Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 ғасырда Ұлыбританияда тағам және астық импортына салынған сауда шектеулері
Британдық-канадтық сауда заңы
19th century trade restrictions on import food and grain in Great Britain
the British Canadian trading act
Астық заңдары – 1815 және 1846 жылдар аралығында Ұлыбританияда импортталған тағам мен астыққа салынған тарифтер мен басқа да сауда шектеулері. Британ тіліндегі “corn” сөзі бидай, сұлы және арпаны қоса алғанда, барлық астық дақылдарын білдіреді. Бұл заңдар отандық өндірушілерге қолдау көрсету үшін астық бағасын жоғары ұстау мақсатымен қабылданды және британдық меркантилизмінің көрінісі болды. Астық заңдары арзан астық импортын тоқтатты, бастапқыда белгіленген бағадан төмен импорттауға тыйым салынды, ал кейіннен импортқа жоғары баж салынып, тіпті азық-түлік тапшылығы болған кезде де оны шетелден әкелу тым қымбатқа түсті. 1815 жылдың 10 наурызында Халықтар палатасы астық заңын қабылдады, 20 наурызда Лордтар палатасы мақұлдады және заң жобасы 1815 жылдың 23 наурызында корольдің бекітуін алды. Астық заңдары жер иелігімен байланысты пайда мен саяси билікті арттырды. Бұл заңдар британ халқының азық-түлік бағасын және тұрмыс құнын көтерді, сондай-ақ британдықтардың қолжетімді табысын азайтып, өндіріс сияқты басқа британдық экономикалық секторлардың дамуына кедергі келтірді. Заңдар ауылдық аймақтарға қарағанда саяси күші аз қалалық топтардың наразылығына себеп болды. 1845-1852 жылдардағы Ұлы аштықтың алғашқы екі жылы жаңа азық-түлік көздерін табу қажеттілігінен туындаған мәселені шешуге итермеледі. Премьер-министр, консерватор сэр Роберт Пил, 1846 жылы парламенттегі вигтердің қолдауымен, өз партиясының көпшілігінің қарсылығын жеңіп, заңды жойды. Экономикалық тарихшылар астық заңдарының жойылғанын Ұлыбританияда еркін саудаға жасалған шешуші қадам деп санайды. 2021 жылғы зерттеуге сәйкес, астық заңдарының жойылғаны Ұлыбританиядағы табысының төменгі 90 пайызына экономикалық пайда әкелді, ал табысының жоғарғы 10 пайызы үшін табыс жоғалды.
The Corn Laws were tariffs and other trade restrictions on imported food and corn enforced in the United Kingdom between 1815 and 1846. The word corn in British English denoted all cereal grains, including wheat, oats and barley. The laws were designed to keep corn prices high to favour domestic producers, and represented British mercantilism. The Corn Laws blocked the import of cheap corn, initially by simply forbidding importation below a set price, and later by imposing steep import duties, making it too expensive to import it from abroad, even when food supplies were short. The House of Commons passed the corn law bill on 10 March 1815, the House of Lords on 20 March and the bill received royal assent on 23 March 1815. The Corn Laws enhanced the profits and political power associated with land ownership. The laws raised food prices and the costs of living for the British public, and hampered the growth of other British economic sectors, such as manufacturing, by reducing the disposable income of the British public. The laws became the focus of opposition from urban groups who had far less political power than rural areas. The first two years of the Great Famine in Ireland of 1845–1852 forced a resolution because of the urgent need for new food supplies. The Prime Minister, Sir Robert Peel, a Conservative, achieved repeal in 1846 with the support of the Whigs in Parliament, overcoming the opposition of most of his own party. Economic historians see the repeal of the Corn Laws as a decisive shift toward free trade in Britain. According to one 2021 study, the repeal of the Corn Laws benefitted the bottom 90% of income earners in the United Kingdom economically, while causing income losses for the top 10% of income earners.
Шығу тегі
Өмірдің тірегі ретінде, сондай-ақ сауданың маңызды тауары болған жүгері және оның айналымы ұзақ жылдар бойы пікірталас пен үкіметтік реттеулердің нысаны болды. Тюдорлар жүгерімен спекуляцияға қарсы заңдар шығарды, ал Стюарттар импорт пен экспортты бақылауға алды. Импорт 1670 жылдан бері реттелді, ал 1689 жылы саудагерлерге сұлы, арпа және бидай (сол кезде бұршақ деп аталған, Англияға әкелінгенде салық салынатын) экспорттау үшін үлестемелер берілді. 1773 жылы «Жүгерінің импортын және экспортын реттеу туралы акт» (13 Geo. 3. c. 43) астықпен спекуляцияға қатысты Елизавета заманындағы бақылауды жойды, бірақ экспортты тоқтатты және бағасы тоқсанға 48 шиллингтен асса, импортқа рұқсат берді (осылайша өндірушілер мен тұтынушылардың мүдделерін теңгерді). Алайда, бұл мәселе 1790 жылдарға дейін қоғамдық пікірталыс нысаны болып қала берді (Эдмунд Берк сияқты тұлғалардың қатысуымен), ал 1773 жылғы Актіге 1791 және 1804 жылдары ауыл шаруашылығы өндірушілеріне қолайлы түзетулер енгізілді. 1813 жылы Парламент комитеті отандық жүгерінің бағасы 80 шиллингтен (8 бушель) немесе 2004 жылғы бағамен шамамен 1,102 фунт стерлингке тең тоналық бидайдан асып кеткенше, шетелдік жүгерінің импортын тоқтатуды ұсынды. Саяси экономист Томас Мальтус мұны әділ баға деп есептеді және Ұлыбританияның импорттық жүгеріге тәуелді болуы қауіпті болады деп санады, себебі төмен бағалар жұмысшылардың жалақысын төмендетіп, жер иелері мен фермерлердің сатып алу қабілетінің төмендеуіне байланысты өндірушілер де зиян көреді. Наполеон соғыстары аяқталғаннан кейін, 1815 жылы бейбітшілік орнады, жүгері бағасы төмендеді, ал Лорд Ливерпульдің тори үкіметі 1815 жылғы Жүгері заңын (ресми түрде «Жүгері импортын реттеу үшін қолданыстағы заңдарға түзетулер енгізу туралы акт» немесе 1815 жылғы Импорт туралы акт, 55 Geo. 3. c. 26) қабылдады, бұл нан бағасын жоғары ұстауға бағытталған шара болды. Бұл Лондон қаласындағы қатыгез көтерілістерге әкелді. 1816 жылы «Жазсыз жыл» (Индонезиядағы Тамбора тауының 1815 жылғы жарылысынан туындаған) егін өнімдерін күрт азайтып, ашаршылыққа себеп болды. Нашар егін жиналымынан туындаған өмір сүру деңгейінің төмендеуі және азық-түлік тапшылығы көтерілістерге әкелді. Бірақ отандық астық үшін 80 шиллингтік бағаның шегі соншалықты жоғары болды, 1815 және 1848 жылдар аралығында ол ешқашан осы деңгейге жетпеді. Девид Рикардо болса, Ұлыбритания өзінің капиталын және халқын салыстырмалы артықшылықтарын пайдалану үшін еркін сауданы жақтады.
As a staple of life, as well as an important commodity of trade, corn and its traffic was long the subject of debate and of government regulation – the Tudors legislating against speculating in corn, and the Stuarts introducing import and export controls. Import had been regulated as early as 1670; and in 1689 traders were provided bounties for exporting rye, malt and wheat (all classified as corn at the time, the same commodities being taxed when imported into England). In 1773, "An act to regulate the importation and exportation of corn" (13 Geo. 3. c. 43) repealed Elizabethan controls on grain speculation; but also shut off exports and allowed imports when the price was above 48 shillings per quarter (thus compromising to allow for interests of producers and consumers alike). The issue however remained one of public debate (by figures such as Edmund Burke) into the 1790s; and amendments to the 1773 Act, favouring agricultural producers, were made in both 1791 and 1804. In 1813, a House of Commons Committee recommended excluding foreign grown corn until the price of domestically grown corn exceeded 80 shillings per quarter (8 bushels), or the equivalent in 2004 prices of around £1,102 per tonne of wheat. The political economist Thomas Malthus believed this to be a fair price, and that it would be dangerous for Britain to rely on imported corn because lower prices would reduce labourers' wages, and manufacturers would lose out due to the decrease of purchasing power of landlords and farmers. With the advent of peace when the Napoleonic Wars ended in 1815, corn prices decreased, and the Tory government of Lord Liverpool passed the 1815 Corn Law (officially An Act to amend the Laws now in force for regulating the Importation of Corn, or the Importation Act 1815, 55 Geo. 3. c. 26) to keep bread prices high. This resulted in serious rioting in London. In 1816, the Year Without a Summer (caused by the 1815 eruption of Mount Tambora in Indonesia) caused famine by disastrously reducing crop yields. Reduced standard of living and food shortages due to poor harvests led to riots. But the ceiling price of 80 shillings a quarter for domestic grain was so high that, between 1815 and 1848, it was never reached. David Ricardo, however, espoused free trade so that Britain could use its capital and population to its comparative advantage.
Прелюдияны жою
1844 жылдың ақпан айында Ричмонд герцогы жүгері заңдарын қолдау мақсатында Орталық ауыл шаруашылығын қорғау қоғамын (CAPS, көбінесе "Анти-лига" деп аталады) құрды. 1844 жылы жағдай жақсарды, себебі егін жинамы мол болды. Бірақ 1845 жылдың соңында ахуал өзгерді, Ирландияда нашар егін жинамы мен Ұлы ашаршылық болды; Ұлыбританияда азық-түлік тапшылығы, ал Ирландияда ашаршылық орнады. Дегенмен, Ирландия өз ішкі қажеттіліктеріне қарамастан, Ұлыбританияға көп мөлшерде азық-түлік экспорттауын жалғастырды. Ирландиядағы мәселе азық-түліктің жетіспеушілігі емес, оның бағасы болды, ол кедейлерге қол жетімсіз еді. Пиль Кабинетте астыққа салынатын салықтарды Парламент жүгері заңдарын жойғанға дейін, Кеңес жарлығымен күштен шығару керек деп ұсынды. Оның әріптестері бұған қарсылық танытты. 1845 жылдың 22 қарашасында оппозиция жетекшісі лорд Джон Расселл Лондон қаласының сайлаушыларына жолдаған ашық хатында жүгері заңдарын дереу жоюды қолдайтынын мәлімдеді және үкіметтен ашаршылықты болдырмау үшін шұғыл шаралар қабылдауды талап етті. Расселлдің хаты Пильді және оның кабинетіндегі еркін сауда жақтастарының протекционист әріптестерінің қарсылығына қарамастан, заңды жою шараларын жеделдетуге итермеледі. 1845 жылдың 4 желтоқсанында "Таймс" газетінде үкімет 1846 жылдың қаңтарында Парламентті шақырып, жүгері заңдарын жою туралы шешім қабылдағаны жарияланды. Лорд Стэнли наразылық білдіріп, Кабинеттен кетті. Пильге өзінің партиясының көп бөлігінің заңды жоюды қолдамайтыны тез арада анық болды, сондықтан 11 желтоқсанда ол көңілі толмағандықтан премьер-министр лауазымынан кетті. Королева Расселлді үкімет құруға шақырды, бірақ Уигтер Палатада азшылық болғандықтан, ол қажетті қолдауды жинауға қиналды. Расселл Кобденге Сауда кеңесінің вице-президенті лауазымын ұсынды, бірақ ол бас тартты, үкіметтен тыс еркін сауданы жақтауды жөн көрді. Парламент шақырылғаннан кейін CAPS қарсылық науқанын бастады. Ауылдық округтерде CAPS жергілікті консервативтік бірлестіктерді іс жүзінде ығыстырды және көптеген аймақтарда тәуелсіз шаруалар ең күшті қарсылық көрсетті.
In February 1844, the Duke of Richmond initiated the Central Agricultural Protection Society (CAPS, commonly known as the "Anti League") to campaign in favour of the Corn Laws. In 1844, the agitation subsided as there were fruitful harvests. The situation changed in late 1845 with poor harvests and the Great Famine in Ireland; Britain experienced scarcity and Ireland starvation. Nevertheless, Ireland continued to export substantial quantities of food to Great Britain despite its domestic privations. The problem in Ireland was not lack of food, but the price of it, which was beyond the reach of the poor. Peel argued in Cabinet that tariffs on grain should be rescinded by Order in Council until Parliament assembled to repeal the Corn Laws. His colleagues resisted this. On 22 November 1845 the Whig Leader of the Opposition Lord John Russell announced in an open letter to the electors in the City of London his support for immediate Corn Law repeal and called upon the government to take urgent action to avert famine. The appearance of Russell's letter spurred Peel and the free traders in his cabinet to press ahead with repeal measures over the objections of their protectionist colleagues. On 4 December 1845, an announcement appeared in The Times that the government had decided to recall Parliament in January 1846 to repeal the Corn Laws. Lord Stanley resigned from the Cabinet in protest. It quickly became clear to Peel that he would not be able to bring most of his own party with him in support of repeal and so on 11 December he resigned as Prime Minister in frustration. The Queen sent for Russell to form a government but, with the Whigs a minority in the Commons, he struggled to assemble the necessary support. Russell offered Cobden the post of Vice President of the Board of Trade but he refused, preferring to remain an advocate of free trade outside the government. After Parliament was recalled the CAPS started a campaign of resistance. In the rural counties the CAPS was practically supplanting the local Conservative associations and in many areas the independent free holding farmers were resisting the most fiercely.
Жою
1845 және 1846 жылдары, Ирландиядағы Ұлы ашаршылықтың алғашқы екі жылы, азық-түлік қорлары күрт азайды. Премьер-министр Пил өзінің Консервативтік партиясының көпшілігінің қарсылығына қарамастан, оны жоюды ұсынды. Астық заңын жою лигасы заңның қабылдануында аз ғана рөл атқарды – ол үгіт-насихат арқылы жол ашты, бірақ енді жақтан қалып қойды. 1846 жылғы 27 қаңтарда Пил үкіметтің жоспарын жариялады. Ол жүгері заңдары үш жыл бойы кезең-кезеңімен төмендетіліп, 1 ақпанда 1849 жылы толығымен жойылатынын мәлімдеді, әр тоннасына 1 шиллинг баж салығы қалдырылды. Бенджамин Дизраэли және Лорд Джордж Бентинк парламенттік пікірталастарда күшін жоюдың басты қарсыластары болды, олардың пікірінше, күшін жою жер иелерінің әлеуметтік және саяси беделін әлсіретеді және коммерциялық мүдделерді күшейту арқылы Ұлыбританияның «жерлік конституциясын» құлатады. 15 мамырда Пилдің (1846 жылғы Импорт заңы) күшін жою туралы заң жобасы үшін үшінші оқылымда Парламент мүшелері 327 дауыспен 229-ға қарсы (98 көпшілік дауыспен) дауыс берді. 25 маусымда Веллингтон герцогы Лордтар палатасын оны мақұлдауға көндірді. Сол күні Пилдің Ирландиядағы қатаң шаралар заң жобасы «вигтер, радикалдар және тори протекционистерінің одағы» арқасында 292-ге қарсы 219 дауыспен жеңіліске ұшырады. Содан кейін Пил премьер-министр лауазымынан кетті. Ол отставкаға кету сөзінде күшін жоюдың табысына Кобденді жатқызды:
In 1845 and 1846, the first two years of Great Famine in Ireland, there was a disastrous fall in food supplies. Prime Minister Peel called for repeal despite the opposition of most of his Conservative Party. The Anti Corn Law League played a minor role in the passage of legislation—it had paved the way through its agitation but was now on the sidelines. On 27 January 1846, Peel gave his government's plan. He said that the Corn Laws would be abolished on 1 February 1849 after three years of gradual reductions of the tariff, leaving only a 1 shilling duty per quarter. Benjamin Disraeli and Lord George Bentinck emerged as the most forceful opponents of repeal in parliamentary debates, arguing that repeal would weaken landowners socially and politically and therefore destroy the "territorial constitution" of Britain by empowering commercial interests. On the third reading of Peel's Bill of Repeal (Importation Act 1846) on 15 May, Members of Parliament (MPs) voted 327 votes to 229 (a majority of 98) to repeal the Corn Laws. On 25 June the Duke of Wellington persuaded the House of Lords to pass it. On that same night Peel's Irish Coercion Bill was defeated in the Commons by 292 to 219 by "a combination of Whigs, Radicals, and Tory protectionists." Peel subsequently resigned as Prime Minister. In his resignation speech he attributed the success of repeal to Cobden:
«Осы шараларды ұсынуға қатысты, мен ешкімді оған лайықты құрметтен айырмақшылық жасағым жоқ. Бірақ мен мынаны айта аламын: қарсы жақта отырған мырзалар да, мен де, менің айналамдағы мырзалар да – ешбіріміз бұл жетістікке толыққанды лайық емеспіз. Бұл партиялардың бірігуі, және үкіметтің ықпалымен бірге, шаралардың соңғы табысына әкелді. Бірақ, мырзалар, осы шаралардың табысымен байланысты болуы керек бір есім бар: ол Лондон округінен сайланған ақсүйек мырзаның есімі емес, менің есім де емес. Мырзалар, осы шаралардың табысымен байланысты болуы тиіс және болатын есім – таза және мүддесіз ниетпен әрекет етіп, олардың мүддесін талмай қорғаған, ақылға шақыру арқылы, әсерлі тілмен жеткізген, себебі ол тіл әсерсіз және теңсеусіз болды – осы шаралардың табысымен байланысты болуы тиіс және болатын есім Ричард Кобденнің есімі. Мен осы шаралардың табысын оған толық сеніммен жатқыза аламын. Нәтижесінде Консервативтік партия бөлінді және вигтер Расселді премьер-министр етіп үкімет құрды. Пилге адал консерваторлар «пилистер» деп аталды және олардың қатарында Абердин графы мен Уильям Эварт Гладстон болды. 1859 жылы пилистер вигтер мен радикалдармен бірігіп, Либералдық партияны құрды. Дизраэли 1868 жылы жалпы консервативтік көшбасшы болды, бірақ премьер-министр болған кезде ол протекционизмді қайта енгізуге тырыспады.
In reference to our proposing these measures, I have no wish to rob any person of the credit which is justly due to him for them. But I may say that neither the gentlemen sitting on the benches opposite, nor myself, nor the gentlemen sitting round me—I say that neither of us are the parties who are strictly entitled to the merit. There has been a combination of parties, and that combination of parties together with the influence of the Government, has led to the ultimate success of the measures. But, Sir, there is a name which ought to be associated with the success of these measures: it is not the name of the noble Lord, the member for London, neither is it my name. Sir, the name which ought to be, and which will be associated with the success of these measures is the name of a man who, acting, I believe, from pure and disinterested motives, has advocated their cause with untiring energy, and by appeals to reason, expressed by an eloquence, the more to be admired because it was unaffected and unadorned—the name which ought to be and will be associated with the success of these measures is the name of Richard Cobden. Without scruple, Sir, I attribute the success of these measures to him. As a result, the Conservative Party divided and the Whigs formed a government with Russell as PM. Those Conservatives who were loyal to Peel were known as the Peelites and included the Earl of Aberdeen and William Ewart Gladstone. In 1859, the Peelites merged with the Whigs and the Radicals to form the Liberal Party. Disraeli became overall Conservative leader in 1868, although, when Prime Minister, he did not attempt to reintroduce protectionism.
Көңіл көтеру
Ғалымдар Пилдің неге өзінің үкіметін бидай заңдарын жою үшін құрбандыққа салуға қатысты, көріне түсініксіз шешім қабылдағанының себебін анықтау үшін бірнеше түсіндірме ұсынды, бұл саясатқа ол ұзақ жылдар бойы қарсы болған еді. Люштиг (1995) оның әрекеттері халықтың наразылығының қаупі төнген кезде аристократиялық үкіметті және шектеулі сайлау құқығын сақтау туралы алаңдаушылығының аясында қарастырылғанда, логикалық болды деп санайды. Пил ең бастысы үкімет институттарын сақтаумен айналысты, ал реформаны радикалды немесе дүрбелеңді әрекеттердің алдын алу үшін қажетті шара ретінде қарастырды. Ол демократиялық агитацияға себеп болатын жағдайларды жақсарту арқылы демократияның кеңеюін тежеді. Сондай-ақ, ол жасалған жеңілдіктер британдық конституцияға ешқандай қауіп келтірмейтініне көз жеткізді. Дартмут колледжінің экономика тарихшысы Дуглас Ирвиннің сөзіне сәйкес, Пилдің протекционизмнен ауыл шаруашылығындағы еркін саудаға өтуіне экономикалық идеялар ықпал етті: "Пилдің бидай заңдарын жоюға қолдау білдіруіне мүдделердің ықпалы емес, экономикалық идеялар басты рөл атқарды".
Scholars have advanced several explanations to resolve the puzzle of why Peel made the seemingly irrational decision to sacrifice his government to repeal the Corn Laws, a policy which he had long opposed. Lusztig (1995) argues that his actions were sensible when considered in the context of his concern for preserving aristocratic government and a limited franchise in the face of threats from popular unrest. Peel was concerned primarily with preserving the institutions of government, and he considered reform as an occasional necessary evil to preclude the possibility of much more radical or tumultuous actions. He acted to check the expansion of democracy by ameliorating conditions which could provoke democratic agitation. He also took care to ensure that the concessions would represent no threat to the British constitution. According to Dartmouth College economic historian Douglas Irwin, Peel was influenced by economic ideas in his shift from protectionism to free trade in agriculture: "Economic ideas, and not the pressure of interests, were central to Peel's conversion to favor repeal of the Corn Laws."
Жоюдың әсері
1850 жылдан кейінгі екі онжылдық ішінде бидай бағасы орташа есеппен 52 шиллинг/квартал құрады. Льюэллин Вудвард жүгеріге салынатын жоғары баждың маңызы шамалы екенін айтты, себебі британдық ауыл шаруашылығы нашар өнімнен зардап шеккен кезде, осы жағдай шетелдік өнімдерге де қатысты, сондықтан бажсыз импортталған жүгерінің бағасы төмендемейтін еді. Дегенмен, британдық ауыл шаруашылығына қауіп 25 жылдан кейін туды, себебі арзан тасымалдау (желкенді де, бумен жүретін де), тез және тиімді теміржол және бу кемелерімен тасымалдау, сондай-ақ ауыл шаруашылығы машиналарын жаңғырту мүмкіндігі пайда болды. Солтүстік Американың далалық шаруашылықтары арзан астықты көп мөлшерде экспорттауға қол жеткізді, ал Ресей империясындағы шаруалар қарапайым әдістермен, бірақ арзан еңбек күшінің арқасында да осы мүмкіндікке ие болды. Бұған жауап ретінде бидай өсіретін барлық елдер тарифтерді көтеруді шешті, Ұлыбритания мен Бельгиядан басқа. 1877 жылы британдық бидайдың бағасы 56 шиллинг пен 9 пенс/кварталға жетті, ал 19 ғасырдың қалған бөлігінде бұл көрсеткіш 10 шиллингке жетпеді. 1878 жылы баға 46 шиллинг пен 5 пенске дейін төмендеді. 1886 жылы бидай бағасы квартал үшін 31 шиллингке дейін түсті. 1885 жылға қарай бидай өсіретін жерлердің көлемі миллион акрға (4000 км²) (28½%) азайды, ал арпа егістігі де айтарлықтай қысқарды. 1830 жылдары Ұлыбританияның импортталған астыққа тәуелділігі 2% болса, 1860 жылдары 24%, ал 1880 жылдары 45% (тек бидай үшін 1880 жылдары 65%) құрады. 1881 жылғы халық санауы бойынша 1871 жылдан бері ауыл шаруашылығындағы жұмысшылардың саны 92,250-ге азайды, ал қалалық жұмысшылардың саны 53,496-ға өсті. Олардың көпшілігі бұрынғы шаруалар еді, олар ауыл шаруашылығындағы жұмысшылардың жалақысы Еуропадағыдан жоғары болғанына қарамастан, жұмыс іздеп қалаға көшіп келді. Ауыл шаруашылығының ұлттық табысқа үлесі 1871 жылы шамамен 17% болса, 1911 жылы 7%-дан асты. Роберт Энсор осы жылдары британдық ауыл шаруашылығының құлдырауына куә болғанын жазды, "осы уақытқа дейін әлемді айқын түрде басқарып келген, [және] қалың дауылда қажетсіз жүк сияқты теңізге лақтырылған" себебі "жетпісінші жылдардың соңында американдық далалық бидайдың кенеттен және үстемдікпен басып кіруіне" байланысты. Бұрын Ұлыбританияда ауыл шаруашылығында басқа салаларға қарағанда көбірек адам жұмыс істеген, ал 1880 жылға дейін ол "бастықтың бір түрін сақтап қалды", оның технологиясы Еуропаның көптеген ауыл шаруашылығынан алда, оның ірі қара тұқымдары жоғары сапалы, оның өнімі ең ғылыми және оның өнімділігі ең жоғары болды, жоғары жалақысы ауыл шаруашылығы жұмысшыларының өмір сүру деңгейін салыстырмалы Еуропа елдерінен жоғарылатты. Алайда, 1877 жылдан кейін жалақы төмендеді және "фермерлер өздері қиын жағдайға түсті; банкроттықтар мен аукциондар бірінен кейін бірі болды; ауыл өзінің ең сыйлы тұлғаларын жоғалтты", ал жерді ең үлкен мақтанышпен және ар-ожданмен күзеткендер ең көп зардап шекті, өйткені өмір сүрудің жалғыз мүмкіндігі стандарттарды төмендетуде болды. "Елдің жастары мен еріктілері үшін ауылдан кету 20 жыл бойы жалғыз мүмкіндік болды", - деді Энсор. Ауыл шаруашылығының құлдырауы, әсіресе егістік жерлері бар аудандарда, ауыл шаруашылығының рентасының төмендеуіне әкелді. Нәтижесінде 1880 жылға дейін елдегі ең бай топ болып табылатын жер иелері осы лауазымнан босатылды. Олар экономикалық көшбасшылықтан айырылғаннан кейін, саяси көшбасшылықтан да айырылды. Сол кездегі премьер-министр Дизраэли бір кездері Астық заңдарын берік ұстаған және егер олар жойылса, ауыл шаруашылығының құлдырауы болжаныпты. Алайда, басқа еуропалық үкіметтерден айырмашылығы, оның үкіметі импортталған астыққа тарифтерді қайта жаңғыртпады. Жер иелері дәнді заңдарды қайта енгізу туралы шақыруларына қарамастан, Дизраэли мәселенің шешілгенін және қорғаудың мүмкін еместігін айтты. Энсор Англия мен континенттің айырмашылығы соңғысының әскери міндеттілігіне байланысты екенін айтты; ауыл ерлері солдат ретінде ең жақсы жарамды деп саналды. Бірақ әскерге шақырылатын әскері жоқ Ұлыбританияда бұл талапқа сай келмеді. Ол сондай-ақ Ұлыбритания өзінің болашағын "әлемнің шеберханасы" болып қалуға, яғни жетекші өндірістік ел болуға байланысты екенін айтты. Роберт Блейк Дизраэлидің қорғанысты қайта жаңғыртудан бас тартқанын айтты, өйткені қалалық жұмысшы сынып өнеркәсіптік депрессия мен жұмыссыздықтың өсуі кезінде арзан импортталған тамақтан ләззат алды. 1867 жылы Дизраэлидің сайлау құқығы берілген жұмысшы ерлердің дауысы жалпы сайлауда маңызды болды және ол оларды қарсыластыруды қаламады. Жерді жақсы иемденген фермерлер жақсы өнім алса, орташа білімі немесе маргиналды жерлері бар фермерлердің жағдайы қиын болды. Көптегендер қалаға көшіп кетті, ал бұрын-соңды болмаған көптеген адамдар эмиграцияға кетті. Көптеген эмигранттар төмен бағалардың салдарынан және өндірісті арттыруға немесе мал шаруашылығының күрделі проблемаларына бейімделуге қабілетсіз болған шағын капиталмен қамтамасыз етілген астық фермерлері болды. Ұлыбританиядағыдай жағдай Ирландияда да қалыптасты, онда астық өндірісі еңбекке көп талап қойды. Астық бағасының төмендеуі Ирландиядағы ауыл шаруашылығы еңбегіне деген сұранысты азайтты, сондай-ақ бақша, қақ және бидай өндірісін азайтты. Бұл өзгерістер эмиграцияның еңбек күшін азайтумен және жалақыны егістік шаруашылықтарының күшін сақтауға жеткіліксіз деңгейге дейін көтерумен бір уақытта болды. Ұлыбританияның импортталған тамаққа тәуелділігі соғыс кезінде ашаршылыққа ұшырауына қауіп тудырды. 1914 жылы Ұлыбритания бидайдың төрттен бес бөлігі мен еттің 40% үшін импортқа тәуелді болды. Бірінші дүниелік соғыс кезінде немістер U қайықтары арқылы Ұлыбританияға тамақ импорттау кемелерін батыру арқылы осы мүмкіндікті пайдалануға тырысты, бірақ олардың әрекеттері сәтсіз аяқталды. Екінші дүниелік соғыста Атлант шайқасында Германия Ұлыбританияны ашаршылыққа ұшыратып беруге тағы да тырысты, бірақ олардың тағы да сәттіліктері болмады.
The price of wheat during the two decades after 1850 averaged 52 shillings a quarter. Llewellyn Woodward argued that the high duty of corn mattered little because when British agriculture suffered from bad harvests, this was also true for foreign harvests and so the price of imported corn without the duty would not have been lower. However, the threat to British agriculture came about twenty five years after repeal due to the development of cheaper shipping (both sail and steam), faster and thus cheaper transport by rail and steamboat, and the modernisation of agricultural machinery. The prairie farms of North America were thus able to export vast quantities of cheap grain, as were peasant farms in the Russian Empire with simpler methods but cheaper labour. Every wheat growing country decided to increase tariffs in reaction to this, except Britain and Belgium. In 1877, the price of British grown wheat averaged 56 shillings and 9 pence a quarter and for the rest of the 19th century it never reached within 10 shillings of that figure. In 1878 the price fell to 46 shillings and 5 pence. In 1886, the wheat price decreased to 31 shillings a quarter. By 1885, wheat growing land declined by a million acres (4,000 km2) (28½%) and the barley area had dwindled greatly also. Britain's dependence on imported grain during the 1830s was 2%; during the 1860s it was 24%; during the 1880s it was 45%, (for wheat alone during the 1880s it was 65%.). The 1881 census showed a decline of 92,250 in agricultural labourers in the ten years since 1871, with an increase of 53,496 urban labourers. Many of these had previously been farm workers who migrated to the cities to find employment, despite agricultural labourers' wages being higher than those of Europe. Agriculture's contribution to the national income was about 17% in 1871; by 1911 it was less than 7%. Robert Ensor wrote that these years witnessed the ruin of British agriculture, "which till then had almost as conspicuously led the world, [and which] was thrown overboard in a storm like an unwanted cargo" due to "the sudden and overwhelming invasion by American prairie wheat in the late seventies." Previously, agriculture had employed more people in Britain than any other industry and until 1880 it "retained a kind of headship," with its technology far ahead of most European farming, its cattle breeds superior, its cropping the most scientific and its yields the highest, with high wages leading to higher standard of living for agricultural workers than in comparable European countries. However, after 1877 wages declined and "farmers themselves sank into ever increasing embarrassments; bankruptcies and auctions followed each other; the countryside lost its most respected figures," with those who tended the land with greatest pride and conscience suffering most as the only chance of survival came in lowering standards. "For twenty years," Ensor claimed, "the only chance for any young or enterprising person on the countryside was to get out of it." The decline of agriculture also led to a fall in rural rents, especially in areas with arable land. Consequently, landowners, who until 1880 had been the richest class in the nation, were dethroned from this position. After they lost their economic leadership, the loss of their political leadership followed. The Prime Minister at the time, Disraeli, had once been a staunch upholder of the Corn Laws and had predicted ruin for agriculture if they were repealed. However, unlike most other European governments, his government did not revive tariffs on imported cereals to save their farms and farmers. Despite calls from landowners to reintroduce the Corn Laws, Disraeli responded by saying that the issue was settled and that protection was impracticable. Ensor said that the difference between Britain and the Continent was due to the latter having conscription; rural men were thought to be the best suited as soldiers. But for Britain, with no conscript army, this did not apply. He also said that Britain staked its future on continuing to be "the workshop of the world," as the leading manufacturing nation. Robert Blake said that Disraeli was dissuaded from reviving protection due to the urban working class enjoying cheap imported food at a time of industrial depression and rising unemployment. Enfranchised by Disraeli in 1867, working men's votes were crucial in a general election and he did not want to antagonise them. Although proficient farmers on good lands did well, farmers with mediocre skills or marginal lands were at a disadvantage. Many moved to the cities, and unprecedented numbers emigrated. Many emigrants were small under capitalised grain farmers who were squeezed out by low prices and inability to increase production or adapt to the more complex challenge of raising livestock. Similar patterns developed in Ireland, where cereal production was labour intensive. The reduction of grain prices reduced the demand for agricultural labour in Ireland, and reduced the output of barley, oats, and wheat. These changes occurred at the same time that emigration was reducing the labour supply and increasing wage rates to levels too great for arable farmers to sustain. Britain's reliance on imported food led to the danger of it being starved into submission during wartime. In 1914 Britain was dependent on imports for four fifths of her wheat and 40% of her meat. During the First World War, the Germans in their U boat campaign attempted to take advantage of this by sinking ships importing food into Britain, but they were eventually defeated. During the Second World War in the Battle of the Atlantic, Germany tried again to starve Britain into surrender, but again was unsuccessful.