Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
96 типті 15 см гаубица (九六式十五糎榴弾砲) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапон императорлық армиясы қолданған 149,1 мм калибрлі гаубица. Ол 1937 жылдан бастап алдыңғы қатардағы ұрыс бөлімшелерінде 4 типті 15 см гаубицасын алмастыру мақсатында жасалған, бірақ сол гаубицаның оқ-дәрісімен атылды. Алғаш рет Қытай-Жапон соғысында қолданылып, оны пайдаланғандар жоғары баға берді. 96 типті гаубица II дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін Жапон императорлық армиясының ауыр артиллерия бөлімдерінің негізгі гаубицасы ретінде қолданылды. Бұл қаруға Type 96 деген атау, оның жапон күнтізбесінің 2596 жылы (1936 жыл) қабылданғандығына байланысты берілді.
The Type 96 15 cm howitzer (九六式十五糎榴弾砲) was a 149.1 mm calibre howitzer used by the Imperial Japanese Army during World War II. It was intended to replace the Type 4 15 cm howitzer in front line combat units from 1937, although it fired the same ammunition. It was first used in the Sino Japanese War where in earned high praise from its users. Type 96 was used as the main howitzer of the IJA heavy artillery units until the end of WWII. The Type 96 designation was given to this gun as it was accepted in the year 2596 of the Japanese calendar (1936).
Тарих және дамуы
Жапон армиясы үшін жаңа далалық гаубицаны әзірлеу жұмыстары 1920 жылы басталды және он жылдан астам уақытқа созылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапон армиясы Еуропаға көптеген әскери атташелерді жіберді және бекіністерге және қарсы жаяу әскерге қарсы үздіксіз артиллериялық оқшашудың тиімділігін байқады. Армияның талаптарына сәйкес соңғы техникалық талаптарда 65 градусқа дейін көтерілетін, максималды ұзындығы 12 000 ярдты құрайтын және алты жылқының күшімен тасымалданатын гаубица қарастырылды. Жаңа үлгі 1934 жылы дайын болды, бірақ Армия Бас штабының бастығы Казусиге Угаки одан әрі түзетулер енгізілгенге дейін өндіріске қарсы болды. Өндіріс 1937 жылы басталды. Барлығы 440 дана өндірілді. 96 типті гаубицаны салыстырмалы түрде қысқа түтік, оның ұңғысы тікбұрышты тіреуіштен сәл ғана алда орналасқан, үш бөлінетін қазықша пластинасы, әрбір тіреуіштің соңындағы бөлінетін тіреуіш блогы, дөңгелек тоқтағыштары және осьтің үстіндегі жапырақ серіппелері арқылы тануға болады. 96 типті (1936) 150 мм гаубица қабылданғаннан бері көптеп өндірілсе де, ол Жапонның орташа артиллерия бөлімшелерінде 4 типті 150 мм гаубицаны толыққанды алмастырмады. 96 типті, қайта құру кезеңінде жасалған соңғы артиллериялық қару, 4 типтіге қарағанда ауыррақ, біршама ұзын қашықтыққа ие және трактормен тартылатын бір жүк ретінде тасымалданды. Тасымалдау кезінде ол жапырақ серіппесіне көтерілді. Оқ ату кезінде серіппе төмен түсірілді, сондықтан зеңбірек осьтен атылды. 96 типті 4 типтіге арналған оқ-дәрілерді пайдаланды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін жапон артиллериясының негізгі гаубицасы ретінде қолданыла берді. Сақталған бір данасы Токиодағы Ясукуни ғибадатханасындағы Юшукан мұражайында сақталады. Тағы бірнеше дананы Беллвью, Вашингтон штатында, Белл Ред жолындағы 124-ші авенюдің шығысындағы тұрақтан (зеңбірек қалқанымен толық, бірақ құбыр блогы жоқ) және Сан-Луис-Обисподағы, Калифорния штатындағы, Ветерандар ескерткіш ғимаратының алдынан табуға болады, бірақ ол жағдайы нашар. Тағы бір сақталған дана Колорадо штатының Олате қаласындағы Лайонс паркінде, 5-ші көше мен Херсум авенюінің бұрышында орналасқан. Сондай-ақ, Хэмпширде, Ромзидегі соғыс ескерткіш паркінде Луи Маунтбеттен тартып алынған бір данасы бар.
Work on developing a new field howitzer for the Japanese Army began in 1920 and continued for over a decade. The Japanese Army sent numerous military attachés to Europe during World War I and observed the effectiveness of sustained artillery barrages against fixed defenses and opposing infantry. The final specifications to meet the Army's requirements called for a howitzer that could be elevated to 65 degrees, with a maximum range of 12,000 yards, which could be transported by a team of six horses. The new design was ready by 1934, but Army Chief of Staff Kazushige Ugaki opposed its production until further tweaks were made. Production finally commenced in 1937. A total of 440 units were produced. The revised Type 96 howitzer could be identified by a relatively short tube with muzzle only slightly forward of rectangular cradle, three demountable spade plates and demountable trail block for each trail end, wheel chocks and leaf springs above the axle. Although the Type 96 (1936) 150 mm howitzer had been made in considerable quantity since the time of its adoption, it had not yet completely replaced the Type 4 150 mm howitzer in Japanese medium artillery units. The Type 96, the last artillery weapon developed during the period of redesigning, was heavier than the Type 4, had a somewhat greater range, and traveled as a single load drawn by tractor. In travel, it was jacked up on a leaf spring. During firing, the spring was depressed so the piece fired off its axle. The Type 96 used the same ammunition as the Type 4. It continued to be used as the main howitzer of Japanese artillery units until the end of World War II. A surviving example is preserved at the Yushukan Museum at Yasukuni Shrine in Tokyo. Additional examples can be found in a parking lot in Bellevue, Washington, just east of 124th Ave. NE on the Bel Red Road (complete with gun shield but without the breech block), and in front of the Veterans Memorial Building in San Luis Obispo, California, USA, although that one is in poor condition. Another surviving example is on display in Olathe, Colorado at Lions Park, corner of 5th St and Hersum Ave. There is also another example present in Hampshire, at the war memorial park in Romsey which was captured by Louis Mountbatten.