Thomas Jonathan Wooler

Кіріспе

Томас Джонатан Вуллер (1786 1853 жылы 29 қазан) - британдық баспагер, 19-ғасырдың басындағы Британияның Радикалды қозғалысында белсенді болды, ол өзінің сатирикалық журналы "Қара жұлдыз" үшін танымал болды. Ол Йоркширде дүниеге келіп, сонда қысқа уақыт өмір сүрген соң, Лондонға баспагердің шәкірті болып көшіп келді. Ол "The Reasoner" журналында жұмыс істеді, кейін "The Statesman" журналының редакторы болды. Оның заң мәселелеріне деген қызығушылығы оны 1817 жылы "Арнайы қазылар алқасының жиналуына қарсы Лондон азаматтарына үндеу" атты кітапшасын жазуға және жариялауға итермеледі. 1817 жылы қаңтарда британ үкіметі қабылдаған Gagging Acts (Сыбайлас жемқорлық туралы заң 1817 және бүлікшіл кездесулер туралы заң 1817) заңына жауап ретінде Вуллер The Black Dwarf журналын жаңа радикалды мөрленбеген (салық салынбаған) журнал ретінде жариялай бастады. Үш ай ішінде ол тұтқындалып, көтеріліске көтерілу үшін жала жабды. Прокуратура Вуллер Лорд Ливерпульдің үкіметін жамандаған мақалалар жазғанын мәлімдеді, бірақ Вуллер өзін қорғап, алқабилерді мақаланы жариялағанмен, оны өзі жазбағанын және сондықтан кінәлі емес екенін сендірді. Ол "Қара жұлдызды" жариялауды жалғастырды және оны парламенттік реформа үшін қолдануды жалғастырды. Вуллер майор Джон Картрайт пен оның Хэмпден клубы қозғалысының белсенді қолдаушысы болды. 1819 жылы ол Сер Чарльз Вулслиді Бауыржанның палатасына сайлау науқанына қосылды. Бірмингемге сайлау өткізуге рұқсат берілмеген еді, ал науқаншылар тұтқындалып, "заңды өкілеттігі жоқ парламенттің өкілін сайлау үшін бүлікшіл әрекет жасады" деген айып тағылды. Вуллер кінәлі деп танылып, он сегіз айға бас бостандығынан айырылды. 1824 жылы өзінің ең көрнекті меценаты Картрайт қайтыс болғаннан кейін Вуллер "Қара жұлдызды" жариялаудан бас тартты. Бір кездері ол "Британ газетінің" редакторы болды, бірақ 1832 жылғы реформа туралы заң қабылданғаннан кейін ол саясатты тастап, заңгер болды, бірақ Линкольн қонақүйі оны 1825 жылы студент ретінде қабылдаудан бас тартты. Ол қонақүйге қарсы мандамус ордерін алуға тырысты, бірақ сәтсіз болды. Ол содан кейін полиция соттарында тұтқындардың адвокаты болды және британдық құқықтық жүйе туралы кітаптар мен памфлеттер жазды, соның ішінде 1845 жылы "Әркім өз заңгерін" жазды.

Thomas Jonathan Wooler (1786 – 29 October 1853) was a British publisher active in the Radical movement of early 19th century Britain, best known for his satirical journal The Black Dwarf. He was born in Yorkshire and lived there for a short time before moving to London as a printer's apprentice. He worked for the radical journal The Reasoner, then became editor of The Statesman. His interest in legal matters led him to write and publish the pamphlet An Appeal to the Citizens of London against the Packing of Special Juries in 1817. In response to the Gagging Acts (Treason Act 1817 and Seditious Meetings Act 1817) passed by the British government in January 1817, Wooler started publishing The Black Dwarf as a new radical unstamped (untaxed) journal. Within three months, he was arrested and charged with seditious libel. The prosecution claimed that Wooler had written articles libelling Lord Liverpool's government, but Wooler, defending himself by convincing the jury that although he had published the article, he had not written it himself, and therefore was not guilty. He continued to publish The Black Dwarf and to use it to argue for parliamentary reform. Wooler was an active supporter of Major John Cartwright and his Hampden Club movement. In 1819, he joined the campaign to elect Sir Charles Wolseley to represent Birmingham in the House of Commons. Birmingham had not been given permission to have an election, and the campaigners were arrested and charged with "forming a seditious conspiracy to elect a representative to Parliament without lawful authority." Wooler was found guilty and sentenced to eighteen months' imprisonment. After his most prominent patron, Cartwright, died in 1824, Wooler gave up publishing the Black Dwarf. For a while, he edited the British Gazette, but, after the Reform Act 1832 was passed, he gave up politics to become a lawyer, though Lincoln's Inn refused to admit him as a student in 1825. He attempted to obtain writ of mandamus against the Inn, but was unsuccessful. He then became a prisoners' advocate at the police courts, and wrote books and pamphlets on the British legal system, including Every Man his Own Lawyer in 1845.