
Провансальдық Тараскон қалашығы аң аулауға сонша құштарлық танытады ki, оның жанында ешқандай жануар қалмайды, ал тұрғындары аң аулау туралы әңгімелер айтып, өздерінің бас киімдерін ауаға лақтырып, оларға оқ атып көңіл көтереді. Орта жастағы, денелі Тартарин бас "бас киім аулаушы", бірақ ол Атлас арыстанын көшпенді мал бағанасында көргендегі ынтасынан кейін, қиялы мол қала оның Алжирге аң аулау экспедициясын жоспарлап отырғанын ойлайды. Тартарин беделін сақтау үшін, абдырап тұратын мөлшердегі жабдықтар мен қару-жарақ жинағаннан кейін, баруға мәжбүр болады. Марсельден Алжирге бара жатқан кемеде ол Черногориялық ханзада болып танысқан алаяқпен жолықады, ол оны түрлі жолдармен алдайды. Тартариннің сенімсіздігі оған көптеген бақытсыздықтар әкеледі, ол үйіне ақшасыз, бірақ бір қолға епті, соқыр арыстанды атып, даңққа толы оралады. 1885 жылы "Тартарин Альпіде" атты жалғасы жарық көрді, одан кейін 1890 жылы "Тараскон порты" жарық көрді.
The Provençal town of Tarascon is so enthusiastic about hunting that no game lives anywhere near it, and its inhabitants resort to telling hunting stories and throwing their own caps in the air to shoot at them. Tartarin, a plump middle aged man, is the chief "cap hunter", but following his enthusiastic reaction to seeing an Atlas lion in a travelling menagerie, the over imaginative town understands him to be planning a hunting expedition to Algeria. So as not to lose face, Tartarin is forced to go, after gathering an absurd mass of equipment and weapons. On the boat from Marseille to Algiers, he hooks up with a conman posing as a Montenegrin prince who takes advantage of him in multiple ways. Tartarin's gullibility causes him a number of misadventures until he returns home penniless but covered in glory after shooting a tame, blind lion. A sequel Tartarin sur les Alpes appeared in 1885, followed by Port Tarascon in 1890.
Мұра
1985 жылдан бері Тараскон-сюр-Рон қаласындағы шағын мұражай Тартарин атты ойдан шығарылған кейіпкерге арналған. Тарасконда әр жылдың маусым айының соңғы жексенбісінде Тартарин мен Тараск деген байланысы жоқ аңыз кейіпкерін еске алу фестивалі өткізіледі.
Since 1985, a small museum in the town of Tarascon sur Rhône is dedicated to the fictional character Tartarin. A festival is held in Tarascon every year on the last Sunday of June to remember Tartarin and the unrelated Tarasque.
Кино, теледидар немесе театрлық бейімделулер
Тартарин де Тараскон үш рет киноға бейімделді: 1908, 1934 және 1962 жылдары. Әр туынды бастапқы көзіне сәйкес атау берілді. Ең ерте кино нұсқасы – 1908 жылы пионер-иллюзионист және режиссер Жорж Мелиес түсірген қысқа фильм. Екінші туынды – 1934 жылғы фильм, оны француз режиссері Реймонд Бернард түсірді, ал Тартарин рөлінде Райму, сондай-ақ Синоэль, Фернан Шарпен және Шарль Камю бас рөлдерде ойнады. 1962 жылғы фильмді Франсис Бланш пен Рауль Андре режиссерлік етті, ал Франсис Бланш, Альфред Адам, Жаклин Майян, Бурвиль және Роберт Порте түсті. Бельгиялық композитор Артур Мюлеманс (1884–1966) 1955 жылы оркестр үшін "Тартарин де Тарасконға кіріспе" шығармасын жазды.
Tartarin de Tarascon has been adapted into cinematic form three times, in 1908, 1934, and 1962, with each work being titled after its point of reference. The earliest cinematic version was a short, filmed in 1908 by the pioneering magician cum director, Georges Méliès. The second effort was the 1934 film, which was directed by Frenchman Raymond Bernard and starred Raimu in the role of Tartarin, as well as Sinoël, Fernand Charpin, and Charles Camus in other principal roles. The 1962 film was directed by Francis Blanche and Raoul André, and starred Francis Blanche, Alfred Adam, Jacqueline Maillan, Bourvil, Robert Porte. Belgian composer Arthur Meulemans (1884 1966) created the "Ouverture voor Tartarin de Tarascon" for orchestra in 1955.